Αναρτήθηκε από: diakonosg | Φεβρουαρίου 24, 2014

ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗΣ Α΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ (2014)

Originally posted on ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ:

ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΗ

6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2014

Τετάρτη τῆς Α’ Ἑβδομάδος

Ἑσπερινὸς καὶ Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων

Μνήμη τῶν Ἁγίων τεσσαράκοντα δύο Μαρτύρων τῶν ἐν τῷ Ἀμορίῳ, Θεοδώρου, Κωνσταντίνου, Καλλίστου, Θεοφίλου, Βασσώη καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν.

.

View original 7.812 more words

Αναρτήθηκε από: diakonosg | Δεκεμβρίου 8, 2012

ΚΡΙΣΗ

Αναρτήθηκε από: diakonosg | Δεκεμβρίου 7, 2010

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΝ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Α΄. Πρότασις καὶ εἴδη αὐτῆς.

§1. Πρὸς σχηματισμὸν λόγου αἱ λέξεις συντάσσονται ἤτοι τάσσονται ἡ μία πλησίον τῆς ἄλλης, κατὰ ὡρισμένους κανόνας.

Τὸ βιβλίον, τὸ ὁποῖον πραγματεύεται περὶ τῆς συντάξως, ἢ περὶ τῶν συντακτικῶν κανόνων μιᾶς γλώσσης, λέγεται Συνταντικὸν αὐτῆς.

§2. Λόγος συντομώτατος, (προφορικὸς ἢ γραπτὸς) μὲ ἐντελῶς ἁπλοῦν περιεχόμενον καλεῖται (ἁπλῆ) πρότασις.

Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

§3. Κατὰ τὸ ἰδιαίτερον περιεχόμενόν της μία πρότασις εἶναι:

α) ἀποφαντικὴκρίσεως : Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

β) ἐπιθυμίας : Κύριε, ἐλέησον.

γ) ἐρωτηματική : Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με;

δ) ἐπιφωνηματικήὩς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην!

§4. Ὅταν μία πρότασις ἐκφέρεται μετ’ ἀρνήσεως (οὐ ἢ μή), λέγεται ἀποφατικὴἀρνητική :

Μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν,

Οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας.

Ἄλλως λέγεται καταφατική :

Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

§5. ῾Ως πρὸς τὴν σχέσιν, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται μία πρότασις πρὸς ἄλλην ἢ ἄλλας προτάσεις, λέγεται

α) κυρίαἀνεξάρτητος, ὅταν ἐκφέρεται μόνη καθ’ ἑαυτὴν ἤ συνδέεται μὲν μὲ ἄλλην ἤ μὲ ἄλλας προτάσεις, ἀλλὰ κατὰ παράταξιν, (ἤτοι διὰ συνδέσμου συμπλεκτικοῦ ἢ διαζευκτικοῦ ἢ ἀντιθετικοῦ):

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα καὶ τὴν ἁγίαν σου ἀνάστασιν δοξάζομεν.

Οὐδεὶς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις καὶ ἡδοναῖς προσέρχεσθαι προσεγγίζειν, λειτουργεῖν σοι, Βασιλεῦ τῆς δόξης.

Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν.

β) δευτερεύουσαἐξηρτημένη, ὅταν δὲν δύναται νὰ σταθῆ εἰς τὸν λόγον μόνη καθ’ ἑαυτήν, χρησιμεύει δέ, ἵνα προσδιορίσῃ ἄλλην πρότασιν καὶ τρόπον τινὰ ἐξαρτᾶται ἐξ αὐτῆς:

Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ ὅτι σὺ εἶ ἀληθῶς ὁ Χριστός.

Τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι.

Οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ, οὐ δὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀποθάνητε.

Σημείωσις. Λόγος τις κατὰ τὸ μᾶλλον ἤ ἧττον μακρός, ὅταν εἶναι γραπτός, διαιρεῖται κανονικῶς εἱς περιόδους καὶ κῶλα περιόδων.

Περίοδος καλεῖται λόγος πλήρης, ἀποτελούμενος συνήθως ἐκ πλειοτέρων τῆς μιᾶς προτάσεων καὶ καταλήγων, ὅταν εἶναι γραπτός, εἰς τελείαν στιγμὴν ἤ κατακλειόμενος μεταξὺ δύο τελείων στιγμῶν.

Κῶλον δὲ περιόδου καλεῖται μέρος περιόδου μὲ ὁπωσδήποτε αὐτοτελὲς νόημα ἀποτελούμενον ἐκ μιᾶς ἢ πλειόνων προτάσεων καὶ κατακλειόμενον μεταξὺ τελείας καὶ ἄνω στιγμῆς ἢ μεταξὺ δύο ἄνω στιγμῶν.

Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν· ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος· καὶ εἶπεν ὁ Θεός: «γενηθήτω φῶς», καὶ ἐγένετο φῶς· καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους· καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα· καὶ ἐγένετο  ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία.

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, σῶσον τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου· τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας σου φύλαξον· ἁγίασον τοὺς ἀγαπῶντας τὴν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου σου· σὺ αὐτοὺς ἀντιδόξασον τῇ θεϊκῇ σου δυνάμει καὶ μὴ ἐγκαταλίπῃς ἡμᾶς τοὺς ἐλπίζοντας ἐπὶ σέ.

Β΄. Συστατικὰ μέρη τῆς προτάσεως.

α) Ἁπλῆ πρότασις.

§6. Πᾶσα πρότασις κανονικῶς σύγκειται ἀπὸ δύο κύρια μέρη, ἤτοι ἀπὸ ὑποκείμενον καὶ ἀπὸ κατηγόρημα.

1) ῾Υποκείμενον μιᾶς προτάσεως λέγεται ἐκεῖνο, περὶ τοῦ ὁποίου γίνεται λόγος εἰς αὐτήν:

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Ἀνέστη Χριστός.

2) Κατηγόρημα τῆς προτάσεως λέγεται ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἀποδίδεται εἰς τὸ ὑποκείμενον αὐτῆς:

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Ἀνέστη Χριστός.

῾Υποκείμενον καὶ κατηγόρημα ὁμοῦ λέγονται κύριοι ὅροι τῆς προτάσεως.

§7. Τὸ κατηγόρημα μιᾶς προτάσεως δύναται νὰ εἶναι

1) μονολεκτικόν, ἤτοι νὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἕνα μόνον ῥηματικὸν τύπον:

Ἀνέστη Χριστός.

2) περιφραστικόν, ἤτοι νὰ ἀποτελῆται ἀπὸ ἕνα τύπον τοῦ ῥήματος εἰμὶ καὶ ἓν ὄνομα ἐπίθετον ἢ οὐσιαστικόν:

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Τοῦ περιφραστικοῦ κατηγορήματος τὸ μὲν ὄνομα (ἐπίθετον ἢ οὐσιαστικόν), τὸ ὁποῖον φανερώνει τί ἀποδίδεται εἰς τὸ ὑποκείμενον τῆς προτάσεως, λέγεται κατηγορούμενον (ἀγάπη), ὁ δὲ μεσολαβῶν τύπος τοῦ ῥήματος εἰμὶ λέγεται ῥῆμα συνδετικόν, διότι τρόπον τινὰ συνδέει τὸ κατηγορούμενον μὲ τὸ ὑποκείμενον:

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Σημείωσις. Τὸ ῥῆμα εἰμὶ δὲν εἶναι πάντοτε συνδετικόν. Πολλάκις χρησιμοποιεῖται καὶ μὲ τὴν ἔννοιαν τοῦ ὑπάρχειν (ὑπαρκτικὸν εἰμί):

Ἔστι Θεὸς ( = ὑπάρχει Θεός).

§8. Τὸ ὑποκείμενον. ῾Υποκείμενον μιᾶς προτάσεως κανονικῶς εἶναι ὄνομα οὐσιαστικὸν ἢ ἀντωνυμία (συνήθως προσωπικὴ ἢ δεικτική):

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Ὁ ἱερεὺς ἀναγινώσκει.

Ἐγώ πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν.

Ἐκεῖνός με ἀπέστειλεν.

Δύναται ὅμως τὸ ὑποκείμενον μιᾶς προτάσεως νὰ εἶναι καὶ πᾶν ἄλλο μέρος τοῦ λόγου καὶ πρότασις ὁλόκληρος καὶ οἱαδήποτε λέξις ἢ φράσις μὲ τὸ ἄρθρον τὸ πρὸ αὐτῆς, ὅταν ταῦτα λαμβάνωνται ὡς οὐσιαστικά:

Τὸ γὰρ διακονεῖν Σοι μέγα καὶ φοβερὸν (ἐστι).

Τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ πνεύματός ἐστιν ἁγίου.

Οἱ μισοῦντες Σιών αἰσχύνθητε ἀπὸ τοῦ Κυρίου.

Πάντες οἱ ἐν τοῖς μνημείοις ἀκούσουσιν τῆς φωνῆς αὐτοῦ.

Τὸ ὑποκείμενον κανονικῶς ἐκφέρεται κατὰ πτῶσιν ὀνομαστικήν.

§9. Τὸ κατηγορούμενον. Τὸ κατηγορούμενον κανονικῶς εἶναι ὄνομα (ἐπίθετον ἢ οὐσιαστικόν):

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

Ἀλλὰ καὶ πᾶν ἄλλο μέρος, τοῦ λόγου καὶ πρότασις ὁλόκληρος, ὅταν ἐπέχη θέσιν ἐπιθέτου ἢ οὐσιαστικοῦ, δύναται νὰ λαμβάνεται ὡς κατηγορούμενον:

Τίς ἡ σοφία ἡ δοθεῖσα αὐτῷ;

Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποδιορίζοντες, ψυχικοί.

Οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας;

Τὸ λακωνίζειν ἐστὶ φιλοσοφεῖν.

Σεισμὸς ἐγένετο μέγας, οἷος οὐκ ἐγένετο ἀφ” οὗ ἄνθρωπος ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς.

Ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι.

Σημείωσις. Τὸ ὑποκείμενον, καθὼς καὶ τὸ κατηγορούμεον, ὅταν δι’ αὐτῶν πρόκειται νὰ δηλωθῇ ποσόν τι κατὰ προσέγγισιν, ἐκφέρονται διά τινος τῶν προθέσεων εἰς, ἀμφί, περί, κατά, ὑπὲρ μετὰ αἰτιατικῆς:

Ἐσμὲν περὶ τοὺς πεντακοσίους.

§10. Τὸ συνδετικόν. Συνδετικὸν ῥῆμα κυρίως εἶναι τὸ ῥῆμα εἰμὶ (§7). Ἀλλ’ ἐκτὸς τούτου καὶ ἄλλα ῥήματα ἔχοντα συγγενῆ πρὸς αὐτὸ σημασίαν λαμβάνονται ὡς συνδετικά, ὡς

1) Τὰ ῥήματα ὑπάρχω, τυγχάνω, διατελῶ, (ὁ ἀόριστος καὶ ὁ παρακείμενος τοῦ ῥ. φύομαι, ἤτοι τὸ ἔφυν (= ὑπῆρξα ἐκ φύσεως), πέφυκα (εἶμαι ἐκ φύσεως) κ. ἄ.:

Εὰν δὲ ἀδελφὸς ἢ ἀδελφὴ γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ … μὴ δῶτε δὲ αὐτοῖς τὰ ἐπιτήδεια τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος;

Απῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα.

Τεσσαρεσκαιδεκάτην σήμερον ἡμέραν προσδοκῶντες ἄσιτοι διατελεῖτε.

2) Τὰ ῥήματα γίγνομαι, καθίσταμαι, ἀποβαίνω, ἐκβαίνω καὶ ὅσα ἔχουν τὴν ἔννοιαν τοῦ ἐκλέγεσθαι ἢ διορίζεσθαι, ὡς αἱροῦμαι, χειροτονοῦμαι, λαγχάνω (= ἐκλέγομαι διὰ κλήρου), ἀποδείκνυμαι (= διορίζομαι) κ. ἄ.:

Γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί.

Ὅς ἂν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται.

Κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερατείας ἔλαχε τοῦ θυμιᾶσαι εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

Θεόδωρος ἐχειροτονήθη Πατριάρχης.

Χειροτονήσαντες δὲ αὐτοῖς κατ” ἐκκλησίαν πρεσβυτέρους, προσευξάμενοι μετὰ νηστειῶν παρέθεντο αὐτοὺς τῷ Κυρίῳ.

Ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ θεοῦ καθίσαι ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἔστιν θεός.

3 ) Τὰ ῥήματα λέγομαι, νομίζομαι καὶ τὰ συνώνυμα αὐτῶν, ὡς ἀκούω, καλοῦμαι, ὀνομάζομαι κλπ.

Οὐχ ἡ μήτηρ αὐτοῦ λέγεται Μαριὰμ;

Ναζωραῖος κληθήσεται.

Προσεφώνησε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἀπ” αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασε.

§10α. Ἐπιρρηματικὸν κατηγορούμενον. Μὲ πᾶν σχεδὸν ῥῆμα, ἰδίᾳ δὲ μὲ ῥήματα κινήσεως σημαντικά, δύναται νὰ συνδέεται μετὰ τοῦ ὑποκειμένου κατηγορούμενον, τὸ ὁποῖον εἶναι συνήθως ἐπίθετον,  σημαῖνον τόπον, χρόνον, τρόπον, τάξιν κ.τ.τ.

Ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμεν τάχιον τοῦ Πέτρου καὶ ἦλθεν πρῶτος εἰς τὸ μνημεῖον.

Σημείωσις. Μὲ μερικὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἐξέλιξιν τοῦ ὑποκειμένου πρὸς ἕν ἀποτέλεσμα (ὡς αὐξάνομαι, αἴρομαι, τρέφομαι κ.τ.τ.), ἀποδίδεται εἰς τὸ ὑποκείμενον προληπτικῶς ὡς κατηγορούμενον κάτι τι, τὸ ὁποῖον ἀνήκει εἰς τὸ ὑποκείμενον κυρίως, ὅταν συντελεσθῆ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον σημαίνει τὸ ῥῆμα. (Προληπτικὸν κατηγορούμενον ἢ κατηγορούμενον τοῦ ἀποτελέσματος):

Ὁ Εὐροκλείδων ἔκπνει μέγας.

β) Σύνθετος πρότασις

§11. Μία πρότασις εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ περισσότερα τοῦ ἑνὸς ὑποκείμενα ἢ κατηγορούμενα. Ἡ τοιαύτη πρότασις καλεῖται σύνθετος:

Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης.

Ἅγιος εἶ καὶ πανάγιος.

Γ΄. Συμφωνία τῶν ὅρων τῆς προτάσεως.

α) Τοῦ ῥήματος πρὸς τὸ ὑποκείμενον.

§12. Τὸ ῥῆμα μιᾶς ἁπλῆς προτάσεως μὲ τὸ ὑποκείμενον αὐτῆς γενικῶς συμφωνεῖ κατὰ πρόσωπον καὶ ἀριθμόν:

Ἐγὼ εἰμὶ ὁ Ὤν.

Σὺ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός.

Αὐτὸς ποιμανεῖ αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ.

Ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν.

Ὑμεῖς μὴ ζητεῖτε τί φάγητε.

Αὐτοὶ ἀπολοῦνται.

Ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ γ΄ προσώπου, ὅταν τὸ ὑποκείμενον εἶναι ὄνομα οὐδετέρου γένους πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ, τὸ ῥῆμα κανονικῶς τίθεται εἰς ἑνικὸν ἀριθμόν:

Τὰ ἐμὰ σά ἐστιν.

Χαῖρε͵ ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ·  χαῖρε͵ ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.

Πάντα ματαιότης τὰ ἀνθρώπινα, ὅσα οὐχ ὑπάρχει μετὰ θάνατον.

Σημείωσις. ῾Η τοιαύτη σύνταξις καλεῖται Ἀττική, ἐξηγεῖται δὲ αὕτη ἐκ τούτου, ὅτι ἀρχῆθεν ἡ κατάληξις α τῶν δευτεροκλίτων οὐδετέρων ἦτο ἑνικοῦ ἀριθμοῦ, θηλυκοῦ γένους, μὲ περιληπτικὴν σημασίαν, ἤτοι ἀρχῆθεν π.χ. ξύλα – ξυλεία.

§13. ῞Οταν τὰ ὑποκείμενα μιᾶς συνθέτου προτάσεως εἶναι δύο ἢ περισσότερα, τότε

1) ὅσον μὲν ἀφορᾷ εἰς τὸν ἀριθμόν , τὸ ῥῆμα κανονικῶς τίθεται εἰς πληθυντικὸν ἀριθμόν:

Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης.

2) ὅσον δὲ ἀφορᾷ εἰς τὸ πρόσωπον, τὸ ῥῆμα τίθεται κατὰ τὸ ἐπικρατέστερον πρόσωπον. Εἶναι δὲ ἐπικρατέστερον τὸ πρῶτον πρόσωπον τοῦ β΄ καὶ τοῦ γ΄, τὸ δὲ δεύτερον τοῦ γ΄:

Ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν.

Σημείωσις. Πολλάκις τὸ ῥῆμα συνθέτου προτάσεως, ἡ ὁποία ἔχει δύο ἢ περισσότερα ὑποκείμενα, συμφωνεῖ εἴτε κατὰ τὸν ἀριθμὸν εἴτε κατὰ τὸ πρόσωπον πρὸς ἕν μόνον ἐκ τῶν ὑποκειμένων τούτων, τὸ πλησιέστερον ἢ σπουδαιότερον διὰ τὸν λέγοντα:

ἘξῆλθενἸησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὰς κώμας.

μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω.

Ἐβαπτίσθη αὐτὸς καὶ οἱ αὐτοῦ ἅπαντες.

β) Τοῦ κατηγορουμένου πρὸς τὸ ὑποκείμενον.

§14. Τὸ κατηγορούμενον μιᾶς ἁπλῆς προτάσεως ἐὰν μὲν εἶναι ἐπίθετον, συμφωνεῖ πρὸς τὸ ὑποκείμενον αὐτῆς κατὰ γένος, ἀριθμὸν καὶ πτῶσιν· ἐὰν δὲ εἶναι οὐσιαστικόν, συμφωνεῖ πρὸς αὐτὸ ἀναγκαίως μόνον κατὰ πτῶσιν, τυχαίως δὲ καὶ κατὰ γένος καὶ ἀριθμόν:

Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ἁμαρτία ἐστὶν ἀνομία

Ἀλλὰ

α) πολλάκις ὑποκείμενον ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ γένους, μάλιστα δὲ καὶ πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ, ὄταν μὲ αὐτὸ δηλοῦται οὐχὶ ἓν ὡρισμένον ὂν ἢ ὡρισμένα τινὰ ὄντα ἐκ πολλῶν ὁμοειδῶν, ἀλλὰ ὅλον τὸ εἶδος τῶν ὁμοειδῶν, δέχεται κατηγορούμενον ἐπίθετον γένους οὐδετέρου καὶ ἀριθμοῦ ἑνικοῦ:

Ὡς χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ὅταν ἄνθρωπος ᾖ (= ὁ ἄνθρωπος ἐν γένει).

Ἀκατάσχετον κακόνγλῶσσα ἐστί.

β) πολλάκις τὸ οὐσιαστικὸν κατηγορούμενον ἐκφέρεται κατὰ πτῶσιν γενικήν, ἡ ὁποία καλεῖται γενικὴ κατηγορηματικὴ καὶ δηλοῖ συνήθως:

1) κτῆσιν : Σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία.

2) ἓν διῃρημένον ὅλον, τοῦ ὁποίου μέρος εἶναι τὸ ὑποκείμενον:

Ἡ Γαλιλαία ἐστὶ τῆς Παλαιστίνης.

3) ὕλην: Ἡ πλατεῖα τῆς πόλεως ἐστὶ χρυσοῦ.

4 ) ἰδιότητα : Ἦν ὁ Ἰησοῦς ἐτῶν τριάκοντα.

5) ἀξίαν : Ὁ φόρος ἦν ἑξακοσίων ἑξήκοντα καὶ ἓξ ταλάντων.

§15. Μιᾶς συνθέτου προτάσεως, ἡ ὁποία ἔχει δύο ἢ περισσότερα ὑποκείμενα, τὸ ἐπιθετικὸν κατηγορούμενον κανονικῶς τίθεται εἰς πληθυντικὸν ἀριθμόν, καὶ

1) ἐὰν μὲν τὰ ὑποκείμενα δηλοῦν ἔμψυχα ὄντα τοῦ αὐτοῦ γένους, τότε τὸ κατηγορούμενον ἐκφέρεται κατὰ τὸ κοινὸν γένος αὐτῶν:

Ἠλίας καὶ Ἰωάννης πρόδρομοι εἰσί.

Παῦλος καὶ Ἀγάθων ἀγράμματοί εἰσιν καὶ ἰδιῶται.

2) ἐὰν δὲ τὰ ὑποκείμενα δηλοῦν ἔμψυχα ὄντα διαφόρου γένους, τότε τὸ κατηγορούμενον ἐκφέρεται κατὰ τὸ ἐπικρατέστερον γένος τῶν ὑποκειμένων. Εἶναι δὲ τὸ μὲν ἀρσενικὸν γένος ἐπικρατέστερον τοῦ θηλυκοῦ καὶ τοῦ οὐδετέρου, τὸ δὲ θηλυκὸν ἐπικρατέστερον τοῦ οὐδετέρου:

Ἀκύλας καὶ Πρίσκιλλα εἰσὶν Ἅγιοι.

Ὁ Ἀντίχριστος καὶ τὸ Θηρίον εἰσὶ βλάσφημοι.

3) ἐὰν δὲ τὰ ὑποκείμενα δηλοῦν πάντα ἄψυχα ὄντα, τότε τὸ κατηγορούμενον ἐκφέρεται κατ’ οὐδέτερον γένος, οἱουδήποτε γένους καὶ ἂν εἶναι τὰ ὑποκείμενα ταῦτα:

Ἡ Σελήνη καὶ ὁ Ἥλιος εἰσὶ καλά.

4) ἐὰν δὲ τὰ ὑποκείμενα δηλοῦν ἄλλα μὲν ἔμψυχα, ἄλλα δὲ ἄψυχα ὄντα, τότε τὸ κατηγορούμενον κανονικῶς ἐκφέρεται κατὰ τὸ γένος τῶν ἐμψύχων ὑποκειμένων:

Πᾶς ἵππος Φαραὼ καὶ τὰ ἅρματα καὶ οἱ ἀναβᾶται ὑποβρύχιοι ἐγένοντο.

Δ΄. ᾽Ελλιπὴς πρότασις.

§16. Εἷς ἢ καὶ πλειότεροι ὅροι τῆς προτάσεως δύνανται νὰ ἐλλείπουν ὡς εὐκόλως ἐννοούμενοι εἴτε ἐκ τῆς ἀμέσου ἀντιλήψεως καὶ τῆς κοινῆς τῶν διαλεγομένων πείρας εἴτε ἐκ τῶν συμφραζομένων.

§17. ῎Ελλειψις τοῦ ὑποκειμένου. 1) Ἐπὶ τοῦ α΄ ἢ τοῦ β΄ προσώπου τὸ ὑποκείμενον (ἐγώ, σύ, ἡμεῖς, ὑμεῖς), ἐπειδὴ σαφῶς δηλοῦται διὰ τῆς καταλήξως τοῦ ῥήματος, κανονικῶς, δὲν τἰθεται˙ τίθεται δὲ μόνον, ὅταν πρόκειται νὰ δηλωθῇ ἔμφασις ἢ νὰ γίνῃ ἀντιδιαστολή:

Πρόσχωμεν (ἡμεῖς)!

Μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς.

Ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε· ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν.

2) ᾽Επὶ τοῦ γ’ προσώπου τὸ ὑποκείμενο, ἐπειδὴ, οὐδὀλως δηλοῦται διὰ τῆς καταλήξεως, κανονικῶς τίθεται.

Παραλείπεται δὲ ἐπὶ τοῦ γ΄ προσώπου τὸ ὑποκείμενον

α) ὅταν ἡ ἔννοια τοῦ ῥήματος εἶναι τοιαύτη, ὥστε ἕν μόνον ὡρισμένον ὑποκείμενον νὰ δύναται κανονικῶς ν’ ἀποδοθῇ εἰς αὐτό, ὡς

ἐσάλπιγξε (ἐνν. ὁ σαλπιγκτής),

ἐκήρυξε (ἐνν. ὁ κῆρυξ) κ.τ.τ.

Οὕτως ἄνευ ὑποκειμένου ἐκφέρονται κανονικῶς εἰς τὸ γ΄ ἑνικὸν πρόσωπον τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα δηλοῦν φυσικόν φαινόμενον, ὡς βροντᾷ, ἀστράπτει, ὕει, ἔσεισε κ.τ.τ., διὰ τῶν ὁποίων ἀρκεῖται ὁ λέγων νὰ ἐκφράζη τὸ φυσικὸν φαινόμενον, χωρὶς νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ ἀναζητῇ νὰ δηλώσῃ, τίς ὁ τούτου αἴτιος. Ἀλλὰ καὶ εἰς ταῦτα ἐνίοτε τίθεται ὡς ὑποκείμενον, τὸ ὄνομα ὁ Θεὸς.

Ἔσεισεν ὁ Θεὸς.

Βρέχει (ὁ Θεὸς) ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους.

β ) ὅταν εἶναι ὅλως γενικὸν καὶ ἀόριστον, ὅπως ἐπὶ τῶν ῥημάτων λέγουσι, φασὶ καὶ ἄλλων, εἰς τὰ ὁποῖα ὡς ὑποκείμενον δύναται νὰ νοῆται ἡ λέξις οἱ ἄνθρωποι:

Ἦλθεν γὰρ Ἰωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνων, καὶ λέγουσιν (οἱ ἄνθρωποι) · δαιμόνιον ἔχει. ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν (οἱ ἄνθρωποι) ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης.

γ) ὄταν δύναται εὐκόλως νὰ νοῆται ἐκ τῶν συμφραζομένων:

Καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν (ὁ Θεὸς) αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ;

Ἦλθεν γὰρ Ἰωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνων, καὶ λέγουσιν· δαιμόνιον ἔχει (ὁ Ἰωάννης).

§18 ῎Ελλειψις του ῥήματος. Οἱονδήποτε ρῆμα δύναται νὰ ἐλλείπῃ ἐκ μιᾶς προτάσεως, ὅταν τοῦτο εὐκόλως νοῆται εἴτε ἐκ τῆς σειρᾶς τοῦ λόγου εἴτε ἐκ τῆς ἀμέσου ἀντιλήψεως τῶν διαλεγομένων ἢ ἐκ τῆς συνήθους χρήσεως, ὅπως συμβαίνει ἰδίᾳ εἰς τὰ γνωμικά, τὰς παροιμίας καὶ τὰς ἐπιφωνηματικὰς προτάσεις:

Ἅγιος (εἶ) ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος· ἐλέησον ἡμᾶς. (Ἅγιος εἶσαι ὁ Θεός, ἅγιος καὶ ἰσχυρός, ἅγιος καὶ ἀθάνατος· ἐλέησέ μας).

Ἑβραῖοί εἰσιν; κἀγώ (εἰμί). Ἰσραηλῖταί εἰσιν; κἀγώ. σπέρμα Ἀβραάμ εἰσιν; κἀγώ.

Ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου (Ἀρχὴ καὶ θεμέλιον πάσης σοφίας εἶναι ὁ σεβασμὸς καὶ ὁ φόβος πρὸς τὸν Θεόν).

Σοφία! Ὀρθοί!

Σημείωσις. Τοῦ ῥήματος εἰμὶ τὸ γ΄ ἑνικὸν ἐστὶ συνηθέστατα παραλείπεται ἐπὶ τῶν οὐσιαστικῶν ἀκμή, ἀνάγκη, καιρός, χρεών, ὥρα κλπ., ἐπὶ τῶν ἐπιθέτων δῆλον, φανερόν, δυνατόν, οἶόν τε, ῥᾴδιον, χαλεπὸν – ἀμήχανον ὅσον, θαυμαστὸν ὅσον κλπ., ἐπὶ τῶν εἰς -τέον ῥηματικῶν ἐπιθέτων καὶ τῶν μετοχῶν δέον, εἰκός, πρέπον κλπ.

Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γὰρ (ἐνν. ἐστὶ) ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα, πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ δι” οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται. (Ἀλλoίμoνoν στὸν κόσμoν ἀπὸ τὰ σκάνδαλα· διότι ἕνεκα τῆς διαφθoράς τῶν ἀνθρώπων, κατ” ἀνάγκην θὰ ἔλθoυν σκάνδαλα καὶ πειρασμoί. Ἀλλoίμoνoν ὅμως στὸν ἄνθρωπoν ἐκεῖνoν, διὰ τoῦ ὁπoίoυ ἔρχεται τὸ σκάνδαλoν).

Ἰδοὺ νῦν καιρὸς (ἐνν. ἐστὶ) εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας.

Ὅταν δὲ εἴπῃ ὅτι πάντα ὑπoτέτακται, δῆλoν (ἐνν. ἐστὶ)  ὅτι ἐκτὸς τoῦ ὑπoτάξαντoς αὐτῷ τὰ πάντα. (Ὅταν δὲ ὁ Πατὴρ πῇ στὸν Υἱόν, ὅτι ὅλα πλέoν ἔχoυν ὑπoταχθῇ εἰς αὐτόν, εἶναι φανερὸν ὅτι ἐννoεῖ ὅλα, ἐκτὸς βέβαια τoῦ Θεoῦ Πατρός, ὁ ὁπoῖoς ὑπέταξεν στὸν Χριστὸν τὰ πάντα).

Ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσιν σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν (ἐνν. ἐστὶ), καὶ τοὺς ἐκλεκτούς.

Γενικῶς ἡ ἁπλῆ παράταξις ὑποκειμένου καὶ κατηγορουμένου, χωρὶς κανὲν συνδετικὸν ρῆμα ἦτο ἀρχῆθεν κανονική. Καὶ ἐξηκολούθησε νὰ ὑπάρχῃ πάντοτε ἡ τοιαύτη σύνταξις, ἰδίως εἰς γνωμικά, εἰς ἐπιγραφάς, εἰς τυπικὰς φράσεις τῶν νόμων κ.λ.π. :

Φοβερὸν (ἐνν. ἐστὶ),  τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος.

Μέγα (ἐνν. ἐστὶ) τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Αἱ τοιαῦται ἄνευ ῥήματος προτάσεις καλοῦνται ὀνοματικαὶ προτάσεις.

§19. ῎Ελλειψις τοῦ κατηγορουμένου ἢ πλειοτέρων τοῦ ἑνὸς ὅρων τῆς προτάσεως. Τὸ κατηγορούμενον ἢ πλειότεροι τοῦ ἑνὸς ὅροι τῆς προτάσεως δύνανται νὰ ἐλλείπουν, μόνον ὅταν εὐκόλως ἐννοοῦνται ἐκ τῶν συμφραζομένων:

Ἑβραῖοί εἰσιν; κἀγώ (Ἑβραῖος εἰμί).

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ ΕΠΑΥΞΗΜΕΝΗ ΠΡΟΤΑΣΙΣ

§20. Οἱ κύριοι ὅροι τῆς προτάσεως (§6 καὶ §7) δύνανται νὰ ἔχουν συμπληρώματα τῆς ἐννοίας αὐτῶν, ἤτοι προσδιορισμούς:

Ἀνέστη Χριστός ἐκ νεκρῶν.

Φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος.

Ἀκατάσχετον κακόν ἡ γλῶσσα ἐστί.

Σὺ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός.

1) Οἱ προσδιορισμοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὀνόματα οὐσιαστικὰ ἢ ἐπίθετα ἢ ἐπέχουν θέσιν ὀνόματος οὐσιαστικοῦ ἢ ἐπιθέτου, καλοῦνται ὀνοματικοί. Οὗτοι

α) ὅταν μὲν συμφωνοῦν πρὸς τὸ προσδιοριζόμενον κατὰ πτῶσιν λέγονται ὁμοιόπτωτοι:

Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος.

Μέγα τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

β) ὅταν δὲ δὲν συμφωνοῦν πρὸς τὸ προσδιοριζόμενον κατὰ πτῶσιν λέγονται ἑτερόπτωτοι:

Υἱὸς Θεοῦ .

ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ.

2) Οἱ προσδιορισμοί, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐπιρρήματα ἢ ἐπέχουν θέσιν ἐπιρρήματος καλοῦνται ἐπιρρηματικοί :

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ.

Ἄνω σχῶμεν τὰς καρδίας.

Ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.

Βασανισθήσονται ἡμέρας καὶ νυκτὸς.

1. Ὀνοματικοὶ προσδιορισμοὶ ὁμοιόπτωτοι.

α ) Παράθεσις καὶ ἐπεξήγησις.

§21. Τὸ οὐσιαστικόν, τὸ ὁποῖον τίθεται ὡς ὁμοιόπτωτος προσδιορισμὸς ἄλλου οὐσιαστικοῦ, καλεῖται παράθεσις ἢ ἐπεξήγησις αὐτοῦ.

1) ῾Ο κατὰ παράθεσιν προσδιορισμὸς προσθέτει ἓν ὁπωσδήποτε κύριον καὶ γνωστὸν γνώρισμα τοῦ προσδιοριζομένου οὐσιαστικοῦ ἢ ἁπλῶς χαρακτηρίζει αὐτό. Γενικῶς ὁ προσδιορισμὸς οὗτος δύναται νὰ ἀναλύεται εἰς ἀναφορικὴν πρότασιν:

Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος (= ὅς Ναζωραῖος ἦν).

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον.

Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρός.

2) ῾Ο κατ’ ἐπεξήγησιν προσδιορισμὸς ἐπεξηγεῖ ἤτοι διασαφεῖ τὴν ἔννοιαν τοῦ προσδιοριζομένου οὐσιαστικοῦ, τὸ ὁποῖον συμβαίνει νὰ σημαίνη κάτι γενικὸν και ἀόριστον. Κατὰ τὴν ἑρμηνείαν δύναται νὰ προτάσσεται αὐτοῦ ἡ λέξις δηλαδή :

Ἀνέβη Μωϋσῆς εἰς τὸ ὄρος τὸ Σινᾶ.

Τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν οὐρανῷ, ὁ Σταυρός.

Σημείωσις. Ἡ ἐπεξήγησις ἐνίοτε δηλοῦται σαφέστερον μὲ την προσθήκην τῆς λέξεως λέγω (= θέλω νὰ πῶ, ἐννοῶ). Τότε ὅμως ἡ ἐπεξήγησις ἐκφέρεται συνήθως κατ’ αἰτιατικὴν ὡς ἀντικείμενον τοῦ λέγω:

Καὶ ἐλάλησεν Κύριος πρὸς τὸν προφήτην, Μωϋσῆν λέγω.

§22 . Κατὰ παράθεσιν προσδιορισμὸν δέχονται συνηθέστατα καὶ ἀντωνυμίαι , ἰδίᾳ δὲ αἱ προσωπικαὶ και αἱ δεικτικαὶ:

Ὁ Θεὸς ἡμᾶς τοὺς ἀποστόλους ἐσχάτους ἀπέδειξεν.

Ἡμεῖς οἱ ζῶντες ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου.

Σημείωσις. Εἰς τὰς κτητικὰς ἀντωνυμίας ἡμέτερος, ὑμέτερος, σφέτερος λαμβανόμενες μετ’ ἐμφάσεως προστίθεται ὡς προσδιορισμὸς κατὰ παράθεσιν ἡ γενικὴ πληθυντικὴ τῆς ὁριστικῆς ἀντωνυμίας αὐτός, καθόσον οἱ λέξεις ἡμέτερος, ὑμέτερος καὶ σφέτερος ἰσοδυναμοῦν μὲ τὴν πληθυντικὴν γενικὴν τῶν προσωπικῶν άντωνυμιῶν ἡμῶν, ὑμῶν, σφῶν:

Πολὺ ἀπὸ τῆς ἡμετέρας αὐτῶν μέλλομεν πλεῖν (= ἀπὸ τῆς χώρας ἡμῶν αὐτῶν).

Ὁμοία σύνταξις ὑπάρχει εἰς φράσεις, π.χ. Ἀθηναῖος εἶ, πόλεως τῆς μεγίστης (= ἐξ Ἀθηνῶν, πόλεως κλπ.).

§23. ῾Ως ἐπεξήγησις ὀνόματος, μάλιστα δὲ τοῦ οὐδετέρου δεικτικοῦ τῆς ἀντωνυμίας, τίθεται πολλάκις ἀπαρεμφατικὴ ἢ ἄλλη πρότασις, ἰδίᾳ, εἰδική:

Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.

Ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν μηδὲν πλέον ἐπιτίθεσθαι ὑμῖν βάρος πλὴν τῶν ἐπάναγκες τούτων, ἀπέχεσθαι εἰδωλοθύτων καὶ αἵματος καὶ πνικτοῦ καὶ πορνείας.

Ἐκεῖνο δὲ γινώσκετε ὅτι εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης ποίᾳ φυλακῇ ὁ κλέπτης ἔρχεται, ἐγρηγόρησεν ἂν.

Ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ἀληθινὸς ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων.

Ἀντιστρόφως δὲ μία παράθεσις δύναται νὰ ἀποδίδεται εἰς ὁλόκληρον πρότασιν, τῆς ὁποίας το περιεχόμενον να χαρακτηρίζῃ κατὰ τινα τρόπον. Ἡ τοιαύτη παράθεσις κανονικῶς προτάσσεται και διὰ τοῦτο καλεῖται προεξαγγελτικὴ.

Συνηθέστατα λαμβάνονται ὡς προεξαγγελτικαὶ παραθέσεις αἱ φράσεις: τὸ λεγόμενον, τὸ τῆς παροιμίας, τὸ τοῦ Ὁμήρου, τὸ κεφάλαιον, τὸ μέγιστον ἢ τὸ πάντων μέγιστον, τὸ δεινότατον ἢ τὸ πάντων δεινότατον, τὸ ἔσχατον, δυοῖν θἄτερον, ἀμφότερον, τοὐναντίον κ.ἄ.τ.

Τὸ λεγόμενον, κατόπιν ἑορτῆς ἥκομεν (= ὅπως συνήθως λέγουν).

Συμβέβηκεν αὐτοῖς τὸ τῆς ἀληθοῦς παροιμίας· κύων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα.

β) ᾽Επιθετικοὶ προσδιορισμοί.

§24. ῎Επιθετικὸς προσδιορισμὸς λέγεται τὸ ἐπίθετον, τὸ ὁποῖον προσδιορίζει ἓν οὐσιαστικὸν οὕτως, ὥστε νὰ ἀποτελῇ μετ’ αὐτοῦ μίαν ἔννοια:

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς.

Ὁ Μονογενὴς Υἱὸς.

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάς.

Ἡ ἀειπάρθενος Μαρία.

Ο ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς συμφωνεῖ μὲ τὸ προσδιοριζόμενον οὐσιαστικὸν ὄχι μόνον κατὰ πτῶσιν, ἀλλὰ καὶ κατὰ γένος καὶ ἀριθμόν:

Τὸ Πανάγιον Πνεῦμα.

Ἡ Ὁμοούσιος Τριάς.

περένδοξε, ἀειπάρθενε, εὐλογημένη Θεοτόκε, προσάγαγε τὴν ἡμετέραν προσευχὴν τῷ Υἱῷ σου καὶ Θεῷ ἡμῶν.

Σημείωσις. Ὅτι ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς μετὰ τοῦ οὐσιαστικοῦ, τὸ ὁποῖον προσδιορίζει, ἀποτελεῖ μίαν ἔννοιαν, δεικνύει καὶ τοῦτο, ὅτι δηλαδὴ ταῦτα ἀμφότερα δύνανται νὰ ἔχουν ἕτερον κοινὸν προσδιορισμόν :

Σολομὼν ἐφόρει χιτῶνα πορφυροῦν, ποδήρη.

Παῦλος ἀφίκετο εἰς Κόρινθον, πόλιν μεγάλην (μεγαλόπολιν), εὐδαίμονα.

῞Οταν δὲ δύο ἢ περισσότεροι ἐπιθετικοὶ προσδιορισμοὶ τοῦ αὐτοῦ οὐσιαστικοῦ νοοῦνται κεχωρισμένοι, τότε συνδέονται διὰ τοῦ καί :

Ἐπίβλεψον ἐπ” ἐμὲ τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἀχρεῖον δούλόν σου.

Μετάδος μοι, Δέσποτα, τὸ τίμιον καὶ πανάγιον σῶμα τοῦ Κυρίου.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν.

Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν μακαρίων καὶ ἀειμνήστων κτιτόρων.

§25. Ὡς ἐπιθετικοὶ προσδιορισμοί, ἐκτὸς τῶν ἐπιθέτων, τῶν μετοχῶν, τῶν (ἐπιθετικῶν) ἀντωνυμιῶν καὶ τῶν (ἐπιθετικῶν) ἀριθμητικῶν, λαμβάνονται πολλάκις

1) μετὰ τῶν ὀνομάτων ἀνήρ, γυνή, ἄνθρωπος, ὀνόματα οὐσιαστικὰ προσηγορικά, τὰ ὁποῖα δηλοῦν ἡλικίαν, ἀξίωμα, ἐπάγγελμα, ἐθνικότητα κ.τ.τ.:

Τῷ Παύλῳ ὤφθη ἀνὴρ Μακεδών.

Καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἔκραζεν.

Ἐχθρὸς ἄνθρωπος τοῦτο ἐποίησεν.

Ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης

Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ.

2) μετὰ τὼν γεωγραφικῶν ὅρων, ὄρος, λίμνη, ποταμὸς κ.τ.τ., τὰ γεωγραφικὰ κύρια ὀνόματα αὐτῶν, ὅταν εἶναι τοῦ αὐτοῦ γένους καὶ ἀριθμοῦ καὶ προτάσσωνται ἐκείνων μετὰ τοῦ ἄρθρου:

Ἀπεστρέφετο ποτέ, ὁ Ἰορδάνης ποταμός.

Ἐν τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ τῆς ἀπειραγάμου Νύμφης εἰκὼν διεγράφη ποτέ.

3) μετὰ οἱουδήποτε ὀνόματος γενικὴ πτῶσις, οὐσιαστικοῦ ἢ ἐπίρρημα ἢ ἐμπρόθετον μὲ τὸ ἄρθρον πρὸ αὐτῶν:

Ὁ τοῦ βασιλέως θρόνος = ὁ βασιλικὸς θρόνος.

Οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ.

Τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον Πνεῦμα Ἅγιον.

Οἱ ἐν τῇ χώρᾳ ἂνθρωποι = οἱ ἐγχώριοι.

§26. Ὁ σύναρθρος ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς πολλάκις ἐκφέρεται καθ’ ἑαυτόν, ὡς οὐσιαστικὸν ἄνευ τοῦ ὑπ’ αὐτοῦ προσδιοριζομένου οὐσιαστικοῦ, τὸ ὁποῖον παραλείπεται ὡς εὐκόλως ἐννοούμενον ἐκ τῆς συνήθους χρήσεως:

Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἀριστερά (χείρ) σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά (χείρ) σου.

Κἀκεῖθεν ἀποπλεύσαντες τῇ ἐπιούσῃ (ἡμέρᾳ) κατηντήσαμεν ἄντικρυς Χίου, τῇ δὲ ἑτέρᾳ (ἡμέρᾳ) παρεβάλομεν εἰς Σάμον, τῇ δὲ ἐχομένῃ (ἡμέρᾳ)  ἤλθομεν εἰς Μίλητον.

Οὕτω πολλὰ ἐπίθετα ἢ μετοχαὶ καὶ ἐπιρρήματα ἢ ἐμπρόθετοι προσδιορισμοὶ μὲ τὸ ἄρθρον πρὸ αὐτῶν λαμβάνονται καὶ ἀντὶ οὐσιαστικῶν, ὡς

1) οἱ ἀθάνατοι (= οἱ θεοί), οἱ θνητοὶ (= οἱ ἂνθρωποι), οἱ πολλοὶ (= ὁ λαὸς ὁ δημοκρατικός), οἱ ὀλίγοι (= οἱ ὀλιγαρχικοί), οἱ λέγοντες (= οἱ ῥήτορες, οἱ πολιτευόμενοι), ὁ ἄκρατος (= ὁ οἶνος ὁ ἄκρατος), οἱ κάτω (= οἱ θεοὶ τοῦ Ἅδου ἤ οἱ νεκροὶ) κλπ.

Σήμερον τὰ ἄνω τοῖς κάτω συνεορτάζει, καὶ τὰ κάτω τοῖς ἄνω συνομιλεῖ.

Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου.

Ἀποστραφήτωσαν παραυτίκα αἰσχυνόμενοι οἱ λέγοντές μοι· εὖγε εὖγε. ἀγαλλιάσθωσαν καὶ εὐφρανθήτωσαν ἐπὶ σοὶ πάντες οἱ ζητοῦντές σε, ὁ Θεός, καὶ λεγέτωσαν διαπαντός· μεγαλυνθήτω ὁ Κύριος, οἱ ἀγαπῶντες τὸ σωτήριόν σου.

Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.

2) ἡ πατρίς, ἡ ξένη, ἡ οἰκουμένη, ἡ πολεμία (ἐνν. γῆ ἢ χώρα), ἡ ἐπιοῦσα, ἡ προτεραία, ἡ ὑστεραία (ἐνν. ἡμέρα), ἡ δεξιά, ἡ ἀριστερὰ (ἐνν. χείρ), ἡ γραφική, ἡ μουσική, ἡ ῥητορικὴ (ἐνν. τέχνη), ἡ εὐθεῖα (ἐνν. γραμμὴ ἢ ὁδός), ἡ πλατεῖα, ἡ ταχίστη (ἐνν. ὁδός), ἡ τριήρης, ἡ πεντηκόντορος (ἐνν. ναῦς), ἡ εἱμαρμένη, ἡ πεπρωμένη (ἐνν μοῖρα), κλπ.

Οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι (ἐνν. γῇ ἢ χώρᾳ) αὐτοῦ.

Ἀναχθέντες δὲ ἀπὸ Τρῳάδος εὐθυδρομήσαμεν εἰς Σαμοθρᾴκην, τῇ δὲ ἐπιούσῃ (ἐνν. ἡμέρᾳ) εἰς Νέαν Πόλιν.

Τάδε λέγει ὁ κρατῶν τοὺς ἑπτὰ ἀστέρας ἐν τῇ δεξιᾷ (ἐνν. χειρί) αὐτοῦ.

Καὶ ἔσται τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν (ἐνν. ὁδόν), (τὰ στραβὰ καὶ ἀνώμαλα μονοπάτια θὰ γίνουν εὐθεῖα ὁδός).

Ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας (ἐνν. ὁδούς), καὶ ῥύμας τῆς πόλεως καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπείρους καὶ τυφλοὺς καὶ χωλοὺς εἰσάγαγε ὧδε.

3) τὸ ἱερὸν (= ὁ ναός), τὰ ἱερὰ (= τὸ θῦμα ἢ ἡ θυσία), τὰ οἰκεῖα, τὰ τῆς πόλεως, τὰ τῶν πολεμίων, τὰ οἴκοι, τὰ δέοντα (ἐνν. πράγματα), τὸ κοινὸν (= ἡ κοινότης, ἡ πόλις, τὸ κράτος), τὸ πεζὸν ἢ τὸ πεζικόν, τὸ ἱππικόν, τὸ πελταστικόν, τὸ ναυτικὸν (ἐνν. στράτευμα), τὸ παρόν, τὸ παρελθόν, τὸ μέλλον (ὁ παρὼν χρόνος, κλπ.).

Καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸ ἱερὸν ἤρξατο ἐκβάλλειν τοὺς πωλοῦντας.

Οὐ μόνον δὲ ἀργαὶ ἀλλὰ καὶ φλύαροι καὶ περίεργοι, λαλοῦσαι τὰ μὴ δέοντα.

Πᾶσα παιδεία πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι ἀλλὰ λύπης.

Κἂν μὲν ποιήσῃ καρπὸν εἰς τὸ μέλλον· εἰ δὲ μή γε, ἐκκόψεις αὐτήν.

Οὕτω ἀρκετῶν ἐπιθέτων ἢ μετοχῶν τὸ οὐδέτερον μετὰ τοῦ ἄρθρου κατήντησε νὰ λαμβάνεται καὶ ὡς ἀφῃρημένον οὐσιαστικὸν ἢ ὡς ὄνομα περιληπτικόν: τὸ κακὸν (= ἡ κακία ), τὸ δίκαιον (= ἡ δικαιοσύνη), τὸ ῾Ελληνικόν, (οἱ Ἕλληνες ἢ ὁ ῾Ελληνισμός), τὸ βαρβαρικὸν (= οἱ βάρβαροι), τὸ ὑπήκοον ( οἱ ὑπήκοοι).

ἀγάπη οὐ λογίζεται τὸ κακόν.

Οἱ κύριοι, τὸ δίκαιον καὶ τὴν ἰσότητα τοῖς δούλοις παρέχεσθε.

γ) Κατηγορηματικοὶ προσδιορισμοί.

§27. Κατηγορηματικὸς προσδιορισμὸς λέγεται ὁ δι’ ἐπιθέτου ἢ ἐπιθετικῆς μετοχῆς ὁμοιόπτωτος προσδιορισμὸς ἑνὸς οὐσιαστικοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἀποτελεῖ μετ’ αὐτοῦ μίαν ἔννοιαν, ἀλλ’ ἁπλῶς ἀποδίδει εἰς τὸ οὐσιαστικὸν μίαν παροδικὴν ἰδιότητα:

Πᾶς ὁ λαὸς ὤρθριζεν πρὸς αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ ἀκούειν αὐτοῦ.

Ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος κρέμαται καὶ οἱ προφῆται.

Τίς δύναται ἁμαρτίας ἀφεῖναι εἰ μὴ μόνος ὁ Θεός;

Αὐτὸς ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός.

Πᾶσα ἡ Κτίσις ἠλλοιοῦτο φόβῳ.

῾Ως κατηγορηματικοὶ προσδιορισμοὶ συνηθέστατα λαμβάνονται εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν:

1) Τὰ ἐπίθετα ἄκρος, μέσος, ἔσχατος, ὅταν πρόκειται νὰ διακριθῇ μέρος τοῦ προσδιοριζόμενου οὐσιαστικοῦ ἀπὸ τὸ ὅλον ἢ ἀπὸ τὰ ἄλλα μέρη αὐτοὺ:

Ἐκ κεφαλῆς εἰς πόδας ἄκρους (= ἕως τὰ ἄκρα τῶν ποδῶν).

Ἐν αἰθέρι μέσῳ κατέστη ἥλιος εἰς Γαβαών (= εἰς τὸ μέσον τοῦ αἰθέρος).

Περὶ μέσας νύκτας (γύρω στα μεσάνυχτα) ἦλθεν ὁ Νυμφίος.

Ἐν καιρῷ ἐσχάτῳ.

2) τὰ ἐπίθετα πᾶς, ἅπας, ὅλος (= ὁλόκληρος), μόνος καὶ αἱ ἀντωνυμίαι αὐτὸς (ὡς ὁριστική) καὶ ἕκαστος:

Πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτουν ἅπτεσθαι αὐτοῦ.

Ἐὰν δὲ εἴπωμεν ἐξ ἀνθρώπων, ὁ λαὸς ἅπας καταλιθάσει ἡμᾶς.

Ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται.

Περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ ὥρας οὐδεὶς οἶδεν, οὐδὲ οἱ ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν οὐδὲ ὁ υἱός, εἰ μὴ ὁ πατὴρ μόνος.

Καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μετ” αὐτῶν ἔσται.

Ἕκαστον δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται.

Σημείωσις. Μετὰ τοῦ ἄρθρου τὰ ἀνωτέρω ἐπίθετα ὡς ἐπιθετικοὶ προσδιορισμοὶ ἔχουν διάφορον σημασίαν π.χ. ὁ μέσος = ὁ εἰς τὸ μέσον εὑρισκόμενος. ὁ πᾶς ἢ ὁ ὅλος = τὸ σύνολον, ἐν τῷ συνόλῳ.

πᾶς νόμος ἐν ἑνὶ λόγῳ πεπλήρωται ἐν τῷ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Οἱ πάντες κατέκριναν αὐτὸν ἔνοχον εἶναι θανάτου.

Ὁ μόνος Υἱὸς (= ὁ μονογενὴς Υἱός).

2. ᾽Ονοματικοὶ προσδιορισμοὶ ἑτερόπτωτοι.

α΄) Εἰσαγωγή. Αἱ πτώσεις.

§28. Αἱ πτώσεις τῆς ἀρχαίας ῾Ελληνικῆς γλώσσης ἀρχῆθεν ἦσαν ὀκτώ : ἤτοι ἡ ὀνομαστική , ἡ κλητική , ἡ αἰτιατική , ἡ γενική , ἡ ἀφαιρετική , ἡ δοτική , ἡ τοπική , ἡ ὀργανική· ἀλλὰ σύν τῷ χρόνῳ ἐχάθησαν ἐξ αὐτῶν αἱ τρεῖς: ἤτοι ἡ ἀφαιρετική , συγχωνευθεῖσα μετὰ τῆς γενικῆς, καὶ ἡ τοπικὴ καὶ ἡ ὀργανική , συγχωνευθεῖσα μετὰ τῆς δοτικῆς.

1) ῾Η ὀνομαστικὴ εἶναι ἡ πτῶσις, διὰ τῆς ὁποίας ἐν γένει δίδεται ἀπάντησις εἰς τὴν ἐρώτησιν τίς ; (= ποιός), ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ τὸν φορέα τῆς ῥηματικῆς ἐννοίας, ἤτοι ἡ πτῶσις τοῦ ὑποκειμένου τῆς προτάσεως, καθὼς καὶ ἡ πτῶσις τοῦ κατηγορομένου καὶ τῶν ὁμοιοπτώτων προσδιορισμῶν τοῦ ὑποκειμένου καὶ τοῦ κατηγορουμένου, ἡ πτῶσις τῶν τίτλων ἢ ἐπιγραφῶν κ.τ.τ.

Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος.

Ἡ Ἁγία Γραφή.

Σημείωσις. Πολλάκις συμβαίνει νὰ χρησιμοποιῆται εἰς μίαν πρότασιν μία ὀνομαστική, ἡ ὁποία συντακτικῶς, δὲν εὑρίσκεται εἰς καμμίαν σχέσιν με τὸ ῥῆμα ἢ ἄλλην λέξιν τῆς προτάσεως.

Οἱ δὲ φίλοι, ἄν τις ἐπίστηται αὐτοῖς χρῆσθαι ὥστε ὠφελεῖσθαι ἀπ᾽ αὐτῶν, τί φήσομεν αὐτοὺς εἶναι; || κι οἱ φίλοι, ἄν κάποιος ξέρει πῶς νὰ τοὺς συμπεριφερθῇ, ὥστε νὰ ὡφελεῖται ἀπὸ αὐτούς, τί θὰ ποῦμε ὅτι εἶναι;

῾Η τοιαύτη ὀνομαστικὴ λέγεται ψυχολογικὸν ὐποκείμενον τῆς προτάσεως, διότι ἐκφράζει τὴν ἔννοιαν, ἡ ὁποία κυριαρχεῖ ἐν τῇ ψυχῇ τοῦ ὁμιλοῦντος καὶ τὴν ὁποίαν οὗτος τὴν παρουσιάζει ἔτσι ἀνεξάρτητον καὶ αὐτοτελῆ, ὡς τὸ κύριον στοιχεῖον τῆς φράσεως, ἀδιαφορῶν διὰ τὴν συντακτικὴν συμφωνία τῶν λέξεων.

2) ῾Η κλητικὴ εἶναι ἡ πτῶσις, μὲ τὴν ὁποίαν καλοῦμεν καὶ ἐν γένει προσαγορεύομεν πρόσωπα ἢ καὶ πράγματα:

γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη.

Ἀναπολόγητος εἶ, ὦ ἄνθρωπε πᾶς ὁ κρίνων.

Τιμόθεε, τὴν παρακαταθήκην φύλαξον.

Σημείωσις . Πολλάκις συνδέονται κλητικὴ καὶ ὀνομαστικη ἢ τίθεται ὀνομαστικὴ ἀντὶ κλητικῆς:

Ὦ ἄνδρες, ἔφη, οἱ παρόντες, || ἄνδρες, εἶπε, ἐσεῖς ποὺ εἶστε παρόντες.

Θεός ( ὦ Θεέ), εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων.

παῖς ἔγειρε.

3) ῾Η αἰτιατικὴ εἶναι ἡ πτῶσις διὰ τῆς ὁποίας ἐν γένει δίδεται ἀπάντησις εἰς τὴν ἐρώτησιν: τίνα ; (ποιόν;), πόσον ; ἤτοι ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, εἰς τὸ ὁποῖον κατευθύνεται ἡ ἐνέργεια τοῦ ὑποκειμένου· προσέτι δὲ ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ ἔκτασιν τόπου ἢ χρόνου:

Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Τὸ δὲ πλοῖον ἤδη σταδίους πολλοὺς ἀπὸ τῆς γῆς ἀπεῖχεν βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων.

Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς.

4) ῾Η καθαρὰ γενικὴ εἶναι ἡ πτῶσις, διὰ τῆς ὁποίας ἐν γένει δίδεται ἀπάντησις εἰς τὴν ἐρώτησιν τίνος; ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ (κυριολεκτικῶς καὶ μεταφορικῶς) τὴν περιοχήν, εἰς τὴν ὁποίαν περιλαμβάνεται κάτι τι, ἤτοι ἡ πτῶσις, μὲ τὴν ὁποίαν ἐκφράζεται σχέσις κτήσεως ἢ ἐξαρτήσεως, τὸ ὅλον, τοῦ ὁποίου μέρος εἶναι κάτι τι ἢ τὸ ὅλον, εἰς τὸ μέρος τοῦ ὁποίου ἐξαπλοῦται μία ἐνέργεια:

Ὑμῶν δὲ καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς πᾶσαι ἠριθμημέναι εἰσίν.

Εἷς τῶν στρατιωτῶν (= εἷς ἐκ τῶν στρατιωτῶν) λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξεν.

Ἐγένετο ὁ ἱδρὼς αὐτοῦ ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος καταβαίνοντες ἐπὶ τὴν γῆν.

Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ (= ὁ γιὸς τοῦ Ναυῆ).

Τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου (= ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά μου), Κύριε, τοῖς πτωχοῖς δίδωμι.

5) ῾Η ἀφαιρετικὴ γενικὴ εἶναι ἡ πτῶσις, διὰ τῆς ὁποίας ἐν γένει δίδεται ἀπάντησις εἰς τὴν ἐρώτησιν: πόθεν ; (ἀπὸ τίνος; ἐκ τίνος;), ἤτοι ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ τίς ἡ ἀφετηρία μιᾶς πράξεως:

Ἀπέρχομαι τῆς πόλεως (φεύγω από την πόλη).

6) ῾Η καθαρὰ δοτικὴ εἶναι ἡ πτῶσις, διὰ τῆς ὁποίας ἐν γένει δίδεται ἀπάντησις εἰς τὴν ἐρώτησιν: εἰς τίνα; διὰ τίνα; (γιὰ ποιόν;), ἤτοι ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀποβλέπει ἢ τὸ ὁποῖον ἐνδιαφέρει μία πρᾶξις ἢ ἓν πρᾶγμα:

Ὁ Θεὸς ὑπερηφάνοις (= εἰς τοὺς ὑπερηφάνους)  ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς (= εἰς τοὺς ταπεινούς) δὲ δίδωσι χάριν.

Τὰ βρώματα τῇ κοιλίᾳ (=διὰ τὴν κοιλίαν) καὶ ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν, ὁ δὲ Θεὸς καὶ ταύτην καὶ ταῦτα καταργήσει. τὸ δὲ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ ἀλλὰ τῷ Κυρίῳ, καὶ ὁ Κύριος τῷ σώματι.

7) ῾Η τοπικὴ δοτικὴ εἶναι ἡ πτῶσις, διὰ τῆς ὁποίας ἐν γένει δίδεται ἀπάντησις εἰς τὴν ἐρώτησιν: ποῦ; πότε; ἤτοι ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ (κυριολεκτικῶς ἢ μεταφορικῶς) τὸν τόπον, ἐντὸς τοῦ ὁποίου συμβαίνει τι:

Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἀγγέλων πολλῶν κύκλῳ τοῦ θρόνου.

Ἀθήνησι.

Τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθήσεται.

8) ῾Η ὀργανικὴ δοτικὴ εἶναι ἡ πτῶσις, διὰ τῆς ὁποίας ἐν γένει δίδεται ἀπάντησις εἰς τὴν ἐρώτησιν: μὲ τίνα; μὲ τί (μὲ ποιόν, πῶς;), ἤτοι ἡ πτῶσις, ἡ ὁποία δηλοῖ τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον συνοδεύει τὸ ὑποκείμενον κατά τινα ἐνέργειάν του (δοτικὴ τῆς συνοδείας) ἢ τὸ ὁποῖον χρησιμεύει ὡς ὄργανον αὐτοῦ διὰ αὐτήν (κυρίως ὀργανικὴ δοτική):

Ἰούδας ὄχλῳ ἱκανῷ ἀφίκετο.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ (= μὲ τὸν θάνατο)  θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί (= μὲ τὰ χέρια).

β) ῾Η γενικὴ μετὰ οὐσιαστικῶν καὶ ἐπιθέτων.

§29. ῾Η γενικὴ συναπτομένη μετὰ οὐσιαστικῶν ἢ ἐπιθέτων ὡς ἑτερόπτωτος προσδιορισμὸς αὐτῶν δηλοῖ

1) ἓν διῃρημένον ὅλον (γενικὴ διαιρετική):

Εἷς τῶν στρατιωτῶν (= εἷς ἐκ τῶν στρατιωτῶν ) λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξεν.

Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

Τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου (= ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά μου), Κύριε, τοῖς πτωχοῖς δίδωμι.

Ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας γῆς (στὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας).

2) τὴν ὕλην, ἐκ τῆς ὁποίας εἶναι κάτι τι, ἢ τὸ περιεχόμενον αὐτοῦ:

Στέφανος ἀκανθῶν (=ἀπὸ ἀγκάθια).

Ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων(= κοπάδι ἀπὸ χ.).

Χοῖνιξ σίτου δηναρίου καὶ τρεῖς χοίνικες κριθῆς δηναρίου.

3) τὸν κτήτορα (γενικὴ κτητική):

Οἶκος τοῦ Ἐφραθᾶ.

Μαρία Κλωπᾶ.

᾽Επίθετα συντασσόμενα μετὰ γενικῆς κτητικῆς συνήθη εἶναι τά: οἰκεῖος, ἴδιος, κοινός, συγγενής, ἑταῖρος, φίλος, ἐχθρός, ξένος (τινός).

Οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ.

Εἶπέ τις ἐξ αὐτῶν ἴδιος αὐτῶν προφήτης· Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται.

Ἰδοὺ Ἐλισάβετ ἡ συγγενίς σου.

Τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν.

Ἐὰν πεινᾷ ὁ ἐχθρός σου ψώμιζε αὐτόν.

Ἀσπάζεται ὑμᾶς Γάϊος ὁ ξένος μου.

4) τὸν δημιουργόν τινος :

Ἀναπληρώσατε τὸν νόμον τοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ναὸς τοῦ Σολομῶντος.

Αἱ παραβολαὶ τοῦ Ἰησοῦ.

Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.

Ἐγένετο λόγος Κυρίου ἐν χειρὶ Ἀγγαίου τοῦ προφήτου.

5) ἰδιότητα ἐπὶ ὀνομάτων, τὰ ὁποῖα σημαίνουν μέγεθός τι ἢ ἡλικίαν, συναπτόμενα μετ’ ἀριθμητικῶν προσδιορισμῶν:

Δύο ἡμερῶν πλοῦς.

Παῖς δώδεκα ἐτῶν.

Τεῖχος ἑκατὸν τεσσεράκοντα τεσσάρων πηχῶν.

Νομίσαντες δὲ αὐτὸν εἶναι ἐν τῇ συνοδίᾳ ἦλθον ἡμέρας ὁδὸν καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν.

6) τὴν ἀξίαν ἢ τὸ τίμημα :

Ἀπελθόντες ἀγοράσωμεν δηναρίων διακοσίων ἄρτους καὶ δώσομεν αὐτοῖς φαγεῖν; (νὰ πᾶμε νὰ ἀγοράσωμε ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων καὶ νὰ τοὺς δώσουμε νὰ φάγουν;).

Φόρος ἑξακοσίων ἑξήκοντα ἕξ ταλάντων .

Οὐδὲν ἄξιον θανάτου ἐστὶν πεπραγμένον αὐτῷ.

Ἄξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ.

7) τὴν αἰτίαν :

Αἴτιος σωτηρίας αἰωνίου.

Ἐπίθετα συντάσσονται μετὰ γενικῆς τῆς αἰτίας συνήθη εἶναι τά: αἴτιος, ὑπεύθυνος, ὑπόδικος, ὑπόλογος (τινός).

8) τὸ ὑποκείμενον ἐνεργείας τινὸς (γενικὴ ὑποκειμενική):

Μωσῆς ξυνέγραψε τὸν πόλεμον τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ Ἀμαληκιτῶν (= οἱ Ἰ. καὶ οἱ Ἀ. ἐπολέμησαν πρὸς ἀλλήλους). (Πρβλ. εἶναι θέλημα Θεοῦ = θέλει ὁ Θεός).

Ἡ φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ (φιλοξενεῖ ὁ Ἀβραάμ).

Ἡ ἐπιθυμία τῆς σαρκός.

Ἡ ἀπιστία τῶν Ἰουδαίων.

Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ἀσώτου.

Ἡ πτῶσις τοῦ Ἀδάμ.

9) Τὸ ἀντικείμενον ἐνεργείας τινὸς (γενικὴ ἀντικειμενική):

τῆς ψυχῆς ἐπιμέλεια (πρβλ. ἐπιμελεῖται τῆς ψυχῆς).

Κοινωνοὶ θείας φύσεως.

Ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος.

Ἡ ἄνωθεν σοφία πρῶτον μὲν ἁγνή ἐστιν, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής, εὐπειθής, μεστὴ ἐλέους καὶ καρπῶν ἀγαθῶν.

§30. ᾽Επίθετα μετὰ γενικῆς ἀντικειμενικῆς συντασσόμενα εἶναι πολλά, ἰδίᾳ δὲ ὅσα ἔχουν ἀντίστοιχα ἢ συνώνυμα ῥήματα συντασσόμενα μετὰ γενικῆς. Οὕτω συνήθως

1. συντάσσονται μετὰ καθαρᾶς γενικῆς (§28,4) τὰ ἐπίθετα

α) τὰ ἐπιμελείας ἢ ἀμελείας σημαντικά· ἐπιμελής, ἀμελής, ὀλίγωρός τινος .

Ἐπιμελὴς τῶν θείων.

β) τὰ μνήμης ἢ λήθης σημαντικά· μνήμων, ἀμνήμων, ἐπιλήσμων τινός.

Μνήμων τῆς Δευτέρας Παρουσίας.

γ) τὰ ἐμπειρίας ἢ ἀπειρίας σημαντικά· ἐμπειρος, ἄπειρος, τρίβων, ἀήθης τινός.

Ἄπειρος λόγου.

δ) τὰ μετοχῆς ἢ πλησμονῆς σημαντικά· μέτοχος, κοινωνός, μεστός, πλήρης τινός.

Πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου.

ε) τὰ φειδοῦς ἢ ἀφειδίας σημαντικά· φειδωλός, ἀφειδής τινος .

Ἀφειδὴς σώματος.

στ) τὰ ἀρχικὰ καὶ τὰ ἐναντία αὐτῶν· κύριος, ἐγκρατής, ἀκράτωρ, ὑπήκοός τινος .

Κύριος τοῦ Σαββάτου.

2. Συντάσσονται μετὰ ἀφαιρετικῆς γενικῆς (§28,5) τα ἐπίθετα

α) τὰ χωρισμοῦ ἢ ἀπαλλαγῆς σημαντικά · μόνος (= ἀποκεχωρισμένος), ἔρημος, ἐλεύθερος, ἁγνός τινος .

Φίλων μὲν ἀγαθῶν ἔρημοι (ἔρημοι ἀπὸ καλοὺς φίλους).

β) τὰ στερήσεως σημαντικά· ἐνδεής, γυμνός, κενός, ὀρφανός τινος .

Τῶν ἐπιτηδείων ἐνδεεῖς (στερημένοι τὰ ἀπαραίτητα).

γ) τὰ διαφορᾶς σημαντικά· διάφορος, ἕτερος, ἄλλος, ἀλλότριός τινος :

Μητρότης παρθενίας ἀλλοτρία.

δ) τὰ παραθετικὰ καὶ ὅσα ἔχουν ἔννοιαν συγκρίσεως (γενικὴ συγκριτική )· πρότερος, ὕστερος, διπλάσιος, πολλαπλάσιός τινος :

Ἰωάννης πρότερος Πέτρου εἰς τὸν τάφον ἀφίκετο.

Μαθητὴς ἀνώτερος τοῦ διδασκάλου (ἀπὸ τὸν διδάσκαλο).

Ποιεῖτε αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον ὑμῶν.

Σημείωσις . ῞Οτι ἡ γενικὴ, μετὰ τῆς ὁποίας συντάσσονται τὰ ἀνωτέρω ἐπίθετα, εἶναι ἀφαιρετικὴ (§28,5), ἤτοι πτῶσις, ἥτις δηλοῖ τὸ πόθεν ὁρμᾶταί τι, δεικνύει σαφῶς ἡ ἀντίστοιχος σύνταξις τῶν ἐπιθέτων τούτων εἰς τὴν νέαν Ἑλληνικήν, εἰς τὴν ὁποίαν συντάσσονται μὲ ἐμπρόθετον, ἀποτελούμενον ἀπὸ τὴν πρόθεσιν ἀπὸ καὶ αἰτιατικήν:

Ἐλεύθερος ἀπὸ βάσανα . Ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα . Διαφορετικὸς ἀπὸ σένα . ῾Ο Πέτρος εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν Παῦλον.

γ) ᾽Ιδιαίτεραι παρατηρήσεις περὶ τῆς συντάξεως τῶν παραθετικῶν.

§31. α) Τὸ συγκριτικόν. 1) Τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα τὸ ὁποῖον συγκρίνεται πρὸς ἄλλο τι ὁμοειδές, καλεῖται πρῶτος ὅρος τῆς συγκρίσεως˙ ἐκεῖνο δέ πρὸς τὸ ὁποῖον γίνεται σύγκρισις αὐτοῦ καλεῖται δεύτερος ὅρος τῆς συγκρίσεως:

Ἡ Παναγία ἐστὶ τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ. (Ἡ Παναγία α΄ ὄρος τῆς συγκρίσεως – τὰ Χερουβεὶμ β΄ ὅρος τῆς συγκρίσεως).

Τὸ μωρὸν τοῦ Θεοῦ σοφώτερον τῶν ἀνθρώπων ἐστίν καὶ τὸ ἀσθενὲς τοῦ Θεοῦ ἰσχυρότερον τῶν ἀνθρώπων. (Διότι ἐκεῖνο ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεόν, καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου τὸ θεωροῦν μωρόν, εἶναι σοφώτερον ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, ὅσην γνῶσιν καὶ σοφίαν καὶ ἄν ἔχουν οὗτοι. Καὶ τὸ ἀσθενὲς φαινομενικῶς κήρυγμα τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι ἰσχυρότερον ἀπὸ τοὺς ἰσχυροτέρους κατὰ κόσμον ἀνθρώπους).

2) Ὁ α΄ ὅρος τῆς συγκρίσεως ἐκφέρεται ποικιλοτρόπως, καθόσον οὗτος δύναται νὰ περιέχεται ὄχι μόνον εἰς τὸ ὑποκείμενον τῆς προτάσεως, ἀλλὰ καὶ εἰς οἱονδήποτε ἄλλον ὅρον αὐτῆς, κύριον ἢ δευτερεύοντα:

Ἐξελεξάμην παραρριπτεῖσθαι ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ μου μᾶλλον ἢ οἰκεῖν με ἐν σκηνώμασιν ἀμαρτωλῶν.

Τὴν Παναγίαν κατέστησεν ὁ Θεὸς ὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν.

3) ῾Ο β΄ ὅρος τῆς συγκρίσεως

α) Ὅταν μὲν εἶναι οὐσιαστικὸν ἢ ἄλλη τις λέξις ἀντὶ οὐσιαστικοῦ λαμβανομένη (πρβλ. §8), κανονικῶς μὲν ἐκφέρεται κατὰ γενικὴν (ἀφαιρετικήν), σπανιώτερον δὲ διὰ τοῦ μορίου (= παρὰ) καὶ ὁμοιοπτώτως πρὸς τὸν α΄ ὅρον τῆς συγκρίσεως:

Σιγὴ ποτ’ ἐστὶν αἱρετωτέρα λόγου (= ἀπὸ τὸν λόγον).

Τὸ φυλάξασθαι τἀγαθὰ χαλεπώτερον τοῦ κτήσασθαί ἐστιν.

Ἠγάπησαν οἱ ἄνθρωποι μᾶλλον τὸ σκότος ἢ τὸ φῶς.

β) ὅταν δὲ δὲν εἶναι οὐσιαστικόν, ἀλλὰ κάποια ἄλλη λέξις ἢ φράσις, ἐκφέρεται πάντοτε διὰ τοῦ ἢ καὶ ὁμοιοτρόπως πρὸς τὸν α΄ ὅρον τῆς συγκρίσεως:

Μακάριόν ἐστιν μᾶλλον διδόναι ἢ λαμβάνειν.

Μείζων ἐστὶν ὁ ἐν ὑμῖν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμῳ.

Σημείωσις. Ὁ β΄ ὅρος τῆς συγκρίσεως ἐκφέρεται σπανίως καὶ διὰ τῆς προθέσεως ἀντὶπρὸ μετὰ γενικῆς, ἢ διὰ τῆς παρὰ μετὰ αἰτιατικῆς:

Αἱρετώτερος ἐστιν ὁ καλὸς θάνατος ἀντὶ τοῦ αἰσχροῦ βίου.

Μηδὲν πλέον παρὰ τὸ διατεταγμένον ὑμῖν πράσσετε.

῞Οταν δὲ πρόκειται νὰ δηλωθῇ μεγάλη δυσαναλογία μεταξὺ τῶν συκρινομένων, ὁ β΄ ὅρος τῆς συγκρίσεως ἐκφέρεται διὰ τοῦ ἢ κατὰ μετὰ αἰτιατικῆς ἢ διὰ τοῦ ἢ ὥστε ἤ διὰ τοῦ ἢ ὡς μετ’ ἀπαρεμφάτου:

Χριστιανοὶ ἐν Σμύρνῃ μείζονα ἢ κατὰ δάκρυα ἔπαθον.

Ἱερεμίας δικαιότερος ἦν ἢ ὥστε τὸν τοῦ πλήθους φθόνον ἐκφυγεῖν.

§32. Ὁ β΄ ὅρος τῆς συγκρίσεως πολλάκις παραλείπεται, ὡς ἐννοούμενος ἐκ τῶν συμφραζομένων, ἢ ἐκφέρεται βραχυλογικῶς:

Ἑτέροις τε λόγοις πλείοσιν (τούτων) διεμαρτύρετο.

Ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλεῖον (τῆς δικαιοσύνης) τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Σημείωσις . Βραχυλογικὴν ἔκφρασιν τοῦ β΄ ὅρου τῆς συγκρίσεως ἀποτελοῦν καὶ αἱ γενικαὶ τοῦ ὄντος, τοῦ λόγου ἢ λόγου, τοῦ δέοντος, τοῦ προσήκοντος, τοῦ εἰωθότος κ.τ.τ. αἱ ὁποῖαι ἰσοδυναμοῦν μὲ τὸ ἢ καὶ ὁλόκληρον πρότασιν:

Ἡ Κακία ἐφαίνετο λευκοτέρα καὶ ἐρυθροτέρα τοῦ ὄντος (ἢ ὄντως ἧν, δηλ. ἀπὸ ὅ,τι πράγματι ἦτο).

§33. 1) Συνήθως συγκρίνονται δύο πρόσωπα ἢ πράγματα ὡς πρὸς μίαν κοινὴν ἰδιότητά των καὶ δηλοῦται ὅτι τὸ ἓν ἐξ αὐτῶν ἔχει τὴν ἰδιότητα ταύτην εἰς ἀνώτερον βαθμόν. ῾Η τοιαύτη συγκρισις καλεῖται σύγκρισις ὑπεροχῆς . (Οὕτως εἰς τὰ προηγούμενα παραδείγματα).

2) Πολλάκις γίνεται σύγκρισις δύο προσώπων ἢ πραγμάτων ὡς πρὸς τινα ἰδιότητα ἀντίθετον ἐκείνης, τὴν ὁποίαν ἔχει τὸ ἕτερον ἐξ αὐτῶν, ἢ συγκρίνονται δύο ἰδιότητες ἢ δύο καταστάσεις ἢ δύο ἐνέργειαι τοῦ αὐτοῦ προσώπου ἢ πράγματος καὶ δηλοῦται ἡ ὑπάρχουσα μεταξὺ αὐτῶν ἀντίθεσις. ῾Η τοιαύτη σύγκρισις καλεῖται σύγκρισις ἀντιθέσεως :

Εἰδωλολάτραι κακίους εἰσὶ περὶ ἡμᾶς ἢ ἡμεῖς περὶ ἐκείνους (= οἱ εἰ. εἶναι κακοὶ πρὸς ἡμᾶς καὶ ὄχι ἀγαθοί, ὅπως ἡμεῖς πρὸς ἐκείνους).

Φθονέεσθαι κρέσσον ἐστὶν ἢ οἰκτίρεσθαι (= εἶναι καλύτερον νὰ φθονῆται κανεὶς παρὰ νὰ τυγχάνῃ οἴκτου).

Μακάριόν ἐστιν μᾶλλον διδόναι λαμβάνειν.

Σημείωσις α΄. ᾽Επὶ συγκρίσεων ἀντιθέσεως, ὅταν συγκρίνωνται δύο ἰδιότητες ἢ καταστάσεις ἢ ἐνέργειαι τοῦ αὐτοῦ προσώπου ἢ πράγματος, τὰ σχετικὰ ἐπίθετα κανονικῶς ἐκφέρονται ἀμφότερα εἰς συγκριτικὸν βαθμὸν μὲ τὸ μόριον μεταξὺ αὐτῶν:

Στρατηγοὶ πλείονες ἢ βελτίονες (= μᾶλλον πολλοὶ παρὰ καλοί, ἤτοι πολλοί, ὄχι ὅμως καὶ καλοὶ).

Ἐποίησα ταχύτερα ἢ σοφώτερα (= ἐνήργησα ταχέως, ἀλλ’ ὄχι σοφῶς).

Σημείωσις β΄. Εἰς συγκρίσεις ἀντιθέσεως πολλάκις τὸ συγκριτικὸν ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ θετικὸν καθ’ ἑαυτὸ ἢ μετὰ τοῦ μορίου πὼς (= κάπως, ὀλίγον):

Οἵ τε πρεσβύτεροι καὶ οἱ νεώτεροι (= οἱ πρεσβῦται καὶ οἱ νέοι).

Παῦλος ἦν ἴσως πολυλογώτερος (= πολυλόγος πως).

§34. β) Τὸ ὑπερθετικόν. 1) Ἀρχῆθεν τὸ ὑπερθετικὸν εἶναι ἁπλῶς ἕτερος τύπος τοῦ συγκριτικοῦ, ἡ δὲ κυρία διαφορὰ μεταξὺ αὐτῶν εἶναι ὅτι διὰ μὲν τοῦ συγκριτικοῦ γίνεται σύγκρισις πρὸς ἒν ἢ πρὸς ἄλλα ὁμοῦ λαμβανόμενα καὶ ὡς ἒν τι θεωρούμενα:

Πέτρος ἦν πρεσβύτερος Ἰωάννου.

Διὰ δὲ τοῦ ὑπερθετικοῦ γίνεται σύγκρισις πρὸς πάντα τα ὁμοειδῆ, ἀλλὰ νοούμενα ἒν ἕκαστον χωριστά:

Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων (= φρονιμώτατος και φρονιμώτερος ἐν συγκρίσει πρὸς ἕνα ἕκαστον τῶν θηρίων).

2) ῾Η μετὰ τοῦ ὑπερθετικοῦ συναπτομένη γενικὴ εἶναι ἀρχῆθεν (ἀφαιρετικὴ) γενικὴ συγκριτική, ὅπως καὶ ἡ γενική, ἡ ὁποία συνάπτεται μετὰ τοῦ συγκριτικοῦ. Κατόπιν ὅμως καταντᾷ αὕτη νὰ εἶναι γενικὴ διαιρετικὴ (§29,1), ἐφόσον τὸ διὰ τοῦ ὑπερθετικοῦ βαθμοῦ συγκρινόμενον εἶναι ἓν ἐκ τῶν πολλῶν ἐκείνων, πρὸς ἕκαστον τῶν ὁποίων συγκρίνεται:

Ὁ δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων (= ἑνὸς ἑκάστου τῶν θηρίων, εἰς τὰ ὁποῖα περιελαμβάνετο καὶ αὐτός).

Σημείωσις . Οὕτω ἐξηγεῖται ἡ σύνταξις ἐπιθέτων συγκριτικοῦ ἢ ὑπερθετικοῦ βαθμοῦ μετὰ γενικῆς τῆς αὐτοπαθοῦς ἀντωνυμίας, ὅταν ὁ λόγος εἶναι περὶ τοῦ διαφόρου βαθμοῦ μιᾶς ἱδιότητος ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ προσώπου εἰς διάφορα χρονικὰ σημεῖα:

Σοφώτερος ἐμαυτοῦ ἐγενόμην (= παρ’ ὅ,τι ἤμουν πρὶν καθ’ ὅλον τὸν βίον μου).

3) Τὸ ὑπερθετικὸν λαμβάνεται καὶ καθ’ ἑαυτὸ ἄνευ προσδιορισμοῦ κατὰ γενικήν, ὅταν πρόκειται νὰ δηλωθῇ ἁπλῶς ὅτι μία ἰδιότης ὑπάρχει εἰς ἕν πρόσωπον ἢ πρᾶγμα εἰς τὸν ἀνώτατον αὐτῆς βαθμόν:

Φῦναι ὁ Πρόδρομος λέγεται κάλλιστος.

Σημείωσις. Τοῦ ὑπερθετικοῦ ἡ ἔννοια πολλάκις ἐπιτείνεται διὰ τῆς προσθήκης διαφόρων λέξεων, ὡς μάλιστα, ὅτι, ὡς, ἦ, οἷος, ὡς οἷόν τε, ἐν τοῖς ἀνθρώπων, δή:

Ἐν τοῖς πρώτοις Ἀθηναῖοι τὸν σίδηρον κατέθεντο (= πρῶτοι – πρῶτοι οἱ Αθην.)

῾Ομοίως καὶ διὰ τῆς προσθήκης τῆς γενικῆς πληθυντικῆς τοῦ θετικοῦ τοῦ ἐπιθέτου:

Κακῶν κάκιστε.

β) Ἡ δοτικὴ μετὰ οὐσιαστικῶν καὶ ἐπιθέτων.

§35. 1) Μετὰ οὐσιαστικῶν σπανίως συνάπτεται ἑτερόπτωτος προσδιορισμὸς κατὰ δοτικήν. Εἶναι δὲ τὰ μετὰ δοτικῆς συντασσόμενα οὐσιαστικὰ παράγωγα ῥημάτων ἢ ἐπιθέτων, τὰ ὁποῖα συντάσσονται μετὰ δοτικῆς:

Ἡ τοῦ Θεοῦ δόσις ὑμῖν. (ἔδωκεν ὑμῖν ὁ Θεός).

Χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ.

2) ᾽Επίθετα συντασσόμενα μετὰ δοτικῆς εἶναι πολλά:

α) Μετὰ καθαρᾶς δοτικῆς (§28,6) συντάσσονται τὰ ἐπίθετα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ὠφέλειαν ἤ βλάβην, φιλίαν ἢ ἔχθραν, εὐπείθειαν ἢ ὑποταγήν, τὸ ἁρμόζον ἢ τὸ πρέπον, καὶ τὰ ἀντίθετα τούτων:

Ταῦτά ἐστιν τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα τοῖς ἀνθρώποις.

Ποιήσατε ἑαυτοῖς φίλους ἐκ τοῦ μαμωνᾶ.

Ἦν γὰρ ὁ ἄνεμος ἐναντίος αὐτοῖς.

οὐκ ἠθέλησαν ὑπήκοοι γενέσθαι οἱ πατέρες ἡμῶν.

Σημείωσις : Τὰ ἐπίθετα φίλος, ἐχθρός, πολέμιος κ.τ.τ. συντάσσονται καὶ μετὰ γενικῆς (κτητικῆς), ἰδίᾳ ὅταν λαμβάνωνται μετὰ τοῦ ἄρθρου ὡς οὐσιαστκά:

Οἱ φίλοι, οἱ ἐχθροί, οἱ πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας (§29,3).

Τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν.

Ἐὰν πεινᾷ ἐχθρός σου ψώμιζε αὐτόν.

β) Μετὰ ὀργανικῆς δοτικῆς (§28,8) συντάσσονται τὰ ἐπίθετα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ταυτότητα ἢ ὁμοιότητα, ἰσότητα ἢ συμφωνίαν, ἀκολουθίαν ἢ διαδοχήν, προσέγγισιν ἢ μεῖξιν, καὶ πολλὰ ἐπίθετα σύνθετα μετὰ τῆς προθέσεως ἐνσύν.

ὁ αὐτός τινι – ὅμοιος, ἀνόμοιος, παραπλήσιος, προσφερής τινι – ἴσος, ἄνισος, ἰσόρροπος, σύμφωνος, συνῳδός, ὁμόγλωσσός τινι – ἀκόλουθος, διάδοχός τινι – πλησίος, γείτων, ὅμορος, συμμελής, ἄμεικτός τινι – συγγενής, σύμφυτος, ἔμφυτος, ἔνοχός τινι :

Ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν.

Πατέρα ἴδιον ἔλεγεν τὸν Θεόν ἴσον ἑαυτὸν ποιῶν τῷ Θεῷ.

Ὅμοροι ἦσαν τοῖς Φιλισταιοις.

Ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει. (θὰ εἶναι ἔνοχος καὶ θὰ παραπεμθῇ στὸ μικρὸν ἑπταμελές συνέδριον, ποὺ λέγεται κρίσις).

Σύμφυτοι γεγόναμεν τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου Αὐτοῦ. (σὰν δύο δένδρα ἀδιασπάστως ἡνωμένα εἰς ἕνα, ἐγίναμεν ἕνα σῶμα μὲ τὸν Χριστόν διὰ τοῦ βαπτίσματος, ποὺ εἶναι ὁμοίωμα τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου).

Τὸ θρησκεύειν ἔμφυτον τοῖς ἀνθρώποις ἐστί.

Τὰ καλὰ καὶ συμφέροντα ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Σημείωσις. ῾Η μετὰ ἐπιθέτων συναπτομένη δοτικὴ σημαίνει ἐνίοτε ἀναφοράν, ἤτοι τὸ κατά τι :

Ἀσθενὴς τῷ σώματι καὶ τῇ ψυχῇ.

Ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστιν καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν.

Τῇ σπουδῇ μὴ ὀκνηροί, τῷ πνεύματι ζέοντες, τῷ Κυρίῳ δουλεύοντες (νὰ μὴ εἶσθε ὀκνηροὶ ὡς πρὸς τὸν ζῆλον, νὰ εἶσθε κατὰ τὸ πνεῦμα θερμοί, νὰ ὑπηρετῆτε τὸν Κύριον).

γ) Ἡ αἰτιατικὴ μετὰ οὐσιαστικῶν καὶ ἐπιθέτων.

§36. ῾Η αἰτιατικὴ ὡς ἑτερόπτωπος προσδιορισμὸς οὐσιαστικῶν ἢ ἐπιθέτων δὲν εἶναι πολὺ συνήθης, σημαίνει δὲ αὕτη μετὰ τούτων τὸ κατά τι ἢ ἀναφοράν. Συνήθεις τοιαῦται αἰτιατικαὶ μετ’ οὐσιαστικῶν εἶναι (τὸ) εὖρος, (τὸ) ὕψος, (τὸν) ἀριθμόν, (τὸ) πλῆθος, (τὸ) ὄνομα:

Ἕλληνες τὸ γένος.

Πόλις αὐτόθι ᾠκεῖτο, Οὒρ ὄνομα.

Τυφλὸς τά τ’ ὦτα τόν τε νοῦν τά τ᾽ ὄμματ’ εἶ.

δ) Αἱ πλάγιαι πτώσεις μετ’ ἐπιρρημάτων καὶ ἐπιφωνημάτων.

§37. α΄) Γενική. 1) Ἐκ τῶν ἐπιρρημάτων συντάσσονται μετὰ γενικῆς. ( Γενικὴ καθαρὰ τοῦ ὅλου· πρβλ. §29,1).

α) ἐπιρρήματα τοπικά, χρονικὰ καὶ ποσοτικά:

Ὀψὲ τῆς ἡμέρας (ἀργὰ τὸ βράδυ).

Ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ.

Ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἤνεσά σε.

β) ἐπιρρήματα τροπικά, οἷον· πῶς, ὅπως, ὡς (μετὰ τοῦ ῥήματος ἔχω), εὖ, καλῶς, κακῶς, καὶ ἐπιρρήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἀπομάκρυνσιν καὶ χωρισμόν, οἶον· ἔξω, ἐκτός, πόρρω ἢ πρόσω, κρύφα, λάθρα (τινός):

Βασιλεὺς πῶς ἔχει παιδείας; (= ὡς πρὸς τὴν παιδείαν).

Η Κέρκυρα καλῶς παράπλου κεῖται (= ὡς πρὸς τὸν παράπλουν). (Γενικὴ ἀφαιρετική, τῆς ἀφετηρίας ἢ τῆς ἀναφορᾶς· πρβλ. §28,5 καὶ §30,ΙΙ).

Ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος.

Ἐκτὸς τοῦ σώματος.

Πέραν τοῦ Ἰορδάνου.

Σημείωσις. Μετὰ γενικῆς ἐν γένει συντάσσονται καὶ τὰ λεγόμενα προθετικὰ ἐπιρρήματα ἐντός, εἴσω, ἐγγὺς, πλησίον, πόρρω ἢ πρόσω, ἔμπροσθεν, ὄπισθεν, ἑκατέρωθεν, μεταξύ, ἐναντίον κλπ. καὶ ἐπιρρήματα παράγωγα ἐξ ἐπιθέτων, τὰ ὁποῖα συντάσσονται μετὰ γενικῆς:

Μόνον ἀξίως τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ πολιτεύεσθε.

Ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν Ἱεροσολύμων.

Πλησίον τοῦ χωρίου.

Οὕτως λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων.

Ἐπέθηκαν αὐτῷ τὸν σταυρὸν φέρειν ὄπισθεν τοῦ Ἰησοῦ.

Μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται.

Ἦσαν δὲ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐναντίον τοῦ Θεοῦ.

2) Μετὰ ἐπιφωνημάτων συνάπτεται γενικὴ (ἀφαιρετική), ἡ ὁποία δηλοῖ τὴν αἰτίαν τοῦ ψυχικοῦ παθήματος, τὸ ὁποῖον προκαλεῖ τὴν ἀναφώνησιν:

τοῦ παραδόξου θαύματος!

τῆς παραφροσύνης, καὶ τῆς Χριστοκτονίας, τῆς τῶν προφητοκτόνων!

Βαβαὶ τῶν σῶν μυστηρίων ἁγνή!

§38. β΄) Δοτική. Ἐπιρρήματα συντασσόμενα μετὰ δοτικῆς ὀργανικῆς , §28,8) συνήθη εἶναι τὸ ἅμα (= σύν, συγχρόνως μέ), ὁμοῦ (= μαζὶ μέ), καί τινα παράγωγα ἐπιθέτων ἢ ῥημάτων, τὰ ὁποῖα συντάσσονται μετὰ δοτικῆς:

Μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον.

Τοὺς ἄλλους τοὺς ὁμοίως ἐμοὶ διακειμένους (τοὺς ἄλλους ποὺ εἶναι στὴν ἴδια κατάσταση μὲ μένα).

Δυσμενῶς αὐτοῖς ἔχουσιν (εἶναι ἐχθρικοὶ πρὸς αὐτούς).

§39. γ΄ Αἰτιατική. Επιρρήματα συντασσόμενα μετὰ αἰτιατικῆς συνήθη εἶναι τὸ νὴναὶ μὰ (ἐπὶ βεβαιώσεως) καὶ τὸ μὰοὐ μὰ (ἐπὶ ἀρνήσεως):

Νὴ τὴν ὑμετέραν καύχησιν ἣν ἔχω ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ (Μὰ τὴν καύχησιν, ποὺ ἔχω γιὰ σᾶς ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ Ιησοῦ).

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄ ΑΙ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑΙ

§40. Αἱ ἀντωνυμίαι, ἐπειδὴ ἐν γένει εἶναι λέξεις λαμβανόμεναι ἀντὶ ὀνομάτων οὐσιαστικῶν ἢ ἐπιθέτων, δύνανται νὰ ἀναπληροῦν εἰς μίαν πρότασιν οἱονδήποτε ὅρον αὐτῆς, ὁ ὁποῖος ἐκφέρεται διὰ ὀνόματος οὐσιαστικοῦ (§8, §9, §21 κ.ἑ. §29) ἢ ἐπιθέτου (§8, §9, §24 κ.ἑ.).

Ἐγώ πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν.

Ἐκεῖνός με ἀπέστειλεν.

Τίς ἡ σοφία ἡ δοθεῖσα αὐτῷ;

Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποδιορίζοντες, ψυχικοί.

Σεισμὸς ἐγένετο μέγας, οἷος οὐκ ἐγένετο ἀφ” οὗ ἄνθρωπος ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς.

Ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον.

Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρός.

Ἰδοὺ Ἐλισάβετ ἡ συγγενίς σου.

Ἄξιος ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ.

Ποιεῖτε αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον ὑμῶν.

Οὐδεὶς προφήτης δεκτός ἐστιν ἐν τῇ πατρίδι (ἐνν. γῇ ἢ χώρᾳ) αὐτοῦ.

Πᾶς ὁ λαὸς ὤρθριζεν πρὸς αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ ἀκούειν αὐτοῦ.

Αὐτὸς ὁ Σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός.

Ὁ μόνος Υἱὸς (= ὁ μονογενὴς Υἱός).

α) Αἱ προσωπικαὶ ἀντωνυμίαι καὶ ἡ ἀντωνυμία αὐτός.

§41. 1) Τῆς προσωπικῆς ἀντωνυμίας τοῦ γ΄ προσώπου ἡ μὴ ὑπάρχουσα ἑνικὴ ὀνομαστικὴ καὶ ἡ σπανία πληθυντικὴ ὀνομαστικὴ αὐτῆς (σφεῖς) ἀναπληροῦται ὑπὸ τῆς ἀντιστοίχου ὀνομαστικῆς τῶν δεικτικῶν ἀντωνυμιῶν ὅδε, οὗτος, ἐκεῖνος, ἢ ὑπὸ τῆς (ὁριστικῆς ἀντωνυμίας) αὐτὸς ἐπὶ ἐμφάσεως καὶ ἐκδηλώσεως σεβασμοῦ πρὸς τὸ περὶ οὗ πρόκειται πρόσωπον:

Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός.

Ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν· μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι.

Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου.

Ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον, ὁ δὲ ἔσπευδε πωλῆσαι τὸν ἀτίμητον, αὕτη τὸν Δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, οὗτος τοῦ Δεσπότου ἐχωρίζετο, αὕτη ἠλευθεροῦτο, καὶ ὁ Ἰούδας δοῦλος ἐγεγόνει τοῦ ἐχθροῦ.

Αὐτὸς ἔφα (= ἐκεῖνος, ὁ Σολομὼν δηλαδή, καὶ ὄχι κανεὶς ἄλλος).

2) Τῶν ἰσχυροτέρων, ἤτοι τῶν ὀρθοτονουμένων τύπων τῶν πλαγίων πτώσεων τῶν προσωπικῶν ἀντωνυμιῶν (ἐμοῦ, ἐμοί, σοῦ, σοὶ κλπ.) χρῆσις γίνεται, ὅταν εἰς τὸν λόγον ὑπάρχη ἔμφασις καὶ πρὸ πάντων ἀντιδιαστολή· (πρβλ. §17). Ἄλλως κανονικῶς γίνεται χρῆσις τῶν ἐγκλινομένων τύπων (μοῦ, μοί, κλπ.):

Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου.

Ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς.

Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; ὁρκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς.

Ἐγὼ μὲν ὑμᾶς βαπτίζω ἐν ὕδατι εἰς μετάνοιαν… αὐτὸς ὑμᾶς βαπτίσει ἐν πνεύματι ἁγίῳ καὶ πυρί.

Σημείωσις. Οἱ ὀρθοτονούμενοι τύποι τίθενται κανονικῶς καὶ κατόπιν τῶν προθέσεων: παρ’ ἐμοῦ, παρ’ ἐμοί, περὶ ἐμέ, πρὸς σέ , κλπ. (οὐδέποτε παρά μου κλπ. Ἀλλὰ: πρὸς ἐμὲ καὶ πρός με ).

Ὁ μὴ ὢν μετ” ἐμοῦ κατ” ἐμοῦ ἐστιν, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ” ἐμοῦ σκορπίζει.

Συμβουλεύω σοι ἀγοράσαι παρ” ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον.

Ὅτι πρὸς σέ, Κύριε, Κύριε, οἱ ὀφθαλμοί μου· ἐπὶ σοὶ ἤλπισα.

Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ, ἀναπαύσω ὑμᾶς.

3) Αἱ εὔχρηστοι (εἰς τοὺς πεζοὺς συγγραφεῖς) πλάγιαι πτώσεις τῆς προσωπικῆς ἀντωνυμίας τοῦ γ΄ προσώπου (οἷ, σφῶν, σφίσι, σφᾶς) λαμβάνονται συνήθως ἀντὶ τῶν αὐτοπαθῶν ἐπὶ ἐμμέσου ἀντανακλάσεως· (βλ. κατωτέρω §42, 2, β΄):

Ἔλεξαν ὅτι πέμψειε σφᾶς ὁ ᾽Ινδῶν βασιλεὺς (= σφᾶς αὐτοὺς – αὐτοὺς) .

Γενικῶς δὲ ἀντὶ τῶν πλαγίων πτώσεων τῆς προσωπικὴς ἀντωνυμίας τοῦ γ΄ προσώπου λαμβάνονται αἱ πλάγιαι πτώσεις τῆς αὐτός , ὡς ἐπαναληπτικῆς, ἄνευ ἐμφάσεως, ἢ τῶν δεικτικῶν ἀντωνυμιῶν ὅδε, οὗτος, ἐκεῖνος , ὅταν ὑπάρχῃ ἔμφασις:

Αὐτὸς γὰρ ὁ Ἡρῴδης ἀποστείλας ἐκράτησεν τὸν Ἰωάννην καὶ ἔδησεν αὐτὸν ἐν φυλακῇ διὰ Ἡρῳδιάδα τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ὅτι αὐτὴν ἐγάμησεν.

Πόθεν τούτῳ ἡ σοφία αὕτη καὶ αἱ δυνάμεις;

Καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία.

Ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε.

4) ῾Η ἀντωνυμία αὐτὸς

α) οὐδέποτε εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν λαμβάνεται ὡς δεικτική, (ὅπως κανονικῶς λαμβάνεται εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν). Συναπτομένη δὲ μετὰ ὀνόματος οὐσιαστικοῦ ὡς ὁριστικὴ εἶναι κατηγορηματικὸς προσδιορισμὸς αὐτοῦ:

Καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μετ” αὐτῶν ἔσται.

Αὐτὸς δὲ ὁ Ἰωάννης εἶχεν τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ ἀπὸ τριχῶν καμήλου.

Αὐτὸς γὰρ ὁ Ἡρῴδης ἀποστείλας ἐκράτησεν τὸν Ἰωάννην.

Καὶ αὐτοὶ οὗτοι προσδέχονται, ἀνάστασιν μέλλειν ἔσεσθαι δικαίων τε καὶ ἀδίκων.

Αὐτὸ τὸ Πνεῦμα συμμαρτυρεῖ τῷ πνεύματι ἡμῶν ὅτι ἐσμὲν τέκνα Θεοῦ (Αὐτὸ δὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα μαρτυρεῖ καὶ ἐπιβεβαιώνει μαζὶ μὲ τὸ ἰδικόν μας πνεῦμα ὅτι εἴμεθα τέκνα τοῦ Θεοῦ).

Αὐτὰ τὰ ἔργα ἃ ποιῶ μαρτυρεῖ περὶ ἐμοῦ ὅτι ὁ Πατήρ με ἀπέσταλκεν.

β) εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν λαμβάνεται καὶ μετὰ τοῦ ἄρθρου πρὸς δήλωσιν ταυτότητος:

Καὶ διαιρέσεις διακονιῶν εἰσιν, καὶ αὐτὸς Κύριος.

Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Οὐχὶ καὶ οἱ ἐθνικοὶ τὸ αὐτὸ ποιοῦσιν;

Παρακαλῶ… ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ (νὰ λέγετε ὅλοι τὸ ἴδιο καὶ νὰ μὴν ὑπάρχουν διαιρέσεις μεταξύ σας, ἀλλὰ νὰ εἶσθε ἑνωμένοι μὲ τὸ ἴδιο πνεῦμα καὶ τὴν ἴδια γνώμη).

γ) ὡς ὁριστικὴ λαμβάνεται καθ’ ἑαυτὴν ὄχι μόνον ἐπὶ τοῦ γ΄ προσώπου, ἀλλὰ πολλάκις καὶ ἐπὶ τοῦ α΄ καὶ τοῦ β΄ προσώπου ἄνευ τῶν προσωπικῶν ἀντωνυμιῶν τῶν προσώπων τούτων:

Ὅτε ἐξεχεῖτο τὸ αἷμα Στεφάνου τοῦ μάρτυρός σου, καὶ αὐτὸς (καὶ ἐγὼ αὐτὸς) ἤμην ἐφεστὼς.

Ἀλλ᾿ ὑποπιάζω μου τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγῶ, μήπως ἄλλοις κηρύξας αὐτὸς ἀδόκιμος γένωμαι (ἀλλὰ σκληραγωγῶ τὸ σῶμά μου καὶ τὸ μεταχειρίζομαι σὰν δοῦλον ἀπὸ φόβον μήπως, ἐνῷ εἰς ἄλλους ἐκήρυξα, ἐγὼ ὁ ἴδιος θεωρηθῶ ἀποτυχών).

Ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι (εἶμαι ἐγὼ ὁ ἴδιος).

Ὁ δὲ Πέτρος ἤγειρεν αὐτὸν λέγων· ἀνάστηθι· καὶ ἐγὼ αὐτὸς ἄνθρωπός εἰμι.

Παρ᾿ οὗ δυνήσῃ αὐτὸς (= καὶ σὺ αὐτός, καὶ σὺ ὁ ἴδιος) ἀνακρίνας περὶ πάντων τούτων ἐπιγνῶναι (Ἀφοῦ τὸν ἀνακρίνῃς σὺ ὁ ἴδιος, θὰ μπορέσῃς νὰ μάθῃς).

Σοφοῖς ὁμιλῶν καὐτὸς ἐκβήσει σοφὸς (= καὶ σὺ αὐτός, καὶ σὺ ὁ ἴδιος).

δ) κατόπιν τακτικοῦ ἀριθμητικοῦ ὡς κατηγορηματικὸς προσδιορισμὸς ὀνομάτων, οἷα τὰ ὀνόματα στρατηγός, πρεσβευτὴς κλπ. χρησιμεύει, ἵνα ἐξαίρῃ τὸ περὶ οὗ ὁ λόγος πρόσωπον ὡς τὸ κύριον καὶ σπουδαιότατον:

ᾙρέθη πρεσβευτὴς εἰς Ἱεροσόλυμα δέκατος αὐτός (ἐκλέχτηκε πρεσβευτὴς, γιὰ νὰ πάει στὰ  Ἱεροσόλυμα μαζὶ μὲ ἄλλους ἐννιά).

β) Αἱ αὐτοπαθεῖς ἀντωνυμίαι.

§42. 1) Αἱ αὐτοπαθεῖς ἀντωνυμίαι οὐδέποτε εἰς τὴν ἀρχαῖαν γλῶσσαν ἐκφέρονται μετὰ τοῦ ἄρθρου:

Ἐὰν ἐγὼ δοξάσω ἐμαυτόν, ἡ δόξα μου οὐδέν ἐστιν.

Κατέλιπον ἐμαυτῷ ἑπτακισχιλίους ἄνδρας.

Ἐπελαθόμην ἐμαυτοῦ ( = ἐλησμόνησα τὸν ἑαυτόν μου).

Γνῶθι σαυτὸν (= γνώρισε σὺ  τὸν ἑαυτόν σου).

Ἑαυτοῦ κήδεται ὁ προνοῶν ἀδελφοῦ (= γιὰ τὸν ἑαυτόν του φροντίζει).

2) χρησιμοποιοῦνται

α) ὅπως καὶ εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν ἀντὶ τῶν προσωπικῶν ἀντωνυμιῶν ἐν γένει, ὅταν τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον δηλοῦται διὰ τῆς ἀντωνυμίας καὶ διὰ τοῦ ὑποκειμένου τῆς προτάσεως, εἶναι ἓν καὶ τὸ αὐτό· (ἄμεσος ἢ εὐθεῖα ἀντανάκλασις):

Κατέλιπον  ( ἐγὼ ) ἐμαυτῷ ἑπτακισχιλίους ἄνδρας.

Ὥσπερ γὰρ ὁ πατὴρ ἔχει ζωὴν ἐν ἑαυτῷ, οὕτως καὶ τῷ υἱῷ ἔδωκεν ζωὴν ἔχειν ἐν ἑαυτῷ.

Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Γνῶθι σαυτὸν (= γνώρισε σὺ  τὸν ἑαυτόν σου).

Σὺ περὶ σεαυτοῦ μαρτυρεῖς.

β) κατὰ τὸ γ΄ ἰδίᾳ πρόσωπον εἰς δευτερευούσας ἢ ἀπαρεμφατικὰς ἢ μετοχικὰς προτάσεις, ἂν καὶ τὸ σημαινόμενον δι’ αὐτῶν πρόσωπον ἢ πρᾶγμα εἶναι τὸ αὐτὸ οὐχὶ μὲ τὀ ὑποκείμενον τῆς δευτερευούσης προτάσεως ἢ τοῦ ἀπαρεμφάτου ἢ τῆς μετοχῆς, ἀλλὰ μὲ τὸ ὑποκείμενον τῆς κυρίας προτάσεως· ( ἔμμεσος ἤ πλαγία ἀντανάκλασις):

Ὁ ἥλιος οὐκ ἐπιτρέπει τοῖς ἀνθρώποις ἑαυτὸν ἀκριβῶς ὁρᾶν. [ὑποκείμενον τοῦ ὁρᾶν: τοὺς ἀνθρώπους].

Πολλάκις ὅμως ἐπὶ τῆς ἐμμέσου ἀντανακλάσεως χρησιμοποιεῖται ἡ προσωπικὴ ἀντωνυμία τοῦ γ΄ προσώπου, κατὰ τὰς εὐχρήστους πτώσεις αὐτῆς (οἷ, σφῶν, σφίσι, σφᾶς, §41,3), συνηθέστερον δὲ αἱ πλάγιαι πτώσεις τῆς (ἐπαναληπτικῆς) ἀντωνυμίας αὐτός , ὅταν ὁ λόγος νοῆται ἐκφερόμενος ὡς ἀπὸ τοῦ διηγουμένου προσώπου (ἤτοι τοῦ συγγραφέως) καὶ οὐχὶ ὡς ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου τῆς κυρίας προτάσεως:

Ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυῖα ὃ γέγονεν αὐτῇ, ἦλθεν καὶ προσέπεσεν αὐτῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν.

Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλὶς σημεῖον ἐπιζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ εἰ μὴ τὸ σημεῖον Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Σημείωσις. ῾Η αὐτοπαθὴς ἀντωνυμία τοῦ γ΄ προσώπου λαμβάνεται ἐνίοτε καὶ εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν ἀντὶ τῆς τοῦ α΄ καὶ τοῦ β΄ προσώπου:

Βλέπετε δὲ ὑμεῖς ἑαυτούς (= ὑμᾶς αὐτούς) · παραδώσουσιν ὑμᾶς εἰς συνέδρια (σεῖς προσέχετε τοὺς ἑαυτούς σας…).

Ὑμεῖς ἐστε οἱ δικαιοῦντες ἑαυτοὺς (= ὑμᾶς αὐτούς) ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων.

Καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς (= ἡμᾶς αὐτοὺς) ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ.

γ) Αἱ ἀλληλοπαθεῖς ἀντωνυμίαι.

§43. Αἱ ἀλληλοπαθεῖς ἀντωνυμίαι (ἀλλήλων, ἀλλήλους κλπ.) ἐκφέρονται πάντοτε (ὅπως καὶ αἱ αὐτοπαθεῖς ἀντωνυμίαι) ἄνευ ἄρθρου:

Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους (= ὁ ἕνας τὸν ἄλλον).

Τότε σκανδαλισθήσονται πολλοὶ καὶ ἀλλήλους παραδώσουσι καὶ μισήσουσιν ἀλλήλους (τότε θὰ σκανδαλισθοῦν πολλοὶ καὶ θὰ παραδώσῃ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ θὰ μισῇ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον).

Ὀφείλετε ἀλλήλων νίπτειν τοὺς πόδας.

Εἰ δὲ ἀλλήλους δάκνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ” ἀλλήλων ἀναλωθῆτε.

Ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζετε.

Εἰρηνεύετε ἐν ἀλλήλοις.

Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις.

Σημείωσις . Πολλάκις ἀντὶ τῆς ἀλληλοπαθοῦς ἀντωνυμίας γίνεται χρῆσις τῆς αὐτοπαθοῦς (εἰς τὸν πληθυντικὸν ἀριθμόν):

Διαλύσασθε τὰς πρὸς ὑμᾶς αὐτοὺς ἔχθρας (= τὰς πρὸς ἀλλήλους).

δ) Αἱ κτητικαὶ ἀντωνυμίαι.

§44. 1) Αἱ κτητικαὶ ἀντωνυμίαι

1) λαμβάνονται, ὅπως τὰ ἐπίθετα ἐν γένει, μετὰ τοῦ ἄρθρου ἢ ἄνευ αὐτοῦ:

Ὁ καιρὸς ὁ ἐμὸς οὔπω πάρεστιν, ὁ δὲ καιρὸς ὁ ὑμέτερος πάντοτέ ἐστιν ἕτοιμος.

Ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιήσω τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με.

Μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι.

Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

2) Χρησιμοποιοῦνται εἰς τὸν λόγον ἀντὶ τῆς γενικῆς (κτητικῆς) τῶν προσωπικῶν ἀντωνυμιῶν ( μοῦ, σοῦ, ἡμῶν , κλπ., §29,3), ὅταν ἡ σχέσις τῆς κτήσεως ἐκφράζεται μετ’ ἐμφάσεως ἢ δὲν ὑπάρχῃ μὲν ἔμφασις, ὑπάρχῃ ὅμως ταυτότης τοῦ ὑποκειμένου τῆς προτάσεως καὶ τοῦ προσώπου, τὸ ὁποῖον δηλοῦται διὰ τῆς ἀντωνυμίας:

Ὁ λόγος ὁ ἐμὸς (= ὁ ἰδικός μου) οὐ χωρεῖ ἐν ὑμῖν.

Ὁ λόγος ὁ σὸς (= ὁ ἰδικός σου) ἀλήθειά ἐστιν.

Κατὰ τὴν ἀκριβεστάτην αἵρεσιν τῆς ἡμετέρας θρησκείας ἔζησα Φαρισαῖος (ἔζησα σύμφωνα πρὸς τὴν πιὸ αὐστηρὴν αἵρεσιν τῆς θρησκείας μας, δηλαδὴ ὡς Φαρισαῖος).

Ἐάν τις τὸν ἐμὸν λόγον (= τὸν λόγον μου), τηρήσῃ, θάνατον οὐ μὴ θεωρήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα.

Εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν (Ἐὰν ἐτήρησαν τὸν λόγον μου, θὰ τηρήσουν καὶ τὸν δικόν σας).

ε) Αἱ δεικτικαὶ ἀντωνυμίαι.

§45. ᾽Εκ τῶν δεικτικῶν ἀντωνυμιῶν ὅδε, οὗτος, ἐκεῖνος,

1) ἐπὶ αἰσθητῆς δείξεως , (ἤτοι ὅταν κανεὶς τὰς χρησιμοποιῇ δεικνύων συγχρόνως μὲ τὴν χεῖρα ἤ μὲ τὸ βλέμμα)

α) τῆς ὅδε γίνεται χρῆσις πρὸς δεῖξιν προσώπων ἢ πραγμάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι ἐντελῶς πλησίον τοῦ ὁμιλοῦντος τοπικῶς ἢ χρονικῶς καὶ συνήθως νοοῦνται ὡς εὑρισκόμενα εἰς στενὴν σχέσιν πρὸς αὐτόν:

Καὶ τῇδε ἦν ἀδελφὴ καλουμένη Μαρία (αὐτὴ εἶχε ἀδελφὴν ποὺ ὠνομάζετο Μαρία).

Ἄγε νῦν οἱ λέγοντες, σήμερον ἢ αὔριον πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν (Ἐλᾶτε τώρα σεῖς, ποὺ χωρίς νὰ λογαριάζετε τὸν Θεόν λέτε· “σήμερα ἢ αὔριον θὰ πᾶμε εἰς αὐτήν τὴν πόλιν).

Τάδε λέγει ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος.

Πέτρος ὅδε (= ἐτοῦτος ἐδῶ ὁ Π.).

Ἥδε ἡ ἡμέρα (= ἐτούτη, ἤτοι ἡ σημερινὴ ἡμέρα).

β) τῆς οὗτος (= ἐτοῦτος, αὐτὸς) γίνεται χρῆσις πρὸς δεῖξιν προσώπων ἢ πραγμάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι μὲν πλησίον τοῦ ὁμιλοῦντος τοπικῶς ἢ χρονικῶς, νοοῦνται ὅμως ὡς εὑρισκόμενα εἰς στενοτέραν σχέσιν μὲ τὸν ἀκούοντα:

Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός ἐν ᾧ εὐδόκησα.

Οὐδὲν ἀποκρίνῃ τί οὗτοί σου καταμαρτυροῦσιν;

Ἀθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τούτου.

Οὕτω ἡ οὗτος λαμβάνεται καὶ ὡς κλητικὴ τῆς σὺ μετὰ δείξεως:

Οὗτος , τί ποιεῖς ;

γ) τῆς ἐκεῖνος χρῆσις γίνεται, ὅπως καὶ εἰς τὴ νέαν γλῶσσαν, πρὸς δεῖξιν προσώπων ἢ πραγμάτων μακρὰν εὑρισκομένων τοπικῶς ἢ χρονικῶς:

Εἰ μὴ ἐκολοβώθησαν αἱ ἡμέραι ἐκεῖναι, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.

Χήρα δὲ ἦν ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ.

Μακάριοι οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι, οὓς ἐλθὼν ὁ κύριος εὑρήσει γρηγοροῦντας.

Τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις;

Καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.

Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἐπορεύθη ὁ Ἰησοῦς τοῖς σάββασι διὰ τῶν σπορίμων.

2) ἐπὶ νοητῆς δείξεως , (ἤτοι ὅταν ὁ λέγων νοερῶς δεικνύῃ τι, τὸ ὁποῖον ἔχει ἤδη λεχθῆ, ἢ μέλλει νὰ λεχθῇ), ἡ μὲν οὗτος συνήθως ἀναφέρεται εἰς τὰ προηγούμενα, ἡ δὲ ὅδε εἰς τὰ ἀμέσως ἑπόμενα:

Ταῦτα πάντα ἐφύλαξα ἐκ νεότητος.

Τάδε λέγει Κύριος τοῖς Ἰουδαίοις· Λαός μου τί ἐποίησά σοι;

Τάδε λέγει ὁ ἔχων τὴν ῥομφαίαν τὴν δίστομον τὴν ὀξεῖαν·οἶδα τὰ ἔργα σου καὶ ποῦ κατοικεῖς.

Πολλάκις χρησιμοποιεῖται ἐπὶ νοητῆς δείξεως καὶ ἡ ἐκεῖνος μετά τινος ἐμφάσεως ἀντὶ τῆς οὗτος ἢ τῆς ὅδε:

Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι.

Ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ὅτι ὑμεῖς δοκεῖτε ἐν αὐταῖς ζωὴν αἰώνιον ἔχειν· καὶ ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ.

Ἐκεῖνο δὲ γινώσκετε ὅτι εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης ποίᾳ φυλακῇ ὁ κλέπτης ἔρχεται, ἐγρηγόρησεν ἂν.

§46. Αἱ ἀντωνυμίαι τοιόσδε, τοσόσδε (καὶ τηλικόσδε) διαφέρουν κατὰ τὴν χρῆσιν ἀπὸ τὰς ταυτοσήμους ἀντωνυμίας τοιοῦτος, τοσοῦτος (καὶ τηλικοῦτος), ὅ,τι διαφέρει ἡ ὅδε ἀπὸ τὴν οὗτος :

Λαβὼν γὰρ παρὰ Θεοῦ πατρὸς τιμὴν καὶ δόξαν φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιᾶσδε ὑπὸ τῆς μεγαλοπρεποῦς δόξης, οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς ὃν ἐγὼ εὐδόκησα (Διότι κατά τὴν μεταμόρφωσιν ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Θεὸν Πατέρα ὁ Χριστὸς τιμὴν καὶ δόξαν, ὅταν ἠκούσθη δι” αὐτὸν ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπὴ δόξαν τοῦ Θεοῦ, τέτοια φωνή· “αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, στὸν ὁποῖον ἐγώ ἔχω εὐαρεστηθῆ”.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἡρῴδης· Ἰωάννην ἐγὼ ἀπεκεφάλισα· τίς δέ ἐστιν οὗτος περὶ οὗ ἐγὼ ἀκούω τοιαῦτα; (Καὶ εἶπε ὁ Ἡρώδης, «Τὸν Ἰωάννην ἐγὼ τὸν ἀποκεφάλισα· ποιὸς λοιπὸν εἶναι αὐτός, διὰ τὸν ὁποῖον ἀκούω τέτοια πράγματα;»).

§47. Πολλάκις γίνεται χρῆσις τῆς ἀντωνυμίας οὗτος (ἢ σπανίως τῆς ἐκεῖνος ), ἁπλῶς ἵνα ἐπαναληφθῇ μετ’ ἐμφάσεως κάτι τι προλεχθέν:

Ὅς δ” ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν Οὐρανῶν.

Ἔχοντες δὲ διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα.

Τὸ λοιπόν, ἀδελφοί, ὅσα ἐστὶν ἀληθῆ, ὅσα σεμνά, ὅσα δίκαια, ὅσα ἁγνά, ὅσα προσφιλῆ, ὅσα εὔφημα, εἴ τις ἀρετὴ καὶ εἴ τις ἔπαινος, ταῦτα λογίζεσθε.

Ἔλεγε δὲ ὅτι τὸ ἐκ τοῦ ἀνθρώπου ἐκπορευόμενον, ἐκεῖνο κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον.

Πολλάκις δὲ τότε προτάσσεται τῆς ἀντωνυμίας οὗτος καὶ ὁ συνδεσμος καί , ὅταν μετ’ αὐτῆς προστίθεται καὶ προσδιορισμός τις τοῦ προλεχθέντος ἐπιθετικὸς ἢ ἐπιρρηματικός, ὁ ὁποῖος ἐξαίρεται ὡς δηλῶν κάτι τι σπουδαῖον:

Ἀφ᾽ ἑνὸς ἐγεννήθησαν, καὶ ταῦτα νενεκρωμένου, καθὼς τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ τῷ πλήθει (Ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο, καὶ μάλιστα ἀνίκανο πιὰ ἐξ αἰτίας τῶν γερατειῶν του, γεννήθηκαν ἀπόγονοι, ποὺ τὸ πλῆθος τους μοιάζει μὲ τ΄’ἄστρα τ΄οὐρανοῦ).

στ΄) Αἱ ἐρωτηματικαὶ ἀντωνυμίαι.

§48. 1) ῾Η ἐρωτηματικὴ ἀντωνυμία τίς σημαίνει ὅ,τι ἡ ἀντωνυμία ποιὸς εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν, λαμβάνεται δὲ (ὅπως καὶ ἡ ποιός) ἢ οὐσιαστικῶς ἢ ἐπιθετικῶς:

Τίνος ἡ εἰκὼν αὕτη καὶ ἡ ἐπιγραφή;

Ἐὰν γὰρ ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τίνα μισθὸν ἔχετε;

Σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνων ἔμαθες.

2) ῾Η ἐρωτηματικὴ ἀντωνυμία ποῖος σημαίνει ποιᾶς λογῆς; τί λογῆς; ἤτοι δι’ αὐτῆς γίνεται ἐρώτησις περὶ τοῦ ποιοῦ ἑνὸς προσώπου ἢ ἑνὸς πράγματος· ἑπομένως λαμβάνεται αὕτη πάντοτε ἐπιθετικῶς εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν:

Ποίοις εὐφημιῶν ᾄσμασιν, ἀνυμνήσωμεν τὸν Ἱεράρχην;

Ποίαις χερσὶ δὲ προσψαύσω τὸ σὸν ἀκήρατον Σῶμα; ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ οἰκτίρμον;

Ποῖον οἶκον οἰκοδομήσετέ μοι, λέγει Κύριος, ἢ τίς τόπος τῆς καταπαύσεώς μου; (Τί εἴδους οἶκον θὰ μοῦ οἰκοδομήσετε, λέγει ὁ Κύριος, ἢ ποιός εἶναι ὁ τόπος τῆς ἀναπαύσεώς μου;).

Σπανίως δὲ λαμβάνεται εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν ἡ ποῖος ἀντί τῆς τίς ἐπιθετικῶς:

Ἐὰν οὖν μὴ γρηγορήσῃς ἥξω ὡς κλέπτης, καὶ οὐ μὴ γνῷς ποίαν ὥραν ἥξω ἐπὶ σέ.

Σημείωσις . Οὕτω σὺν τῷ χρόνῳ ἡ ποῖος (ποιός;) ἐπεκράτησε.

Διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ;

Διὰ ποῖον αὐτῶν ἔργον λιθάζετέ με;

§49. 1) Πολλάκις κατόπιν μὲν τῆς ἐρωτηματικῆς ἀντωνυμίας τίς ἀκολουθεῖ τὸ ἀόριστον ἐπίρρημα ποτὲ (μὲ τὴν σημασίαν τοῦ ἀράγε ἢ τάχα ), κατόπιν δὲ τῶν ἀντωνυμιῶν ποῖος καὶ πόσος ἡ ἀόριστος ἀντωνυμία τίς (μὲ τὴν σημασίαν τοῦ σάν), οὕτω δὲ δηλοῦται μεγαλύτερον τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἐρωτῶντος περὶ τοῦ ἐρωτωμένου ἢ ἔκπληξις αὐτοῦ περὶ τούτου:

Τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ;

Ποίου τινὸς γένους ἐστὶν ὁ Μιθριδάτης; (= σὰν ἀπὸ τί λογῆς σόι;).

2) Αἱ ἐρωτηματικαὶ ἀντωνυμίαι πολλάκις συνεκφέρονται μετὰ δεικτικῶν ἀντωνυμιῶν ὡς κατηγορηματικοὶ προσδιορισμοὶ αὐτῶν βραχυλογικῶς:

Τίς αὕτη ἡ ἀναβαίνουσα ἀπὸ τῆς ἐρήμου; (Ποιά εἶναι αὐτή, ποὺ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴν ἔρημον;)

§50 . 1) Πολλάκις εἰς τὴν αὐτὴν πρότασιν συνεκφέρονται δύο ἐρωτηματικαὶ ἀντωνυμίαι ἀσυνδέτως:

Τίνας οὖν ὑπὸ τίνων εὕροιμεν ἂν μείζω εὐεργετημένους ἢ παῖδας ὑπὸ γονέων;

ζ) Αἱ ἀόριστοι ἀντωνυμίαι.

§51. 1) ῾Η ἀόριστος ἀντωνυμία τὶς (= ἕνας, κάποιος, κανεὶς) εἴτε ὡς οὐσιαστικὸν εἴτε ὡς ἐπίθετον κανονικῶς λαμβάνεται εἰς καταφατικὰς προτάσεις:

Εἶπεν δέ τις αὐτῷ ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου.

Ἦσαν δὲ Ἕλληνές τινες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ.

Ἀνθρώπου τινὸς πλουσίου εὐφόρησεν ἡ χώρα.

Ἀν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφέωνται αὐτοῖς ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται.

Εἰς ἀποφατικὰς δὲ προτάσεις ἀντὶ τῆς ἀορίστου τίς λαμβάνεται κανονικῶς ἡ ἀντίστοιχος αὐτῆς ἀντωνυμία οὐδεὶς (= κανείς, κανεὶς δὲν – ἐὰν ἡ πρότασις εἶναι κρίσεως) ἢ μηδεὶς (= κανείς, κανεὶς νὰ μὴ – ἐὰν ἡ πρότασις εἶναι ἐπιθυμίας):

Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν.

Μηδενὶ μηδὲν ὀφείλετε εἰ μὴ τὸ ἀγαπᾶν ἀλλήλους.

Καὶ οὐκ ἐδύνατο ἐκεῖ ποιῆσαι οὐδεμίαν δύναμιν.

Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα˙ συγγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος.

2) ῾Η ἀόριστος ἀντωνυμία τίς, τί

α) λαμβάνεται καὶ ὡς κατηγορούμενον, καὶ τότε σημαίνει κάποιος ἄξιος λόγου ἢ σπουδαῖος, κάτι, κάτι τι :

Εἰ γὰρ δοκεῖ τις εἶναί τι μηδὲν ὤν φρεναπατᾷ ἑαυτόν.

Οἴονταί τι εἶναι ὄντες οὐδενὸς ἄξιοι (νομίζουν ὅτι εἶναι σπουδαῖοι, ἐνῶ δὲν ἀξίζουν τίποτε.

Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις λέγουσα· τίς ἐστιν οὗτος;

Οἶδά σε τίς εἶ, ὁ ἅγιος τοῦ Θεοῦ.

Τίς οὗτός ἐστιν ὃς καὶ ἁμαρτίας ἀφίησιν;

Τοιαύτην σημασίαν ἔχει τὸ ἀόριστον τί καὶ εἰς τὰς φράσεις λέγειν τι , ποιεῖν τι, κλπ.

Ἀθηναῖοι δὲ πάντες καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες ξένοι εἰς οὐδὲν ἕτερον εὐκαίρουν ἢ λέγειν τι καὶ ἀκούειν καινότερον (οἱ Ἀθηναῖοι καὶ ὅλοι οἱ ξένοι, ποὺ ἔμεναν εἰς τὰς Ἀθήνας, διὰ τίποτε ἄλλο δὲν εἶχαν καιρόν, παρὰ μόνον διὰ νὰ λέγουν καὶ νὰ ἀκούουν νεώτερα).

β) συνάπτεται καὶ μετὰ ἐπιθέτων, ἀντωνυμιῶν, ἀριθμητικῶν ἢ ἐπιρρημάτων, καὶ ἄλλοτε μὲν ἐνισχύει, ἄλλοτε δὲ μετριάζει τὴν ἔννοιαν αὐτῶν· (= κάποιο ἀρκετά, πολύ, ἐξαιρετικά… ἢ = κάπως, κάπου, περίπου, σάν…):

Δεινή τις ὀργὴ δαιμόνων ἐπέζεσεν πρὸς Ταντάλειον σπέρμα (τρομερὴ ἡ ὀργὴ τῶν θεῶν ἔκαψε τὴν γενιὰ τοῦ Ταντάλου).

Ἡμέρας ἐβδομήκοντά τινας (= κάπου 70, καμμιὰ ἑβδομηνταριὰ).

Σημείωσις . ῾Η ἀντωνυμία τίς λαμβάνεται πολλάκις μὲ τὴν σημασίαν τοῦ καστος, ὁ καθένας:

Τῶν δὲ μαθητῶν, καθὼς εὐπορεῖτό τις, ὥρισαν ἕκαστος αὐτῶν εἰς διακονίαν πέμψαι τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀδελφοῖς (Ἀπεφάσισαν δὲ οἱ μαθηταὶ νὰ στείλῃ ὁ καθένας, ἀνάλογα πρὸς τὴν οἰκονομικήν του κατάστασιν, βοήθειαν εἰς τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἰουδαίαν).

3) ῾Η ἀοριστος ἀντωνυμία ἄλλος εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν πολλάκις λαμβάνεται πλεοναστικῶς ὡς ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς ἑνὸς οὐσιαστικοῦ, τὸ ὁποῖον κυρίως εἶναι ἐπεξήγησις τῆς ἀντωνυμίας ἂλλος. Δύναται δὲ νὰ ἀποδίδεται εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν τότε τὸ ἄλλος διὰ τοῦ ἐξ ἄλλου, ἐκτὸς τούτου, προσέτι κ.τ.τ. :

Ἀπέθνησκον ὑπὸ τοῦ λιμοῦ καὶ τῆς ἄλλης ἀργίας (= καὶ ἐκτὸς τούτου καὶ ἐκ τῆς ἀνεργίας).

η ) Αἰ ἀναφορικαὶ άντωνυμίαι.

§52 . 1) Κανονικῶς ἡ μὲν ὃς (ἥ, ὃ) καὶ αἱ ἄλλαι ἁπλαὶ ἀναφορικαὶ ἀντωνυμίαι οἷος, ὅσος, ἡλίκος, ἀναφέρονται εἰς ἕν ὡρισμένον πρόσωπον ἢ πρᾶγμα, ἡ δὲ ὅστις καὶ αἱ λοιπαὶ σύνθετοι ἀναφορικαὶ ἀντωνυμίαι (ὁπότερος, ὁποῖος, ὁπόσος, ὁπηλίκος, ὁποδαπὸς) ἀναφέρονται εἰς κάτι γενικὸν καὶ ἀόριστον:

Ὅς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν.

Οἷος ὁ χοϊκός, τοιοῦτοι καὶ οἱ χοϊκοί.

Ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι τὸ πῦρ δοκιμάσει.

Ὅστις ὑψώσει ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται (= πᾶς ἄνθρωπος, ὅστις).

Σημείωσις α΄. Οὐχ ἧττον λαμβάνεται ἐνίοτε ἡ ὅστις ἀντὶ τῆς ὅς :

Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται ἡγούμενος ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ.

Ἄνθρωπος ἦν οἰκοδεσπότης ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα.

Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησεν γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ.

2) ῾Η ἀναφορικὴ ἀντωνυμία οἷος (= τέτοιος ποὺ) συχνότατα χρησιμοποιεῖται εἰς τὰς στερεοτύπους φράσεις οἷός εἰμι ἢ οἷός τέ εἰμι μετ’ ἀπαρεμφάτου. Καὶ ἡ μὲν φράσις οἷός εἰμι σημαίνει εἶμαι τέτοιος ἄνθρωπος ποὺ (νά), εἶμαι πρόθυμος ἢ ἔτοιμος (νά). ῾Η δὲ φράσις οἷός τέ εἰμι (ἢ οἷός τ’ εἰμὶ) σημαίνει εἶμαι εἰς θέσιν, δύναμαι. Συνηθεστάτη εἶναι ἡ φράσις οἷόν τέ ἐστι μετ’ ἀπαρεμφάτου (= εἶναι δυνατὸν νά).

3) α) Αἱ ἀναφορικαὶ ἀντωνυμίαι οἷος, ὅσος, ἡλίκος, πολλάκις λαμβάνονται εἰς ἀναφωνήσεις ἐπιφωνηματικῶς :

Ἄναξ ἀνάκτων, οἶος ἐξ οἴου μόνος!

Ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει! (Δεῖτε, λίγη φωτιὰ πόσο μεγάλο δάσος κατακαίει).

β) Αἱ σύνθετοι ἀναφορικαὶ ἀντωνυμίαι ὅστις, ὁποῖος, ὁπόσος, ὁπηλίκος , πολλάκις λαμβάνονται ἀντὶ τῶν ἀντιστοίχων ἐρωτηματικῶν ἀντωνυμιῶν (τίς, ποῖος, πόσος, πηλίκος) καὶ δι’ αὐτῶν δίδεται ἀπάντησις εἰς γενομένην ἐρώτησιν ἢ εἰσάγεται πλαγία ἐρώτησις:

Κατενόησε γὰρ ἑαυτὸν καὶ ἀπελήλυθε, καὶ εὐθέως ἐπελάθετo ὁπoῖoς ἦν (διότι αὐτὸς εἶδε μὲν καλὰ τὸν ἑαυτόν τoυ στὸν καθρέπτην καὶ ἔφυγε, ἀλλὰ ἀμέσως ἐξέχασε πoῖoς ἦτo. (Καθρέπτης εἶναι ὁ νόμoς τoῦ Θεoῦ, διὰ νὰ γνωρίσωμεν τὰς ἐλλείψεις μας· ἐάν δὲν τὰς πρoσέξωμεν καὶ δὲν ἐνδιαφερθῶμεν διὰ τὴν διόρθωσίν των, λησμoνoῦμεν ἐντὸς ὁλίγoυ τὸν ἑαυτόν μας καὶ τὸν νόμoν τoῦ Θεoῦ).

4) Αἱ ἀναφορικαὶ ἀντωνυμίαι ἀναφέρονται πολλάκις εἰς τὴν σύστοιχον αὐτῶν δεικτικὴν ἀντωνυμίαν ὑπάρχουσαν ἢ νοουμένην ἔξωθεν, ἤτοι ἡ ὅς ἀναφέρεται εἰς τὴν οὗτος, ἡ οἷος καὶ ποῖος εἰς τὴν τοιόσδε καὶ τοιοῦτος , καὶ ἡ ἡλίκος καὶ ὁπηλίκος εἰς τὴν τηλικόσδε καὶ τηλικοῦτος :

Οὓς δὲ προώρισε, τούτους καὶ ἐκάλεσε, καὶ οὓς ἐκάλεσε, τούτους καὶ ἐδικαίωσεν, οὓς δὲ ἐδικαίωσε, τούτους καὶ ἐδόξασε (Ἐκείνoυς δὲ πoὺ πρoώρισε διὰ τὴν δόξαν τῆς ὁμoιώσεώς των πρὸς τὸν Χριστόν, αὐτoὺς καὶ ἐκάλεσε· καὶ αὐτoὺς πoὺ ἐκάλεσε καὶ ἐδέχθησαν τὴν κλήσιν, τoὺς κατέστησε δικαίoυς· καὶ ἐκείνoυς πoὺ ἐδικαίωσε, αὐτoύς καὶ ἐδόξασε εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν oὐρανῶν).

Οἷoί ἐσμεν τῷ λόγῳ δι᾿ ἐπιστoλῶν ἀπόντες, τoιoῦτoι καὶ παρόντες τῷ ἔργῳ (Ὁπoῖoι εἴμεθα μὲ ὅσα γράφoμεν εἰς τὰς ἐπιστoλάς μας, ὅταν ἀπoυσιάζωμεν, τέτoιoι εἴμεθα καὶ μὲ τὰ ἔργα μας, ὅταν εἴμεθα παρόντες).

Σημείωσις. Δύναται ὅμως εἰς ὄνομα ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ γένους ἢ εἰς ὁλόκληρον πρότασιν νὰ ἀναφέρεται τὸ οὐδέτερον , ὅταν τοῦτο λαμβάνεται μὲ τὴν γενικὴν σημασίαν χρῆμα ὅ, πρᾶγμα ὅ (= πράγμα πού, κάτι πού):

Πῶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν oἶκoν τoῦ Θεoῦ καὶ τoὺς ἄρτoυς τῆς πρoθέσεως ἔφαγεν, oὐκ ἐξὸν ἦν αὐτῷ φαγεῖν oὐδὲ τoῖς μετ᾿ αὐτoῦ, εἰ μὴ μόνoις τoῖς ἱερεῦσι;

5) ῾Η ἀναφορικὴ ἀντωνυμία κανονικῶς συμφωνεῖ πρὸς τὸ ὄνομα ἢ τὴν δεικτικὴν ἀντωνυμίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφέρεται κατὰ γένος καὶ ἀριθμόν, ἡ δὲ πτῶσις αὐτῆς κανονίζεται εἰς τὴν σύνταξιν τῆς προτάσεως, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται. (Βλ. τὰ ἀνωτέρω παραδείγματα).

Ἀλλὰ πολλάκις ἡ ἀναφορικὴ ἀντωνυμία, ἐνῷ ἔπρεπε νὰ τεθῇ εἰς πτῶσιν αἰτιατικήν, τίθεται εἰς πτῶσιν γενικὴν ἢ δοτικήν, διότι ἡ πτῶσις τοῦ ὀνόματος ἢ τῆς ἀντωνυμίας, εἰς τὴν ὁποίαν αὕτη ἀναφέρεται, εἶναι γενικὴ ἢ δοτική. (῞Ελξις τοῦ ἀναφορικοῦ).

Ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κoιλίαν αὐτoῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιoν (ἃ ἤσθιoν) oἱ χoῖρoι.

Ὑμεῖς ἐστε υἱoὶ τῶν πρoφητῶν καὶ τῆς διαθήκης ἧς διέθετo ὁ Θεὸς πρὸς τoὺς πατέρας ἡμῶν (Σεῖς εἶσθε οἱ κληρονόμοι τῶν προφητῶν καὶ τῆς διαθήκης, τὴν ὁποίαν ἔκανε ὁ Θεὸς μὲ τοὺς πατέρας μας).

Τότε δέ, ἐὰν μὲν ἡ ἀναφορικὴ ἀντωνυμία ἀναφέρεται εἰς κάποιαν δεικτικὴν ἀντωνυμίαν, ἡ δεικτικὴ αὕτη ἀντωνυμία κανονικῶς παραλείπεται:

Οἱ χρησμῳδοὶ ἴσασιν οὐδὲν ὧν λέγουσι (= οὐδὲν τούτων, ἃ λέγουσιν )

ἐὰν δὲ ἀναφέρεται εἰς ἕν ὄνομα οὐσιαστικόν, τοῦτο συνήθως λαμβάνει θέσιν μετὰ τὴν ἀναφορικὴν ἀντωνυμίαν εἰς τὸ τέλος τῆς ἀναφορικῆς προτάσεως, ἄνευ ἄρθρου:

Τούτους ἄρχοντας ἐποίει, ἧς κατεστρέφετο χώρας (= τῆς χώρας, ἣν).

Σημείωσις. Σπανιώτερον συμβαίνει καὶ τὸ ἀντίστροφον, ἢτοι ἕλκεται τὸ ὄνομα, εἰς τὸ ὁποῖον ἀναφέρεται ἡ ἀναφορικὴ ἀντωνυμία καὶ ἐκφέρεται κατὰ τὴν πτῶσιν ἐκείνης:

Λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας (Ὁ λίθος ποὺ ἀπέρριψαν οἱ οἰκοδόμοι, ἔγινε ἀκρογωνιαῖος λίθος).

Τὸν ἄρτον ὃν κλῶμεν, οὐχὶ κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν; (Ὁ ἄρτoς, τὸν ὁπoῖoν στὸ μυστήριoν τῆς θείας Εὐχαριστίας κόπτoμεν εἰς τεμάχια καὶ μoιραζόμεθα μεταξύ μας, δὲν εἶναι κoινωνία τoῦ σώματoς τoῦ Χριστoῦ;).

Κανονικῶς συμβαίνει τοιαύτη ἕλξις εἰς τὰς φράσεις οὐδεὶς ὅστις οὑ καὶ θαυμαστὸν (ἐστιν) ὅσος ἢ ὅση ἢ ὄσον :

Οὐδένα κίνδυνον ὅντινα οὐχ ὑπέμειναν οἱ πρόγονοι (= οὐδεὶς κίνδυνός ἐστιν, ὅντινα οὐχ κλπ.)

Μετὰ ἱδρῶτος θαυμαστοῦ ὅσου (= μετὰ ἱδρῶτος θαυμαστόν ἐστι μεθ’ ὅσου).

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ

§53. ῞Οπως καταφαίνεται ἐκ τῶν ῾Ομηρικῶν ποιημάτων, τὰ ὁποῖα εἶναι τὰ ἀρχαιότατα γραπτὰ μνημεῖα τῆς γλώσσης μας

1) ἀρχῆθεν ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα δὲν εἶχεν ἄρθρον, ἐκ τῆς ἀμέσου δὲ ἀντιλήψεως καὶ τῆς κοινῆς τῶν διαλεγομένων πείρας ἢ ἐκ τῆς σειρᾶς τοῦ λόγου ἐνοεῖτο ἑκάστοτε, ἂν ἐπρόκειτο περὶ ἑνὸς ὡρισμένου προσώπου ἢ πράγματος ἢ περί τινος ἀορίστου: ῎Ανδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα (= τὸν ἄνδρα).

2) ἀρχῆθεν αἱ λέξεις ὁ, ἡ, τὸ ἦσαν δεικτικαὶ ἀντωνυμίαι καὶ δι’ αὐτῶν

α) ὁ λέγων ἐδείκνυεν ἓν πρόσωπον ἢ ἕν πρᾶγμα ἐνώπιον αὐτοῦ καὶ τοῦ ἀκούοντος εὑρισκόμενον: πῶς γὰρ δὴ τὸν ξεῖνον ἐγὼ ὑποδέξομαι οἴκῳ; (τοῦτον ἐδῶ τὸν ξένον, αὐτὸν τὸν ξ.).

β) ὁ λέγων ἀνεφέρετο εἰς ἕν προμνημονευθὲν πρόσωπον ἢ πρᾶγμα: Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός˙ ὁ γὰρ βασιλῆι χολωθεὶς νοῦσον ἀνὰ στρατὸν ὦρσε κακὴν (= οὗτος γὰρ = διότι οὗτος, ὁ προμνημονευθεὶς υἱὸς τῆς Λ. καὶ τοῦ Δ.).

᾽Εκ τῆς τοιαύτης χρήσεως τῶν λέξεων ὁ, ἡ, τὸ προῆλθε κατόπιν ἡ συνήθης παρὰ ποιηταῖς καὶ παρ’ ῾Ηροδότῳ χρῆσις αὐτῶν ὡς ἀναφορικῶν ἀντωνυμιῶν, ἰδίᾳ δὲ τῶν τύπων, οἱ ὁποῖοι ἀρχίζουν ἀπὸ τ˙

μαντοσύνην, τὴν οἱ πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων (= τὴν ὁποίαν τοῦ ἐχάρισε) ῞Ομ., Α 72. δῶρα, τά οἱ ξεῖνος δῶκε (= τὰ ὁποῖα) ῞Ομ., φ. 13.

Σημείωσις . ῾Η χρῆσις αὕτη σῴζεται εἰς δημοτικὰ τραγούδια καὶ εἰς νεοελληνικὰς διαλέκτους: βάλετε τὰ παπλώματα τὰ ὑφάναν Ἀνεράδες (= τὰ ὁποῖα ὕφαναν).

γ ) ὁ λέγων ἀνεφέρετο εἰς ἕν πρόσωπον ἢ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον ἔμελλε νὰ δηλωθῆ εὐθὺς ἀμέσως, καὶ προεξήγγελλεν αὐτό:

δ’ ἔβραχε, χάλκεος Ἄρης (= ἐκεῖνος δέ… δηλ. ὁ χαλκοῦς Ἄρης) ῞Ομ., Ε 857. ἄνδρα τόν, ὅς κε θεοῖσιν ἀπέχθηται ῞Ομ. κ. 74.

3) ᾽Εκ τῆς κατὰ τὰ ἀνωτέρω (2, α΄ καὶ γ΄) χρήσεως τῶν λέξεων ὁ, ἡ, τὸ παρήχθη σὺν τῷ χρόνῳ ἡ ἀρθρικὴ σημασία αὐτῶν, ἡ ὁποία ὑπάρχει καὶ παρ’ ῾Ομήρῳ συνήθως μὲν μετὰ τῆς δεικτικῆς σημασίας, πολλάκις δὲ καὶ καθαρά, ὅπως ὅταν αἱ λέξεις αὗται, ὁ, ἡ, τὸ προτάσσωνται πρὸ ἐπιθέτων ἢ μετοχῶν: αἰεί τοι τὰ κάκ’ ἐστὶ φίλα μαντεύεσθαι (= αὐτὰ τὰ κακὰ = τὰ κακὰ) ῞Ομ., Α 207. ἔδεισεν δ’ ὁ γέρων (= ἐκεῖνος, ὁ γνωστὸς ὡς προμνημονευθεὶς γέρων) ῞Ομ. Α 33 (πρβλ. Ξενίας ἀγῶνα ἔθηκε˙ ἐθεώρει δὲ τὸν ἀγῶνα καὶ Κῦρος Ξ.) – αἱ δὲ γυναῖκες ἱστάμεναι θαύμαζον ῞Ομ., Σ 495. οἱ γὰρ ἄριστοι ἐν νηυσὶν κέαται ῞Ομ., Α 658. Κάλχας ᾒδη τά τ’ ἐόντα τά τ’ ἐσσόμενα ῞Ομ., λ 70.

§54. Τὴν ἀρχικήν των ἀντωνυμικὴν σημασίαν τὴν διετήρησαν αἱ λέξεις ὁ, ή, τὸ καὶ ἀφοῦ πλέον κατέστησαν ἄρθρα, εἰς ὡρισμένας ἐκφράσεις. Τοιαῦται δὲ ἐκφράσεις εἶναι

1) τὸν καὶ τόν, τὸ καὶ τό, τὰ καὶ τὰ (= αὐτὸν καὶ αὐτὸν ἢ τὸν δεῖνα καὶ τὸν τάδε, αὐτὸ κι αὐτό, αὐτὰ κι αὐτά). Τούτων χρῆσις γίνεται προκειμένου περὶ προσώπων ἢ πραγμάτων, τὰ ὁποῖα ὁ λέγων δὲν δύναται ἢ δὲν θέλει νὰ ὀνομάση:

Ἀφικνοῦμαι ὡς τὸν καὶ τὸν Λυσ. ἔδει τὸ καὶ τὸ ποιῆσαι Δημ. (Πρβλ. §53, 2, α΄. Αἱ στερεότυποι φράσεις τὸ καὶ τὸ – τὰ καὶ τὰ σῴζονται ἔτι καὶ νῦν εἰς τὴν γλῶσσάν μας).

2) α) ὁ δέ, ἡ δέ, τὸ δέ, κατὰ πάσας τὰς πτώσεις καὶ ἀριθμοὺς (= οὗτος δὲ ἢ ἐκεῖνος δέ, αὕτη δὲ κλπ.).

β) καὶ τόν, καὶ τήν, καὶ τούς , ὡς ὑποκείμενον ἀπαρεμφάτου κατ’ αἰτιατικὴν (καὶ οὗτος ἢ καὶ ἐκεῖνος κλπ.).

Διὰ τούτων ὁ λέγων ἀναφέρεται εἰς ἓν προμνημονευθὲν πρόσωπον ἢ πρᾶγμα:

Καὶ συναγαγὼν πάντας τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ ἐπυνθάνετο παρ” αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται. 5 οἱ δὲ (= οὗτοι δὲ)  εἶπον αὐτῷ· Ἐν Βηθλέεμ τῆς Ἰουδαίας.

Ὁ δὲ ἐγερθεὶς παρέλαβεν τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ.

Ἡ δὲ ἀπεκρίθη καὶ λέγει αὐτῷ· Ναί, Κύριε.

Καὶ τὸν κελεῦσαι λέγεται (= καὶ ἐκεῖνος λ. ὅτι).

Σημείωσις. Τὸ οἱ δὲ χρησιμοποιεῖται ἑνίοτε καὶ μὲ τὴν σημασίαν τοῦ μερικοὶ δέ:

Καὶ ἰδόντες αὐτὸν πρoσεκύνησαν αὐτῷ, oἱ δὲ ἐδίστασαν.

3) α) ὁ μὲν – ὁ δέ , κατὰ πάντα τὰ γένη, πτώσεις καὶ ἀριθμοὺς (= ὁ ἕνας – ὁ ἄλλος, ἄλλος – ἄλλος, μερικοὶ – μερικοί):

Ἐσχίσθη δὲ τὸ πλῆθoς τῆς πόλεως, καὶ oἱ μὲν ἦσαν σὺν τoῖς Ἰoυδαίoις, oἱ δὲ σὺν τoῖς ἀπoστόλoις (διαιρέθηκε δὲ ὁ πληθυσμὸς τῆς πόλεως, καὶ ἄλλοι μὲν ἦσαν μὲ τοὺς Ἰουδαίους, ἄλλοι δὲ μὲ τοὺς ἀποστόλους).

Ἀκoύσαντες δὲ ἀνάστασιν νεκρῶν oἱ μὲν ἐχλεύαζoν, oἱ δὲ εἶπoν· ἀκoυσόμεθά σoυ πάλιν περὶ τoύτoυ (ὅταν ἄκουσαν ἀνάστασιν νεκρῶν, μερικοὶ εἰρωνεύοντο, ἄλλοι εἶπαν, «Θὰ σὲ ἀκούσωμεν καὶ πάλιν διὰ τὸ ζήτημα αὐτό»).

Οἱ μὲν ἐπείθoντo τoῖς λεγoμένoις, oἱ δὲ ἠπίστoυν (μερικοὶ μὲν ἐπείθοντο ἀπὸ ὅσα ἐλέγοντο, ἐνῷ ἄλλοι δὲν ἐπίστευαν).

Θέλω γὰρ πάντας ἀνθρώπoυς εἶναι ὡς καὶ ἐμαυτόν· ἀλλ᾿ ἕκαστoς ἴδιoν χάρισμα ἔχει ἐκ Θεoῦ, ὃς μὲν oὕτως, ὃς δὲ oὕτως (διότι ἐγὼ θέλω νὰ εἶναι ὅλoι oἱ ἄνθρωπoι ὅπως εἶμαι καὶ ἐγώ, δηλαδὴ ἄγαμoς καὶ ἀφωσιωμένoς στὸν Θεόν, ἀλλ” ὁ καθένας ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸν ἰδικόν τoυ ἰδιαίτερoν χάρισμα, ἄλλoς μὲν ἔχει τὸ χάρισμα νὰ ζῇ κατ” αὐτὸν τὸν τρόπoν, δηλαδὴ ἄγαμoς· ἄλλoς δὲ νὰ ζῇ κατὰ διαφoρετικὸν τρόπoν, δηλαδὴ ἔγγαμoς).

Καὶ αὐτὸς ἔδωκε τoὺς μὲν ἀπoστόλoυς, τoὺς δὲ πρoφήτας, τoὺς δὲ εὐαγγελιστάς, τoὺς δὲ πoιμένας καὶ διδασκάλoυς (Αὐτός, λoιπόν, ἐμoίρασε τὰς δωρεάς τoυ καὶ ἔτσι ἀνέδειξε καὶ ἔδωκεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ἄλλoυς μὲν ἀπoστόλoυς, ἄλλoυς δὲ πρoφήτας, πoὺ θὰ ἀναλύoυν τὰ λόγια τoῦ Θεoῦ καὶ θὰ πρoλέγoυν τὰ μέλλoντα, ἄλλoυς δὲ κήρυκας τoῦ Εὐαγγελίoυ, ἄλλoυς πoιμένας καὶ διδασκάλoυς, oἱ ὁπoῖoι θὰ καθoδηγoῦν ἕνα ἕκαστoν καὶ ὅλoυς μαζῆ τoὺς Χριστιανoύς).

β) τὸ μὲν – τὸ δέ, τὰ μὲν – τὰ δέ, τῇ μὲν – τῇ δέ, ἐπιρρηματικῶς (= ἀφ’ ἑνὸς μὲν – ἀφ’ ἑτέρου δέ, ἐν μέρει μὲν – ἐν μέρει δέ, ἄλλοτε μὲν – ἄλλοτε δέ):

Καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων(καὶ θὰ στήση ἀφ’ ἑνὸς μὲν τα πρόβατα ἀπὸ τὰ δεξιά του, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὰ κατσίκια ἀπὸ τὰ ἀριστερά του).

4) τὸ ἐμπρόθετον πρὸ τοῦ (ἢ προτοῦ = πρὸ τούτου τοῦ χρόνου, πρότερον):

Ὦ Μένων͵ πρὸ τοῦ μὲν Θετταλοὶ εὐδόκιμοι ἦσαν ἐν τοῖς Ἕλλησιν (στὸ παρελθόν, Μένωνα, οἱ Θεσσαλοὶ εἶχαν καλὴ φήμη μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων).(Τὸ προτοῦ σῴζεται ἔτι καὶ νῦν ὡς σύνδεσμος: ῎Εφυγε προτοῦ ἔρθῃς ἐσύ).

§55. ῾Ως ἄρθρα αἱ λέξεις ὁ, ἡ, τὸ εἰς τὴν ἀρχαίαν (τὴν μετὰ τὸν ῞Ομηρον) γλῶσσαν κανονικῶς χρησιμοποιοῦνται, ὅπως καὶ εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν

1) ἀτομικῶς, ἤτοι ὅταν ὁ λόγος εἶναι περὶ ἑνὸς ὡρισμένου προσώπου ἢ πράγματος ὅλως γνωστοῦ καὶ εἰς τὸν λέγοντα καὶ εἰς τὸν ἀκούοντα, εἴτε διότι τοῦτο εἶναι παρὸν καὶ ὑπόκειται εἰς τὴν κοινὴν ἀντίληψιν αὐτῶν, εἴτε διότι ἔχει προμνημονευθῆ, ἢ μέλλει ἀμέσως νὰ διασαφηθῇ, εἴτε διότι ὁπωσδήποτε σχετίζεται μὲ κάτι ἄλλο γνωστόν, πρόσωπον ἢ πρᾶγμα (κυρίως ὁριστικὸν ἢ ἀτομικὸν ἄρθρον ):

Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Οὗτός ἐστιν υἱός μου ἀγαπητός ἐν ᾧ εὐδόκησα.

πλοῦτος ὑμῶν σέσηπεν καὶ τὰ ἱμάτια ὑμῶν σητόβρωτα γέγονεν.

2) γενικῶς, ἤτοι ὅταν ὁ λόγος εἶναι περὶ πάντων τῶν ὁμοειδῶν ὅντων καὶ τὸ μετὰ τοῦ ἄρθρου ἐκφερόμενον νοῆται ἐν τῆ γενικότητί του. (Εἰδοποιὸν ἄρθρον):

ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει ἀγαθά (= ὁ ἄνθρωπος ἐν γένει, πᾶς ἄνθρωπος).

γυνὴ ὅταν τίκτῃ, λύπην ἔχει (πᾶσα γυνή).

Ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Σημείωσις . Καὶ εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν τὸ μέν ἀτομικὸν ἄρθρον πολλάκις ἔχει τὴν ἔννοιαν τῆς κτὴσεως, τοῦ ἀνήκοντος, τοῦ κεκανονισμένου, τοῦ συνήθους κ.τ.τ., τὸ δὲ εἰδοποιὸν ἄρθρον ἔχει τὴν ἔννοιαν τοῦ πᾶς ἢ ἕκαστος , ἰδίᾳ ὅταν συνάπτεται μετὰ ἐπιθέτων ἢ μετοχῶν:

Σίμων οὖν Πέτρος ἀκούσας ὅτι ὁ Κύριός ἐστι, τὸν ἐπενδύτην (τὸν ἐπενδύτην  αὑτοῦ) διεζώσατο.

Τίμα τὸν πατέρα(σου) καὶ τὴν μητέρα(σου)· καὶ ὁ κακολογῶν πατέρα(τὸν πατέρα του) ἢ μητέρα (τὴν μητέρα του) θανάτῳ τελευτάτω.

Ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν (αὐτοὶ ἔχουν λάβει τὴν (προσήκουσαν) ἀνταμοιβήν τους).

Οἱ βουλόμενοι πλουτεῖν ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμὸν.

ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ἀγαπῶν με.

§56. Κανονικῶς εἰς τὴν (μετὰ τὸν ῞Ομηρον) ἀρχαίαν γλῶσσαν ἕν ὄνομα ἐκφέρεται ἄνευ ἄρθρου, μόνον ὅταν τοῦτο λαμβάνεται ἀορίστως, (ὁπότε εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν συνήθως ἐκφέρεται μετὰ τοῦ ἀορίστου ἄρθρου ἕνας, μία, ἕνα):

Ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη (ἕνα κοπάδι) χοίρων πολλῶν βοσκομένη.

Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη.

Καὶ ποιεῖ πάντας, τοὺς μικροὺς καὶ τοὺς μεγάλους, καὶ τοὺς πλουσίους καὶ τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς ἐλευθέρους καὶ τοὺς δούλους, ἵνα δώσωσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπὶ τῆς χειρὸς αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν.

Πολλάκις ὅμως ἐκφέρονται καὶ εἰς τὴν (μετὰ τὸν ῞Ομηρον) ἀρχαίαν γλῶσσαν, ὅπως ἀρχῆθεν, ἄνευ τοῦ ὁριστικοῦ ἄρθρου ὀνόματα, τὰ ὁποῖα δηλοῦν πρόσωπα ἢ πράγματα ὡρισμένα:

Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ συγγενῶν καὶ φίλων καὶ ἀδελφῶν. (Πρβλ. ῾Η Δέσπω κάνει πόλεμο μὲ νύφες καὶ μ’ ἀγγόνια = μὲ τὶς νύφες της κλπ.).

Κανονικῶς δὲ ἐκφέρονται ἄνευ ἄρθρου

1) τὰ κύρια ὀνόματα προσώπων:

Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρὶ αὐτοῦ· γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου.

Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Παῦλος δὲ καὶ Βαρνάβας διέτριβον ἐν Ἀντιοχείᾳ.

2) τὸ ὄνομα βασιλεὺς ἢ μέγας βασιλεύς , ὅταν λέγεται περὶ τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, καὶ τὸ ὄνομα ἄστυ (= πόλις), ὅταν πρόκειται περὶ τῶν Ἀθηνῶν:

Βασιλεὺς νικᾶν ἡγεῖται (= ὁ βασιλεύς).

Βασιλεῖς Θαρσὶς καὶ νῆσοι δῶρα προσοίσουσι, βασιλεῖς Ἀράβων καὶ Σαβᾶ δῶρα προσάξουσι (Οἱ βασιλεῖς τῆς Ἰσπανικῆς πόλεως Θαρσίς καὶ αἱ νῆσοι, ποὺ εἶναι διάσπαρτοι ἀνὰ τὴν Μεσόγειον, θὰ προσφέρουν εἰς αυτὸν ὡς φόρον ὑποτελείας δῶρα. Τὸ ἴδιον θὰ πράξουν καὶ οἱ βασιλεῖς τῆς Ἀραβίας, ὅπως ἐπίσης καὶ τῆς Σαβᾶ).

Ἐκ τοῦ Πειραιῶς εἰς ἄστυ (= ἕως εἰς τὴν πόλιν, ἕως εἰς τὰς Ἀθήνας).

Σημείωσις 1. ῎Ανευ ἄρθρου, ὡς εἴδομεν, ἐκφέρεται καὶ τὸ ἐπίθετον χρησιμοποιούμενον ὡς κατηγορηματικὸς προσδιορισμὸς (§27).

Πᾶσα ἡ Κτίσις ἠλλοιοῦτο φόβῳ.

Ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται.

Ἐὰν δὲ εἴπωμεν ἐξ ἀνθρώπων, ὁ λαὸς ἅπας καταλιθάσει ἡμᾶς.

Σημείωσις 2. ῾Ως εἴδομεν (§8, §25,3 καὶ §26), τὸ ἄρθρον ἔχει τὴν δύναμιν α) νὰ οὐσιαστικοποιῇ , ἤτοι νὰ προσδίδῃ χαρακτῆρα οὐσιαστικοῦ εἰς ἐπίθετα, τὰ ὁποῖα λαμβάνονται καθ’ ἐαυτὰ ἄνευ οὐσιαστικοῦ τινος καὶ εἰς προτάσεις ὁλοκλήρους, καὶ β) νὰ ἐπιθετοποιῇ , ἤτοι νὰ προσδίδῃ χαρακτῆρα ἐπιθέτου εἰς ἕν ὄνομα γενικῆς πτώσεως ἢ εἰς ἕν ἐπίρρημα ἢ ἐμπρόθετον, προτασσόμενον αὐτῶν.

Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἀριστερά (χείρ) σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά (χείρ) σου.

Τὸ γὰρ διακονεῖν Σοι μέγα καὶ φοβερὸν (ἐστι).

Οἱ τῶν Ἀποστόλων πρωτόθρονοι.

Οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ.

Τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον Πνεῦμα Ἅγιον.

§57. Θέσις τοῦ ἄρθρου. Τὸ ἄρθρον πάντοτε προτάσσεται τοῦ ὀνόματος ἢ τῆς λέξεως ἢ τῆς προτάσεως ἐν γένει, εἰς τὴν ὁποίαν ἀνήκει:

κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται.

Τὸ γὰρ διακονεῖν Σοι μέγα καὶ φοβερὸν (ἐστι).

῞Οταν δὲ τὸ οὐσιαστικόν, τὸ ὁποῖον ἐκφέρεται μετὰ τοῦ ἄρθρου, ἔχῃ καὶ ἐπιθετικὸν προσδιορισμὸν (καθαρὸν ἢ ὡς ἐπιθετικόν), ὁ προσδιορισμὸς οὗτος

1) προτάσσεται τοῦ οὐσιαστικοῦ τιθέμενος μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ ἄρθρου:

Ἁγία Γραφή.

Ἀσπάζεται ὑμᾶς ἡ ἐν Βαβυλῶνι συνεκλεκτὴ.

2) τίθεται κατόπιν τοῦ οὐσιαστικοῦ ἐνάρθρως:

Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός.

Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διά τῶν Προφητῶν.

Οὕτω παρέχεται ἔμφασις εἰς τὸν ἐπιθετικὸν προσδιορισμόν.

Σημείωσις. Σπανίως κατὰ τὴν δευτέραν περίπτωσιν τὸ προτασσόμενον οὐσιαστικὸν ἐκφέρεται ἄνευ ἄρθρου:

γὼ σύνειμι ἀνθρώποις τοῖς ἀγαθοῖς.

Οὕτως ἡ ἔμφασις καθίσταται ἐντονωτέρα.

Εκφορὰ δὲ οἵα ἡ τῆς νέας γλώσσης ὁ σοφὸς ὁ ἀνήρ, ὁ ἀγαθὸς ὁ ἄνθρωπος κ.τ.τ. δὲν χρησιμοποιεῖται εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ε΄ ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ

§58. ῾Η σχέσις, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται ἡ ῥηματικὴ ἔννοια μὲ τὸ ὑποκείμενον, λέγεται διάθεσις τοῦ ῥήματος. Εἶναι δὲ αἱ διαθέσεις τοῦ ῥήματος τέσσαρες: ἐνεργητική, μέση, παθητικἡ καὶ οὐδετέρα, καὶ ἑπομένως τὰ ῥήματα κατὰ τὴν διάθεσιν εἶναι ἐνεργητικά, μέσα, παθητικὰ καὶ οὐδέτερα.

α) Τὰ ἐνεργητικὰ ρήματα.

Τὸ ἀντικείμενον.

§59. Τὰ ἐνεργητικὰ ῥήματα σημαίνουν ἁπλῶς κάποιαν ἐνέργειαν τοῦ ὑποκειμένου. ᾽Εξ αὐτῶν

1) ὅσα σημαίνουν ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ ὑποκειμένου μεταβαίνει εἰς ἕν ἄλλο πρόσωπον ἢ πρᾶγμα, λέγονται μεταβατικὰ.

Καὶ ἔτυπτον αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν καλάμῳ.

Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς.

Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω.

2) ὅσα σημαίνουν ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ ὑποκειμένου δὲν μεταβαίνει εἰς κάτι ἄλλο, λέγονται ἀμετάβατα.

Ἰδού, βαδίζω πρὸς θείαν κοινωνίαν.

Ἔτρεχον δὲ οἱ δύο ὁμοῦ· καὶ ὁ ἄλλος μαθητὴς προέδραμε τάχιον τοῦ Πέτρου.

Ἐγέλασε δὲ Σάῤῥα ἐν ἑαυτῇ.

§60. Τὰ μεταβατικὰ ῥήματα ἔχουν κανονικῶς συμπλήρωμα τῆς ἐννοίας των τὸ ἀντικείμενον, ἤτοι προσδιορισμόν, ὁ ὁποῖος δηλοῖ τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, εἰς τὸ ὁποῖον μεταβαίνει ἡ ἐνέργεια τοῦ ὑποκειμένου:

Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.

Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Ὦ Τιμόθεε, τὴν παρακαταθήκην φύλαξον.

Φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί.

Τὸ ἀντικείμενον κανονικῶς εἷναι ὄνομα οὐσιαστικόν. Ἀλλ’ ἐκτὸς τοῦ οὐσιαστικοῦ καὶ πᾶν ἄλλο μέρος τοῦ λόγου καὶ πᾶσα λέξις καὶ πρότασις ὁλόκληρος δύναται νὰ τίθεται ὡς ἀντικείμενον, ὅταν ἔχη χαρακτῆρα οὐσιαστικοῦ (πρβλ. §8):

Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν.

Χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.

Ἁγίασον τοὺς ἀγαπῶντας τὴν εὐπρέπειαν τοῦ οἴκου σου.

§61. Τῶν μεταβατικῶν ῥημάτων

1) ἄλλων μὲν ἡ ἔννοια συμπληροῦται μὲ ἕν μόνον ἀντικείμενον.

Ὁ Πατὴρ φιλεῖ τὸν Υἱὸν.

Ἰατρέ, θεράπευσον σεαυτόν.

Ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε.

Τὰ τοιαῦτα μεταβατικὰ ῥήματα λέγονται μονόπτωτα .

2) ἄλλων δὲ ἡ ἔννοια συμπληροῦται μὲ δύο ἀντικείμενα, ὡς διδάσκω (τινά τι), πληρῶ (τινά τινος), δίδωμί (τινί τι).

Ὁ δὲ παράκλητoς, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιoν ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μoυ, ἐκεῖνoς ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπoμνήσει ὑμᾶς πάντα ἃ εἶπoν ὑμῖν.

Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος.

Κἀγὼ ζωὴν αἰώνιoν δίδωμι αὐτoῖς.

Τὰ τοιαῦτα μεταβατικὰ ῥήματα λέγονται δίπτωτα .

᾽Επὶ τῶν διπτώτων ῥημάτων τὸ μὲν ἓν ἀντικείμενον, τὸ ὁποῖον πρῶτον συμπληροῖ τὴν ἔννοιαν τοῦ ῥήματος, λέγεται ἄμεσον , τὸ δὲ ἕτερον, τὸ ὁποῖον δεύτερον συμπληροῖ τὴν ἔννοιαν τοῦ ῥήματος, λέγεται ἔμμεσον.

Ὁ δὲ παράκλητoς, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιoν ὃ πέμψει ὁ πατὴρ ἐν τῷ ὀνόματί μoυ, ἐκεῖνoς ὑμᾶς διδάξει (τίνας;) (τί;)   πάντα καὶ ὑπoμνήσει (τίνας;) ὑμᾶς (τί;)   πάντα ἃ εἶπoν ὑμῖν.

Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· γεμίσατε (τίνας;)  τὰς ὑδρίας (τίνος;) ὕδατος.

§62. Τὸ ἀντικείμενον τίθεται εἰς μίαν τῶν πλαγίων πτώσεων, ἤτοι 1) Εἰς αἰτιατικὴν (ὅπως συμβαίνει μὲ πάντα σχεδὸν τὰ μεταβατικὰ ῥήματα τῆς νέας γλώσσης), 2) εἰς γενικὴν καὶ 3) εἰς δοτικήν:

Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Ἐκράτησε τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἠγέρθη τὸ κοράσιον.

Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε.

§63. ῞Οπως εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν, οὕτω καὶ εἰς τὴν ἀρχαίαν

1) ῥήματα ἀρχῆθεν μεταβατικὰ λαμβάνονται καὶ ὡς ἀμετάβατα. Τοῦτο προέρχεται ἕνεκα παραλείψεως τοῦ ἀντικειμένου τοῦ ῥήματος, τὸ ὁποῖον ἠδύνατο νὰ παραλείπεται, εἴτε διότι εἶναι κάτι τι ὅλως γενικὸν

Λάχανα ἐσθίει.(μεταβατικόν)

Ἐσθίει μετὰ τῶν ἁμαρτωλῶν.(ἀμετάβατον)

εἴτε διότι ἦτο κάτι τι ὅλως ὡρισμένον καὶ ἑπομένως αὐτονόητον,

Τελευτῶ τι = τελειώνω. (μεταβατικόν)

Τελευτῶ = ἀποθνῄσκω. (ἀμετάβατον)· ἀρχῆθεν τελευτῶ τὸν βίον).

πρβλ. ἀνοίγω ἢ κλείνω τὴν θύραν (μεταβατικόν) – ἀνοίγει ἢ κλείνει ἡ θύρα (ἀμετάβατον)˙ γυρίζω τὸν τροχὸ (μεταβατικόν) – γυρίζει ὁ τροχὸς (ἀμετάβατον) κλπ..

Μερικὰ ῥήματα μεταβάλλονται ἀπὸ μεταβατικὰ εἰς ἀμετάβατα καὶ κατόπιν συνθέσεως αὐτῶν μετὰ προθέσεως·

Ἰδoὺ βάλλω αὐτὴν εἰς κλίνην (μεταβατικόν). Ἰδoύ θὰ τὴν ρίψω στὸ κρεββάτι.

Ὁ ποταμὸς ἐκβάλλειεἰσβάλλειἐμβάλλει εἰς … (ἀμετάβατον) (= χύνεται εἰς… Ἀρχῆθεν, ὁ ποταμὸς ἐκβάλλει τὸ ὗδωρ εἰς …).

2) ἀντιστρόφως μερικὰ ῥήματα ἀρχῆθεν ἀμετάβατα λαμβάνονται καὶ ὡς μεταβατικὰ ἐξ ἐπιδράσεως τῆς συντάξεως ἄλλων συγγενῶν κατὰ τὴν σημασίαν μεταβατικῶν ῥημάτων:

ἀποδιδράσκω (= δραπετεύω) – ἀποδιδράσκω τινὰ (κατὰ τὸ ἀποφεύγω τινά ).

μένω (που) – μένω τινὰ (= περιμένω τινὰ ἐχθρικῶς, ἀνθίσταμαι κατὰ τινος, κατὰ τὸ προσδέχομαί τινα ).

πλέω (= ταξιδεύω ἐπὶ πλοίου) – πλέω τὴν θάλασσαν (= διέρχομαι ἐπὶ πλοίου τὴν θάλασσαν).

Πολλάκις πάλιν μεταβάλλονται οὕτως ἀμετάβατα ῥήματα εἰς μεταβατικὰ κατόπιν συνθέσεως αὐτῶν μετὰ προθέσεως:

Βαίνω (= βαδίζω) – διαβαίνω ποταμόν, παραβαίνω νόμον, ὑπερβαίνω τεῖχος.

Ἵσταμαί (που) – ὑφίσταμαι κινδύνους.

Πλέω – παραπλέω νῆσον.

Σημείωσις. Μερικὰ μεταβατικὰ ῥήματα εἶναι ἀμετάβατα μόνον εἰς ὡρισμένους χρόνους αὐτῶν (ἱδίᾳ εἰς τὸν ἐνεργ. παρακείμενον καὶ εἰς τὸν ἐνεργ. ἀόριστον β΄):

δύω τι (= βυθίζω τι) – δέδυκα (= ἔχω βυθισθῆ), ἔδυν (= ἐβυθίσθην).

φύω τι (= κάμνω νὰ φυτρώσῃ), πέφυκα (= ἔχω γεννηθῆ, εἶμαι ἐκ φύσεως), ἔφυν (= ἐγεννήθην, ὑπῆρξα ἐκ φύσεως).

ἵστημι τι (= στήνω τι) – ἔστηκα (= στέκομαι ), ἔστην (= ἐστάθηκα, ἐσταμάτησα).

Νόμoν oὖν καταργoῦμεν διὰ τῆς πίστεως; μὴ γένoιτo, ἀλλὰ νόμoν ἱστῶμεν (τὸν στηρίζoμεν).

Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω.

ἐγείρω τινὰ (= σηκώνω ἢ ἐξυπνῶ τινα) – ἐγρήγορα (= εἶμαι ξύπνιος).

Ὁ πατὴρ ἐγείρει τοὺς νεκροὺς.

Εἰ ᾔδει ὁ oἰκoδεσπότης πoίᾳ φυλακῇ ὁ κλέπτης ἔρχεται, ἐγρηγόρησεν ἂν (θὰ αγρυπνoῦσε).

ὄλλυμι τινα (= καταστρέφω τινα) – ὅλωλα (= ἔχω καταστραφῆ, εἶμαι χαμένος).

πείθω τινὰ (= προσπαθῶ νὰ πείσω τινὰ) – πέποιθα (= εἶμαι πεπεισμένος).

§64. Τὸ ἀντικείμενον, ὅπως καὶ τὸ ὑποκείμενον (§17), δύναται νὰ παραλείπεται.

1) ὅταν ἐννοῆται εὐκόλως ἐκ τῆς σειρᾶς τοῦ λόγου:

Μὴ νoμίσητε ὅτι ἦλθoν καταλῦσαι τὸν νόμoν ἢ τoὺς πρoφήτας· oὐκ ἦλθoν καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι (Μὴ νoμίσετε ὅτι ἦλθα νὰ καταλύσω τὸν νόμoν τoῦ Μωϋσέως ἢ τὴν διδασκαλίαν τῶν πρoφητών. Δὲν ἦλθα νὰ καταλύσω αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ τηρήσω, νὰ τὰ ἐκπληρώσω καὶ νὰ τὰ ὁλoκληρώσω εἰς ἕνα τέλειoν νόμoν).

Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω (αὐτήν).

Ἔξεστι δoῦναι κῆνσoν Καίσαρι ἢ oὔ; δῶμεν ἢ μὴ δῶμεν; (ἐπιτρέπεται νὰ πληρώνωμεν φόρoν στὸν Καίσαρα, ναί ἢ ὄχι; Nὰ δώσωμεν ἢ νὰ μὴ δώσωμεν αὐτόν τὸν φόρoν);

Οὐχὶ ἅπτει λύχνoν καὶ σαρoῖ τὴν oἰκίαν καὶ ζητεῖ ἐπιμελῶς ἕως ὅτoυ εὕρῃ (αὐτήν); (δὲν ἀνάβει τὸ λυχνάρι καὶ δὲ σκουπίζει τὸ σπίτι καὶ δὲν ψάχνει προσεκτικὰ κι ἐπίμονα, μέχρι ποὺ νὰ τὴ βρεῖ);

Ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας.

2) ὅταν νοῆται ὡς περιλαμβάνον γενικῶς πᾶν πρόσωπον ἢ πρᾶγμα, εἰς τὸ ὁποῖον δύναται νὰ ἐξικνῆται ἡ ἐνέργεια τοῦ ῥήματος. Τοῦτο ἰδίᾳ συμβαίνει εἰς ἐκφράσεις, αἱ ὁποῖαι ἔχουν γνωμικὸν χαρακτῆρα:

Πρὸς τὸν ἔχοντα ὁ φθόνος ἕρπει (= τὸν ἔχοντα χρήματα, κτήματα, ἀγαθόν τι οἱονδήποτε).

Τὸν τεθνηκότα μὴ κακολογεῖν (οἱονδήποτε τεθνηκότα).

Τὴν νεότητα παιδαγώγησον τὸ γῆρας περικράτησον.

Ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν.

1. Μονόπτωτα ρήματα.

α) Μὲ αἰτιατικήν.

§65. Τὸ κατ’ αἰτιατικὴν ἀντικείμενον λέγεται

1) ἐξωτερικὸν ἀντικείμενον. Οὕτω λέγεται τὸ ἀντικείμενον, τὸ ὁποῖον φανερώνει πρόσωπον ἤ πρᾶγμα, εἰς τὸ ὁποῖον φθάνει καὶ τὸ ὁποῖον εὑρίσκει καὶ διαθέτει οὕτως ἢ ἄλλως ἡ ἐνέργεια τοῦ ὑποκειμένου. Συντάσσονται δὲ μὲ τοιοῦτον ἀντικείμενον τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνούν ἐπίδρασιν ἐπὶ ἓν πρόσωπον ἢ πρᾶγμα καὶ κάποιαν μεταβολὴν τῆς προτέρας καταστάσεως ἢ θέσεώς του:

Ἰδοὺ ὀλίγον πῦρ ἡλίκην ὕλην ἀνάπτει! (Δεῖτε, λίγη φωτιὰ πόσο μεγάλο δάσος κατακαίει).

Εἷς τῶν στρατιωτῶν (= εἷς ἐκ τῶν στρατιωτῶν) λόγχῃ αὐτοῦ τὴν πλευρὰν ἔνυξεν.

Ἐὰν πεινᾷ ὁ ἐχθρός σου ψώμιζε αὐτόν.

Ἀσπάζεται ὑμᾶς Λουκᾶς ὁ ἰατρός.

Ἔπεμψεν φίλους ὁ ἑκατοντάρχης.

Σὺ κατ” ἀρχάς, Κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας.

2) ἐσωτερικὸν ἀντικείμενον. Οὕτω λέγεται τὸ ἀντικείμενον, τὸ ὁποῖον φανερώνει

α) τὸ ἀποτέλεσμα, τὸ ὁποῖον προκύπτει ἀπὸ μίαν ἐνέργειαν τοῦ ὑποκειμένου. Συντάσσονται δὲ μὲ τοιοῦτον ἀντικείμενον τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν δημιουργίαν τινός, τὸ ὁποῖον δὲν ὑπῆρχε, προτοῦ γίνῃ ἡ ἐνέργεια, τὴν ὁποίαν σημαίνει τὸ ῥῆμα (᾽Εσωτερικὸν ἀντικείμενον τοῦ ἀποτελέσματος ):

Καὶ γράψω ἐπ᾿ αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου.

Ἄνθρωπός τις…ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον.

Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

β) αὐτὸ τὸ περιεχόμενον τῆς ἐνεργείας τοῦ ῥήματος (Κυρίως ἐσωτερικὸν ἢ σύστοιχον ἀντικείμενον):

Θύσατε θυσίαν δικαιοσύνης (Προσφέρετε θυσίας πρὸς τὸν Θεόν, αἱ ὁποίαι νὰ συνοδεύωνται ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης).

Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι.

Ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν.

§66 α) Μὲ σύστοιχον ἀντικείμενον δύναται εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν (ὅπως καὶ εἰς τὴν νέαν) νὰ συντάσσεται πᾶν σχεδὸν ῥῆμα οἱασδήποτε διαθέσεως. Συνοδεύεται δὲ ἡ αἰτιατικὴ τοῦ συστοίχου ἀντικειμένου κανονικῶς ὑπὸ προσδιορισμοῦ ἐπιθετικοῦ:

Ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα.

Μὴ κρίνετε κατ᾿ ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε.

Καὶ ἐκαυματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι καῦμα μέγα.

β) Τὸ σύστοιχον ἀντικείμενον, ἐπειδὴ δὲν ἐκφράζει κάποιαν ἀναγκαίαν ἔννοιαν, ἀλλ’ ὅ,τι ἀκριβῶς καὶ τὸ ῥῆμα, δύναται νὰ παραλείπεται, νὰ παραμένῃ δὲ μόνον ὁ ἐπιθετικός του προσδιορισμός, ὁ ὁποῖος δηλοῖ κάτι τι τὸ οὐσιῶδες:

Δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ πολλὰ (παθήματα) παθεῖν.

Βάδιζε τὴν εὐθεῖαν (= τὴν εὐθεῖαν ὁδόν).

Καὶ ἐδόθη αὐτῷ στόμα λαλοῦν μεγάλα καὶ βλασφημίαν.

Ἀλλὰ τότε, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ὁ ἐπιθετικὸς προσδιορισμὸς τοῦ παραλειπομένου συστοίχου ἀντικειμένου ἐκφέρεται κατὰ τὸ οὐδέτερον αὐτοῦ γένος, σπανίως μὲν ἑνικοῦ, συνήθως δὲ πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ:

Ἐπoίησέ μoι μεγαλεῖα ὁ δυνατὸς (ἔκαμε μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα εἰς ἐμὲ ὁ παντoδύναμoς Κύριoς).

Δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ πολλὰ (παθήματα) παθεῖν.

Ὀλίγα παιδευθέντες, μεγάλα εὐεργετηθήσονται.

Ἐλάλησεν αὐτoῖς πoλλὰ ἐν παραβoλαῖς (ἐκήρυξεν εἰς αὐτoὺς πoλλὰς ἀληθείας μὲ παραβoλάς).

Σημείωσις α΄. Ἐκ τῆς τοιαύτης συντάξεως προῆλθον σὺν τῷ χρόνῳ τὰ συνηθέστατα εἰς τὴν νέαν γλῶσσαν τροπικὰ ἐπιρρήματα εἰς α : καλά, κακά, ὡραῖα, ἄσχημα, χαμηλά, ὑψηλά , κλπ.

Σημείωσις β΄. ᾽Εκ τῆς συντάξεως ῥημάτων μὲ αἰτιατικὴν συστοίχου ἀντικειμένου προῆλθον μερικαὶ ἰδιόρρυθμοι ἐκφράσεις λίαν συνήθεις εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν. Οὕτω λέγεται:

ἀγωνίζεσθαι στάδιον, δρόμον, πάλην , κ.τ.τ. (= μετέχειν εἰς ἀγῶνα σταδίου κλπ.) κατὰ τὸ ἀγωνίζεσθαι καλὸν ἀγῶνα.

Ἀγωνίζου τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως.

Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα.

νικᾶν μάχην, ναυμαχίαν, δρόμον κ.τ.τ. (= νικᾶν εἰς μάχην κλπ.) ἢ νικᾶν ᾽Ολύμπια, Ἴσθμια κ.τ.τ. (= νικᾶν εἰς τοὺς ᾽Ολυμπιακοὺς ἀγῶνας κλπ.), κατὰ τὸ νικᾶν νίκην λαμπρὰνὈλυμπιακὴν νίκην κ.τ.τ.

διώκειν δίκην (= ἐπιδιώκειν τὰ δίκαια ἐν δικαστηρίῳ). εἰσιέναι δίκην (= ἔρχεσθαι εἰς δίκην), ἀγωνίζεσθαι δίκηνγραφὴν (= ὑπερασπίζειν ὑπόθεσιν τινα δικαστικὴν μέχρι τέλους), φεύγειν δίκην (= δικάζεσθαι ὡς κατηγορούμενος περί τινος), κατὰ τὸ δικάζειν ἢ δικάζεσθαι δίκην τινά.

ὀφλισκάνειν δίκηνδίαιταν (= καταδικάζεσθαι εἰς τινα δίκην ἢ δίαιταν), ὀφλισκάνειν αἰσχύνηνγέλωτα (= ἐπισύρειν εἰς ἐαυτὸν καταισχύνην ἢ γέλωτα, ἤτοι καταισχύνεσθαι, γελοιοποιεῖσθαι), ὀφλισκάνειν μωρίαν (= ἀποδεικνύεσθαι ἢ εἶναι μωρόν), κατὰ τὸ ὀφλισκάνειν πέντε τάλαντα, χιλίας δραχμὰς κ.τ.τ. (= καταδικάζεσθαι εἰς πληρωμὴν πέντε ταλάντων κλπ.).

β) Μὲ γενικήν.

§67. Μὲ γενικὴν (καθαρὰν ἢ ἀφαιρετικὴν, §28, 4 καὶ 5) συντάσσονται τὰ ῥηματα

1) τὰ μνήμης ἢ λήθης σημαντικά, ὡς μεμνῆσθαι, μνημονεύειν, ἐπιλανθάνεσθαί ( τινος· καθαρὰ γενική):

Μνημονεύετε τῆς γυναικὸς Λώτ (νὰ ἐνθυμῆσθε τὴν γυναῖκα τοῦ Λώτ).

Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ δούλου Σου (θυμήσου, Κύριε, τὸν δοῦλο Σου).

Τῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε (μὴ λησμονεῖτε ποτὲ νὰ ἀσκῆτε τὴν φιλοξενίαν).

Τοῦ νόμου σου οὐκ ἐπελαθόμην.

2) τὰ φροντίδος, ἐπιμελείας, φειδοῦς ἢ τῶν ἐναντίων τούτων σημαντικά, ὡς φροντίζειν, ἐπιμέλεσθαι, κήδεσθαι, προνοεῖν, ἀμελεῖν, φείδεσθαι, ἀφειδεῖν κλπ. ( τινος καθ. γενική):

Ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ (τὰ ἔδωσε στὸν ξενοδόχον καὶ τοῦ εἶπε· περιποιήσου τον).

Εἰ δέ τις τοῦ ἰδίου οἴκου προστῆναι οὐκ οἶδε, πῶς ἐκκλησίας Θεοῦ ἐπιμελήσεται; (Ἐάν δὲ κανεὶς δὲν γνωρίζη νὰ κυβερνᾶ καλὰ τὸ σπίτι του, πῶς θὰ ἐνδιαφερθῆ καὶ θὰ φροντίση ὀρθῶς διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ;).

Εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται (ἐάν δὲ κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους, περὶ τῶν ὁποίων ἔκαμα λόγον ἀνωτέρω, δὲν φροντίζη καὶ δὲν λαμβάνη πρόνοιαν διὰ τοὺς ἰδικούς του ἀνθρώπους καὶ μάλιστα τοὺς οἰκιακούς του, ἔχει ἀρνηθῆ τὴν πίστιν).

Πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας; (πῶς ἡμεῖς θὰ διαφύγωμεν τὴν τιμωρίαν, ὲὰν παραμελήσωμεν μίαν τόσον μεγάλην καὶ ἀνεκτίμητον σωτηρίαν;).

Μὴ ἀμέλει τοῦ ἐν σοὶ χαρίσματος (μὴ ἀδιαφορῆς καὶ μὴ παραμελῆς τὸ χάρισμα, ποὺ ὑπάρχει εἰς σέ).

Χρόνου φείδου.

Ὃς φείδεται τῆς βακτηρίας μισεῖ τὸν υἱὸν αὐτοῦ.

Ἐγὼ δὲ ὑμῶν φείδομαι (Ἐγὼ ὅμως σᾶς λυποῦμαι (ἢ νοιάζομαι)).

Υἱέ μου, μὴ ὀλιγώρει παιδείας Κυρίου (Γιέ μου, μὴ καταφρονεῖς τὴν παιδεία τοῦ Κυρίου).

Ἑαυτοῦ κήδεται ὁ προνοῶν ἀδελφοῦ.

3) τὰ ἐπιθυμίας, ἀπολαύσεως, μετοχῆς, πλησμονῆς, στερήσεως σημαντικά, ὡς ἐπιθυμεῖν, ἐρᾶν ἢ ἐρᾶσθαι, ἀπολαύειν, ὀνίνασθαι, μετέχειν, κοινωνεῖν, κληρονομεῖν, μετεῖναι, βρίθειν, πίμπλασθαι, εὐπορεῖν κλπ. ( τινος· καθ. γεν.) – σπανίζειν, ἀπορεῖν, δεῖν, δεῖσθαι κλπ. ( τινος· ἀφαιρετική),

Εἴ τις ἐπισκοπῆς ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ.

Ἀπολαύοντες, Πάναγνε, τῶν σῶν δωρημάτων εὐχαριστήριον ἀναμέλπομεν.

Ναί, ἀδελφέ, ἐγώ σου ὀναίμην ἐν Κυρίῳ (Ναί, ἀδελφέ, περιμένω ἀπὸ σὲ αὐτὴν τὴν χαρὰν καὶ τὴν ἐξυπηρέτησιν ἐν Κυρίῳ).

Οὐ δύνασθε τραπέζης Κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων.

Ἐπεὶ οὖν τὰ παιδία κεκοινώνηκε σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν(ἐπειδὴ δὲ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἔχουν πάρει ὅλα τὴν ἀσθενὴ καὶ φθαρτὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, σάρκα καὶ αἷμα, διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς κατὰ παρόμοιον τρόπον ἐπῆρε σάρκα καὶ αἷμα, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν, χωρὶς ὅμως καμμίαν ἁμαρτίαν).

Πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν (ἐχόρτασε μὲ πλούσια ἀγαθὰ πεινασμένους).

Δέομαί σου, μή με βασανίσῃς.

Δεῖ χρημάτων.

Σημείωσις. Τὰ ῥήματα ποθῶ, ἀγαπῶ, φιλῶ (= ἀγαπῶ) συντάσσονται μὲ αἰτιατικήν.

Τὸ στόμα μου ἤνοιξα καὶ εἵλκυσα πνεῦμα, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ἐπεπόθουν (ἤνοιξα τὸ στόμα μου καὶ εἰσέπνευσα τὸν ζωογόνον ἀέρα. Ἔτσι ἐλαχτάρησα καὶ λαχταρῶ τὰς ἐντολάς σου).

Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν (ὀφείλεις νὰ ἀγαπᾶς τὸν πλησίον σου, ὅπως τὸν ἑαυτόν σου).

Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλεῖον τούτων; λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε («Σίμων, παιδὶ τοῦ Ἰωνᾶ, μὲ ἀγαπᾶς περισσότερο ἀπὸ αὐτούς, ὅπως εἶχες ἰσχυρισθῇ κατὰ τὴν νύκτα τῆς συλλήψεώς μου»; Ὁ Πέτρος, χωρὶς τώρα νὰ ὑποτιμήσῃ τὴν ἀγάπην τῶν ἄλλων μαθητῶν, μὲ ταπεινοφροσύνην πολλὴν λέγει· “ναί, Κύριε, σὺ γνωρίζεις ὅτι σὲ ἀγαπῶ”).

4) τὰ αἰσθήσεως, ἁφῆς, ἀκοῆς, ὀσφρήσεως καὶ γεύσεως σημαντικά, ὡς αἰσθάνεσθαι, ἂπτεσθαι, δράττεσθαι, ἀντιλαμβάνεσθαι, ἔχεσθαι, ἀντέχεσθαι, ἀκούειν, ἀκροᾶσθαι, ὀσφραίνεσθαι, γεύεσθαί (τινος· καθ. γεν.):

Προσέφερον δὲ αὐτῷ καὶ τὰ βρέφη ἵνα αὐτῶν ἅπτηται.

Καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ (καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασε, ἤγγισε τὸ φέρετρον).

Δράξασθε παιδείας, μήποτε ὀργισθῇ Κύριος.

Παραμυθεῖσθε τοὺς ὀλιγοψύχους, ἀντέχεσθε τῶν ἀσθενῶν (νὰ παρηγορῆτε καὶ νὰ ἐνισχύετε τοὺς ὀλιγοψύχους, νὰ στηρίζετε καὶ νὰ βοηθῆτε τοὺς ἀσθενεῖς κατὰ τὴν πίστιν).

Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε («Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον εὐαρεστοῦμαι. Αὐτὸν νὰ ἀκοῦτε»).

Καὶ οὐ μὴ ὀσφρανθῶ τῆς ὀσμῆς τῶν θυσιῶν ὑμῶν  (καὶ δὲν θὰ ὀσφρανθῶ πλέον τὴν ὀσμὴν τῶν θυσιῶν σας).

Εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου (ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποίοι δὲν θὰ γευθοῦν τὸν θάνατον).

Σημείωσις. Τὸ ὁρῶ συντάσσεται κανονικῶς μὲ αἱτιατικήν. Μὲ αἱτιατικὴν δὲ συνηθέστερον παρὰ μὲ γενικὴν συντάσσονται καὶ τὰ ῥ. αἰσθάνομαι καὶ ἀκούω καὶ τὰ συνώνυμα αὐτῶν, ὅταν ἀντικείμενον αὐτῶν εἶναι οὐχὶ κάποιον πρόσωπον ἢ ζῷον ἢ πρᾶγμα, ἐκ τοῦ ὁποίου προέρχεται ὅ,τι αἱσθάνεται κανεὶς ἤ ἀκούει, ἀλλ’ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον αἰσθάνεται ἢ ἀκούει (ἦτοι λόγοι, βοή, ἦχος κ.τ.τ.).

Ἑωράκαμεν τὸν Κύριον.

Οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα τοῦτο, καὶ ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ᾿ αὐτῶν ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτό, (Ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν καταλάβαιναν τὰ λόγια αὐτὰ καὶ τοὺς ἦσαν καλυμμένα, διὰ νὰ μὴ ἀντιληφθοῦν τὴν σημασίαν τους).

Τῆς φωνῆς μου ἄκουσον, Κύριε. (γενική).

Ἴδε νῦν ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν αὐτοῦ.(αἰτιατική).

5) τὰ ἀποπείρας, ἐπιτυχίας ἢ ἀποτυχίας σημαντικά, ὡς πειρᾶν, πειρᾶσθαι, τυγχάνειν κλπ. (τινός· καθ. γεν.) – ἁμαρτάνειν, ἀποτυγχάνειν, ψεύδεσθαι κλπ. ( τινός· ἀφαιρ.):

Πρεσβεύει, ὅπως τύχωμεν θεώσεως.

Πολλῶν κακῶν πεπειράμεθα.

Διὰ πίστεως…ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν (χάρις εἰς τὴν πίστιν των…ἐπέτυχαν τὴν πραγματοποίησιν τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ).

6) τὰ ὀσμῆς σημαντικά, ὡς ὄζειν, πνεῖν (τινος · καθ. γεν.):

Ὄζει Προτεσταντισμοῦ.

Μύρου πνεῖ.

7) τὰ ἐνάρξεως ἢ λήξεως σημαντικά, ὡς ἄρχειν, ἄρχεσθαί (τινος · καθ. γεν.) – λήγειν, παύεσθαί (τινος · ἀφαιρ.):

Τοῦ λόγου δὲ ἤρχετο ὧδε (κι ἄρχισε τὸν λόγο του ὡς ἑξῆς).

Ὁ παθὼν ἐν σαρκί πέπαυται ἁμαρτίας (ὅποιος νεκρώθηκε σαρκικὰ ἔχει πάψει νὰ ἁμαρτάνει).

Παύσασθε ὑμεῖς τοῦ θρήνου.

8) τὰ ἀρχῆς, ἤτοι ἐξουσίας σημαντικά, ὡς ἄρχειν, κρατεῖν, δεσπόζειν, ἡγεῖσθαί (τινος · καθ. γενική):

Οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν (Ξέρετε ὄτι ἐκεῖνοι ποὺ θεωροῦνται ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν, τὰ καταδυναστεύουν, καὶ οἱ μεγάλοι ἄνδρες τους τὰ καταπιέζουν).

Ἐκράτησε τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἠγέρθη τὸ κοράσιον.

Ἡγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου τῆς ᾿Ιουδαίας, καὶ τετραρχοῦντος τῆς Γαλιλαίας ῾Ηρῴδου, Φιλίππου δὲ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ τετραρχοῦντος τῆς ᾿Ιτουραίας καὶ Τραχωνίτιδος χώρας, καὶ Λυσανίου τῆς ᾿Αβιληνῆς τετραρχοῦντος…

Σημείωσις. Τὸ ῥ. κρατῶ ἐπὶ τῆς σημασίας τοῦ νικῶ, καταβάλλω συντάσσεται συνήθως μὲ αἰτιατικήν:

Ὁ γὰρ ῾Ηρῴδης κρατήσας τὸν ᾿Ιωάννην ἔδησεν αὐτὸν καὶ ἔθετο ἐν φυλακῇ.

9) τὰ χωρισμοῦ, ἀπομακρύνσεως, ἀποχῆς, ἀπαλλαγῆς σημαντικά, ὡς χωρίζεσθαι, ἀφίεσθαι, ἀπέχειν, ἀπέχεσθαι, ἀπαλλάττεσθαί ( τινος · ἀφαιρ.):

Ἀγαπητοί, παρακαλῶ ὡς παροίκους καὶ παρεπιδήμους, ἀπέχεσθε τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν (ἀγαπητοί, σᾶς παρακαλῶ σὰν πάροικοι καὶ προσωρινοὶ κάτοικοι τῆς γῆς, νὰ ἀπέχετε ἀπὸ τὶς σαρκικές ἐπιθυμίες).

Γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου (γυναῖκα, ἐλευθερώνεσαι ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου).

Οἴμοι, οἷον ἀγῶνα ἔχει ἡ ψυχή, χωριζομένη τοῦ σώματος!

10) τὰ καταγωγῆς σημαντικά, ὡς γίγνεσθαι, εἶναι, πεφυκέναι, φῦναί (τινος · ἀφαιρ.):

Δαρείου καὶ Παρυσάτιδος γίγνονται παῖδες δύο.

Μὲ τὰ τοιαῦτα ῥήματα δύναται νὰ συνάπτεται ἀντὶ ἀντικειμένου ἐμπρόθετον ἀποτελούμενον ἀπὸ τὴν πρόθεσιν ἐκ ἢ ἀπὸ καὶ γενικήν:

Ἐκ Θεοῦ ἐγεγόνει.

Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη.

11) τὰ συγκρίσεως, διαφορᾶς, ὑπεροχῆς σημαντικά, ὡς πλεονεκτεῖν, μειονεκτεῖν, ὑστερεῖν, ὑπερτερεῖν, ἡττᾶσθαι, διαφέρειν, περιγίγνεσθαι, περιεῖναι, πρωτεύειν, κρατιστεύειν, ( τινός · ἀφαιρ.):

Καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει ἡ μήτηρ τοῦ ᾿Ιησοῦ πρὸς αὐτόν.

Ἀστὴρ γὰρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ.

Πράττουσα ἐδίδασκες ὑπερορᾶν σαρκὸς.

12) ῥήματα, τὰ ὁποῖα συντάσσονται κανονικῶς μὲ αἰτιατικήν, ὅταν πρόκειται νὰ δηλωθῇ ὅτι ἡ ἐνέργεια αὐτῶν ἐκτείνεται εἰς μέρος μόνον τοῦ ἀντικειμένου:

Κῦρος λαβὼν τῶν κρεῶν διεδίδου (= ἀφοῦ ἐπῆρε ἀπὸ τὰ κρέατα).

§68 . Μὲ γενικὴν συντάσσονται καὶ πολλὰ ῥήματα σύνθετα μετά τινος τῶν προθέσεων ἀπό, ἐκ, κατά, πρό, ὑπέρ, ὡς καταφρονεῖν, καταγελᾶν, προτρέχειν, ὑπερέχειν (τινός).

Ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως.

Μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω.

Τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει· καὶ κατεγέλων αὐτοῦ.

Πολλάκις ἡ γλῶττα προτρέχει τῆς διανοίας.

γ) Μὲ δοτικήν.

§69. Μὲ δοτικὴν (καθαρὰν ἢ ὀργανικήν, §28,6 καὶ 8) συντάσσονται (τὰ ῥήματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα προέρχεται ἡ ἐρώτησις σὲ ποιόν; σὲ ποιό; γιὰ ποιόν; γιὰ ποιό; ἢ μὲ ποιόν; μὲ ποιό; ἤτοι)

1) τὰ ῥήματα πρέπειν, ἁρμόζειν, καὶ τὰ συνώνυμα (καθ. δοτ.):

Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν.

Σοὶ πρέπει αἶνος, σοὶ πρέπει ὕμνος, σοὶ δόξα πρέπει.

Προσήκει ἡ μετάνοια πᾶσιν (ἁρμόζει καὶ πρέπει ἡ μετάνοια σὲ ὅλους).

2) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν προσέγγισιν ἢ συνάντησιν ἁπλῆν ἢ φιλικὴν ἢ ἐχθρικήν, ἀκολουθίαν, διαδοχήν, ἐπικοινωνίαν, ἕνωσιν, ὡς πλησιάζειν, πελάζειν, ἐντυγχάνειν, συντυγχάνειν ( τινί · ὀργ. δοτ.):

Ὅμοιος ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει.

Ἐντυγχάνει τῷ Θεῷ κατὰ τοῦ ᾿Ισραὴλ (ἀποτείνεται εἰς τὸν Θεὸν κατὰ τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ).

Οὐκ ἠδύναντο συντυχεῖν αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον (δὲν μποροῦσαν νὰ τὸν πλησιάσουν ἐξ αἰτίας τοῦ κόσμου).

Εἴμεθα ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι.

Ἀκολούθει μοι.

3) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν φιλικὴν ἢ ἐχθρικὴν ἐνέργειαν, ἢ διάθεσιν, ἅμιλλαν, ἔριν ἢ συμφιλίωσιν, ὡς εὐνοεῖν, ἀρέσκειν, χαλεπαίνειν, ὀργίζεσθαι, φθονεῖν, ἐπιβουλεύειν, βοηθεῖν, ἀμύνειν, δουλεύειν, πείθεσθαι, ἀπειθεῖν, εὔχεσθαί (τινι· καθ. δοτ.) – ἁμιλλᾶσθαι, διαγωνίζεσθαι, διαμάχεσθαι, μάχεσθαι, πολεμεῖν, διαφέρεσθαι, λοιδορεῖσθαι, σπένδεσθαί (τινι · ὀργ. δοτ.):

Ἴσθι εὐνοῶν τῷ ἀντιδίκῳ σου (Δεῖξε τὴν συμφιλιωτικήν σου διάθεσιν πρὸς τὸν ἀντίδικόν σου).

Οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται (Ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι σαρκικοὶ δὲν μποροῦν νὰ ἀρέσουν εἰς τὸν Θεόν).

Πᾶς ὁ ὀργιζόμενος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἰκῆ ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει (καθένας ποὺ ὀργίζεται ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του χωρὶς λόγον, πρέπει νὰ δικασθῇ).

Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες (Ἂς μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, προκαλοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ φθονοῦντες ὁ ἕνας τὸν ἄλλον).

Κύριε, βοήθει μοι.

Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν.

Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε (Νὰ πείθεσθε καὶ νὰ ὑποτάσσεσθε μὲ προθυμίαν, χωρὶς δισταγμοὺς καὶ δυσφορίας, στοὺς πνευματικοὺς προϊσταμένους σας).

Ὑμεῖς ποτε ἠπειθήσατε τῷ Θεῷ (σεῖς στὸ παρελθὸν εἴχατε ἀπειθήσει στὸν Θεόν).

Ὁποῖοί ποτε ἦσαν οὐδέν μοι διαφέρει (τί ἦσαν μιὰ φορὰ δὲν μὲ ἐνδιαφέρει).

Σημείωσις. Τὰ ῥήματα ὠφελεῖν, βλάπτειν καὶ τὰ συνώνυμα πλὴν τοῦ λυσιτελεῖν (= προξενῶ ὠφέλειαν) συντάσσονται μὲ αἰτιατικὴν:

Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; (Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ νὰ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν του;)

Κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψῃ (καὶ ἄν τυχὸν πιοῦν κάτι θανατηφόρον, δὲν θὰ τοὺς βλάψῃ).

Λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ (Τὸν συμφέρει νὰ κρεμασθῇ μιὰ μυλόπετρα γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν του).

῾Ομοίως τὸ (ἐνεργητικὸν) λοιδορεῖν συντάσσεται μὲ αἰτιατικήν.

Τὸν ἀρχιερέα τοῦ Θεοῦ λοιδορεῖς;

4) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἰσότητα, ὁμοιότητα, συμφωνίαν, ὡς ἰσοῦσθαι, ὁμοιάζειν, ἐοικέναι, συμφωνεῖν, συνᾴδειν (τινί · δοτ. ὀργ.):

Ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις.

Ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικε κλύδωνι θαλάσσης (ἐκεῖνος ποὺ ἀμφιβάλλει καὶ κλονίζεται, μοιάζει μὲ κῦμα θαλάσσης).

Τὰ ἔργα οὐ συμφωνεῖ τοῖς λόγοις.

§70. Μὲ δοτικὴν (ὀργανικὴν ἢ τοπικήν, § 28,7 καὶ 8) συντάσσονται καὶ πολλὰ ῥήματα σύνθετα μετὰ τοῦ ὁμοῦ ἢ μετά τινος τῶν προθέσεων σύν, ἐν, ἐπί, παρά, περί, πρός, ὑπό, ὡς ὁμολογεῖν, ὁμονοεῖν, συνεῖναι, συνοικεῖν (τινι · ὀργανικὴ δοτικὴ) – ἐμμένειν, ἐπιτίθεσθαι, παρακαθῆσθαι, περιπίπτειν, προσφέρεσθαι, ὑπόκεισθαί (τινι · τοπικὴ δοτική):

Τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς.

Ἐπικατάρατος πᾶς ὃς οὐκ ἐμμένει ἐν πᾶσι τοῖς γεγραμμένοις ἐν τῷ βιβλίῳ τοῦ νόμου (Καταραμένος εἶναι ὅποιος δὲν μένει σταθερῶς εἰς ὅλα τὰ γραμμένα εἰς τὸ βιβλίον τοῦ νόμου).

Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ῾Ιεριχώ, καὶ λησταῖς περιέπεσεν.

Εἰ παιδείαν ὑπομένετε, ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεός (ἐάν δείχνετε ὑπομονὴν καὶ δέχεσθε τὴν παιδαγωγίαν αὐτὴν τοῦ Κυρίου, ἄς ἔχετε ὑπ” ὄψιν σας, ὅτι ὁ Θεὸς συμπεριφέρεται πρὸς σᾶς, σὰν πρὸς παιδιά του).

§71. Δοτικὴ προσωπική. Δοτικὴ ὀνόματος προσώπου (ἢ ἀντωνυμίας προσωπικῆς) τίθεται συχνάκις παρὰ τὸ ῥῆμα εἶναι (καθὼς καὶ παρὰ τὰ ῥήματα γίγνεσθαι καὶ ὑπάρχειν ) καὶ δηλοῖ αὕτη τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἔχει κάτι τι· (δοτικὴ προσωπικὴ κτητική ):

Ἦσαν τῷ Ἰησοῦ δώδεκα μαθηταί (εἶχεν ὁ Ἰησοῦς δώδεκα μαθητάς).

Γίνεσθέ μοι μάρτυρες… ὑμεῖς ἐμοὶ μάρτυρες (εἶσθε οἱ μάρτυρές μου)  καὶ ἐγὼ Κύριος ὁ Θεός.

Εἶπε δὲ Πέτρος· ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι (Ὁ δὲ Πέτρος εἶπε, «Ἀσῆμι καὶ χρυσάφι δὲν ἔχω»).

Ἀλλὰ δοτικὴ ὀνόματος προσώπου, καὶ συνηθέστερον προσωπικῆς ἀντωνυμίας, δύναται νὰ τίθεται εἰς πᾶσαν πρότασιν, ἀνεξαρτήτως τῆς σημασίας καὶ τῆς διαθέσεως τοῦ ῥήματος αὐτῆς. Ἀναλόγως δὲ τῆς σχέσεώς της πρὸς τὸ νόημα τῶν συμφραζομένων ἡ δοτικὴ αὕτη λέγεται

1) δοτικὴ τῆς συμπαθείας. Αὕτη δηλοῖ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον συμμετέχει εἰς ὅ,τι σημαίνει τὸ ῥῆμα τῆς προτάσεως:

Διέφθαρτο τῷ Κροίσῳ ἡ ἐλπὶς (τοῦ Κροίσου τοῦ χάθηκαν οἱ ἐλπίδες).

2) δοτικὴ χαριστικὴ ἢ ἀντιχαριστική. Αὕτη δηλοῖ τὸ πρόσωπον, πρὸς χάριν ἢ ὠφέλειαν ἢ βλάβην τοῦ ὁποίου γίνεται κάτι τι:

Ἔθυσεν ἑαυτὸν τῷ λαῷ Ἰησοῦς (χάριν τοῦ λαοῦ, πρὸς ὠφέλειάν του).

Ἤγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυῒδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ (καὶ ἤγειρε δύναμιν σωτηρίας γιὰ μᾶς ἀπὸ τὸν οἶκον τοῦ Δαυΐδ τοῦ δούλου του).

3) δοτικὴ ἠθικὴ (Κανονικῶς τῆς προσωπικῆς ἀντωνυμίας τοῦ α΄ καὶ τοῦ β΄ προσώπου). Αὕτη δηλοῖ τὸ ἐνδιαφερόμενον πρόσωπον, ἤτοι τὸ πρόσωπον, πρὸς εὐαρέσκειαν ἢ δυσαρέσκειαν, πρὸς χαρὰν ἢ λύπην τοῦ ὁποίου γίνεται κάτι τι:

Ὡς καλός μοι ὁ γέρων (τί ὡραῖος ποὺ μοῦ εἶναι ὁ γ.).

Καὶ μοι μὴ θορυβήσητε (= παρακαλῶ μὴ θορυβήσητε, πρᾶγμα ποὺ θὰ μὲ λυπήσῃ).

Τοιαύτη εἶναι καὶ ἡ δοτικὴ μὲ τὴν ὁποίαν συνάπτεται μετοχὴ τοῦ ῥήματος βούλομαι (ἢ ἐθέλω ) ἢ ἥδομαι ἢ ἄχθομαι ἢ ἡ λέξις ἄσμενος, διὰ τῶν ὁποίων ἀποτελοῦνται φράσεις ἐκφράζουσαι παραστατικώτερον τὴν ἔννοιαν τῶν εἰρημένων ῥημάτων:

Εἰ μὴ ἀσμένοις ὑμῖν ἀφῖγμαι (ἂν ἔχω ἔλθει χωρὶς νὰ εἶμαι εὐπρόσδεκτος ἀπὸ σᾶς).

Κατὰ τὸ β΄ πρόσωπον ἡ δοτικὴ αὕτη χρησιμεύει πολλάκις, ἁπλῶς, ἵνα διεγείρῃ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἀκούοντος πρὸς τὸ ὅλον περιεχόμενον τῆς προτάσεως:

Ἤδη μὲν οὖν ὅλως ἥττημα ὑμῖν ἐστιν ὅτι κρίματα ἔχετε μεθ᾿ ἑαυτῶν (Καὶ μόνον τὸ ὅτι ἔχετε δίκες μεταξύ σας δὲν εἶναι πρὸς τιμήν σας).

4) δοτικὴ τοῦ κρίνοντος προσώπουτῆς ἀναφορᾶς. Αὕτη δηλοῖ τὸ πρόσωπον, σχετικῶς μὲ τὸ ὁποῖον ἢ κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ ὁποίου ἰσχύει κάτι τι:

Ἐπίδαμνός ἐστι πόλις ἐν δεξιᾷ ἐσπλέοντι ἐς τὸν Ἰόνιον κόλπον (ἡ Ἐπίδαμνος εἶναι μία πολιτεία στὰ δεξιὰ ὅποιου μπαίνει στὸν Ἰόνιο κόλπο).

Τὰ ἀγαθὰ τοῖς ἀγαθοῖς ὄντως ἀγαθὰ (ἐστι) τοῖς δὲ κακοῖς κακά (τὰ καλὰ κατὰ τὴν κρίσιν τῶν καλῶν εἶναι ὄντως καλά…).

Ἐμοὶ δὲ τὸ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι (εἰς ἐμὲ ἕνα μόνον ὕψιστον ἀγαθὸν ὑπάρχει, νὰ προσκολλῶμαι στὸν Θεόν).

5) δοτικὴ τοῦ ἐνεργοῦντος προσώπου. Τοιαύτη εἶναι ἡ δοτική, ἡ ὁποία κανονικῶς τίθεται μετὰ τῶν εἰς – τέος ῥηματικῶν ἐπιθέτων, πολλάκις δὲ καὶ μετὰ παθητικῶν ῥημάτων, ἰδίᾳ ὅταν ταῦτα εἶναι χρόνου συντελικοῦ:

Ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐστιν ἡμῖν μεθεκτή.

Ὁ ποταμὸς ἐστιν ἡμῖν διαβατέος (πρέπει νὰ διαβαθῇ ἀπὸ ἡμᾶς, πρέπει ἡμεῖς νὰ τὸν διαβῶμεν).

Ταῦτα Μάρκῳ γέγραπται (ὑπὸ τοῦ Μάρκου ἔχουν γραφῆ, τὰ ἔχει γράψει ὁ Μ.).

Ἀγαπητοὶ ἡμῖν γεγένησθε.

Ὁμοία εἶναι ἡ δοτική, ἡ ὁποία τίθεται παρὰ τὰ λεγόμενα τριτοπρόσωπα ἢ ἀπρόσωπα ῥήματα, ὡς μέλει, μεταμέλει, δεῖ, παρεσκεύασταί τινι κλπ.:

Διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα; (Διδάσκαλε, δὲν σὲ ἐνδιαφέρει ποὺ χανόμαστε;).

Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν μηδὲν πλέον ἐπιτίθεσθαι ὑμῖν βάρος (ἀπεφασίσθη ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀπὸ μᾶς νὰ μὴ σᾶς ἐπιβληθῇ κανένα περιπλέον βάρος).

Ἔπρεπε γὰρ αὐτῷ…τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας…διὰ παθημάτων τελειῶσαι (Διότι ἦτο πρέπον δι” αὐτόν…νὰ κάνῃ τὸν ἀρχηγὸν τῆς σωτηρίας…τέλειον διὰ τῶν παθημάτων).

2. Δίπτωτα ῥήματα.

α) Μὲ δύο αἰτιατικάς.

§72. Μὲ δύο ἀντικείμενα, ἀμφότερα κατ’ αἰτιατικὴν πτῶσιν, συντάσσονται

1) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἐρωτᾶν, εἰσπράττειν, ἀποστερεῖν, ἀποκρύπτειν :

Ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ λόγον ἕνα (Θὰ σᾶς κάνω καὶ ἐγὼ μίαν ἐρώτησιν).

Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐμὲ οὐκ ἐρωτήσετε οὐδέν (τὴν ἡμέραν ἐκείνην δὲν θὰ μὲ παρακαλέσετε γιὰ τίποτε).

Ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός.

Σημείωσις. Λέγεται ὅμως καὶ αἰτεῖν ἢ εἰσπράττειν τι παρά τινος καὶ ἀποστερεῖν τινά τινος :

Ἀνὴρ χωλὸς… ὃν ἐτίθουν…τοῦ αἰτεῖν ἐλεημοσύνην παρὰ τῶν εἰσπορευομένων εἰς τὸ ἱερόν·

Μὴ ἀποστερεῖτε ἀλλήλους τῆς ἀγάπης.

2) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν διδάσκειν ἢ ὑπενθυμίζειν :

Καὶ ἐξελθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς… ἦρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά.

Ὁ δὲ παράκλητος… ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἃ εἶπον ὑμῖν.

Διὰ τοῦτο ἔπεμψα ὑμῖν Τιμόθεον… ὃς ὑμᾶς ἀναμνήσει τὰς ὁδούς μου τὰς ἐν Χριστῷ.

3) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἐνδύειν :

Περιβαλὼν αὐτὸν ἐσθῆτα λαμπρὰν ἀνέπεμψεν αὐτὸν τῷ Πιλάτῳ.

Ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν χλαμύδα καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ σταυρῶσαι.

4) πᾶν μεταβατικὸν ῥῆμα συντασσόμενον μὲ αἰτιατικήν, ὅταν ἔχῃ ἐκτὸς τοῦ ἐξωτερικοῦ καὶ σύστοιχον ἀντικείμενον (§65,2β):

Οἱ ἀδελφοὶ εὐηργέτουν ἡμᾶς τὰ μέγιστα.

Οὕτω συντάσσονται συνηθέστατα τὰ ῥήματα δρᾶν, ἐργάζεσθαι, ποιεῖν, ἀγορεύειν, λέγειν ( τινά τι ἀγαθὸν ἢ κακὸν):

Αἰγύπτιοι ἔδρασαν τοὺς Ἑβραίους πολλὰ καὶ δεινά.

Τί οὖν ποιήσω ᾿Ιησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν;

§73 . Μὲ δύο αἰτιατικὰς συντάσσονται προσέτι τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ὀνομάζειν, νομίζειν, ἐκλέγειν, διορίζειν, ποιεῖν. ᾽Επὶ τούτων δὲ ἡ μία ἐκ τῶν δύο αἰτιατικῶν περιέχει κατηγορούμενον τῆς ἑτέρας, ὡς τοῦτο καταφαίνεται, ὅταν ἡ ἐνεργητικὴ σύνταξις μετατραπῇ εἰς παθητικήν:

Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν.

Εἰ οὖν Δαυΐδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱός αὐτοῦ ἐστι; (Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δαυΐδ, τὸν ὀνομάζῃ Κύριον, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι υἱός του;).

Ὑμεῖς δὲ αὐτὸν ἐποιήσατε σπήλαιον λῃστῶν (Σεῖς ὅμως τὸν ἐκάνατε φωληὰ ληστῶν).

Ἄνθρωπε, τίς με κατέστησε δικαστὴνμεριστὴν ἐφ᾿ ὑμᾶς; (Ἄνθρωπε, ποιὸς μὲ διώρισε δικαστήν σας ἢ μερισήν;).

Σημείωσις. ᾽Επὶ τῆς τοιαύτης συντάξεως ἐνίοτε τὸ δεύτερον ἀντικείμενον, τὸ ὁποῖον εἶναι κατηγορούμενον τοῦ πρώτου, λαμβάνεται προληπτικῶς, ἰδίᾳ ἐπὶ τῶν ῥημάτων αὔξειν, αἴρειν, τρέφειν:

Προληπτικό κατηγορούμενο

Παραδείγματα:

α) Ὁ Ἀσωπός ποταμός ἐρρύη μέγας (ὁ ποταμὸς Ἀσωπὸς πλημμύρισε [τό­σο] ὥστε ἔγινε ἀδιάβατος / πλημμύρισε, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνει ἀδιάβα­τος.) Ἐδῶ τὸ κατηγορούμενο ἀναφέρεται στὸ ὑποκείμενο τοῦ ρήματος. Τὸ ρῆμα τῆς πρότασης (ἐρρύη) σημαίνει μιὰ ἐνέργεια ποὺ ἐξελίσσεται σιγὰ σιγὰ- μέσα σὲ κάποιο χρονικὸ διάστημα ὁ ποταμὸς δέχτηκε τόσο νερὸ ὥστε πλημμύρισε. Ἑπομένως, τὸ (προληπτικὸ) κατηγορούμενο (μέγας) ἀποτέλεσε ἰδιότητα τοῦ ὑποκειμένου (ποταμός), ὅταν ἡ ἐνέργεια τοῦ ρήματος ὁλοκληρώθηκε.

β) Ἀννίκερις ὁ Κυρηναῖος τοὺς ἑαυτοῦ φίλους ἱππέας ἐδίδαξεν (Ὁ Ἀννίκερης ὁ Κυρηναῖος δίδαξε τοὺς φίλους του ὥστε νὰ γίνουν/ καὶ ἔγιναν ἱππεῖς.) Ἐδώ τὸ προληπτικὸ κατηγορούμενο ἀναφέρεται στὸ ἀντικείμενο τοῦ ρήμα­τος. Τὸ ρῆμα τῆς πρότασης (ἐδίδαξεν) σημαίνει μιὰ ἐνέργεια ποὺ διαρκεῖ με­γάλο χρονικὸ διάστημα (ὅσο διαρκοῦσε ἡ διδασκαλία τῆς ἱππικῆς τέχνης). Τὸ (προληπτικὸ) κατηγορούμενο (ἱππέας) ἀποτέλεσε ἰδιότητα τοῦ ἀντικειμένου (φίλους), ὅταν ἡ ἐνέργεια τοῦ ρήματος ὁλοκληρώθηκε.

(Εγχειρίδιο γλωσσικής διδασκαλίας για τους μαθητές της  Α” τάξης Ενιαίου Λυκείου).

β) Μὲ αἰτιατικὴν καὶ γενικήν.

§74 . Μὲ δύο ἀντικείμενα, τὸ ἓν κατὰ αἰτιατικὴν καὶ τὸ ἕτερον κατὰ γενικήν, συντάσσονται

1) τὰ ῥήματα ἑστιᾶν, πληροῦν, κενοῦν κ.τ.τ.:

Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος.

Πεπληρώκατε τὴν ῾Ιερουσαλὴμ τῆς διδαχῆς ὑμῶν.

Πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν.

2) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἀκούειν ἢ πληροφορεῖσθαι :

Ἀκούει ἡμῶν ἂν αἰτώμεθα.

3) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν πιάνειν, ὁδηγεῖν, ἕλκειν κ.τ.τ. ἢ ἐμποδίζειν, ἀπομακρύνειν, ἀπαλλάσσειν, παύειν, ἀποστερεῖν, κ.τ.τ.

Καὶ πιάσας αὐτὸν τῆς δεξιᾶς χειρὸς ἤγειρε.

Καὶ ἀπαλλάξῃ τούτουςδουλείας.

Ὁ δὲ ἑκατοντάρχης βουλόμενος διασῶσαι τὸν Παῦλον ἐκώλυσεν αὐτοὺς τοῦ βουλήματος (Ἀλλ’ ὁ ἑκατόνταρχος, ἐπειδὴ ἤθελε νὰ σώσῃ τὸν Παῦλον, δὲν τοὺς ἄφησε νὰ ἐκτελέσουν τὸ σχέδιόν τους).

4) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἀνταλλάσσειν, ἀγοράζειν, πωλεῖν κ.τ.τ. – ἀξιοῦν, τιμᾶν, ἐκτιμᾶν κ.τ.τ. ᾽Επὶ τῶν τοιούτων ῥημάτων ἡ γενικὴ σημαίνει τὸ ἀντάλλαγμα, τὸ τίμημα, τὴν ἀξίαν :

Ἠλλάξαντο πολλῆς εὐδαιμονίας πολλὴν κακοδαιμονίαν ( =μὲ πολλὴν εὐδαιμονίαν).

Οἱ Αἰγύπτιοι τὸν Ἰωσὴφ μεγίστων δωρεῶν ἠξίωσαν.

5) τὰ ῥήματα τὰ ὁποῖα σημαίνουν ψυχικὸν πάθημα, ὡς θαυμάζειν, εὐδαιμονίζειν, μακαρίζειν, οἰκτίρειν, ὀργίζεσθαι, κλπ. καὶ τὰ δικαστικὰ καὶ ἀνταποδοτικά, ὡς αἰτιᾶσθαι, διώκειν, γράφεσθαι, δικάζειν, κρίνειν, τιμωρεῖσθαι κλπ. ᾽Επὶ τοιούτων ῥημάτων ἡ γενικὴ σημαίνει τὴν αἰτίαν:

Ἐθαύμαζε αὐτὸν τῆς πίστεως.

Ζηλῶ σε τῆς ἀρετῆς (διὰ τὴν ἀρετήν).

Ἰησοῦς ὤκτιρεν αὐτὴν τοῦ πάθους.

Μέλητος Σωκράτη ἀσεβείας ἐγράψατο.

§75. Μὲ αἰτιατικὴν καὶ γενικὴν συντάσσονται καὶ πολλὰ ῥήματα σύνθετα μετά τινος τῶν προθέσεων, αἱ ὁποῖαι συντάσσονται μὲ γενικήν, ὡς ἀπό, ἐκ, πρό, πρὸ πάντων δὲ ῥήματα σύνθετα μὲ τὴν πρόθεσιν κατά, ἔχοντα δικαστικὴν ἔννοιαν, ὡς κατηγορεῖν, καταγιγνώσκειν, καταψηφίζεσθαι κλπ.:

Καὶ κατηγόρουν αὐτοῦ οἱ ἀρχιερεῖς πολλά.

Ἴδε πόσα σου καταμαρτυροῦσιν.

Ἐξέβαλε πάντας τοῦ οἴκου.

Προέταξε τῶν ὁπλιτῶν τοὺς ἱππέας.

γ) Μὲ αἰτιατικὴν καὶ δοτικὴν.

§76. Μὲ δύο ἀντικείμενα, τὸ ἓν κατ’ αἰτιατικὴν καὶ τὸ ἕτερον κατὰ δοτικήν, συντάσσονται

1) τὰ ῥήματα λέγειν, ὑπισχνεῖσθαι, ἐπιστέλλειν, δεικνύναι, διδόναι, φέρειν, προσάγειν, προσαρμόζειν, ἀντιτάσσειν καὶ τὰ συνώνυμα αὐτῶν:

῾Ο ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις.

Καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι.

Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.

Φέρετέ μοι αὐτὸν ὧδε.

Χριστὸς ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ.

Τί κόπους παρέχετε τῇ γυναικί;

Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον.

2) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἐξίσωσιν, ὁμοίωσιν, μεῖξιν, συνδιαλλαγήν :

Τίνι δὲ ὁμοιώσω τὴν γενεὰν ταύτην;

Ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρί.

Κεράννυμι ὕδωρ τῷ οἴνῳ.

§77. Μὲ αἰτιατικὴν καὶ δοτικὴν συντάσσονται προσέτι πολλὰ ῥήματα σύνθετα μετὰ προθέσεων, αἱ ὁποῖαι συντάσσονται μετὰ δοτικῆς, ἰδίᾳ δὲ τὰ σύνθετα μετὰ τῆς ἐν ἢ τῆς σύν :

Καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν.

Τί ὑμῖν ἐνετείλατο Μωϋσῆς;

᾿Αλέξανδρος ὁ χαλκεὺς πολλά μοι κακὰ ἐνεδείξατο.

Τότε προσηνέχθη αὐτῷ παιδία, ἵνα ἐπιθῇ αὐτοῖς τὰς χεῖρας.

Αἱ ἡδοναὶ οὔτε εὐεξίαν τῷ σώματι ἐνεργάζονται οὔτε ἐπιστὴμην ἀξιόλογον τῇ ψυχῇ ἐμποιοῦσι.

δ) Μὲ γενικὴν καὶ δοτικήν.

§78. Μὲ δύο ἀντικείμενα, τὸ ἓν κατὰ γενικὴν καὶ τὸ ἕτερον κατὰ δοτικήν, συντάσσονται

1) τὰ ῥήματα μετέχειν, κοινωνεῖν, μεταδιδόναι, μεταλαμβάνειν καὶ τὰ συνώνυμα αὐτῶν:

Κεκοινώνηκεν σαρκὸς τοῖς παιδίοις.

Μεταδίδως τοῦ ἄρτου τῷ ἀδελφῷ.

Μετεσχήκαμεν τραπέζης ὑμῖν.

Χρὴ τοῦ βάρους μεταδιδόναι τοῖς φίλοις.

2) τὰ ῥήματα, τὰ ὁποῖα ἔχουν τὴν ἔννοιαν τοῦ παραχωρεῖν καὶ τὸ ῥῆμα φθονεῖν ἐπὶ τῆς σημασίας τοῦ ἀρνεῖσθαι τι εἴς τινα ἐκ φθόνου:

Ὁ Ἰορδάνης παρακεχώρηκε τῆς ὁδοῦ Ἰουδαίοις.

Μὴ μοι φθονήσῃς τοῦ μαθήματος.

3) τὰ ῥήματα τιμῶ καὶ τιμῶμαι εἰς τὴν δικαστικὴν γλῶσσαν˙ τιμᾷ (ὁ δικαστὴς) τινί τινος = ὁρίζει εἴς τινα ὡς ποινὴν κάτι τι· τιμᾶται (ὁ κατήγορος) τινί τινο = προτείνει διά τινα ὡς ποινὴν κάτι τι:

Ἰσως ἂν μοι, ὦ ἄνδρες δικασταί, φυγῆς τιμήσαιτε.

Τιμᾶταί μοι ὁ ἀνὴρ θανάτου.

β) Τὰ μέσα ῥήματα

§79. Τὰ μέσα ῥήματα ἐν γένει σημαίνουν ἐνέργειαν, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς ἰδιαιτέραν σχέσιν μὲ τὸ ὑποκείμενον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον προέρχεται, καὶ ἐνδιαφέρει αὐτό. Κατὰ τὴν ἰδιαιτέραν των σημασίαν τὰ μέσα ῥήματα λέγονται ἀντανακλαστικά, μέσα ἀλληλοπαθῆ, μέσα δυναμικά.

§80. α) Μέσα ἀντανακλαστικὰ λέγονται τὰ μέσα ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἐνέργειαν τοῦ ὑποκειμένου, ἡ ὁποία ἐπιστρέφει εἰς αὐτὸ τὸ ἴδιον ἀμέσως καὶ κατ’ εὐθεῖαν ἢ ἐμμέσως καὶ πλαγίως. Οὕτω τὰ μέσα ταῦτα ῥήματα ὑποδιαιροῦνται εἰς

1) μέσα εὐθέα ἢ αὐτοπαθῆ, ὅσα σημαίνουν ἐνέργειαν, ἡ ὁποία ἐπιστρέφει ἀμέσως καὶ κατ’ εὐθεῖαν εἰς τὸ ἴδιον τὸ ὑποκείμενον, ὡς λούεσθαι, γυμνάζεσθαι, ἐνδύεσθαι κ.τ.τ. Οὕτω τῶν ῥημάτων αὐτῶν τὸ ὑποκείμενον εἶναι συγχρόνως καὶ ἀντικείμενόν των, καὶ δι’ αὐτὸ ταῦτα δύνανται νὰ ἀναλύωνται εἰς τὸ ἐνεργητικόν των μὲ ἀντικείμενον κατ’ αἰτιατικὴν τὴν ἀντίστοιχον αὐτοπαθῆ ἀντωνυμίαν:

γυμνάζομαι= γυμνάζω ἐμαυτόν, ὁπλίζεσθε= ὁπλίζετε ὑμᾶς αὐτούς.

Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω.

Συμβέβηκε δὲ αὐτοῖς τὸ… ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου (τὸ γουρούνι, ἀφοῦ λούστηκε, κύλισε ξανὰ στὸ βοῦρκο).

Σημείωσις. Ἀντὶ τῶν μέσων αὐτοπαθῶν, οὐχὶ σπανίως, λαμβάνεται τὸ ἐνεργητικὸν μὲ ἀντικείμενον κατ’ αἰτιατικὴν τὴν ἀντίστοιχον αὐτοπαθῆ ἀντωνυμίαν:

Φανερῶν ἑαυτὸν τοῖς μαθηταῖς ὁ Σωτὴρ μετὰ τὴν ἀνάστασιν, Σὺ Σίμων δέδωκεν τὴν τῶν προβάτων νομὴν.

Ἔρριψαν σφᾶς αὐτοὺς εἰς φρέατα (=ἐρρίφθησαν εἰς).

Καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν.

Παρασκευάζομαι (= παρασκευάζω ἐμαυτόν)

Ἐὰν ἄδηλον φωνὴν σάλπιγξ δῷ, τίς παρασκευάσεται εἰς πόλεμον; (Ἐὰν ἡ σάλπιγγα δώσῃ ἀκατάληπτον ἦχον, ποιός θὰ παρασκευασθῇ διὰ πόλεμον;).

Πολλάκις δὲ καὶ μὲ τὸ μέσον αὐτοπαθὲς ῥῆμα τίθεται ἠ ἀντίστοιχος αὐτοπαθὴς ἀντωνυμία κατ’ αἰτιατικὴν ὡς ἀντικείμενον αὐτοῦ, οὔτω δὲ καθαρώτερον καὶ ἐντονώτερον δηλοῦται ἡ αὐτοπάθεια:

Ἑαυτὸν ἀποκρύπτεται ὁ ποιητής. (πρβλ. νίβεται – καὶ – νίβεται μόνος του. Χτενίζεται – καὶ – χτενίζεται μόνη της).

῞Οταν δὲ πρόκειται νὰ δηλωθῇ ὅτι ἠ αὐτοπάθεια περιορίζεται εἰς ἕν μόνον μέρος τοῦ ὑποκειμένου, τὸ μέρος τοῦτο δηλοῦται μὲ τὴν αἰτιατικὴν τοῦ οἰκείου ὀνόματος ὡς ἀντικείμενον τοῦ μέσου ῥήματος:

Ἐνιψάμην τοὺς πόδας μου, πῶς μολυνῶ αὐτούς; (Ἔπλυνα τοὺς πόδας μου, πῶς νὰ τοὺς λερώσω πάλιν;).

Νίψομαι ἐν ἀθῴοις τὰς χεῖράς μου καὶ κυκλώσω τὸ θυσιαστήριόν σου, Κύριε.

2) μέσα πλάγια, ὅσα σημαίνουν ἐνέργειαν τοῦ ὑποκειμένου, ἡ ὁποία ἐπιστρέφει εἰς αὐτὸ ἐμμέσως καὶ πλαγίως. Ταῦτα πάλιν ὑποδιαιροῦνται εἰς

α) μέσα διάμεσα. Οὕτω καλοῦνται τὰ μέσα ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ὅτι τὸ ὑποκείμενον ἐνεργεῖ κάτι τι εἰς ἑαυτὸ ἢ εἰς κάτι, τὸ ὁποῖον τοῦ ἀνήκει, διὰ μέσου ἄλλου:

Κείρομαι (=βάζω τὸν κουρέα καὶ μὲ κουρεύει).

Ὁ πατὴρ τοὺς παῖδας παιδεύεται (=ἐκπαιδεύει τοὺς παῖδας διὰ τῶν διδασκάλων).

β) μέσα περιποιητικὰμέσα ὠφελείας. Οὕτω καλοῦνται τὰ μέσα ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἐνέργειαν, τὴν ὁποίαν ἐκτελεῖ ἢ προκαλεῖ τὸ ὑποκείμενον χάριν ἑαυτοῦ, δηλαδὴ πρὸς χρῆσίν του ἢ πρὸς ὠφέλειάν του:

Οἰκοδομοῦμαι οἰκίαν (=οἰκοδομῶ τὴν οἰκίαν μου διὰ τῶν οἰκοδόμων).

Τίς γὰρ ἐξ ὑμῶν, θέλων πύργον οἰκοδομῆσαι, οὐχὶ πρῶτον καθίσας ψηφίζει τὴν δαπάνην;

Ἄγομαι γυναῖκα (=ἄγω εἰς τὴν οἰκίαν μου γυναῖκα, παίρνω γυναῖκα ὡς σύζυγόν μου).

Ἐξῆλθεν ἅμα πρωΐ μισθώσασθαι ἐργάτας.

Οὕτω περὶ μὲν τῆς πόλεως ἢ τοῦ λαοῦ λέγεται τίθεσθαι ἢ γράφεσθαι νόμους (=τιθέναι ἑαυτοῖς νόμους διὰ τῶν νομοθετῶν), περὶ δὲ τοῦ νομοθέτου λέγεται τιθέναι ἢ γράφειν νόμους:

Ὁ Σόλων τοῖς Ἀθηναίοις νόμους ἔθηκενἔγραψε.

Οἱ Ἀθηναῖοι νόμους ἔθεντοἐγράψαντο.

Πρεσβεύω = διαπραγματεύομαι ὡς πρεσβευτής.

Πρεσβεύομαι = στέλνω πρεσβεία ὡς πόλη γιὰ νὰ προασπίσω τὰ συμφέροντά μου.

Σημείωσις. Λαμβάνεται, οὐχὶ σπανίως, καὶ τὸ ἐνεργητικὸν ῥῆμα ἀντὶ τοῦ μέσου πλαγίου:

Λύσανδρος τὰς ναῦς ἐπεσκεύαζε (=ἐπεσκευάζετο, ἤτοι διὰ τῶν τεχνικῶν ἐπεσκεύαζε· πρβλ. κτίζει σπίτι, κόβει τὰ μαλλιά του στὸ κουρεῖο, κλπ.).

§81. Μέσα ἀλληλοπαθῆ λέγονται τὰ μέσα ῥήματα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ἀλληλοπάθειαν, ἤτοι μίαν κοινὴν ἐνέργειαν δύο ἢ περισσοτέρων ὑποκειμένων, ἡ ὁποία μεταβαίνει ἀπὸ τὸ ἓν εἰς τὸ ἄλλο. Ταῦτα ὡς ἐκ τῆς σημασίας των λαμβάνονται κανονικῶς εἰς πληθυντικὸν ἀριθμόν:

Φιλοῦνται, μισοῦνται (=φιλοῦσι, μισοῦσιν, ἀλλήλους).

Τῇ τε ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ ὤφθη αὐτοῖς μαχομένοις, καὶ συνήλασεν αὐτοὺς.

Οὐ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις.

῾Η κοινὴ καὶ ἀμοιβαία ἐνέργεια τῶν ὑποκειμένων δύναται νὰ ἀναφέρεται καὶ εἰς κάτι τι ἐκτὸς τοῦ ἑαυτοῦ των εὑρισκόμενον, τὸ ὁποῖον ὅμως τὰ ἐνδιαφέρει ἀπὸ κοινοῦ:

Διεμερίσαντο τὰ ἱμάτια (ἐμοίρασαν μεταξύ των τὰ ἐνδύματα).

Διενείμαντο τὴν ἀρχὴν ὁ Διοκλητιανὸς καὶ ὁ Μαξιμιανός (=διένειμαν ἀλλήλοις, διεμοίρασαν ἀναμεταξύ των τὴν ἐξουσίαν).

Σημείωσις. Ἀπὸ τὸν πληθυντικὸν, μετεδόθη ἡ ἔννοια τῆς ἀλληλοπαθείας καὶ εἰς τὸν ἐνικόν:

Διαλεγόμεθα περί τινος – διαλέγομαί τινι περί τινος.

Ἐκλέλησθε τῆς παρακλήσεως, ἥτις ὑμῖν ὡς υἱοῖς διαλέγεται (ἐξεχάσατε τὴν παρηγορίαν καὶ προτροπήν, τὴν ὁποίαν μᾶς κάμνει ὁ Θεός, ὅταν συνομιλῇ μαζῆ μας σὰν πρὸς παιδιά του).

Ἀντὶ δὲ τοῦ μέσου ἀλληλοπαθοῦς λαμβάνεται πλειστάκις τὸ ἐνεργητικὸν μἐ ἀντικείμενον αὐτοῦ τὴν ἀλληλοπαθῆ ἀντωνυμίαν (ἢ τὴν αὐτοπαθῆ τοῦ γ΄ προσώπου), ἐνίοτε δὲ καὶ ῤῆμα παρασύνθετον μὲ πρῶτον συνθετικὸν τὴν ἀλληλοπαθῆ ἀντωνυμίαν :

Ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.

Ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ (ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ τὴν γυναῖκά του, ἀγαπᾶ τὸν ἑαυτόν του).

Εἰ δὲ ἀλλήλους δάκνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ᾿ ἀλλήλων ἀναλωθῆτε.

Ἀλληλοκτονοῦσιν (= κτείνουσιν ἀλλήλους).

§ 82. Μέσα δυναμικὰ λέγονται τὰ μέσα ῥήματα, τὰ ὁποῖα δηλοῦν ὅτι τὸ ὑποκείμενον ἐνεργεῖ κάτι τι ἐντεῖνον τὰς δυνάμεις του, ἤτοι καταβάλλον πάσας τὰς σωματικὰς καὶ πνευματικὰς δυνάμεις του:

Πρεσβεύω (=εἶμαι πρεσβευτὴς)- πρεσβεύομαι (=διαπραγματεύομαι διὰ πρεσβευτῶν ἢ ἐνεργῶ ὡς πρεσβευτής).

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν.

Συνηθέστατον δὲ μέσον δυναμικὸν ῥῆμα εἶναι τὸ ποιοῦμαι εἰς φράσεις, οἶαι: ποιοῦμαι πόλεμον, συμμαχίαν, εἰρήνην κτλ. ἢ ποιοῦμαί τινα φίλον, σύμμαχον, πολέμιον κτλ.

Ἀδιαλείπτως μνείαν ὑμῶν ποιοῦμαι (σᾶς ἐνθυμοῦμαι χωρὶς διακοπήν).

Τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; (ποιός ποτὲ ὑπηρετεῖ εἰς τὸν στρατὸν μὲ δικά του ἔξοδα;).

Καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων (χαίρουν μαζὶ καὶ ὁ σπορεὺς καὶ ὁ θεριστής).

Τὰ μέσα δυναμικὰ ῥήματα εἶναι συνηθέστατα εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν, σπανίως δὲ εἰς αὐτὴν λαμβάνεται ἄνευ προφανοῦς διαφορᾶς τὸ ἐνεργητικὸν ἀντὶ τοῦ μέσου δυναμικοῦ ῥήματος (ὅπως π.χ. σκοπῶ καὶ σκοποῦμαι, στρατοπεδεύω καὶ στρατοπεδεύομαι).

Σκόπει οὖν μὴ τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστίν (πρόσεχε λοιπὸν μήπως τὸ φῶς, ποὺ εἶναι μέσα σου, γίνῃ σκοτάδι).

᾽Αλλὰ ἄρχω λόγου=λαμβάνω τὸν λόγον πρῶτος, ὁμιλῶ πρῶτος-ἄρχομαι τοῦ λόγου=ἀρχίζω τὸν λόγον μου.

Μισθῶ τι = δίδω κάτι ἐπὶ μισθῷ, ἐνοικιάζω κάτι εἰς ἄλλον- μισθοῦμαι τι =λαμβάνω κάτι ἐπὶ μισθῷ, ἐνοικιάζω κάτι ἀπὸ ἄλλον πρὸς ἰδίαν μου χρῆσιν.

Ποιῶ τινα δοῦλον = καθιστῶ τινα δοῦλον, γίνομαι αἴτιος νὰ γίνῃ κάποιος δοῦλος ἄλλου- ποιοῦμαί τινα δοῦλον = καθιστῶ κάποιον δοῦλόν μου, ὑποδουλώνω κάποιον (εἰς τὸν ἑαυτόν μου).

γ) Τὰ παθητικὰ ῥήματα.

§83. Τὰ παθητικὰ ρήματα σημαίνουν ὅτι τὸ ὑποκείμενον πάσχει κάτι τι ἀπὸ ἄλλον. ῾Ως πρὸς τὸν τύπον τὰ παθητικὰ ρήματα, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, συμπίπτουν μὲ τὰ μέσα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα καὶ προέρχονται.

Ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι.

Ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος (ὡδηγείτο βιαίως ἀπὸ τὸν δαίμονα).

Αἰχμαλωτισθήσονται εἰς πάντα τὰ ἔθνη, καὶ Ἱερουσαλὴμ ἔσται πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν (θὰ ὁδηγηθοῦν αἰχμάλωτοι εἰς ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ἡ Ἱερουσαλὴμ θὰ καταπατῆται ἀπὸ ἐθνικούς).

§84. Τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, ἀπὸ τὸ ὁποῖον προέρχεται τὸ πάθος τοῦ ὑποκειμένου τοῦ παθητικοῦ ῥήματος, λέγεται ποιητικὸν αἴτιον. ᾽Εκφέρεται δὲ καὶ ὁ προσδιορισμὸς τοῦ ποιητικοῦ αἰτίου

1) μὲ τὴν πρόθεσιν ὑπὸ καὶ γενικὴν ἢ σπανιώτερον μὲ τὴν ἀπό, ἐκ, παρά, πρὸς καὶ γενικήν:

Καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.

Ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν μάγων.

Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.

Τὸν θέλοντα ἀπὸ σοῦ δανείσασθαι μὴ ἀποστραφῇς.

Μόνον παρὰ τοῦ Πατρὸς ἐκπορεύεται.

Τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον.

2) μὲ δοτικὴν προσωπικήν, τοῦ ἐνεργοῦντος προσώπου, (Βλ. §71, 5):

Ταῦτα Παύλῳ γέγραπται. (=ὑπὸ τοῦ Π.).

Ἰησοῦς ἀγαπητὸς τῷ λαῷ ἦν.

§85. Παθητικὰ ῥήματα κανονικῶς σχηματίζονται, ἀπὸ τὰ ἐνεργητικὰ μεταβατικὰ ῥήματα, κυρίως μὲν ἀπὸ τὰ συντασσόμενα μὲ αἰτιατικὴν ἐξωτερικοῦ ἀντικειμένου (§65, 1), σπανίως δὲ ἀπὸ τὰ ἄλλα ἢ ἀπὸ τὰ ἀμετάβατα.

Κατὰ δὲ τὴν μετατροπὴν τῆς ἐνεργητικῆς συντάξεως εἰς παθητικήν, ὑποκείμενον τοῦ παθητικοῦ ῥήματος γίνεται τὸ ἀντικείμενον τοῦ ἀντιστοίχου ἐνεργητικοῦ, τὸ δὲ ὑποκείμενον τούτου μετατρέπεται εἰς προσδιορισμὸν τοῦ ποιητικοῦ αἰτίου τοῦ παθητικοῦ:

Οἱ Μάγοι ἐνέπαιξαν τὸν Ἡρώδην.

Ὁ Ἡρώδης ἐνεπαίχθη ὑπὸ τῶν Μάγων.

Ὁ Χριστὸς ἐθεράπευσεν τὸν τυφλόν.

Ὁ τυφλὸς ἐθεραπεύθη ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ.

§86. ᾽Επὶ τῶν διπτώτων ῥημάτων (§72 κ.ἑ.) κατὰ τὴν μετατροπὴν τῆς ἐνεργητικῆς συντάξεως εἰς παθητικήν, ἐὰν μὲν τὸ δίπτωτον ῥῆμα εἶναι ἐκ τῶν συντασσομένων μὲ δύο αἰτιατικάς καὶ τούτων ἡ μία εἶναι κατηγορούμενον τῆς ἄλλης (§73), τότε ἀμφότεραι αἱ αἰτιατικαὶ αὖται γίνονται ὀνομαστικαί, ἡ μὲν μία ὑποκείμενον τοῦ παθητικοῦ ῥήματος, ἡ δὲ ἄλλη κατηγορούμενον τοῦ ὑποκειμένου:

Δαυίδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον.

Αὐτὸς καλεῖται ὑπὸ τοῦ Δαυὶδ Κύριος.

Εἰς πᾶσαν δὲ ἄλλην περίπτωσιν μόνον ἡ μία πτῶσις, ἡ τοῦ ἀμέσου ἀντικειμένου (κανονικῶς αἰτιατικὴ), τρέπεται εἰς ὀνομαστικὴν γινομένη ὑποκείμενον τοῦ παθητικοῦ ῥήματος, ἡ δὲ ἄλλη, ἡ τοῦ ἐμμέσου ἀντικειμένου (αἰτιατικὴ ἢ γενικὴ ἢ δοτική), παραμένει:

Ὁ Θεὸς δέδωκέ μοι ὑγιείαν.

Ὑγιεία ἐκ Θεοῦ δέδοταί μοι.

Σημείωσις.᾽Επὶ τῶν διπτώτων ῥημάτων ἀποκόπτω ἀποτέμνω, ἐκκόπτω (τινός τι) καὶ ἐπιτάσσω, ἐπιτρέπω (τινί τι), κατὰ τὴν μετατροπὴν τῆς ἐνεργητικῆς συντάξεως εἰς παθητικὴν ὑποκείμενον τοῦ παθητικοῦ ῥήματος γίνεται οὐχὶ τὸ κατ’ αἰτιατικὴν ἀντικείμενον, ἀλλὰ τὸ κατὰ γενικὴν ἢ δοτικὴν:

Ὁ Ἡρώδης ἀπέτεμε τοῦ Ἰωάννου τὴν κεφαλήν.

Ὁ Ἰωάννης ἀπετμήθη τὴν κεφαλήν.

§87. 1) Μερικῶν ἐνεργητικῶν μεταβατικῶν ῥημάτων ὡς παθητικὸν χρησιμεύει ἄλλο ῥῆμα ἐνεργητικὸν ἀμετάβατον.

ἀποκτείνω τινὰ – ἀποθνῄσκω (=φονεύομαι) ὑπό τινος.

Τὸ θηρίον νικήσει αὐτοὺς καὶ ἀποκτενεῖ αὐτούς.

Καθ᾿ ἡμέραν ἀποθνήσκω (κάθε ἡμέραν ἀντικρύζω κίνδυνον θανάτου διὰ τὸ Εὐαγγέλιον).

διώκω τινὰ – φεύγω (=καταδιώκομαι) ὑπό τινος.

Σαοὺλ Σαούλ, τί με διώκεις;

Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ᾿ αὐτοῦ (Ἕναν ξένον ὅμως δὲν θὰ τὸν ἀκολουθήσουν ἀλλὰ θὰ φύγουν ἀπ’ αὐτόν).

εὖ λέγω (=ἐπαινῶ) τινὰ – εὖ ἀκούω (=ἐπαινοῦμαι) ὑπό τινος.

εὖ ποιῶ (=εὐεργετῶ) τινα – εὖ πάσχω (=εὐεργετοῦμαι) ὑπό τινος.

Σημείωσις. Τοῦ ῥ. αἱρῶ (=συλλαμβάνω, κυριεύω) παθητικὸν εἶναι τὸ ἁλίσκομαι (=συλλαμβάνομαι, κυριεύομαι).

Ἑάλω ἡ Πόλις.

Τοῦ δὲ μέσου αἱροῦμαι (=ἐκλέγω τινὰ) παθητικὸν εἶναι πάλιν τὸ αἱροῦμαι (=ἐκλέγομαι) ὑπό τινος:

Τί αἱρήσομαι οὐ γνωρίζω (δὲν ξέρω τί νὰ προτιμήσω).

Ματθίας αἱρεῖται ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων μαθητής.

2) Πολλῶν ἐνεργητικῶν ῥημάτων τὸ παθητικὸν σχηματίζεται καὶ διὰ περιφράσεως, ἡ ὁποία ἀποτελεῖται ἀπὸ τὸ ῥῆμα γίγνομαι, τυγχάνω, λαμβάνω, ἔχω, κ.τ.τ. καὶ ἓν συνώνυμον πρὸς τὸ ἐνεργητικὸν ῥῆμα ἐπίθετον ἢ οὐσιαστικόν:

μισῶ τινα – ( μισοῦμαι καὶ) μισητὸς γίγνομαι ἢ μῖσος ἔχω πρός τινος.

θεραπεύω τινὰ – ( θεραπεύομαι καὶ) θεραπείας τυγχάνω ὑπό τινος.

ζημιῶ τινα (ζημιοῦμαι καὶ) ζημίαν λαμβάνω παρά τινος.

Διὰ τοιαύτης δὲ περιφράσεως σχηματίζεται κανονικῶς τὸ παθητικὸν ἀποθετικῶν ῥημάτων ἐνεργητικῆς διαθέσεως:

αἰδοῦμαι (=ἐντρέπομαί) τινα· – αἰδοῦς τυγχάνω ὑπό τινος.

αἰτιῶμαι (=κατηγορῶ) τινα – αἰτίαν ἔχω ἢ αἰτίαν λαμβάνω ὑπό τινος.

(Πρβλ. ἐπιθυμῶ – γίγνομαι ἐπιθυμητός. συγχωρῶ – λαβαίνω συγχώρεσι. παρηγορῶ – ἔχω παρηγοριά. περιποιοῦμαι – εὑρίσκω περιποίησι).

Σημείωσις. Τοῦ δίκην λαμβάνω παρά τινος (τιμωρῶ τινα) παθητικὸν εἶναι τὸ δίκην δίδωμι τινι (=τιμωροῦμαι ὑπό τινος): οἱ τοὺς νόμους παραβαίνοντες δίκην διδόασιν (=τιμωροῦνται).

δ) Τὰ οὐδέτερα ῥήματα.

§88. Οὐδέτερα ῥήματα λέγονται ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα σημαίνουν ὅτι τὸ τὸ ὑποκείμενον οὔτε ἐνεργεῖ οὔτε πάσχει, ἀλλ’ ὅτι ἁπλῶς εὑρίσκεται εἰς μίαν κατάστασιν (οὐδετέραν): ζῶ, ὑγιαίνω, νοσῶ, σωφρονῶ, εὐδαιμονῶ κτλ.

Ζῶ ἐγώ, λέγει Κύριος.

Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται.

Εὔχομαί σε ὑγιαίνειν.

Τὸ σάββατον ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολήν (τὸ Σάββατον ἠσύχασαν καὶ δὲν ἔκαναν τίποτε, σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν περὶ τῆς σαββατικῆς ἀργίας).

Σημείωσις . Τὰ οὐδέτερα ῥήματα εἶναι κυρίως ἐνεργητικὰ ἀμετάβατα ῥήματα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΣΤ΄ ΟΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ

§89. ᾽Επιρρηματικοὶ προσδιορισμοὶ καλοῦνται οἱ ἰδιαίτεροι προσδιορισμοὶ τοῦ ῥήματος (ἢ καὶ ἄλλων ὅρων τῆς προτάσεως), διὰ τῶν ὁποίων δηλοῦνται αἱ διάφοροι ἐπιρρηματικαὶ σχέσεις, ἤτοι ἡ σχέσις τοῦ τόπου, τοῦ χρόνου, τοῦ ὀργάνου, τοῦ τρόπου, τοῦ αἰτίου, τοῦ ποσοῦ, τοῦ κατά τι ἢ τῆς ἀναφορᾶς .

Οἱ ἐπιρρηματικοὶ προσδιορισμοὶ ἐκφέρονται

1) δι’ ἐπιρρήματος· ἐνταῦθα, ἐκεῖ, χθὲς, σήμερον, οὕτω, ἄλλως κτλ. ( Καθαρῶς ἐπιρρηματικοὶ προσδιορισμοί ).

Εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, βάλε σεαυτὸν ἐντεῦθεν κάτω (ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ρίξε τὸν ἑαυτόν σου ἀπ’ ἐδῶ κάτω).

Καὶ ἦν ἐκεῖ ἕως τῆς τελευτῆς Ἡρῴδου.

Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος.

2) διά τινος ὀνόματος πλαγίας πτώσεως ἢ δι’ ἐμπροθέτου τινός(῾Ως ἐπιρρηματικοὶ προσδιορισμοί):

Ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν (Διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύχτα ἐκοπιάσαμε χωρὶς νὰ πιάσωμε τίποτε).

Καὶ ἔρχεται εἷς τῶν ἀρχισυναγώγων, ὀνόματι Ἰάειρος (καὶ ἔρχεται ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγωγοὺς, ὀνομαζόμενος Ἰάειρος).

Ἄγγελος Κυρίου διὰ τῆς νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς (ἄγγελος Κυρίου ἄνοιξε τὴν νύχτα τὶς πόρτες τῆς φυλακῆς).

Ὁ μὴ ὢν μετ᾿ ἐμοῦ κατ᾿ ἐμοῦ ἐστι.

1) Αἱ πλάγιαι πτώσεις ἐπιρρηματικῶς.

§90. α) ῾Η αἰτιατικὴ λαμβανομένη ἐπιρρηματικῶς δηλοῖ

1) τὴν διεύθυνσιν ἢ τὸ τέρμα μιᾶς κινήσεως˙ ( ποῦ ; ἕως ποῦ ;)

Ἡ τοιαύτη χρῆσις τῆς αἰτιατικῆς εἶναι μόνον ποιητική:

Κνίση δ’ οὐρανὸν ἷκε (=εἰς τὸν οὐρανόν, ἕως τὸν οὐρανόν)(Πρβλ. πάω σπίτι, πάω σχολεῖο).

2) ἔκτασιν τοπικῶς ἢ χρονικῶς · (πόσον; ):

Ἦσαν πορευόμενοι ἐν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ εἰς κώμην ἀπέχουσαν σταδίους ἑξήκοντα ἀπὸ Ἱερουσαλήμ (τὴν ἴδια ἡμέρα ἐπῆγαν σ’ ἕνα χωριὸ ποὺ ἀπεῖχε ἑξῆντα στάδια ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ).

Νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε.

Ἄγε νῦν οἱ λέγοντες· σήμερον καὶ αὔριον πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν καὶ ποιήσομεν ἐκεῖ ἐνιαυτὸν ἕνα καὶ ἐμπορευσόμεθα καὶ κερδήσομεν (ἐλᾶτε τώρα σεῖς, ποὺ χωρίς νὰ λογαριάζετε τὸν Θεὸν λέτε· “σήμερα ἢ αὔριον θὰ πᾶμε εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν καὶ θὰ μείνωμεν ἐκεῖ ἕνα ἔτος καὶ θὰ ἐπιδοθῶμεν στὸ ἐμπόριον καὶ θὰ κερδήσωμεν χρήματα”).

Σημείωσις. Τῆς αἰτιατικῆς ὀνομάτων, τὰ ὁποῖα δηλοῦν φυσικὴν τοῦ χρόνου διαίρεσιν, γίνεται χρῆσις μετὰ τακτικοῦ ἀριθμητικοῦ, ἐνίοτε δὲ καὶ μετὰ τῆς δεικτικῆς ἀντωνυμίας οὗτος (οὑτοσί ), πρὸς δήλωσιν τοῦ χρόνου, ὁ ὁποῖος ἔχει παρέλθει, ἀφότου ἔχει γίνει κάτι τι:

Τρίτην ταύτην ἡμέραν ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ταῦτα ἐγένετο (εἶναι σήμερα ἡ τρίτη ἡμέρα ἀφ’ ὅτου συνέβησαν αὐτά).

3) αἰτίαν ἢ σκοπόν · (γιατί; πρὸς τί;). Μὲ τοιαύτην σημασίαν λαμβάνεται ἡ αἰτιατικὴ τοῦ οὐδετέρου ἀντωνυμίας ἐρωτηματικῆς ἢ δεικτικῆς ἢ ἀναφορικῆς:

Τί με λέγεις ἀγαθόν; (γιατὶ μὲ λὲς ἀγαθόν;)

Τί δειλοί ἐστε;

Τί οὖν οἱ γραμματεῖς λέγουσιν ὅτι Ἠλίαν δεῖ ἐλθεῖν πρῶτον; (γιατὶ λοιπὸν λέγουν οἱ γραμματεῖς ὅτι πρέπει νὰ ἔλθῃ πρῶτα ὁ Ἠλίας;).

4) τὸ κατά τι, ἤτοι ἀναφοράν · (σὲ τί ; ὡς πρὸς τί;):

Νοσοῦντα τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν

Διαφέρει γυνὴ ἀνδρὸς τὴν φύσιν (διαφέρει ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὸν ἄντρα ὡς πρὸς τὴν φύση).

Ὃ ἐπίσταται ἕκαστος, τοῦτο καὶ σοφός ἐστι (=ὡς πρὸς τοῦτο).

§91. β) ῾Η καθαρὰ γενικὴ λαμβανομένη ἐπιρρηματικῶς δηλοῖ

1) περιοχὴν τόπου τινός, ἐντὸς τοῦ ὁποίου ἢ διὰ τοῦ ὁποίου γίνεται κάτι τι (ποῦ; ἀπὸ ποῦ;). ῾Η τοιαύτη χρῆσις τῆς γενικῆς εἶναι μόνον ποιητική:

Ἔρχονται πεδίοιο μαχησόμενοι (=διὰ τῆς πεδιάδος).

Βαβυλώνιοι κατέκλησαν Ἱεροσολύμων (ἐντὸς τῶν Ἱεροσολύμων) Ἰουδαίους.

Ἐν Ἱεροσολύμοις τῆς Ἰουδαίας γῆς, οὗ (ὅπου) ὁ Ναὸς τοῦ Σολομῶντός ἐστιν.

Σημείωσις: Περὶ τῆς ἀφαιρετικῆς γενικῆς τοπικῶς λαμβανομένης βλ. §28,5.

2) διάστημα χρόνου, ἐντὸς τοῦ ὁποίου γίνεται κάτι τι (πότε; τὶ καιρό;). Οὕτω λαμβάνεται κανονικῶς ἡ γενικὴ ὀνομάτων, τὰ ὁποῖα δηλοῦν φυσικὴν τοῦ χρόνου διαίρεσιν:

Προσεύχεσθε δὲ ἵνα μὴ γένηται ἡ φυγὴ ὑμῶν χειμῶνος.

Τοῦ λοιποῦ κόπους μοι μηδεὶς παρεχέτω (εἰς τὸ ἑξῆς ἂς μὴ μὲ ἒνοχλῇ κανείς).

Ὀρθρίσωμεν ὄρθρου βαθέος.

3) αἰτίαν· (γιατὶ;):

Ἀθανάσιος φεύγει φόνου (ὁ Ἀθανάσιος κατηγορεῖται γιὰ φόνο).

πρβλ. §74, 5 καὶ §37,1,β΄.

4) ποσόν· (πόσον;), (πρβλ. §74,4):

Καὶ πόσου διδάσκει; (και πόσα παίρνει για τη διδασκαλία του);

§92. γ) ῾Η δοτικὴ λαμβανομένη ἐπιρρηματικῶς δηλοῖ

Ι. ἡ τοπικὴ δοτικὴ (§28,7)

1) τὸν τόπον ἐπὶ στάστως· (ποῦ; σὲ ποιὸ μέρος;).

῾Η τοιαύτη χρῆσις τῆς δοτικῆς εἶναι κυρίως ποιητική:

Ἀλλ᾽ ἔα με ναίειν ὄρεσιν (ἀλλὰ ἄφησέ με νὰ κατοικῶ στὰ βουνά).

Εἰς τοὺς πεζοὺς Ἀττικοὺς συγγαφεῖς εὔχρηστοι οὕτως εἶναι μόνον αἱ δοτικαὶ τῇδε (=ἐδῶ), ταύτη (=αὐτοῦ), ἐκείνῃ (=ἐκεῖ), ἄλλῃ (=ἀλλοῦ), ᾗ (=ὅπου) καὶ ἡ δοτικὴ τοπικῶν ὀνομάτων, ἰδίᾳ δὲ ὀνομάτων δήμων τῆς ᾽Αττικῆς, ὡς Πανάκτῳ, Βραυρῶνι, ᾽Ελευσῖνι, ῾Ραμνοῦντι κλπ.:

Ὦ ξεῖν”, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι.

Μακαρία ἡ ὁδός, πορεύει σήμερον.

Οἱ υἱοί σου ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν κύκλῳ τῆς τραπέζης σου (τὰ παιδιά σου θὰ παρακάθηνται ὁλόγυρα ἀπὸ τὴν τράπεζάν σου, σὰν νεόφυτα δένδρύλλια ἐλαιῶν).

Στήλας δὲ στῆσαι Ὀλυμπίασι καὶ Πυθοῖ καὶ Ἰσθμοῖ καὶ Ἀθήνησιν ἐν πόλει καὶ ἐν Λακεδαίμονι ἐν Ἀμυκλαίῳ (καὶ νὰ στήσουν στῆλες (μὲ τὴν συνθήκη) στὴν Ὀλυμπία καὶ στοὺς Δελφοὺς καὶ στὸν Ἰσθμὸ καὶ στὴν Ἀθήνα στὴν ἀκρόπολη καὶ στὴν Σπάρτη στὸ Ἀμύκλαιο).

2) χρόνον ὡρισμένον, κατὰ τὸν ὁποῖον συμβαίνει κάτι τι. (ποιά ἡμέρα; ποιόν μῆνα; κλπ.). Οὕτω λαμβάνεται κανονικῶς ἡ δοτικὴ ὀνομάτων, τὰ ὁποῖα δηλοῦν χρόνον, καὶ ὀνομάτων ἑορτῶν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ, τῇδε τῇ νυκτί, τῷ ἐπιόντι μηνὶ, τῷ ἐπιόντι ἔτει κλπ. Παναθηναίοις, Διονυσίοις, Ἀπατουρίοις, Θεσμοφορίοις κλπ. (=στὴν ἑορτὴ τῶν Παναθηναίων κλπ.):

Τῷ ἕκτῳ μηνί, ὁ Ἀρχιστράτηγος ἀπεστάλη πρὸς σὲ τὴν Παρθένον Ἁγνήν.

Κἀκεῖθεν ἀποπλεύσαντες τῇ ἐπιούσῃ κατηντήσαμεν ἀντικρὺ Χίου, τῇ δὲ ἑτέρᾳ παρεβάλομεν εἰς Σάμον, καὶ μείναντες ἐν Τρωγυλίῳ τῇ ἐχομένῃ ἤλθομεν εἰς Μίλητον (ἀπ’ ἐκεῖ ἀπεπλεύσαμεν καὶ τὴν ἑπομένην ἐφθάσαμεν ἀντίκρυ τῆς Χίου· τὴν ἄλλην ἡμέραν ἐπλησιάσαμεν τὴν Σάμον, ἐμείναμεν εἰς τὸ Τρωγύλλιον καὶ τὴν ἑπομένην ἤλθαμεν εἰς τὴν Μίλητον).

Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων… ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς   (κατὰ τὴν ἑσπέραν τῆς ἡμέρας ἐκείνης, τῆς πρώτης τῆς ἑβδομάδος…)

Παῦλος ἐπορεύθη χειμῶνι.

Προσεύχεσθε δὲ ἵνα μὴ γένηται ἡ φυγὴ ὑμῶν χειμῶνος μηδὲ σαββάτῳ (προσεύχεσθε νὰ μὴ γίνῃ ἡ φυγή σας κατὰ τὸν χειμῶνα ἢ κατὰ τὸ Σάββατον).

ΙΙ. ἡ ὁργανικὴ δοτικὴ (§28, 8)

1) τὸ ὄργανον, μὲ τὸ ὁποῖον ἐκτελεῖται κάτι τι:

Ταῖς πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, Σῶτερ σῶσον ἡμᾶς.

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ (= μὲ τὸν θάνατο)  θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι, ζωὴν χαρισάμενος.

Κοπιῶμεν ἐργαζόμενοι ταῖς ἰδίαις χερσί (= μὲ τὰ χέρια).

2) συνοδείαν· ἤτοι τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, τὸ ὁποῖον συνοδεύει τὸ ὑποκείμενον κατὰ τὴν πρᾶξιν:

Ἰούδας ὄχλῳ ἱκανῷ ἀφίκετο.

Τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; (ποιός ποτὲ ὑπηρετεῖ εἰς τὸν στρατὸν μὲ δικά του ἔξοδα;).

Τοιαύτη εἶναι ἡ δοτικὴ καὶ εἰς φράσεις, οἵα π.χ. μίαν ναῦν λαμβάνουσιν αὐτοῖς ἀνδράσιν (=μαζὶ μὲ τοὺς ἄνδρας, μαζὶ μὲ τὸ πλήρωμά της).

3) τρόπον·Τοιαύτη δοτικὴ ὑπάρχει εἰς τὰς λέξεις ἢ φράσεις τῇδε, ταύτῃ (=ἔτσι), τῷδε ἢ τούτῳ τῷ τρόπῳ, οὐδενὶ τρόπῳ, σιγῇ, σιωπῇ, κραυγῇ, βίᾳ, σπουδῇ, παντὶ σθένει, πάσῃ τέχνῃ κλπ.

Μέλλων φαγεῖν, ἄνθρωπε, Σῶμα Δεσπότου, φόβῳ πρόσελθε, μὴ φλεγῇς… τῷδε πρόσευξαι τῷ τρόπῳ μετὰ τρόμου.

Καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ (καὶ μὲ μεγάλην φωνὴν ἐφώναξε).

Τεκνία μου, μὴ ἀγαπῶμεν λόγῳ μηδὲ τῇ γλώσσῃ, ἀλλ᾿ ἐν ἔργῳ καὶ ἀληθείᾳ (ἀγαπημένα μου παιδιά, ἂς μὴ ἀγαπῶμεν μὲ τὰ λόγια μόνον καὶ μὲ τὴν γλῶσσαν, ἀλλ” ἂς ἀγαπῶμεν μὲ τὰ ἔργα τῆς καλωσύνης καὶ μὲ τὴν εἰλικρίνειαν ποὺ ἐπιβάλλει ὁ Θεός).

Οὐ γὰρ εἰκῆ τὴν μάχαιραν φορεῖ (δὲν φέρει μαχαίρι χωρὶς λόγον).

4) αἰτίαν:

Πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! (πόσοι μισθωτοὶ ἐργάται τοῦ πατέρα μου ἔχουν ἀρκετὴν τροφὴν καὶ τοὺς περισσεύει, ἐνῷ ἐγὼ χάνομαι ἀπὸ τὴν πεῖνα!).

Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει.

Τῇ ἀπιστίᾳ ἐξεκλάσθησαν, σὺ δὲ τῇ πίστει ἕστηκας. μὴ ὑψηλοφρόνει, ἀλλὰ φοβοῦ (ἐκόπηκαν ἕνεκα τῆς ἀπιστίας των, καὶ σὺ στέκεσαι διὰ τῆς πίστεως. Μὴ ὑπερηφανεύεσαι ἀλλὰ φοβοῦ).

5) ποσόν, ἤτοι μέτρον ἢ διαφοράν. Βλ. καὶ §71.:

Πολλῷ μεῖζόν ἐστιν (=κατὰ πολύ).

Τοσούτῳ κρείττων γενόμενος τῶν ἀγγέλων, ὅσῳ διαφορώτερον παρ᾿ αὐτοὺς κεκληρονόμηκεν ὄνομα (κι ἀποδείχτηκε ἔτσι, πὼς εἶναι τόσο ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, ὅσο πιὸ ξεχωριστὸ εἶναι τὸ ὄνομα ποὺ ἔχει κληρονομήσει σὲ σύγκριση μ΄αὐτούς).

Οὐ πολλαῖς δ” ὕστερον ἡμέραις ἦλθε καὶ ἡ πεζὴ στρατιά (λίγες μέρες ἀργότερα ἔφτασε καὶ τὸ πεζικό στράτευμα).

2. Τὰ ἐπιρρήματα.

§93. ᾽Εκ τῶν ἐπιρρημάτων

1) πλεῖστα εἶναι κυρίως πλάγιαι πτώσεις ὀνομάτων, αἱ ὁποῖαι λαμβάνονται ἐπιρρηματικῶς˙ πρβλ. δωρεάν, μακράν, χάριν, τὴν ταχίστην (=τάχιστα) – αὐτοῦ, οὐδαμοῦ – κύκλῳ, ταύτῃ, ἄλλῃ (=ἀλλαχοῦ) κλπ. (Βλ. §9Ο κ.ἑ.).

Δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε (δωρεὰν ἐλάβατε, δωρεὰν δώσατε).

Ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη (μακρυὰ ἀπὸ αὐτοὺς ἦτο μιὰ μεγάλη ἀγέλη ἀπὸ χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν.

Οὗ χάριν λέγω σοι, ἀφέωνται αἱ ἁμαρτίαι αὐτῆς αἱ πολλαί, ὅτι ἠγάπησε πολύ (διὰ τοῦτο σοῦ λέγω, συγχωρήθηκαν οἱ πολλὲς ἁμαρτίες της· ἡ μεγάλη ἀγάπη της τὸ δείχνει).

Καθίσατε αὐτοῦ ἕως οὗ ἀπελθὼν προσεύξωμαι ἐκεῖ (καθῆστε ἐδῶ ἕως ὄτου πάω ἐκεῖ νὰ προσευχηθῶ).

Καὶ περιῆγε τὰς κώμας κύκλῳ διδάσκων (καὶ περιώδευε τὰ γύρω χωριὰ καὶ ἐδίδασκε).

2) πολλὰ λαμβάνονται καὶ μὲ σημασίαν διάφορον τῆς ἀρχικῆς· Οὔτω π.χ.

α) τὸ ἄλλως (=ἀλλέως) λαμβάνεται καὶ μὲ τὴν σημασίαν τοῦ ἐκτὸς τούτου ἢ ἐν γένει ἢ ἁπλῶς:

Ὡσαύτως καὶ τὰ καλὰ ἔργα πρόδηλά ἐστι, καὶ τὰ ἄλλως ἔχοντα κρυβῆναι οὐ δύνανται (τὸ ἴδιο καὶ τὰ καλὰ ἔργα εἶναι ὁλοφάνερα, μὰ κι ἐκεῖνα ποὺ δὲν εἶναι, δὲν μποροῦν νὰ ἀποκρυβοῦν γιὰ πάντα).

Συγγενεῖς καὶ ἄλλως εὐμενεῖς.

῾Η δὲ φράσις ἄλλως τε καί, ἢ σπανιώτερον ἄλλωστε, σημαίνει καὶ μάλιστα :

Πάντων ἀποστερεῖσθαι λυπηρόν ἐστι, ἄλλως τε κἂν ὑπ’ ἐχθροῦ τῷ τοῦτο συμβαίνῃ.

β) τὸ ἔτι (=ἀκόμη) εἰς προτάσεις ἀρνητικὰς ἢ ἐρωτηματικάς, αἱ ὁποῖαι ἰσοδυναμοῦν μὲ ἀρνητικάς, σημαίνει πλέον, πιὰ:

Ἔτι καὶ ἔτι, ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν (πάλι καὶ πάλι μὲ εἰρήνη ἂς παρακαλέσουμε τὸν Κύριο).

Τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; (τί μᾶς χρειάζονται πλέον οἱ μάρτυρες;-δὲν μᾶς χρειάζονται πιὰ μάρτυρες).

Σημείωσις. Τὸ ὄχι ἀκόμη εἰς τὴν ἀρχαίαν γλῶσσαν λέγεται οὔπω:

Οὔπω καιρός (=δὲν εἶναι ἀκόμη καιρὸς).

Οὐκέτι καιρὸς (=δὲν εἶναι πιὰ καιρός, πέρασε πιὰ ὁ καιρός).

γ) τὸ μάλιστα (=πάρα πολύ, πρὸ πάντων) μὲ ἀριθμητικὰ σημαίνει περίπου:

Εἰ δέ τις τῶν ἰδίων καὶ μάλιστα τῶν οἰκείων οὐ προνοεῖ, τὴν πίστιν ἤρνηται.

Βηθανία ἀπέχει Ἱεροσολύμων σταδίους μάλιστα δεκαπέντε.

δ) τὸ πολλάκις (=πολλὲς φορὲς) κατόπιν τοῦ εἰ (ἐάν), ἵνα μή, σημαίνει τυχόν, ἴσως:

Πολλάκις πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ.

Ἡγοῦμαι κράτιστον εἶναι πείθεσθαι αὐτῷ, ἵνα μὴ πολλάκις ἄνευ ἐμοῦ συγγενόμενός τῳ διαφθαρῇ (θεωρῶ ὅτι εἶναι πολὺ καλὸ νὰ πειστῶ σὲ αὐτόν, γιὰ νὰ μὴν τυχὸν καταστραφεῖ μὲ τὴ συναναστροφὴ κάποιου χωρὶς ἐμένα).

ε) τὸ ποτὲ (=μιὰ φορά, κάποτε), ὅταν εὑρίσκεται κατόπιν ἐρωτηματικῆς λέξεως, σημαίνει ἆραγε, τάχα, σάν:

Καὶ σύ ποτε ἐπιστρέψας στήριξον τοὺς ἀδελφούς σου (καὶ σύ, ὅταν ποτὲ ἐπιστρέψῃς, στήριξε τοὺς ἀδελφούς σου).

Τίς ήκουσε, νεκρόν κλαπέντα ποτέ;

Τίς στρατεύεται ἰδίοις ὀψωνίοις ποτέ; (ποιός ἆραγε ὑπηρετεῖ εἰς τὸν στρατὸν μὲ δικά του ἔξοδα;).

στ) τὸ τάχιστα (=πολὺ ταχέως) κατόπιν χρονικῶν συνδέσμων (ἐπεί, ἐπειδή, ὡς κλπ.) σημαίνει ἀμέσως, εὐθὺς:

Ὁπαδοὶ τοῦ Ε.Α.Μ., ἐνδεχομένως συλληφθέντες καὶ κρατούμενοι ὑπὸ ἄλλων ὀργανώσεων, θὰ ἀφεθοῦν ὡς τάχιστα ἐλεύθεροι.

ζ) τὸ ἐπίρρημα ὡς, ἀρχῆθεν δεικτικὸν (=οὕτω, ἔτσι) ἢ ἀναφορικὸν (=ὅπως),

Γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς (ἂς γίνῃ τὸ θέλημά σου, ὅπως εἰς τὸν οὐρανόν, ἔτσι και εἰς τὴν γῆν).

1) μὲ ὑπερθετικὰ ἐπίθετα ἢ ἐπιρρήματα σημαίνει ὅσον τὸ δυνατόν:

Οἱ δὲ καθιστῶντες τὸν Παῦλον ἤγαγον αὐτὸν ἕως Ἀθηνῶν, καὶ λαβόντες ἐντολὴν πρὸς τὸν Σίλαν καὶ Τιμόθεον ἵνα ὡς τάχιστα ἔλθωσι πρὸς αὐτόν, ἐξῄεσαν (οἱ ὁδηγοὶ τοῦ Παύλου τὸν ἔφεραν  μέχρις Ἀθηνῶν καὶ ἀφοῦ ἔλαβαν ἐντολὴν διὰ τὸν Σίλαν καὶ τὸν Τιμόθεον νὰ ἔλθουν ὅσον τὸ δυνατὸν ταχύτερον, ἀνεχώρησαν (πίσω γιὰ τὴν Bέροια)).

2) εἰς ἀναφωνήσεις, αἱ ὁποῖαι ἐκφράζουν τὸν θαυμασμόν, σημαίνει πόσον, τί :

Ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματά σου, Κύριε τῶν δυνάμεων! (πόσον ἀγαπητοὶ καὶ ποθητοὶ εἶναι εἰς ἐμὲ οἱ ἱεροὶ χῶροι τοῦ ναοῦ σου, ὅπου κατοικεῖς σύ, ὁ Κύριος τῶν οὐρανίων καὶ ἐπιγείων δυνάμεων).

Σημείωσις β΄. Πολλαὶ καὶ ποικίλαι εἶναι αἱ σημασίαι καὶ αἱ συντακτικαὶ χρήσεις τοῦ μορίου ὡς. Εἶναι δὲ τοῦτο ὄχι μόνον ἐπίρρημα, ἀλλὰ καὶ

σύνδεσμος εἰδικὸς (=ὅτι, πὼς),

Καὶ προσπεσοῦσα αὐτῷ δι᾿ ἣν αἰτίαν ἥψατο αὐτοῦ ἀπήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, καὶ ὡς ἰάθη παραχρῆμα (ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρός του καὶ διηγήθηκε εἰς αὐτὸν καὶ ἐμπρὸς εἰς ὅλον τὸ πλῆθος τὴν αἰτίαν, διὰ τὴν ὁποίαν τὸν ἤγγισεν, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸ γεγονός, ὅτι ἐθεραπεύθηκε ἀμέσως).

ἢ χρονικὸς (ὅτε, ἀφοῦ),

Πόσος χρόνος ἐστὶν ὡς τοῦτο γέγονεν αὐτῷ; ὁ δὲ εἶπε· παιδιόθεν («πόσος καιρὸς εἶναι ἀπὸ τότε ποὺ συνέβη αὐτό;». Αὐτὸς δὲ εἶπε, «Ἀπὸ παιδικῆς ἡλικίας).

ἢ αἰτιολογικὸς (=διότι),

Προσηνέγκατέ μοι τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ὡς ἀποστρέφοντα τὸν λαόν (“μοῦ ἐφέρατε τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν νὰ τὸν δικάσω, διότι τάχα ἐξεγείρει τὸν λαὸν ἐναντίον τοῦ Καίσαρος καὶ τῶν νόμων τοῦ κράτους).

ἢ τελικὸς (=ἵνα),

Καὶ ἀπέστειλεν ἀγγέλους πρὸ προσώπου αὐτοῦ καὶ πορευθέντες εἰσῆλθον εἰς κώμην Σαμαριτῶν ὡς ἑτοιμάσαι αὐτῷ (καὶ ἔστειλε πρὶν ἀγγελιοφόρους, οἱ ὁποῖοι ἐμπῆκαν εἰς ἕνα χωριὸ τῶν Σαμαρειτῶν διὰ νὰ τοῦ κάνουν ἑτοιμασίαν).

ἢ συμπερασματικὸς (=ὥστε), καὶ πρόθεσις (καταχρηστική), ὁπότε συντάσσεται μὲ αἰτιατικὴν προσώπου καὶ σημαίνει πρὸς,

Κέλευσον ἐλθεῖν ὡς ἐμὲ τὸν ῾Ερμογένη.

ἢ μὲ ἀριθμητικὸν καὶ σημαίνει περίπου, ἴσαμε:

Καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ὡς δισχίλιοι (καὶ ὥρμησε ἡ ἀγέλη κάτω πρὸς τὸν κρημνὸν εἰς τὴν λίμνην, ἦσαν δὲ περίπου δύο χιλιάδες).

3. Αἱ προθέσεις .

§94. α΄) Αἱ κύριαι προθέσεις ἦσαν ἀρχῆθεν ἐπιρρήματα, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον τοπικά· (πρβλ. σύνθετα ῥήματα ἀνατείνω = τείνω ἄνω, κατα τίθημι = τίθημι κάτω, περι ρρὲω = ῥέω πέριξ κλπ.).

Εἰς τὴν Ἀττικὴν διάλεκτον διετηρήθη μὲ ἐπίρρηματικὴν σημασίαν μόνον ἡ πρόθεσις πρὸς εἰς τὰς φράσεις πρὸς δέ, καὶ πρός, πρὸς δέ καὶ (=προσέτι δὲ):

Ἀσύμφορον, πρὸς δέ καὶ οὐ δίκαιον.

Πρέσβεις φέρω σοι πάντας ἡγιασμένους, τὰς ταξιαρχίας τε τῶν Ἀσωμάτων, τὸν Πρόδρομόν σου, τοὺς σοφοὺς Ἀποστόλους, πρὸς τοῖς δε σὴν ἄχραντον ἁγνὴν Μητέρα (Σοῦ φέρνω πρεσβευτὲς ὅλους τοὺς ἁγίους, τὶς ταξιαρχίες τῶν Ἀσωμάτων Δυνάμεων, τὸν Πρόδρομό Σου, τοὺς σοφοὺς Ἀποστόλους, καὶ μαζὶ μ᾿ ἐκείνους τὴν ἄχραντη κι ἁγνὴ Μητέρα Σου).

§95. ῾Η ἐξασθένησις τῆς ἀρχικῆς ἐπιρρηματικῆς σημασίας τῶν προθέσεων καὶ ἡ μετατροπή των ἀπὸ ἐπιρρήματα (ἤτοι ἀπὸ αὐτοτελεῖς λέξεις, αἱ ὁποῖαι προσδιορίζουν τοπικῶς τὸ ῥῆμα τῆς προτάσεως) εἰς προθέσεις (ἤτοι εἰς ἁπλᾶ μόρια, τὰ ὁποῖα προτάσσονται πρὸ τῶν πλαγίων πτώσεων καὶ ὁμοῦ μετ’ αὐτῶν δηλοῦν διαφόρους ἐπιρρηματικὰς σχέσεις) ἐπῆλθε σὺν τῷ χρόνῳ.

§96. ῾Εκάστη τῶν κυρίων προθέσεων συντάσσεται μὲ μίαν ἢ περισσοτέρας ἐκ τῶν πλαγίων πτώσεων ἀναλόγως τῆς συντάξεως τῶν ῥημάτων, παρὰ τὰ ὁποῖα ἀρχῆθεν ἐτίθετο ὡς ἐπιρρηματικὸς προσδιορισμός. Τοῦτο ἐν συνόψει καταφαίνεται εἰς τὸν ἑπόμενον πίνακα.

Μετὰ γενικῆς Μετὰ δοτικῆς Μετὰ αίτιατικῆς
Μονώπτωτα ἀντὶ… ἀπὸ… ἐξ, ἐκ… πρὸ… ——– ἑν σύν,ξὺν ——– εἰς ἀπέναντι· ἀντὶς γιά· γιά. μακρὰν ἀπό· ἀπό· μέ· ἀπὸ μέσα ἀπό· ἀπό· εὐθὺς μετά· ἕνεκα· ἐμπρός· ἀπό· πρὶν ἀπὸ· ὑπέρ, γιά. ἑντός, μέσα εἰς· μέ· μαζί μέ· μέ. μέσα εἰς ὡς πρὸς·γιά.
Δίπτωτα ἀνὰ… διὰ… κατὰ… ὑπὲρ… διὰ μέσου· κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ· ὕστερ’ ἀπὸ μέ. κάτω ἀπὸ ἢ κάτω εἰς· ἐναντίον· σχετικῶς μέ· γιά. ἀπὸ πάνω ἀπὸ· χάριν, γιά· σχετικῶς μέ. (ἐπάνω εἰς). ἐπάνω εἰς· πρὸς τὰ ἄνω τοῦ· κατά. (διὰ μέσου) ἕνεκα, γιά. καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν· καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν· διὰ μέσου· σύμφωνα μέ. ἐπάνω ἀπό· πέραν ἀπό· περισσότερο ἀπό.
Τρίπτωτοι ἀμφὶ… ἐπὶ… μετὰ… παρὰ… περὶ… πρὸς… ὑπὸ… σχετικῶς μέ, γιά. ἐπάνω εἰς (ἐπὶ στάσεως)· στὴν ἐποχὴ τοῦ· πλησίον· ἐνώπιον· γιὰ (ἐπὶ σκοπίμου κατευθύνσεως) (μεταξύ)¹. μαζί μέ, μέ. (ἀπὸ κοντὰ ἀπὸ)¹ ἐκ μέρους. (γύρω ἀπὸ)¹ σχετικῶς μέ, σέ, γιά. ἀπέναντι πρός· ἐνώπιον· ὡς πρός· γιά. ὑποκάτω ἀπό· ἕνεκα, ἀπό· ἐν συνοδεία. (γύρω ἀπό).ἕνεκα, γιά. ἐπάνω εἰς (ἐπὶ στάσεως)· εὐθὺς μετά πλησίον· κατόπιν· ἐκτὸς άπό· γιὰ (ἐπὶ αἰτίας ἢ σκοποῦ). (μεταξύ)¹. πλησίον, κοντὰ εἰς. (γύρω ἀπό· σχετικῶς μέ, γιά)¹· κοντὰ εἱς. ὑποκάτω ἀπὸ (ἐπὶ στάσεως)· ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν ἢ ἐπίβλεψιν. γύρω ἀπό περίπου· ἴσαμε. ἐπάνω εἰς (ἐπὶ κινήσεως)· διαρκῶς ἐπί πρός. ἑναντίον· γιὰ (ἑπὶ σκοποῦ). (μεταξὺ) ὕστερ’ ἀπό· πλησίον καὶ κατὰ μῆκος· κοντὰ εἰς· ἐν συγκρίσει πρός· ἑναντίον, κατὰ παράβασιν· πλήν, παρά. γύρω ἀπό· περίπου κατά· περίπου· σχετικῶς μέ. πρὸς τὸ μέρος· πρός· ἐναντίον, μέ· σχετικῶς μέ, ὡς πρός· γιὰ (ἐπὶ σκοποῦ). ὑποκάτω ἀπὸ (ἐπὶ κινήσεως)· ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν

§97. ῾Η σύνταξις καὶ αἱ ἰδιαίτεραι σημασίαι ἑκάστης προθέσεως εἶναι αἱ ἑξῆς:

Ι. Ἀμφί. Ἀρχικὴ σημασία εἰς τὰ δύοἀπὸ τὰ δύο μέρη. πρβλ. ἄμφω . (Εἰς τοὺς πεζοὺς συγγραφεῖς συνηθεστέρα ἡ συνώνυμος περί .).

1. Μὲ αἰτιατικήν ·

α) τοπικῶς = πέριξ, γύρω ἀπό: ἀμφὶ πῦρ ἐκάθηντο.

β) χρονικῶς = περίπου, κατά: ἀμφὶ μέσας νύκτας.

γ) μεταφορικῶς = περίπου, ἴσαμε: ἀμφὶ τὰ πεντήκοντα ἔτη.

2. Μὲ γενικήν · (σπανίως εἰς τοὺς πεζοὺς συγγραφεῖς), μεταφορικῶς = σχετικῶς μέ, γιά:

ἀμφὶ ὧν εἶχον διεφέροντο (=ἀμφὶ τούτων ἅ εἶχον = περὶ τούτων κλπ.).

3. Μὲ δοτικὴν (τοπικήν), μόνον εἰς τοὺς ποιητὰς καὶ τὸν Ἡρόδοτον·

α) τοπικῶς = πέριξ, γύρω ἀπό: Ἀχαιοὶ ἕστασαν ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ.

β) μεταφορικῶς = ἕνεκα, γιά: ἀμφ’ ἐμοὶ στένει (=γιὰ μὲ), ἢ = σχετικῶς μέ, γιά: ἀμφὶ τῷ θανάτῳ αὐτῆς διξὸς λόγος λέγεται.

᾽Εν συνθέσει = ἑκατέρωθεν (ἀμφιθάλασσος), ἢ = πέριξ ( ἀμφι έννυμι).

ΙΙ. Ἀνὰ. ἀρχικὴ σημασία: ἐπάνω, πρὸς τὰ ἐπάνω ·(Ἀντίθετος κατά).

1. Μὲ αἰτιατικήν · α) τοπικῶς = (καθ’ ὅλην τὴν ἔκτασιν) ἐπάνω εἰς: ᾢκουν ἀνὰ τὰ ὄρη. ἢ = πρὸς τὰ ἄνω· ἀνὰ τὸν ποταμὸν ἔπλεον (=ἀντιθέτως πρὸς τὸ ῥεῦμα τοῦ ποταμοῦ)·

β) χρονικῶς = (καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τοῦ), κατά: ἀνὰ τὸν πόλεμον τοῦτον.

γ) μεταφορικῶς· ἀνὰ κράτος (=μὲ ὅλην τὴν δύναμιν) = ἀνὰ λόγον (=κατ’ ἀναλογίαν),

ἀνὰ πέντε (πέντε – πέντε, ἀπὸ πέντε)

Κατακλίνατε αὐτοὺς κλισίας ἀνὰ πεντήκοντα (βάλτε τους νὰ καθήσουν χάμω σὲ ὁμάδες ἀνὰ πενῆντα).

2) Μὲ δοτικὴν (τοπικὴν ἢ ὀργανικήν), μόνον εἰς τοὺς ποιητάς, τοπικῶς = ἐπάνω εἰς.

᾽Εν συνθέσει ἐκτὸς τοῦ ἐπάνω (ἀνα γράφω) σημαίνει ὀπίσω ( ἀνα χωρῶ), πάλιν (ἀνα βιώσκομαι).

Ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε (καὶ ἀφοῦ ὕψωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανόν, τὰ εὐλόγησε).

Ἀναχωρησάντων δὲ αὐτῶν ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου φαίνεται κατ᾿ ὄναρ τῷ Ἰωσὴφ (ὅταν ἀνεχώρησαν, ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐμφανίζεται εἰς τὸν Ἰωσὴφ σὲ ὄνειρον).

Τί σοι θέλεις ποιήσω; ὁ δὲ εἶπε· Κύριε, ἵνα ἀναβλέψω («Τί θέλεις νὰ σοῦ κάνω;». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε, «Κύριε, θέλω νὰ ξαναϊδῶ»).

ΙΙΙ. Ἀντὶ. Ἀρχικὴ σημασία ἀντικρύ, ἀπέναντι · πρβλ. καὶ τὴν λέξιν ἐν – αντί – ος.

Μόνον μὲ γενικήν ·

α) τοπικῶς = ἀπέναντι: εἱστήκεσαν ἀντὶ τῶν πιτύων.

β) μεταφορικῶς, εἰς δήλωσιν ἀντικαταστάσεως = στὸν τόπον τοῦ, ἀντὶς γιά:

Ἀκούσας δὲ ὅτι Ἀρχέλαος βασιλεύει ἐπὶ τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ἡρῴδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐφοβήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν (ἐπειδὴ ὅμως ἄκουσε ὅτι ὁ Ἀρχέλαος εἶναι βασιλεὺς τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ τοῦ πατέρα του Ἡρώδη, φοβήθηκε νὰ μεταβῇ ἐκεῖ).

Ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ (μάτι γιὰ μάτι).

ἢ ὁμοιότητος = σάν: ἀντὶ κυνὸς εἶ φύλαξ .

ἢ αἰτίας = γιά: Εὐφρανθείημεν  ἀνθ” ὧν ἡμερῶν ἐταπείνωσας ἡμᾶς (εἴθε νὰ εὐφρανθῶμεν, ἀντὶ τῶν ἡμερών, κατὰ τὰς ὁποίας μᾶς ἐτιμώρησες).

᾽Εν συνθέσει ἐκτὸς τοῦ ἀπέναντι (ἀντι παρατάσσομαι) σημαίνει ἐναντίον (ἀντι λέγω), ἐπίσης, ὁμοίως ( ἀντευ εργετῶ).

ΙV. Ἀπό. Ἀρχικὴ σημασία μακρὰν ἀπό, ἀπό · πρβλ. ἄπω.

Συνώνυμος τῆς ἐκ, ἀλλ’ ἡ μὲν ἀπὸ σημαίνει ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τὰ ἔξω τινός, ἡ δὲ ἐκ ἀπομάκρυνσιν ἀπὸ τὰ ἔσω τινός. π.χ. καὶ ἔδειξέ μοι τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἱερουσαλὴμ καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ (καὶ μοῦ ἔδειξε τὴν Ἁγία Πόλη, τὴν Ἱερουσαλήμ, νὰ κατεβαίνει ἀπό τὸν οὐρανό, ἀπὸ τὸν Θεό).

Μόνον μὲ γενικὴν (ἀφαιρετικήν)·

α) τοπικῶς (ἀπὸ ποῦ : ἀπὸ ποιόν;):

Ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα (ἔφθασαν μάγοι ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα).

Εἰ ἡ δεξιά σου χεὶρ σκανδαλίζει σε, ἔκκοψον αὐτὴν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ (ἐὰν τὸ δεξί σου χέρι σὲ σκανδαλίζῃ, κόψε το καὶ ρίξε το μακρυά).

β) χρονικῶς (ἀπὸ πότε ;):

Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε (ἀπὸ τότε ἄρχισε ὁ Ἰησοῦς νὰ κηρύττῃ καὶ νὰ λέγῃ, «Μετανοεῖτε»).

γ) μεταφορικῶς, εἰς δήλωσιν καταγωγῆς (ἐμμέσου):

Ἀπὸ Ἀκαρνᾶνος παιδὸς ἑαυτοῦ τῆς χώρας τὴν ἐπωνυμίαν ἐγκατέλιπεν (ὀνόμασε τὴν περιοχὴ ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ γιοῦ του τοῦ Ἀκαρνάνα).

ἢ ὕλης:

Αὐτὸς δὲ ὁ Ἰωάννης εἶχε τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ ἀπὸ τριχῶν καμήλου (ὁ Ἰωάννης εἶχε ἔνδυμα ἀπὸ τρίχες καμήλου).

ἢ αἰτίας = ἀπό, γιά:

Ἀπὸ τῆς χαρᾶς αὐτοῦ ὑπάγει καὶ πάντα ὅσα ἔχει πωλεῖ καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸν (ἀπὸ τὴν χαράν του πηγαίνει καὶ πωλεῖ ὅσα ἔχει καὶ ἀγοράζει τὸ χωράφι).

Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή.

ἢ τοῦ μέσου ἤ τοῦ τρόπου = μὲ:

Ἀπὸ στόματος λέγω τι.

Ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς.

ἢ συμφωνίας = σύμφωνα μέ, κατά:

Ταῦτα οὐ πολέμῳ ἔλαβον, ἀλλ’ ἀπὸ ξυμβάσεως.

᾽Εν συνθέσει ἐκτὸς τῆς σημασίας τοῦ μακρὰν (ὡς ἀπ έρχομαι) καὶ τοῦ ὀπίσω (ὡς ἀπ αιτῶ, ἀπο δίδωμι) λαμβάνει καὶ διαφόρους ἄλλας σημασίας, ὡς ἀπο μανθάνω (=ξεμαθαίνω, λησμονῶ), ἀπο φοιτῶ (=παύω νὰ φοιτῶ), ἀπ αξιῶ (=οὐκ ἀξιῶ), κλπ.

V. Διά. Ἀρχικὴ σημασία διὰ μέσου ὡς πέραεἰς δύο χωριστά ·πρβλ. δί – ς.

1. Μὲ αἰτιατικήν ·

α) τοπικῶς ἢ χρονικῶς, μόνον εἰς τοὺς ποιητὰς = διὰ μέσου τοῦ, κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ: θεῖός μοι ἦλθεν ὄνειρος ἀμβροσίην διὰ νύκτα.

β) μεταφορικῶς εἰς δήλωσιν αἰτίας = ἔνεκα, γιά:

Πολλὰ ἔπαθον σήμερον κατ᾿ ὄναρ δι᾿ αὐτόν.

Καὶ ὁ τρώγων με κἀκεῖνος ζήσεται δι᾿ ἐμέ (ἔτσι καὶ ἐκεῖνος ποὺ μὲ τρώγει θὰ ζήσῃ ἕνεκα ἐμοῦ).

2. Μὲ γενικήν

α) τοπικῶς = διὰ μέσου:

Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης.

β) χρονικῶς = κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ:

Ἐπιστάτα, δι᾿ ὅλης τῆς νυκτὸς κοπιάσαντες οὐδὲν ἐλάβομεν (Διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύχτα ἐκοπιάσαμε χωρὶς νὰ πιάσωμε τίποτε).

ἢ = μετὰ παρέλευσιν, ὕστερ’ ἀπό: Καὶ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι᾿ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι (ὅταν ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες ἦλθε πάλιν εἰς τὴν Καπερναούμ, διαδόθηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι).

γ) μεταφορικῶς, εἰς δήλωσιν τοῦ μέσου ἢ τοῦ ὀργάνου = μέ:

Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος (ὅλα αὐτὰ ἔγιναν διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ τοῦ προφήτου).

ἢ τοῦ τρόπου = μέ:

Διὰ πίστεως γὰρ περιπατοῦμεν, οὐ διὰ εἴδους (γιατὶ τώρα περπατοῦμε στηριζόμενοι στὴν πίστη, ὄχι στὴν ὄψη- διότι τὴν παροῦσαν ζωὴν τὴν διερχόμεθα μὲ πίστιν, χωρὶς καὶ νὰ βλέπωμεν μὲ τρόπον αἰσθητὸν κατὰ πρόσωπον τὸν Κύριον).

Διὰ τάχους, διὰ βίας.

᾽Εν συνθέσει ἐκτὸς τοῦ διὰ μέσου (ὡς διέρχομαι) σημαίνει μέχρι τέλους (δια μένω), χωριστὰ εἰς δύο (δια σχίζω, δια χωρίζω), ἀμοιβαίως (δια τοξεύομαι), ἐντελῶς, πέρα γιὰ πέρα (δια φθείρω).

VΙ. Εἰς ἢ ἐς. Ἀρχικὴ σημασία μέσα εἰς, ἐπὶ κινήσεως. (Προῆλθεν ἐκ τῆς ἐνς = ἐν – ς, ἀντιθέτου τῆς ἐξ = ἐκ – ς).

Μὲ αἰτιατικὴν μόνον·

τοπικῶς, πρὸς δήλωσιν διευθύνσεως εἰς τὰ ἔνδον τινὸς = εἰς:

Ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ ἀνατολῶν παρεγένοντο εἰς Ἱεροσόλυμα (ἔφθασαν μάγοι ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα).

ἢ πρὸς δήλωσιν ἁπλῆς διευθύνσεως ἢ τοῦ τέρματος τῆς κίνήσεως = πρός, μέχρι, ἕως:

Δι᾿ ἄλλης ὁδοῦ ἀνεχώρησαν εἰς τὴν χώραν αὐτῶν (ἀνεχώρησαν εἰς τὴν πατρίδα τους ἀπὸ ἄλλον δρόμον).

Καὶ διώξετε ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν (καὶ θὰ τοὺς καταδιώξετε ἀπὸ τὴν μίαν πόλιν εἰς τὴν ἄλλην).

β) χρονικῶς = μέχρι:

Ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται (ὅποιος ὅμως ὑπομείνῃ ἕως τὸ τέλος, αὐτὸς θὰ σωθῇ).

γ) μεταφορικῶς, εἰς δήλωσιν ἀναφορᾶς = σχετικῶς μέ, ὡς πρὸς, σέ:

Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε καὶ ἔλεγξον αὐτὸν (ἐάν φταίξη σὲ σένα ὁ ἀδελφός σου, πήγαινε καὶ ὑπέδειξέ του τὸ σφάλμα του).

ἢ σκοποῦ = γιά, σέ:

Ἐγὼ μὲν βαπτίζω ὑμᾶς ἐν ὕδατι εἰς μετάνοιαν (ἐγώ σᾶς βαπτίζω μὲ νερὸ διὰ μετάνοια).

ἢ ὁρίου ἀριθμητικοῦ = ἐν συνόλῳ, ὅλο – ὅλο:

Εἶχε τοξότας καὶ σφενδονήτας εἰς τετρακοσίους.

᾽Εν συνθέσει ἐκτὸς τοῦ ἐντός, μέσα (ὡς εἰσ έρχομαι) σημαίνει καλά, ἀκριβῶς (εἰσ ορῶ, εἰσ ακούω).

Σημείωσις. Περὶ τῆς ἱδιορρύθμου συντάξεως εἰς Ἅιδου (=στὸν ᾍδη), εἰς διδασκάλου (=στὸ δάσκαλο, στὸ σχολεῖον) κ.τ.τ. βλ. κατωτέρω τὴν πρόθεσιν ἐν.

VΙΙ. Ἐν (ποιητικῶς καὶ ἐνὶ ἢ μετ’ ἀναστροφῆς ἔνι. §94, 1) Ἀρχικὴ σημασία ἐντός, μέσα εἰς (ἐπὶ στάσεως καὶ ἐν γένει ἐπὶ ἐνεργείας ἐκτελουμένης ἐντὸς ὡρισμένης περιοχῆς).

Μὲ δοτικὴν (τοπικὴν) μόνον·

α) τοπικῶς = εἰς, σέ, μεταξύ:

Ἐν Βηθλέεμ τῆς Ἰουδαίας.

Ἐν μέσῳ δύο ληστῶν.

β) χρονικῶς = ἐντός σέ:

Ὁ καταλύων τὸν ναὸν καὶ ἐν τρισὶν ἡμέραις οἰκοδομῶν! σῶσον σεαυτόν (Σὺ ποὺ θὰ ἐγκρέμιζες τὸν ναὸν καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες θὰ τὸν ἀνοικοδομοῦσες, σῶσε τὸν ἑαυτόν σου.

Ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις, μετὰ τὴν θλῖψιν ἐκείνην ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται (κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας, ὕστερα ἀπὸ τὴν θλῖψιν ἐκείνην, ὁ ἥλιος θὰ σκοτεινιάσῃ).

γ) μεταφορικῶς, εἰς δήλωσιν τοῦ ἐνώπιον:

Καὶ εἶδον ἕνα ἄγγελον ἑστῶτα ἐν τῷ ἡλίῳ (εἶδα κι ἕναν ἄγγελο ποὺ στεκόταν στὸν ἥλιο).

ἢ τοῦ πλησίον = παρά:

Πόλις οἰκουμένη ἐν τῷ Εὐξείνῳ πόντῳ (=εἰς τὰ παράλια τοῦ).

ἢ τοῦ ὀργάνου ἢ τοῦ τρόπου = μέ:

Ἐγὼ μὲν βαπτίζω ὑμᾶς ἐν ὕδατι εἰς μετάνοιαν (ἐγώ σᾶς βαπτίζω μὲ νερὸ διὰ μετάνοια).

Ἀνάστα ἐν τάχει (σήκω γρήγορα).ἐν τάχει (=μὲ ταχύτητα, ταχέως).

ἢ συμφωνίας = κατά:

Ἐν τοῖς νόμοις δεῖ τὰς κρίσεις ποιεῖσθαι (=σύμφωνα μὲ).

᾽Εν συνθέσει ἐκτὸς τοῦ μέσα (ὡς ἐν οικῶ, ἐμ βαίνω) σημαίνει μὲ ( ἔμ ψυχος = μὲ ψυχήν, ἐμ μελὴς = μὲ μέλος) πολύ, ἐντελῶς ( ἔμ πλεως).

Σημείωσις. Εἰς φράσεις οἷαι ἐν Ἀσκληπιοῦ, ἐν Ἅιδου, καθὼς καὶ εἰς τὰς ἀντιστοίχους τούτων εἰς Ἅιδου, εἰς τοῦ Κλεομένους, εἰς διδασκάλου, κατά τινας ἡ γενικὴ εἶναι (καθαρὰ γενικὴ) τοῦ ὅλου, ἡ ὁποία δηλοῖ περιοχήν: ἐν Ἅιδου = ἐν τῇ περιοχῇ τοῦ ᾍδου. Πιθανώτερον ὅμως αἱ φράσεις αὗται εἶναι κατ’ ἔλλειψιν αἱ μὲν πρῶται τῆς λέξεως οἴκῳ, αἱ δὲ δεύτεραι τῆς λέξεως οἶκον: ἐν Ἀσκληπιοῦ = ἐν (τῷ) οἴκῳ τοῦ Ἀσκληπιοῦ· ἐς τοῦ Κλεομένους = εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κλεομένους.

VΙΙΙ. Ἐξ, ἐκ. Ἀρχικὴ σημασία ἀπὸ μέσα, ἀπὸ μέσα ἀπό. (Ἀντίθ. εἰς · βλ. καὶ ἀπό ).

Μὲ γενικὴν (ἀφαιρετικὴν) μόνον

α) τοπικῶς = ἀπὸ (μέσα ἀπό):

Ἐκ σοῦ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ (ἀπὸ σὲ θὰ προέλθῃ ἕνας ἀρχηγός, ὁ ὁποῖος θὰ κυβερνήσῃ τὸν λαόν μου, τὸν Ἰσραήλ).

β) μεταφορικῶς, συνήθως εἰς δήλωσιν ἀμέσου καταγωγῆς:

Δαυΐδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἐκ τῆς τοῦ Οὐρίου.

ἢ τῆς ὕλης ἢ τοῦ ὀργάνου = ἀπό, μέ:

Δύναται ὁ Θεὸς ἐκ τῶν λίθων τούτων ἐγεῖραι τέκνα τῷ Ἀβραάμ (ὁ Θεὸς μπορεῖ ἀπὸ τὶς πέτρες αὐτὲς νὰ κάνῃ παιδιὰ διὰ τὸν Ἀβραάμ).

ἢ τοῦ τρόπου = μέ:

Ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται (ἀπὸ τὸν καρπὸν γνωρίζεται τὸ δένδρον).

ἢ αἰτίας = ἀπό, ἕνεκα:

Ἐξ ἔργων νόμου οὐ δικαιωθήσεται πᾶσα σάρξ ἐνώπιον αὐτοῦ (κανεὶς ἄνθρωπος δὲν θὰ δικαιωθῇ ἐμπρός του ἐπειδὴ ἐτήρησε τὸν νόμον) (βλ. καὶ §84, 1).

ἢ συμφωνίας = σύμφωνα μέ, κατά:

κ τῶν ἔργων χρή μᾶλλον ἐκ τῶν λόγων τὴν ψῆφον φέρειν.

᾽Εν συνθέσει σημαίνει ἔξω ( ἐκ πλέω), πέρα γιὰ πέρα, τελείως (ἐκ κόπτω, ἐξ εργάζομαι).

ΙΧ. ᾽Επί. Ἀρχικὴ σημασία ἐπάνω, ἐπάνω εἰς. (ἀντίθ. ὑπό).

1. Μὲ αἰτιατικήν

α) τοπικῶς, ἐπὶ κινήσεως = ἐπάνω εἰς:

Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, καὶ ἵστησιν αὐτὸν ἐπὶ τὸ πτερύγιον τοῦ ἱεροῦ (τότε ὁ διάβολος τὸν φέρνει εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ τὸν βάζει νὰ σταθῇ εἰς τὴν ἄκρη τῆς στέγης τοῦ ναοῦ).

Καὶ μὲ τὴν ἔννοιαν τῆς ἐκτάσεως:

Καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἔφη· ἰδοὺ ἡ μήτηρ μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου  (καὶ ἅπλωσε τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς τοὺς μαθητάς του καὶ εἶπε, «Νὰ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου»).

β) χρονικῶς = κατὰ τὴν διάρκειαν:

Καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ (ὅταν ἔφυγε, τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἔβγαλε δύο δηνάρια καὶ τὰ ἔδωκε εἰς τὸν ξενοδόχον).

Ἐπὶ τὸ αὐτὸ δὲ Πέτρος καὶ Ἰωάννης ἀνέβαινον εἰς τὸ ἱερὸν ἐπὶ τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς τὴν ἐνάτην (ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀνέβαιναν μαζὶ εἰς τὸν ναὸν τὴν ὥραν τῆς προσευχῆς, τὴν ἑνάτην).

ἐπὶ δέκα ἔτη. ἐπὶ πολὺν χρόνον .

γ) μεταφορικῶς, εἰς δήλωσιν διευθύνσεως ἁπλῆς ἡ (συνήθως) ἐχθρικῆς = πρός, ἐναντίον:

Τότε παραγίνεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην (τότε ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὸν Ἰορδάνην).

Καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς (καὶ θὰ ἐπαναστατήσουν τὰ παιδιὰ κατὰ τῶν γονέων καὶ θὰ τοὺς θανατώσουν).

ἢ σκοποῦ = σέ, γιά:

Ἰδὼν δὲ πολλοὺς τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων ἐρχομένους ἐπὶ τὸ βάπτισμα αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· γεννήματα ἐχιδνῶν (ὅταν δὲ εἶδε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς Σαδδουκαίους νὰ ἔρχωνται εἰς τὸ βάπτισμά του, τοὺς εἶπε, «Γενεὰ ἐχιδνῶν»).

Ὕδωρ ἐπὶ τοὺς πόδας μου οὐκ ἔδωκας (δὲν μοῦ ἔδωκες νερὸ γιὰ τὰ πόδια μου).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ, ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ: ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ Α. ΤΖΑΡΤΖΑΝΟΥ, http://www.oedb.gr:8080/oedvLibrary/user/presentDoc.jsp?docId=195&docType=1&fileName=book195.xml, http://www.agiazoni.gr/agiagrafi.php?cat=palaia&id=genesis,

http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/composition/contents.html,

http://concordance.biblos.com/http://www.oedb.gr:8080/oedvLibrary/user/presentDoc.jsp?docId=176&docType=1&fileName=book176.xml#176_1_1, http://omilias.blogspot.com/2009/03/blog-post.html, http://sites.google.com/site/kainidiathikineoellinika/home, http://diakonosg.wordpress.com/, http://analogion.gr/glt/.

Αναρτήθηκε από: diakonosg | Δεκεμβρίου 22, 2009

CYNTAKTIKON

ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ                 ΜΕ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ.

Α΄ΤΑΞΗ

ΛΟΓΟΣ – ΠΕΡΙΟΔΟΣ – ΠΡΟΤΑΣΗ

1 ΛΟΓΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΜΑΣ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ. Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ Ή ΜΙΑ  ΜΟΝΟ ΣΚΕΨΗ.

Παραδείγματα :

Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. 2 ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος. 3 καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς. 4 καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους. 5 καὶ ἐκάλεσεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς ἡμέραν καὶ τὸ σκότος ἐκάλεσε νύκτα. καὶ ἐγένετο  ἑσπέρα καὶ ἐγένετο πρωΐ, ἡμέρα μία.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

2.ΠΡΟΤΑΣΗ ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΣΚΕΨΗ.

Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

3 ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΤΕΛΕΙΕΣ  Ή ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ Ή ΣΕ ΤΕΛΕΙΑ  ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ.

Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Η δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος, καὶ σκότος ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος.

μὴ πάντες ἀπόστολοι; μὴ πάντες προφῆται; μὴ πάντες διδάσκαλοι; μὴ πάντες δυνάμεις;

Καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ;

4 ΗΜΙΠΕΡΙΟΔΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΠΛΗΡΕΣ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΕΛΕΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ (Ή ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟΥ) ΚΑΙ ΑΝΩ ΣΤΙΓΜΗΣ (•)  ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΩΣ.

Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν· καὶ διεχώρισεν ὁ Θεὸς ἀνὰ μέσον τοῦ φωτὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σκότους.

Καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ;

5 ΕΙΔΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

Α΄. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕ:

Ι) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ: ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΚΡΙΣΗ  (ΓΝΩΜΗ).

Ο δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

II) ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ: ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ (ΠΡΟΤΡΟΠΗ, ΠΡΟΣΤΑΓΗ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ, ΕΥΧΗ, ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ, Κ.Λ.Π.).

Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ.

ΙΙΙ) ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΕΣ: ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΡΩΤΗΣΗ.

᾿Αδάμ, ποῦ εἶ;

IV)ΕΠΙΦΩΝΗΜΑΤΙΚΕΣ: ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ (ΧΑΡΑ, ΛΥΠΗ, ΘΑΥΜΑΣΜΟ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣH).

Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη!

Β΄. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ

OΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣE:

I) ΚΑΤΑΦΑΤΙΚEΣ: ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΚΑΤΑΦΑΣH.

Ο δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

ΙΙ) ΑΠΟΦΑΤΙΚΕΣ (=ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ): ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΑΡΝΗΣH.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΟΙ ΚΡΙΣΕΩΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΜΟΡΙΟ ΟΥ(Κ) ΚΑΙ ΤΑ  ΣΥΝΘΕΤΑ ΟΥΤΕ, ΟΥΔΕ Κ.Λ.Π.

ΕΝΩ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟ ΜΟΡΙΟ ΜΗ(Ν) ΚΑΙ ΤΑ  ΣΥΝΘΕΤΑ, ΜΗΤΕ, ΜΗΔΕ Κ.Λ.Π..

Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον.

Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ.

Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως· μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶν τοῦ θεοῦ· 5.35 μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστιν τῶν ποδῶν αὐτοῦ

Γ΄. ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΛΟΓΟ

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΛΟΓΟ, ΧΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ:

Ι) ΚΥΡΙΕΣ Ή ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΟΤΑΝ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ  ΣΤΟ ΛΟΓΟ. ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟ Ή ΗΜΙΠΕΡΙΟΔΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ Η ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ.

Ο δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

ΙΙ) ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ Ή ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΕΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΑ ΠΛΗΡΕΣ ΝΟΗΜΑ. ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΤΑΘΟΥΝ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ὅτι ἤκουσας τῆς φωνῆς τῆς γυναικός σου καὶ ἔφαγες ἀπὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες, ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου.

ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

6 ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ. Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΕΙΔΩΝ:

Α) ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ Ή ΠΑΡΑΤΑΚΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΝΤΑΙ Η ΜΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ (=ΠΑΡΑΤΑΣΣΟΝΤΑΙ) ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Η ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ. ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΕΣ ( Κ+Κ ) Ή ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ (Δ+Δ).

Η ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΗΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ:

α) ΣΥΜΠΛΕΚΤΙΚΟΥΣ (ΤΕ, ΚΑΙ, ΟΥΤΕ, ΜΗΤΕ, ΟΥΔΕ, ΜΗΔΕ) ,

β) ΑΝΤΙΘΕΤΙΚΟΥΣ (ΜΕΝ, ΔΕ, ΑΤΑΡ, ΜΕΝΤΟΙ, ΟΜΩΣ,  ΑΛΛΑ, ΜΗΝ, ΑΛΛΑ ΜΗΝ,  ΚΑΙ ΜΗΝ, ΟΥ ΜΗΝ ΑΛΛΑ, ΚΑΙΤΟΙ )

γ) ΔΙΑΖΕΥΚΤΙΚΟΥΣ( Ή, ΗΤΟΙ, ΕΙΤΕ, ΕΑΝΤΕ, ΑΝΤΕ, ΗΝΤΕ και με τους συνδυασμούς ΉΤΟΙ-Ή, ΕΙΤΕ-ΕΙΤΕ, ΕΑΝΤΕ-ΕΑΝΤΕ, ΑΝΤΕ-ΑΝΤΕ, ΗΝΤΕ-ΗΝΤΕ) ΚΑΙ

δ)ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟΥΣ (ΑΡΑ, ΔΗ, ΔΗΤΑ, ΟΥΝ, ΤΟΙΝΥΝ, ΤΟΙΓΑΡΤΟΙ, ΤΟΙΓΑΡΟΥΝ, ΟΥΚΟΥΝ, ΟΥΚΟΥΝ, , ΩΣ, ΩΣΤΕ) (ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΩΣΤΕ, ΩΣ).

ε) ΤΟΝ  ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΟ : ΓΑΡ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΑ ΤΟΝ ΩΣ (=ΔΙΟΤΙ) ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΠΕΙ(=ΚΑΘ’ ΟΣΟΝ)

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.

Γρηγορεῖτε καὶ προσεύχεσθε, ἵνα μὴ εἰσέλθητε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής.

Ο Θεὸς ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δὲ δίδωσι χάριν.

᾽Αμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐδείς ἐστιν ὃς ἀφῆκεν οἰκίαν γυναῖκα ἀδελφοὺς γονεῖς τέκνα ἕνεκεν τῆς βασιλείας τοῦ θεοῦ, 18.30 ὃς οὐχὶ μὴ ἀπολάβῃ πολλαπλασίονα ἐν τῷ καιρῷ τούτῳ καὶ ἐν τῷ αἰῶνι τῷ ἐρχομένῳ ζωὴν αἰώνιον.

Β)ΚΑΘ’ ΥΠΟΤΑΞΗ Ή ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ Η ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ. ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑ∙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ. ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ.

Η ΚΑΘ’ ΥΠΟΤΑΞΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΗΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ: α)ΕΙΔΙΚΟΥΣ (ΟΤΙ, ΩΣ),

β)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ(  ΟΤΙ, ΩΣ, ΔΙΟΤΙ, ΕΠΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ, ΟΤΕ, ΟΠΟΤΕ, ΕΙ )

γ)ΤΕΛΙΚΟΥΣ (ΙΝΑ, ΟΠΩΣ, ΩΣ),

δ) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟΥΣ (Η ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΥΣ): ΩΣ,  ΩΣΤΕ, ΕΦ’ Ω ΚΑΙ   ΕΦ’ ΩΤΕ ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ‘ΕΠΙ ΤΟΥΤΩ, ΕΠΙ ΤΟΙΣΔΕ.

ε)ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ (ΕΙ, ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ),

στ)ΧΡΟΝΙΚΟΥΣ (ΩΣ, ΟΤΕ, ΟΠΟΤΕ, ΕΠΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ, ΕΩΣ, ΕΣΤΕ, ΑΧΡΙ, ΜΕΧΡΙ,ΟΤΑΝ,ΟΠΟΤΑΝ,ΕΠΑΝ,ΕΠΕΙΔΑΝ, ΗΝΙΚΑ,ΟΠΗΝΙΚΑ, ΠΡΙΝ,) KAI ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ: ΟΣΑΚΙΣ, ΟΠΟΣΑΚΙΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΕ β΄ ΛΕΞΗ ΑΝΑΦΟΡΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ Η ΕΠΙΡΡΗΜΑ ( ΕΞ ΟΥ, ΕΞ ΟΤΟΥ,ΑΦ ΟΥ ΑΦ ΟΤΟΥ,ΜΕΧΡΙΣ ΟΥ, ΑΧΡΙ ΟΥ, ΕΝ Ω )

ζ)ΠΑΡΑΧΩΡΗΤΙΚΟΥΣ: ΕΙ ΚΑΙ, ΑΝ ΚΑΙ – ΚΑΙ ΕΙ, ΚΑΙ ΑΝ, ΚΑΝ – ΟΥΔ’ ΕΙ, ΟΥΔ’ΕΑΝ, ΜΗΔ’ ΕΑΝ – ΚΑΙΠΕΡ

η) ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΟΥΣ ( ΜΗ, ΜΗ ΟΥ)

ΕΠΙΣΗΣ ΣΥΝΔΕΟΥΝ ΚΑΘ’ ΥΠΟΤΑΞΗ:

ΟΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ (ΟΣ, Η, Ο, ΟΣΠΕΡ, ΗΠΕΡ, ΟΠΕΡ, ΟΣΤΙΣ, ΗΤΙΣ, Ο,ΤΙ, ΟΠΟΤΕΡΟΣ, ΟΠΟΤΕΡΑ, ΟΠΟΤΕΡΟΝ, ΟΣΟΣ, ΟΣΗ, ΟΣΟΝ, ΟΠΟΣΟΣ, ΟΠΟΣΗ, ΟΠΟΣΟΝ, ΟΙΟΣ, ΟΙΑ, ΟΙΟΝ, ΟΠΟΙΟΣ, ΟΠΟΙΑ, ΟΠΟΙΟΝ, ΗΛΙΚΟΣ, ΗΛΙΚΗ, ΗΛΙΚΟΝ, ΟΠΟΔΑΠΟΣ, ΟΠΟΔΑΠΗ, ΟΠΟΔΑΠΟΝ)

ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ: ΤΙΣ, ΤΙ, ΠΟΤΕΡΟΣ – ΠΟΤΕΡΑ -ΠΟΤΕΡΟΝ, ΠΟΣΟΣ – ΠΟΣΗ -ΠΟΣΟΝ, ΠΟΙΟΣ,-Α,-ΟΝ, ΠΗΛΙΚΟΣ, -Η, -ΟΝ, ΠΟΔΑΠΟΣ, -Η, -ΟΝ, ΠΟΣΤΟΣ, -Η, -ΟΝ, ΠΟΣΤΑΙΟΣ, -Α, -ΟΝ.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η ΑΝΑΦΟΡΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ ΟΣ, Η, Ο  ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΠΕΡΙΟΔΟΥ Η ΗΜΙΠΕΡΙΟΔΟΥ ΕΙΣΑΓΕΙ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ (ΔΗΛΑΔΗ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΤΕΛΕΙΑ, ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ Η ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΟ) ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ ΩΣΤΕ, ΩΣ, ΕΠΕΙ (= ΕΠΕΙΔΗ) ΕΙΣΑΓΟΥΝ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ.

Τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι

Οὐ φάγεσθε ἀπ᾿ αὐτοῦ, οὐ δὲ μὴ ἅψησθε αὐτοῦ, ἵνα μὴ ἀποθάνητε.

Καὶ ἔθετο αὐτοὺς ὁ Θεὸς ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ, ὥστε φαίνειν ἐπὶ τῆς γῆς.

Σήμερον ἐὰν τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούσητε, 3.8 μὴ σκληρύνητε τὰς καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν τῷ παραπικρασμῷ.

7 ΕΙΔΗ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ Ή ΤΗ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΙΣΑΓΕΙ.

ΕΤΣΙ ΕΧΟΥΜΕ:

Ι) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΙΔΙΚΕΣ: ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΤΙ, ΩΣ.

Καὶ εἶδεν ὁ Θεὸς τὸ φῶς, ὅτι καλόν.

II) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚ; ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΤΙ, ΩΣ, ΔΙΟΤΙ, ΕΠΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ.

Τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι.

III) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΕΛΙΚEΣ: ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ  ΙΝΑ, ΟΠΩΣ, ΩΣ.

Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς να μου π τν στέγην εσέλθς.

IV)ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚEΣ: .ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΩΣ, ΩΣΤΕ. Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΕΙΣΑΓΕΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣEΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚEΣ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ BΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑ.

Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, στε τν υἱὸν ατο τν μονογεν δωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ” ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

V) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚEΣ: ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΕΙ, ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ.

ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ε θέλεις τέλειος εναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

VI) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΧΡΟΝΙΚEΣ: ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΩΣ, ΟΤΕ, ΟΠΟΤΕ, ΕΠΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ, ΕΩΣ, ΕΣΤΕ, ΑΧΡΙ, ΜΕΧΡΙ, ΗΝΙΚΑ, ΠΡΙΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΥΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΕΝ’ Ω, ΕΞ’ ΟΥ, ΑΦ’ ΟΥ.

τε δ λθε τ πλήρωμα το χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον.

VΙΙ) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΕΣ; ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

ὅτι ἤκουσας τῆς φωνῆς τῆς γυναικός σου καὶ ἔφαγες ἀπὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες, ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου.

VIII) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΩΜΑΤΙΚEΣ: ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ: ΕΙ ΚΑΙ, ΑΝ ΚΑΙ – ΚΑΙ ΕΙ, ΚΑΙ ΑΝ, ΚΑΝ – ΟΥΔ’ ΕΙ, ΟΥΔ’ ΕΑΝ, ΜΗΔ’ ΕΑΝ, ΚΑΙΠΕΡ.

ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κν ποθάν ζήσεται.

ΙΧ) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΕΣ ( Ή ΦΟΒΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ). ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΜΗ, ΜΗ ΟΥ.

Ὁρᾶτε μ καταφρονήσητε νς τν μικρν τούτων.

Χ) ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΕΣ. ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΙΚΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΕ  ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ (ΤΙΣ, ΠΟΤΕΡΟΣ, ΠΗΛΙΚΟΣ ΚΛΠ.) ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ (ΠΟΥ; ΠΟΘΕΝ; ΠΟΤΕ; ΠΩΣ; ΠΟΣΟΝ; ΚΛΠ.).

ἐπυνθάνετο παρ” αὐτῶν ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται.

8   ΚΥΡΙΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ

ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ( ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ ) ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑ.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΛΟΓΟΣ  ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ (ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ) ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ, ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΙ ΠΡΑΤΤΕΙ, ΤΙ ΠΑΣΧΕΙ Ή ΣΕ ΠΟΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται.

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΟ, ΟΤΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΡΗΜΑ Ή ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΟ ΟΤΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ ΡΗΜΑ ( ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΜΙ ) ΚΑΙ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ Ή ΕΠΙΘΕΤΟ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Κύριε, οὐκ εμ κανς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΟ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ: ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑ (ΡΗΜΑ). ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΟ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΟΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ: ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΡΗΜΑ ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ.

Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

9 ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ:

Α)  ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ

Β) ΚΑΘΕ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΛΙΤΟ Ή ΑΚΛΙΤΟ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΘΕΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ

Γ) ΕΝΑΡΘΡΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΚΑΙ

Δ) ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Σ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Ο δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται.

Τὸ ἀγαπᾶν αὐτὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς συνέσεως καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος, καὶ τὸ ἀγαπᾶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν πλεῖόν ἐστι πάντων τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ θυσιῶν.

ὃς γὰρ οὐκ ἔστι καθ” ἡμῶν, ὑπὲρ ἡμῶν ἐστιν.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ Η ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ.

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΙΝ ΠΟΙΟΣ, ΠΟΙΑ, ΠΟΙΟΝ Ή ΠΟΙΟΙ, ΠΟΙΑΙ, ΠΟΙΑ;

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΧΡΟΝΟ Ή ΠΟΣΟ ΚΑΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΣΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΕΙΣ, ΠΕΡΙ, ΑΜΦΙ, ΠΡΟΣ, ΥΠΕΡ, ΕΠΙ.

Μεῖνον μεθ” ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα.

10.ΤΟ ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ ΡΗΜΑ

ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΣΥΝΔΕΕΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΜΙΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ΣΥΝΔΕΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ:

Ι) ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΜΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ.

[ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ ΟΤΑΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΥΠΑΡΧΩ (Π.χ Ειπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ στι Θεός)].

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ΙΙ) ΤΑ ΠΑΡΑΠΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΕΙΜΙ ΡΗΜΑΤΑ: ΥΠΑΡΧΩ, ΤΥΓΧΑΝΩ, ΔΙΑΤΕΛΩ, ΚΑΙ ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΕΦΥΝ ΚΑΙ ΠΕΦΥΚΑ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΦΥΟΜΑΙ (=ΕΙΜΑΙ ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ).

Εὰν δὲ ἀδελφὸς ἢ ἀδελφὴ γυμνοὶ ὑπάρχωσι καὶ … μὴ δῶτε δὲ αὐτοῖς τὰ ἐπιτήδεια τοῦ σώματος, τί τὸ ὄφελος;

Απῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα.

Παρεκάλει ὁ Παῦλος ἅπαντας μεταλαβεῖν τροφῆς λέγων· τεσσαρεσκαιδεκάτην σήμερον ἡμέραν προσδοκῶντες ἄσιτοι διατελεῖτε.

ΙΙΙ) ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ: ΕΚΒΑΙΝΩ, ΑΠΟΒΑΙΝΩ, ΓΙΓΝΟΜΑΙ, ΚΑΘΙΣΤΑΜΑΙ.

Γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί.

Ος ἂν οὖν βουληθῇ φίλος εἶναι τοῦ κόσμου, ἐχθρὸς τοῦ Θεοῦ καθίσταται.

ΙV) ΤΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ (ΠΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΗ): ΑΙΡΟΥΜΑΙ, ΕΚΛΕΓΟΜΑΙ, ΧΕΙΡΟΤΟΝΟΥΜΑΙ, ΛΑΓΧΑΝΩ (=ΠΑΙΡΝΩ ΚΑΤΙ ΜΕ ΚΛΗΡΟ, ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΚΑΤΙ) ΚΛΠ.

Θεόδωρος ἐχειροτονήθη Πατριάρχης.

Κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερατείας ἔλαχε τοῦ θυμιᾶσαι εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου.

V) ΤΑ ΚΛΗΤΙΚΑ (ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΚΛΗΣΗ, ΟΝΟΜΑΣΙΑ): ΚΑΛΟΥΜΑΙ, ΟΝΟΜΑΖΟΜΑΙ, ΛΕΓΟΜΑΙ ΚΛΠ.

Ναζωραῖος κληθήσεται.

Προσεφώνησε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ, καὶ ἐκλεξάμενος ἀπ” αὐτῶν δώδεκα, οὓς καὶ ἀποστόλους ὠνόμασε.

Εἶπεν αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τίνα θέλετε ἀπολύσω ὑμῖν; Βαραββᾶν ἢ Ἰησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν;

VI) ΤΑ ΔΟΞΑΣΤΙΚΑ (ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΔΟΞΑ   ΔΗΛ. ΓΝΩΜΗ): ΔΟΚΕΙ, ΚΡΙΝΟΜΑΙ, ΝΟΜΙΖΟΜΑΙ, ΘΕΩΡΟΥΜΑΙ, ΦΑΙΝΟΜΑΙ Κ.Λ.Π.

Αλογον γάρ μοι δοκεῖ πέμποντα δέσμιον μὴ καὶ τὰς κατ” αὐτοῦ αἰτίας σημᾶναι.

ἐπειδὴ δὲ ἀπωθεῖσθε αὐτὸν καὶ οὐκ ἀξίους κρίνετε ἑαυτοὺς τῆς αἰωνίου ζωῆς, ἰδοὺ στρεφόμεθα εἰς τὰ ἔθνη.

Καὶ αὐτὸς ἦν ὁ Ἰησοῦς ὡσεὶ ἐτῶν τριάκοντα ἀρχόμενος, ὤν, ὡς ἐνομίζετο, υἱὸς Ἰωσήφ.

Εξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι.

ΣΗΜΕΙΩΣH: ΤΑ ΕΚΛΟΓΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΤΑ ΚΛΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΟΞΑΣΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΩΣ ΣΥΝΔΕΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΘΗΤΙΚΑ.

Θεόδωρος εχειροτονήθη Πατριάρχης.

Ναζωραῖος κληθήσεται.

Εξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι.

11. ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ

ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣHΣ ΠΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΜΙΑ ΙΔΙΟΤΗΤΑ Ή ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ:

A) ΚΥΡΙΩΣ ΟΝΟΜΑ ΕΠΙΘΕΤΟ

Β) ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ

Γ) ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ

Δ) ΜΕΤΟΧΗ

Ε) ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

ΣΤ) ΑΚΛΙΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ

Ζ) ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.

Ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

Τίς ἡ σοφία ἡ δοθεῖσα αὐτῷ;

Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀποδιορίζοντες, ψυχικοί.

Το λακωνίζειν εστι φιλοσοφειν.

Οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας;

Μὴ σφραγίσῃς τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου· ὁ καιρὸς γὰρ ἐγγύς ἐστιν.

ὃν ἂν φιλήσω, αὐτός ἐστι.

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΟΙΑΣ ΛΟΓΗΣ; ΠΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ;

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΤΩΤΙΚΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΤΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΧΡΟΝΟ Ή ΠΟΣΟ ΚΑΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟ ΣΥΝΑΝΤΑΜΕ ΣΕ ΠΤΩΣΗ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΕΙΣ, ΠΕΡΙ, ΑΜΦΙ, ΠΡΟΣ, ΥΠΕΡ, ΕΠΙ.

Ἐσμὲν περὶ τοὺς πεντακοσίους.

12. ΕΙΔΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΟΥΣ

Ι) ΑΠΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ.

Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστίν.

ΙΙ) ΣΥΝΘΕΤΗ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ Ή ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΑ.

Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.

Γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί.

Και αποκριθεις Αβρααμ ειπεν νυν ηρξαμην λαλησαι προς τον Κυριον εγω δε ειμι γη και σποδος

ΙΙΙ) ΕΠΑΥΞΗΜΕΝΗ Ή ΠΕΠΛΑΤΥΣΜΕΝΗ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΤΗΝ  ΟΠΟΙΑ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Καὶ πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος.

Ο δὲ ὄφις ἦν φρονιμώτατος πάντων τῶν θηρίων.

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν.

ΙV) ΕΛΛΕΙΠΤΙΚΗ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν.

Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν.

Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

Γύναι, ποῦ εἰσιν; (οὐδείς σε κατέκρινεν;) (ἡ δὲ εἶπεν)· οὐδείς, Κύριε.

13. ΣΥΜΦΩΝΙΑ  ΡΗΜΑΤΟΣ  ME  TO  ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

ΤΟ ΡΗΜΑ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ME ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΣΕ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Ι)ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΤΟ ΡΗΜΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΥΤΟ.

Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.

ΙΙ)ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ, ΤΟ ΡΗΜΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ Ή ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ Ή ΣΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΕΣΤΕΡΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ  ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΥΤΟ.

Καὶ ἀπηγγέλη αὐτῷ λεγόντων· ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἑστήκασιν ἔξω ἰδεῖν σε θέλοντες.

Καὶ ἐξῆλθεν Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ εἰς τὰς κώμας Καισαρείας τῆς Φιλίππου.

ΙΙΙ)ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΟΜΩΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΤΟ ΡΗΜΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΠΙΚΡΑΤΕΣΤΕΡΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.

ΕΠΙΚΡΑΤΕΣΤΕΡΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ  ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΤΟ.

Τότε προσέρχονται αὐτῷ οἱ μαθηταὶ Ἰωάννου λέγοντες· διατί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολλά, οἱ δὲ μαθηταί σου οὐ νηστεύουσι;

ὡς δὲ ἠκούσαμεν ταῦτα παρεκαλοῦμεν ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἐντόπιοι τοῦ μὴ ἀναβαίνειν αὐτὸν εἰς Ἱερουσαλήμ.

ΙV)ΟΤΑΝ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ, ΤΟ ΡΗΜΑ ΣΥΧΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΤΟΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ, ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΣΑΝ ΠΟΛΥ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ.

Τέκνον, σὺ πάντοτε μετ” ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν.

V)ΟΤΑΝ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΟ ΕΝΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΟ ΡΗΜΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ. ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥΤΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΧΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟ ΝΟΟΥΜΕΝΟΝ.

Ο δὲ πλεῖστος ὄχλος ἔστρωσαν ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐν τῇ ὁδῷ, ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ.

ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΣΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΚΑΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, Π.Χ. ΛΑΟΣ, ΣΤΡΑΤΟΣ, ΔΗΜΟΣ, ΠΟΛΙΣ Κ.ΛΠ.

καὶ ἀποκριθεὶς πᾶς ὁ λαὸς εἶπε· τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ” ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν.

14 ΡΗΜΑ – ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ

ΡΗΜΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΝΕΡΓΕΙ, ΠΑΣΧΕΙ, Ή ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Εν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Εν γὰρ τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε γαμίζονται, ἀλλ᾽ ὡς ἄγγελοι ἐν τῷ οὐρανῷ εἰσιν.

Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται.

ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΧΩΡΙΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ: ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ, ΜΕΣΗ, ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΗ.

ΕΤΣΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΡΗΜΑΤΩΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ,              ΜΕΣΑ, ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΑ

Παραδείγματα:

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ νιψάμην, καὶ βλέπω.

Καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ λαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.

Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται.

Ι)ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΝΕΡΓΕΙ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

ΤΑ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ ΕΙΔΩΝ: ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΒΑΤΑ.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ: ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ.

Π.χ.

Πηλὸν πέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς.

ΑΜΕΤΑΒΑΤΑ: ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΤΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΜΕΝΕΙ Σ’ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ.

Π.χ.

Ἀναστᾶσα δὲ Μαριὰμ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις πορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν.

ΙΙ)ΠΑΘΗΤΙΚΑ: ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ.

Καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ λαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.

ΙΙΙ) ΜΕΣΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΝΕΡΓΕΙ ΚΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΙΔΙΟ.

Πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ νιψάμην, καὶ βλέπω.

ΙV)ΟΥΔΕΤΕΡΑ: ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΛΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται.

15 ΡΗΜΑΤΑ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ

ΤΑ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥΣ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΤΟ ΖΩΟ Ή ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ Η ΛΕΞΗ, Η ΦΡΑΣΗ Ή Η ΠΡΟΤΑΣΗ, ΠΟΥ ΜΕΤΑΒΑΙΝΕΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΝΟΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ, ΦΡΑΣΗ Ή ΠΡΟΤΑΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΕ ΘΕΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

Εἰ ὁ κόσμος μς μισεῖ, γινώσκετε τι μ πρτον μν μεμίσηκεν.

χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεν οὐδέν.

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΠΤΩΤΙΚΟ, ΤΙΘΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΛΑΓΙΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ –ΓΕΝΙΚΗ, ΔΟΤΙΚΗ, ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ.

Τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην.

Καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ;

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΥΚΟΛΑ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ.

ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;

ΑΠΟ ΤΑ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΑΛΛΑ  ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΕΝΑ ‘Η ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΙΠΤΩΤΑ.

Εἰ ὁ κόσμος μς μισεῖ, γινώσκετε τι μ πρτον μν μεμίσηκεν.

Τίς ἐστιν ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος, ὃν ἐὰν αἰτήσῃ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει ατ;

.ΑΠΟ ΤΑ ΔΥΟ ΑΥΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΟ (ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΟ) ΕΝΩ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΟΥ  ΡΗΜΑΤΟΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΕΜΜΕΣΟ (ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑ).

Τίς ἐστιν ἐξ ὑμῶν ἄνθρωπος, ὃν ἐὰν αἰτήσῃ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἄρτον, μὴ λίθον ἐπιδώσει ατ;

ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΡΙΖΑ ΜΕ ΤΟ ΡΗΜΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΣΥΣΤΟΙΧΟ.

τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΛΩΝΕΙ ΠΟΣΟ ΚΑΤΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ  ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ  ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ  ΕΙΣ, ΠΕΡΙ, ΕΠΙ, ΥΠΕΡ.

Εποιειτο δε τον διωγμον ευτονώτερον Ιούδας συγκεντων τους αλιτηρίους διέφθηρέ τε εις μυριάδας τρεις ανδρων.

ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΤΙ; ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΙΟN;

Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ.

ΟΤΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ, ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΤΑΞH ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΑ (ΜΕ ΚΟΜΜΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ Ή ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΠΑΡΑΤΑΚΤΙΚΟ) ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΜΕΣΟ ΚΑΙ ΕΜΜΕΣΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΣΥΝΘΕΤΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

16 ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΥΤΗ ΑΝΗΚΟΥΝ ΡΗΜΑΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ. ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ ΤΑ: α) ΚΛΗΤΙΚΑ, β) ΕΚΛΟΓΗΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ γ) ΔΟΞΑΣΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ.

εἰ οὖν Δαυῒδ καλεῖ αὐτὸν Κύριον, πῶς υἱὸς αὐτοῦ ἐστι;

τίς με κατέστησε δικαστὴνμεριστὴν ἐφ” ὑμᾶς;

17ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ –  ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ

ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟ.

ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι.

ΤΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΑΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ. Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ.

Καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο π το δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.

ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ.

ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι.

ΤΟ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

Ι) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ ΥΠΟ

ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ: ΙΙ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ, ΑΠΟ, ΕΚ,  ΠΑΡΑ.

Καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο π το δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.

ΙΙΙ) ΜΕ ΑΠΛΗ ΔΟΤΙΚΗ ΣΥΝΗΘΩΣ, ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟ, ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟ, ΣΥΝΤΕΛΕΣΜΕΝΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ  Ή ΣΕ –ΤΟΣ  ΚΑΙ       –ΤΕΟΣ ΡΗΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ.

Ταυτα Παύλω γέγραπται.

Ιησους αγαπητος τω λαω ην.

18 ΤΡΟΠΗ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΣΕ ΠΑΘΗΤΙΚΗ

Η ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ.

Η ΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΣΕ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

1 ΤΟ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ ΡΗΜΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΘΗΤΙΚΟ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΧΡΟΝΟ.

2 ΤΟ ΥΠΟΚEIMENΟ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΙΤΙΟ ΣΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΗ.

3 ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ:

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΤΕΚΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΤΕΧΘΗ ΕΚ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΘΕΡΑΠΕΥΣΕΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟΝ.

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΕΘΕΡΑΠΕΥΘΗ ΥΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟ ΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΠΤΩΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟ ΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ (ΤΟ ΑΜΕΣΟ), ΕΝΩ ΤΟ ΑΛΛΟ (ΤΟ ΕΜΜΕΣΟ) ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.

Ο ΘΕΟΣ ΔΕΔΩΚΕ ΜΟΙ ΥΓΙΕΙΑΝ.

ΥΓΙΕΙΑ ΕΚ ΘΕΟΥ ΔΕΔΟΤΑΙ ΜΟΙ.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΕΧΕΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ ΑΥΤΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΕ ΠΤΩΣΗ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ.

ΔΑΥΙΔ ΚΑΛΕΙ ΑΥΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ.

ΟΥΤΟΣ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΑΥΙΔ ΚΥΡΙΟΣ.

19 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ

Α΄. ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΕΙΝΑΙ ΡΗΜΑΤΙΚΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΩΣ ΤΕΤΟΙΟ ΕΧΕΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΟΣ.

ΩΣ ΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΘΕΣΗ, ΦΩΝΗ, ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ: ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ.

ΩΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΕΧΕΙ ΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΩΣ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, 2) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, 3) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.

ΤΟ ΔΕ ΚΑΘΙΣΑΙ ΕΚ ΔΕΞΙΩΝ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΞ ΕΥΩΝΥΜΩΝ ΜΟΥ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΕΜΟΝ ΔΟΥΝΑΙ.

ΕΝ ΔΕ ΤΩ ΚΑΘΕΥΔΕΙΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΗΛΘΕΝ ΑΥΤΟΥ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΚΑΙ ΕΣΠΕΙΡΕ ΖΙΖΑΝΙΑ.

ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΕΙΔΙΚΟ ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ, ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ + ΡΗΜΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ:  ΝΑ + ΡΗΜΑ.

ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

ΔΩΡΗΣΑΙ ΜΟΙ ΤΟΥ ΟΡΑΝ ΤΑ ΕΜΑ ΠΤΑΙΣΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΝ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΜΟΥ.

ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΜΕ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΝΑΡΘΡΟ Ή ΧΩΡΙΣ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΑΝΑΡΘΡΟ.

ΔΩΡΗΣΑΙ ΜΟΙ ΤΟΥ ΟΡΑΝ ΤΑ ΕΜΑ ΠΤΑΙΣΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΜΗ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΝ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΝ ΜΟΥ.

ΚΑΙ ΕΘΕΤΟ ΑΥΤΟΥΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΩ ΣΤΕΡΕΩΜΑΤΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, ΩΣΤΕ ΦΑΙΝΕΙΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ.

20 ΣΥΝΤΑΞΗ ΤΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΩΣ ΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΡΗΜΑ, ΔΗΛ. ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ.

ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

ΟΣ ΕΑΝ ΘΕΛΗ ΕΝ ΥΜΙΝ ΜΕΓΑΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ, ΕΣΤΑΙ ΥΜΩΝ ΔΙΑΚΟΝΟΣ.

ΑΞΙΟΣ ΕΙ ΛΑΒΕΙΝ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΕΠΕΘΥΜΗΣΑ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΦΑΓΕΙΝ ΜΕΘ’ ΥΜΩΝ.

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ Ή ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ, ΟΠΟΤΕ ΕΧΟΥΜΕ ΤΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΙΑ, Ή ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ, ΟΠΟΤΕ ΕΧΟΥΜΕ  ΕΤΕΡΟΠΡΟΣΩΠΙΑ.

ΟΣ ΕΑΝ ΘΕΛΗ ΕΝ ΥΜΙΝ ΜΕΓΑΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ, ΕΣΤΑΙ ΥΜΩΝ ΔΙΑΚΟΝΟΣ.

ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΕ ΠΤΩΣΙΗ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ: ΠΟΙΟΝ;.

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΤΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΙΑ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ, ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ.

ΕΝΔΥΣΑΣΘΕ ΤΗΝ ΠΑΝΟΠΛΙΑΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΥΝΑΣΘΑΙ ΥΜΑΣ ΣΤΗΝΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑΣ ΜΕΘΟΔΕΙΑΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.

ΟΣ ΕΑΝ ΘΕΛΗ ΕΝ ΥΜΙΝ ΜΕΓΑΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ, ΕΣΤΑΙ ΥΜΩΝ ΔΙΑΚΟΝΟΣ.

ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΝΟ, ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΩΣΤΕ Ή ΤΟΝ ΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΠΡΙΝ.

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΗ, ΧΡΟΝΙΚΗ.

ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

ΚΑΙ ΕΘΕΤΟ ΑΥΤΟΥΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΩ ΣΤΕΡΕΩΜΑΤΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, ΩΣΤΕ ΦΑΙΝΕΙΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ.

ΚΥΡΙΕ, ΚΑΤΑΒΗΘΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟΘΑΝΕΙΝ ΤΟ ΠΑΙΔΙΟΝ ΜΟΥ.

21.ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΕΝΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΔΕ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΔΗΛ. ΟΝΟΜΑ ΠΡΟΣΩΠΟΥ Ή ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ.

ΕΞΕΣΤΙ ΔΟΥΝΑΙ ΚΗΝΣΟΝ ΚΑΙΣΑΡΙ Ή ΟΥ;

ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΝ ΔΕΙ ΘΕΩ ΜΑΛΛΟΝ Ή ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ.

ΟΣ ΕΑΝ ΜΗ ΕΧΗ, ΚΑΙ Ο ΔΟΚΕΙ ΕΧΕΙΝ ΑΡΘΗΣΕΤΑΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥ.

ΚΥΡΙΩΣ ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ: ΧΡΗ (ΠΡΕΠΕΙ), ΕΞΕΣΤΙΝ (ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ), ΕΙΜΑΡΤΑΙ (ΕΙΝΑΙ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ), ΑΠΟΧΡΗ (ΑΡΚΕΙ).

ΩΣ ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ, ΟΠΩΣ:

1) ΔΕΙ (ΠΡΕΠΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ), ΠΡΟΣΗΚΕΙ (ΑΡΜΟΖΕΙ), ΜΕΛΛΕΙ (ΥΠΑΡΧΕΙ ΦΡΟΝΤΙΔΑ), ΔΟΚΕΙ (ΦΑΙΝΕΤΑΙ), ΠΡΕΠΕΙ, ΕΣΤΙΝ (ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ), ΕΝΕΣΤΙ (ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ), ΠΑΡΕΣΤΙ (ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ).

2) ΜΕΡΙΚΑ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ, ΙΔΙΩΣ ΛΕΚΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ: ΛΕΓΕΤΑΙ, ΑΓΓΕΛΕΤΑΙ, ΑΔΕΤΑΙ, ΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ, ΕΙΡΗΤΑΙ (ΕΧΕΙ ΛΕΧΘΕΙ), ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ.

ΕΠΡΕΠΕ ΓΑΡ ΑΥΤΩ…ΔΙΑ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΙ.

ΟΣ ΕΑΝ ΜΗ ΕΧΗ, ΚΑΙ Ο ΔΟΚΕΙ ΕΧΕΙΝ ΑΡΘΗΣΕΤΑΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟΥ.

ΕΚ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΕΞΕΡΧΕΤΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΑ. ΟΥ ΧΡΗ, ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΟΥ, ΤΑΥΤΑ ΟΥΤΩ ΓΙΝΕΣΘΑΙ.

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ, ΠΟΥ ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ:

1) ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΜΙ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΕΠΙΘΕΤΟΥ.

2) ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΜΙ ΚΑΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ, ΟΠΩΣ: ΩΡΑ, ΑΝΑΓΚΗ, ΕΛΠΙΣ, ΚΑΙΡΟΣ, ΑΚΜΗ (ΚΑΙΡΟΣ), ΘΕΜΙΣ (ΔΙΚΑΙΟ).

3) ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΜΙ ΚΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΜΕΤΟΧΗΣ ΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΟΠΩΣ: ΧΡΕΩΝ (ΑΝΑΓΚΑΙΟ, ΜΟΙΡΑΙΟ-ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΧΡΗ), ΕΙΚΟΣ (ΦΥΣΙΚΟ-ΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΚΩ, ΕΟΙΚΑ).

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ ΩΣ ΑΛΗΘΩΣ, ΜΑΚΑΡΙΖΕΙΝ ΣΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΑΝΑΓΚΗ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ ΕΛΘΕΙΝ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ∙ ΠΛΗΝ ΟΥΑΙ ΤΩ ΑΝΘΡΩΠΩ ΕΚΕΙΝΩ ΔΙ’ ΟΥ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΕΡΧΕΤΑΙ.

ΣΤΙΣ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΜΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ.

ΑΓΑΘΟΝ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ ΤΩ ΚΥΡΙΩ…

ΑΞΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ ΣΕ ΥΜΝΕΙΝ, ΣΕ ΕΥΛΟΓΕΙΝ…

ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΣΑΙ ΤΩ ΚΥΡΙΩ…

ΤΑ ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ. ΟΙ ΑΠΡΟΣΩΠΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΔΗΛΟΝ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΟΝ ΕΣΤΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΝ ΔΕΙ ΘΕΩ ΜΑΛΛΟΝ Ή ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ ΩΣ ΑΛΗΘΩΣ, ΜΑΚΑΡΙΖΕΙΝ ΣΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΟΤΙ ΔΕ ΕΝ ΝΟΜΩ ΟΥΔΕΙΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΠΑΡΑ ΤΩ ΘΕΩ, ΔΗΛΟΝ.

ΚΑΤ’ ΟΥΔΕΝΑ ΟΥΝ ΤΡΟΠΟΝ ΗΜΙΝ ΕΣΤΙ ΦΑΝΕΡΟΝ ΟΤΙ ΕΙΣΙ ΘΕΟΙ. ΔΙΟ ΜΗ ΦΟΒΗΘΗΤΕ ΑΥΤΟΥΣ.

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ, ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ Η ΑΦΗΡΗΜΕΝΗ ΤΟΥΣ ΕΝΝΟΙΑ.

ΜΕΤΕΜΕΛΕΝ ΑΥΤΩ (=ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑ ΗΝ ΑΥΤΩ).

ΣΥΝΗΘΩΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΡΗΜΑΤΑ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΜΙΑ ΔΟΤΙΚΗ, ΠΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ.

ΕΔΟΞΕ ΓΑΡ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΜΗΔΕΝ ΠΛΕΟΝ ΕΠΙΤΙΘΕΣΘΑΙ ΥΜΙΝ ΒΑΡΟΣ ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΓΚΕΣ…

ΕΠΡΕΠΕ ΓΑΡ ΑΥΤΩ… ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟΝ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΑΥΤΩΝ ΔΙΑ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΙ.

22 ΜΕΤΟΧΗ

Η ΜΕΤΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΡΗΜΑΤΙΚΟ ΕΠΙΘΕΤΟ ΚΑΙ ΩΣ ΤΕΤΟΙΟ ΕΧΕΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΤΟΣ.

ΩΣ ΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΕΧΕΙ: ΔΙΑΘΕΣΗ, ΦΩΝΗ, ΧΡΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ.

ΩΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΕΧΕΙ: ΚΛΙΣΗ, ΓΕΝΗ, ΠΤΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΘΕΙ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ Ή ΩΣ ΑΛΛΟΣ ΟΡΟΣ.

ΚΑΙ ΕΙΠΕΝ Ο ΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΕΠΙ ΤΩ ΘΡΟΝΩ∙ ΙΔΟΥ ΚΑΙΝΑ ΠΟΙΩ ΠΑΝΤΑ.

ΕΓΩ ΤΩ ΔΙΨΩΝΤΙ ΔΩΣΩ ΕΚ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΤΟΥ ΥΔΑΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΩΡΕΑΝ.

ΕΣΤΩΣΑΝ ΥΜΩΝ ΑΙ ΟΣΦΥΕΣ ΠΕΡΙΕΖΩΣΜΕΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΧΝΟΙ ΚΑΙΟΜΕΝΟΙ.

ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ.

23. ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΑ Η ΜΕΤΟΧΗ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΩΣ:

1. ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ Ή ΑΝΑΦΟΡΙΚΗ.

ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΑΝΑΦΟΡΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΚΑΘΕ ΟΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ. Η ΜΕΤΟΧΗ ΑΥΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΛΟΓΟ ΜΕ ΑΡΘΡΟ Ή ΧΩΡΙΣ ΑΡΘΡΟ.

ΚΑΙ ΕΙΠΕΝ Ο ΚΑΘΗΜΕΝΟΣ ΕΠΙ ΤΩ ΘΡΟΝΩ∙ ΙΔΟΥ ΚΑΙΝΑ ΠΟΙΩ ΠΑΝΤΑ.

ΕΓΩ ΤΩ ΔΙΨΩΝΤΙ ΔΩΣΩ ΕΚ ΤΗΣ ΠΗΓΗΣ ΤΟΥ ΥΔΑΤΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΩΡΕΑΝ.

ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ.

ΝΗΨΑΤΕ, ΓΡΗΓΟΡΗΣΑΤΕ∙ Ο ΑΝΤΙΔΙΚΟΣ ΥΜΩΝ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΩΣ ΛΕΩΝ ΩΡΥΟΜΕΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΕΙ ΖΗΤΩΝ ΤΙΝΑ ΚΑΤΑΠΙΗ.

2. ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ. ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΝΑ Ή ΤΟ ΟΤΙ. ΚΑΙ  ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΡΗΜΑΤΩΝ ΟΠΩΣ: ΣΥΝΔΕΤΙΚΑ, ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΕΩΣ, ΕΝΑΡΞΕΩΣ ΚΑΙ ΛΗΞΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ Κ.Λ.Π.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΑΙΝΗΝ ΕΙΔΟΝ ΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΣΑΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.

ΠΑΣΑ Η ΚΤΙΣΙΣ, ΗΛΛΟΙΟΥΤΟ ΦΟΒΩ, ΘΕΩΡΟΥΣΑ ΣΕ, ΕΝ ΣΤΑΥΡΩ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΝ ΧΡΙΣΤΕ.

3. ΧΡΟΝΙΚΗ. ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΧΡΟΝΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΡΟΝΟΥ ΑΟΡΙΣΤΟΥ.

ΛΑΒΩΝ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΑΣ ΕΔΩΚΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΛΕΓΩΝ∙ ΠΙΕΤΕ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΤΕΣ.

ΑΚΟΥΣΑΣ ΔΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΝΕΧΩΡΗΣΕΝ ΕΚΕΙΘΕΝ ΕΝ ΠΛΟΙΩ.

ΚΑΙ ΕΛΘΩΝ ΚΑΤΩΚΗΣΕΝ ΕΙΣ ΠΟΛΙΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗΝ ΝΑΖΑΡΕΤ.

ΑΝΑΧΩΡΗΣΑΝΤΩΝ ΔΕ ΑΥΤΩΝ ΙΔΟΥ ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ…

4. ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ. ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗΝ\ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΩΣΤΕ ΕΧΘΡΟΣ ΥΜΩΝ ΓΕΓΟΝΑ ΑΛΗΘΕΥΩΝ ΥΜΙΝ;

Ο ΔΕ ΠΙΛΑΤΟΣ ΒΟΥΛΟΜΕΝΟΣ ΤΩ ΟΧΛΩ ΤΟ ΙΚΑΝΟΝ ΠΟΙΗΣΑΙ…

ΙΩΣΗΦ ΔΕ Ο ΑΝΗΡ ΑΥΤΗΣ, ΔΙΚΑΙΟΣ ΩΝ ΚΑΙ ΜΗ ΘΕΛΩΝ ΑΥΤΗΝ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΑΙ…

5. ΤΕΛΙΚΗ. ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΤΕΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΠΟ ΡΗΜΑΤΑ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ. ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΡΗΜΑΤΑ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΑΥΤΗΣ ΤΟ ΩΣ.

ΘΡΗΝΩ ΚΑΙ ΟΔΥΡΟΜΑΙ, ΤΗΝ ΩΡΑΝ ΕΝΝΟΩΝ, ΚΑΘ’ ΗΝ ΠΑΡΑΣΤΗΣΟΜΑΙ, ΤΩ ΘΡΟΝΩ ΤΩ ΦΡΙΚΤΩ, ΕΥΘΥΝΑΣ ΥΦΕΞΩΝ, ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΜΟΥ ΚΑΚΩΝ.

6. ΤΡΟΠΙΚΗ. ΔΕΝ ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΜΙ ΥΠΟ ΕΞΟΥΣΙΑΝ, ΕΧΩΝ ΥΠ’ ΕΜΑΥΤΟΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΣ.

ΚΑΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΝ ΦΕΡΟΝΤΕΣ.

ΑΓΕ ΝΥΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ, ΚΛΑΥΣΑΤΕ ΟΛΟΛΥΖΟΝΤΕΣ.

7. ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ. ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΟΙΚΗΤΟΡΕΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ΕΠΙΠΟΘΟΥΝΤΕΣ, ΑΠΑΛΛΑΓΩΜΕΝ ΤΗΣ ΑΛΥΣΙΤΕΛΟΥΣ ΤΡΟΦΗΣ, ΚΑΙ ΘΕΟΝ ΚΑΘΟΡΑΝ ΕΦΙΕΜΕΝΟΙ, ΜΩΣΑΪΚΩΣ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΔΑ, ΤΗΣ ΔΕΚΑΔΟΣ ΝΗΣΤΕΥΣΩΜΕΝ.

8.ΕΝΑΝΤΙΩΜΑΤΙΚΗ. ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΣΕ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ  ΕΝΑΝΤΙΩΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΓΝΟΝΤΕΣ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΟΥΧ ΩΣ ΘΕΟΝ ΕΔΟΞΑΣΑΝ.

ΦΑΣΚΟΝΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΙ ΕΜΩΡΑΝΘΗΣΑΝ.

ΛΟΙΔΟΡΟΥΜΕΝΟΙ ΕΥΛΟΓΟΥΜΕΝ, ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΙ ΑΝΕΧΟΜΕΘΑ, ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΜΕΝΟΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕΝ.

Η ΜΕΤΟΧΗ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΕ ΓΕΝΟΣ, ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ. ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΤΟΧΗΣ, ΡΩΤΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ ΠΟΙΟΣ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ, ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΟΧΗΣ.

ΕΣΤΩΣΑΝ ΥΜΩΝ ΑΙ ΟΣΦΥΕΣ ΠΕΡΙΕΖΩΣΜΕΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΧΝΟΙ ΚΑΙΟΜΕΝΟΙ.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΑΙΝΗΝ ΕΙΔΟΝ ΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΣΑΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.

ΑΚΟΥΣΑΣ ΔΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΝΕΧΩΡΗΣΕΝ ΕΚΕΙΘΕΝ ΕΝ ΠΛΟΙΩ.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΤΟΧΗΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Η ΜΕΤΟΧΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ, ΤΟΤΕ Η ΜΕΤΟΧΗ, ΑΝ  ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΓΕΝΙΚΗ ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΛΥΤΗ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΟΣΩΠΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΤΗ.

ΟΥΣΗΣ ΟΨΙΑΣ ΤΗ ΗΜΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΙΑ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ ΟΠΟΥ ΗΣΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΣΥΝΗΓΜΕΝΟΙ ΔΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟΝ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ, ΗΛΘΕΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ.

ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΧΘΕΝ ΜΥΣΤΙΚΩΣ ΛΑΒΩΝ ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ, ΕΝ ΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ ΙΩΣΗΦ ΣΠΟΥΔΗ ΕΠΕΣΤΗ Ο ΑΣΩΜΑΤΟΣ.

Η ΜΕΤΟΧΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΠΡΟΤΑΣΗ. ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΛΟΓΗ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑ ΠΡΟΤΑΣΗ.

ΕΣΤΩΣΑΝ ΥΜΩΝ ΑΙ ΟΣΦΥΕΣ ΠΕΡΙΕΖΩΣΜΕΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΧΝΟΙ ΚΑΙΟΜΕΝΟΙ.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΜΙ ΥΠΟ ΕΞΟΥΣΙΑΝ, ΕΧΩΝ ΥΠ’ ΕΜΑΥΤΟΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΣ.

ΛΑΒΩΝ ΤΟ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΑΣ ΕΔΩΚΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΛΕΓΩΝ∙ ΠΙΕΤΕ ΕΞ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΤΕΣ.

ΑΚΟΥΣΑΣ ΔΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΑΝΕΧΩΡΗΣΕΝ ΕΚΕΙΘΕΝ ΕΝ ΠΛΟΙΩ.

24. ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ

Α΄. ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟ, ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ. ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΟΜΩΣ, ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ, ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΕ ΠΤΩΣΗ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ.

ΗΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΤΩΝ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ.

Η ΕΦΕΣΟΣ ΕΣΤΙ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ.

Ο ΑΓΡΟΣ ΕΣΤΙ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΩΣ.

Η ΓΕΝΙΚΗ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ ΡΗΜΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΣΕ:

1. ΓΕΝΙΚΗ ΚΤΗΤΙΚΗ: ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΚΤΗΤΟΡΑ Ή ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ.

Ο ΑΓΡΟΣ ΕΣΤΙ ΤΟΥ ΚΕΡΑΜΕΩΣ.

ΣΟΥ ΕΣΤΙΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΙΣ.

ΕΙ ΔΕ ΥΜΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΑΡΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ ΣΠΕΡΜΑ ΕΣΤΕ.

2.ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΤΙΚΗ: ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝEI ΣΥΝΟΛΟ, ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ.

Η ΓΑΛΙΛΑΙΑ ΕΣΤΙ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗΣ.

ΠΕΤΡΟΣ ΕΣΤΙ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ.

3. ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ: ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝEI ΤΗΝ ΥΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ.

ΑΝ ΕΙΣ ΕΚΑΣΤΟΣ ΤΩΝ ΠΥΛΩΝΩΝ ΗΝ ΜΑΡΓΑΡΙΤΟΥ.

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΕΣΤΙ ΧΡΥΣΟΥ.

ΟΙ ΘΕΜΕΛΙΟΙ ΤΟΥ ΤΕΙΧΟΥΣ ΕΙΣΙ ΛΙΘΟΥ ΤΙΜΙΟΥ.

4. ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤAΣ: ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝEI ΜΙΑ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, ΔΗΛ. ΗΛΙΚΙΑ, ΜΕΤΡΟ, ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ.

ΗΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΕΤΩΝ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ.

ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΑΥΤΗΣ ΕΚΑΤΟΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΠΗΧΩΝ.

ΝΑΘΑΝΑΗΛ ΗΝ ΑΓΑΘΟΥ ΤΡΟΠΟΥ.

5. ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ: ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝEI ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ.

ΤΟ ΜΥΡΟΝ ΕΣΤΙ ΤΡΙΑΚΟΣΙΩΝ ΔΗΝΑΡΙΩΝ.

ΧΟΙΝΙΞ ΣΙΤΟΥ ΔΗΝΑΡΙΟΥ, ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΧΟΙΝΙΚΕΣ ΚΡΙΘΗΣ ΔΗΝΑΡΙΟΥ.

Ο ΦΟΡΟΣ ΗΝ ΕΞΑΚΟΣΙΩΝ ΕΞΗΚΟΝΤΑ ΕΞ ΤΑΛΑΝΤΩΝ.

25.ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟ KAI ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΝΔΕΤΙΚΟ ΡΗΜΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΔΥΟ ΑΛΛΟΙ ΤΥΠΟΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ: ΤΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ Ή ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ.

ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.

1.ΤΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΡΟΠΟ, ΤΟΠΟ, ΤΑΞΗ, ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΤΑ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ.

ΕΙ ΓΑΡ ΕΚΩΝ ΤΟΥΤΟ ΠΡΑΣΣΩ, ΜΙΣΘΟΝ ΕΧΩ. ΕΙ ΔΕ ΑΚΩΝ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΝ ΠΕΠΙΣΤΕΥΜΑΙ.

Ο ΑΛΛΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΗΛΘΕ ΠΡΩΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟΝ.

ΕΙΧΟΝ ΔΕ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗΝ ΥΠΗΡΕΤΗ

2.ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ Ή ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ: ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ. ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ (Π.Χ. ΑΥΞΑΝΟΜΑΙ, ΑΙΡΟΜΑΙ, ΤΡΕΦΟΜΑΙ, ΡΕΩ, ΠΝΕΩ, ΕΚΔΙΔΑΣΚΟΜΑΙ Κ.ΛΠ.).

Ο ΕΥΡΟΚΛΥΔΩΝ ΕΚΠΝΕΙ ΜΕΓΑΣ.

ΚΑΙ ΗΡΕΤΟ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΜΕΓΑ.

Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΕΡΡΥΗ ΜΕΓΑΣ.

26. ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟ, ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΤΑ ΓΕΝΟΣ, ΠΤΩΣΗ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟ.

Ζων γαρ ο λόγος του θεου και ενεργης και τομώτερος υπερ πασαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενος αχρι μερισμου ψυχης τε και πνεύματος, αρμων τε και μυελων, και κριτικος ενθυμήσεων και εννοιων καρδίας. και ουκ εστιν κτίσις αφανης ενώπιον αυτου, πάντα δε γυμνα και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοις αυτου, προς ον ημιν ο λόγος.

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ, ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ, ΟΧΙ ΤΥΧΑΙΑ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ.

Ο ΘΕΟΣ ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙΝ.

ΟΣ ΑΝ ΟΥΝ ΒΟΥΛΗΘΗ ΦΙΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΘΙΣΤΑΤΑΙ.

ΟΣΤΙΣ ΓΑΡ ΑΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΥΡΑΝΟΙΣ, ΑΥΤΟΣ ΜΟΥ ΑΔΕΛΦΟΣ ΚΑΙ ΑΔΕΛΦΗ ΚΑΙ ΜΗΤΗΡ ΕΣΤΙΝ.

ΟΥΤΟΙ ΕΙΣΙΝ ΑΙ ΔΥΟ ΕΛΑΙΑΙ ΚΑΙ ΑΙ ΔΥΟ ΛΥΧΝΙΑΙ ΑΙ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΣΤΩΣΑΙ.

ΟΤΑΝ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΔΗΛΩΝΕΙ ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΕΝΝΟΙΑ, ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΓΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ, ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΕΦ’ ΟΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟ Ή ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ ΤΙΣ (ΑΟΡ.), ΤΙΣ (ΕΡΩΤ.), ΟΥΔΕΙΣ ΚΑΙ ΜΗΔΕΙΣ, ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΕ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΓΕΝΟΣ ΕΝΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΩΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ.

ΤΗΝ ΔΕ ΓΛΩΣΣΑΝ ΟΥΔΕΙΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΑΜΑΣΑΙ∙ ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΟΝ ΚΑΚΟΝ, ΜΕΣΤΗ ΙΟΥ ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΥ.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΣΤΙ ΠΑΝΤΩΝ ΚΑΛΛΙΣΤΟΝ

Η ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ ΕΣΤΙ ΑΓΑΘΟΝ

ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΤΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟ, ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ:

1. ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΨΥΧΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ.

ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΣ ΠΡΩΤΟΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΕΚΛΗΘΗΣΑΝ.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗΣ ΕΙΣΙ ΠΡΟΔΡΟΜΟΙ.

ΑΒΡΑΑΜ ΚΑΙ ΙΣΑΑΚ ΔΙΚΑΙΟΙ ΕΓΕΝΟΝΤΟ.

2. ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΨΥΧΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΓΕΝΟΥΣ, ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟΥ∙ ΕΙΝΑΙ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ ΤΟ ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΗΛΥΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΘΗΛΥΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΟΥΔΕΤΕΡΟ.

ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ ΕΙΣΙΝ ΑΓΙΟΙ.

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟΝ ΕΙΣΙ ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ.

3.ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΨΥΧΑ, ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΓΕΝΟΣ. ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΟΤΑΝ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΓΕΝΟΥΣ.

Η ΣΕΛΗΝΗ, Ο ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΕΙΣΙ ΚΑΛΑ.

ΜΩΡΑΣ ΔΕ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΧΑΣ ΝΟΜΙΚΑΣ ΠΕΡΙΙΣΤΑΣΟ∙ ΕΙΣΙ ΓΑΡ ΑΝΩΦΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΤΑΙΟΙ.

4. ΟΤΑΝ ΤΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΜΨΥΧΑ ΚΑΙ ΑΨΥΧΑ, ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΜΨΥΧΩΝ Ή ΣΤΟ ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΓΕΝΟΣ.

ΠΑΣ ΙΠΠΟΣ ΦΑΡΑΩ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΒΑΤΑΙ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΙ ΕΓΕΝΟΝΤΟ.

ΑΥΤΟΙ ΤΕ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Η ΓΗ ΑΥΤΩΝ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ.

27. ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΕΣ ΟΡΟΙ ΜΙΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ Ή ΤΩΝ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΩΝ ΟΡΩΝ ΤΗΣ.

ΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

ΚΑΙ ΚΑΤΕΠΑΥΣΕ ΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΑΠΟ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΩΝ ΑΥΤΟΥ.

ΙΗΣΟΥΣ, Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ.

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΥΙΟΣ  ΜΟΥ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ, ΕΝ Ω ΕΥΔΟΚΗΣΑ.

28. ΟΙ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑΤΑ (ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ή ΕΠΙΘΕΤΑ) Ή ΑΛΛΕΣ ΛΕΞΕΙΣ Ή ΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ ΟΝΟΜΑΤΟΣ.

ΟΙ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥΣ-ΠΑΡΑΘΕΣΗ, ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ-, ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ.

ΙΗΣΟΥΣ, Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ.

ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΑΘΟΣ ΕΙ ΜΗ ΕΙΣ, Ο ΘΕΟΣ.

ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

ΙΔΟΥ ΑΦΙΕΤΑΙ ΥΜΙΝ Ο ΟΙΚΟΣ ΥΜΩΝ ΕΡΗΜΟΣ.

29. ΟΤΑΝ ΟΙ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΤΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟ ΟΡΟ, ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΙ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΙ.

ΙΗΣΟΥΣ, Ο ΝΑΖΩΡΑΙΟΣ.

ΙΔΟΥ ΑΦΙΕΤΑΙ ΥΜΙΝ Ο ΟΙΚΟΣ ΥΜΩΝ ΕΡΗΜΟΣ.

ΗΝ ΔΕ ΜΑΚΡΑΝ ΑΠ’ΑΥΤΩΝ ΑΓΕΛΗ ΧΟΙΡΩΝ.

ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΖΕΟΝΤΕΣ, ΤΩ ΚΥΡΙΩ ΔΟΥΛΕΥΟΝΤΕΣ.

30. ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ Ή ΠΛΑΓΙΕΣ ΠΤΩΣΕΙΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΜΕ ΠΡΟΘΕΣΗ Ή ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΘΕΣΗ.

ΣΗΜΕΡΟΝ ΜΕΤ’ ΕΜΟΥ ΕΣΗ ΕΝ ΤΩ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩ.

ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΜΕΘ’ ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ, ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΓΝΩΚΑΣ ΜΕ, ΦΙΛΙΠΠΕ;

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

31.ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ – ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΙ

Α.ΠΑΡΑΘΕΣΗ

ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΚΟΝΤΑ ΣΕ (ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ) ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ Ή ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙ ΕΝΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΑ ΑΥΤΑ.

ΩΣ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ Ή ΑΛΛΗ ΛΕΞΗ ΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΩΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ .

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ ΙΗΣΟΥΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ.

ΑΣΠΑΖΕΤΑΙ ΥΜΑΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ.

ΠΑΥΛΟΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ο ΘΕΟΣ ΗΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΑΠΕΔΕΙΞΕΝ.

Η ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ. ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ.

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ ΙΗΣΟΥΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ.

ΑΣΠΑΖΕΤΑΙ ΥΜΑΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ.

ΠΑΥΛΟΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΟΣ ΕΣΤΙ ΒΑΣΙΛΕΥΣ, ΙΑΤΡΟΣ, ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ…

Η ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ, ΤΥΧΑΙΑ ΣΤΟ ΓΕΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ. ΟΤΑΝ ΑΥΤΗ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΤΟΠΟΘΕΤΕΙΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΑΡΙΘΜΟ.

ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ, ΩΣ ΑΛΗΘΩΣ, ΜΑΚΑΡΙΖΕΙΝ ΣΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ, ΤΗΝ ΑΕΙΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΠΑΝΑΜΩΜΗΤΟΝ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΗΜΩΝ. ΤΗΝ ΤΙΜΙΩΤΕΡΑΝ ΤΩΝ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜ, ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΑΝ ΑΣΥΓΚΡΙΤΩΣ ΤΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΘΟΡΩΣ, ΘΕΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΕΚΟΥΣΑΝ, ΤΗΝ ΟΝΤΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΝ, ΣΕ ΜΕΓΑΛΥΝΟΜΕΝ.

ΑΔΑΜ ΚΑΙ ΕΥΑ, ΟΙ ΠΡΩΤΟΠΛΑΣΤΟΙ, ΑΠΩΛΕΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΝ.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΩΣ ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΤΩΣΗΣ ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗΣ Ή ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΚΡΙΣΗ ΓΙ’ ΑΥΤΗ.

ΗΡΩΔΗΣ ΑΝΗΛΕΝ ΙΑΚΩΒΟΝ, ΑΡΕΣΤΟΝ ΤΟΙΣ ΙΟΥΔΑΙΟΙΣ.

ΧΡΙΣΤΟΝ ΔΟΞΟΛΟΓΗΣΩΜΕΝ, ΔΙΑΒΟΛΩ ΛΥΠΗΝ ΠΙΚΡΑΝ.

ΜΕΤΑΝΟΗΣΩΜΕΝ, ΧΑΡΑ ΤΩ ΟΥΡΑΝΩ.

Η ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΝΟΝΙΚΑ ΠΡΟΤΑΣΣΕΤΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΕΞΑΓΓΕΛΤΙΚΗ.

ΩΣ ΠΡΟΕΞΑΓΓΕΛΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΘΕΣΕΙΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ:

1. ΟΙ ΕΞΗΣ ΦΡΑΣΕΙΣ ΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΕΣ ΩΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ: ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟΝ, ΤΟ ΕΣΧΑΤΟΝ, ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟΤΑΤΟΝ, ΤΟ ΤΗΣ ΠΑΡΟΙΜΙΑΣ, ΤΟ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ.

2. ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΑΝΑΦΟΡΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΕΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ Ο, ΟΠΕΡ, ΟΙΟΝ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΛΕΓΟΜΕΝΟΙΣ, ΤΟΙΟΥΤΟΝ ΕΧΟΜΕΝ ΑΡΧΙΕΡΕΑ, ΟΣ ΕΚΑΘΙΣΕΝ ΕΝ ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΩΣΥΝΗΣ.

ΣΥΜΒΕΒΗΚΕ ΔΕ ΑΥΤΟΙΣ ΤΟ ΤΗΣ ΑΛΗΘΟΥΣ ΠΑΡΟΙΜΙΑΣ, ΚΥΩΝ ΕΠΙΣΤΡΕΨΑΣ ΕΠΙ ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΕΞΕΡΑΜΑ.

ΩΣΤΕ ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΛΛΟΝ ΥΜΑΣ ΧΑΡΙΣΑΣΘΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΑΙ, ΜΗΠΩΣ ΤΗ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΛΥΠΗ ΚΑΤΑΠΟΘΗ Ο ΤΟΙΟΥΤΟΣ.

Β.ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΓΕΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙ, ΔΗΛ. ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΣΑΦΕΣΤΕΡΟ. ΣΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕ ΤΗ ΛΕΞΗ ΔΗΛΑΔΗ.

ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΑΘΟΣ ΕΙ ΜΗ ΕΙΣ, Ο ΘΕΟΣ.

ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΩΣΤΗΡΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ, ΗΛΙΟΝ ΚΑΙ ΣΕΛΗΝΗΝ.

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΦΑΝΗΣΕΤΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΝ ΤΩ ΟΥΡΑΝΩ, Ο ΣΤΑΥΡΟΣ.

ΑΥΤΗ ΔΕ ΕΣΤΙΝ Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ, ΙΝΑ ΓΙΝΩΣΚΩΣΙ ΣΕ ΤΟΝ ΜΟΝΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΟΝ ΑΠΕΣΤΕΙΛΑΣ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.

Η ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ. ΔΗΛΑΔΗ ΕΙΝΑΙ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΘΕΣΗ, ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.

ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΑΘΟΣ ΕΙ ΜΗ ΕΙΣ, Ο ΘΕΟΣ.

ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΩΣΤΗΡΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ, ΗΛΙΟΝ ΚΑΙ ΣΕΛΗΝΗΝ.

ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΦΑΝΗΣΕΤΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΝ ΤΩ ΟΥΡΑΝΩ, Ο ΣΤΑΥΡΟΣ.

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ ΔΕΙΚΤΙΚΕΣ.

λεγω δε τουτο οτι εκαστος υμων λεγει εγω μεν ειμι Παυλου εγω δε Απολλω.

τουτο δε φημι αδελφοι ο καιρος συνεσταλμενος το λοιπον εστιν ινα και οι εχοντες γυναικας ως μη εχοντες ωσιν.

ΩΣ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ Ή ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΔΕΙΚΤΙΚΗΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ ΜΕ ΑΡΘΡΟ Ή ΧΩΡΙΣ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΠΡΟΤΑΣΗ, ΚΥΡΙΩΣ ΕΙΔΙΚΗ.

ΕΔΟΞΕ ΓΑΡ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΜΗΔΕΝ ΠΛΕΟΝ ΕΠΙΤΙΘΕΣΘΑΙ ΥΜΙΝ ΒΑΡΟΣ ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥΤΩΝ, ΑΠΕΧΕΣΘΑΙ ΕΙΔΩΛΟΘΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΝΙΚΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΡΝΕΙΑΣ.

τουτο γαρ εστι θελημα του Θεου, ο αγιασμος υμων, απεχεσθαι υμας απο της πορνειας.

τουτο δε φημι, αδελφοι, οτι σαρξ και αιμα βασιλειαν Θεου κληρονομησαι ου δυνανται.

ΤΑ ΤΡΟΠΙΚΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΟΥΤΩ ΚΑΙ ΩΔΕ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΩΣ ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟ Ή ΤΡΟΠΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ.

ΟΥΤΩΣ ΕΣΤΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΑΓΑΘΟΠΟΙΟΥΝΤΑΣ ΦΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΤΩΝ ΑΦΡΟΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΓΝΩΣΙΑΝ.

ΟΥΤΩ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΕΤΑΞΕ ΤΟΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΣΙΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΖΗΝ.

ΗΜΕΙΣ ΟΥΤΩ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕΝ, ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΙ.

ΚΑΠΟΤΕ Η ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΡΗΜΑ ΛΕΓΩ. ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΤΩΣΗ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ.

ΚΑΙ ΕΛΑΛΗΣΕΝ ΚΥΡΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ, ΜΩΥΣΗΝ ΛΕΓΩ.

ΟΘΕΝ ΑΦΕΛΟΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΓΟΝΙΚΗΝ ΔΟΞΑΝ, ΛΕΓΩ ΔΗ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΡΩΣΥΝΗΝ, ΔΕΥΡΟ ΝΥΝ ΕΛΗΛΥΘΑ.

ΚΑΙ ΓΑΡ ΑΝΑΓΚΑΙΟΣ ΕΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ ΠΑΝΤΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΣ ΤΗΣ ΜΕΓΙΣΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ, ΛΕΓΩ ΔΗ ΦΡΟΝΗΣΕΩΣ, ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΕΠΑΙΝΟΝ.

Γ.ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΕΠΙΘΕΤΟ (Ή ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΩΣ ΕΠΙΘΕΤΟ) ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΙΔΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΜΙΑ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΜΟΝΙΜΗ ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ Ή ΓΝΩΣΤΗ ΉΔΗ ΠΟΥ ΤΟ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΑΠΟ ΑΛΛΑ ΟΜΟΕΙΔΗ ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟΣΟ ΣΤΕΝΑ, ΩΣΤΕ Ν’ ΑΠΟΤΕΛΕΙ- Μ’ ΑΥΤΟ- ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ.

ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ.

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ.

ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΑΡΑ ΚΥΡΙΩ ΩΣ ΧΙΛΙΑ ΕΤΗ.

Η ΝΕΚΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ.

ΑΝΔΡΕΣ ΝΙΝΕΥΙΤΑΙ ΑΝΑΣΤΗΣΟΝΤΑΙ ΕΝ ΤΗ ΚΡΙΣΕΙ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΓΕΝΕΑΣ ΤΑΥΤΗΣ.

ΟΥΚ ΑΞΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΥΝ ΚΑΙΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑΝ ΔΟΞΑΝ.

Η ΣΤΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΤΙ, ΟΤΑΝ ΣΥΝΘΕΤΟΝΤΑΙ ΣΕ  ΜΙΑ ΕΝΝΟΙΑ, ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟ ΣΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΑΥΤΗ.

ΠΑΥΛΟΣ ΑΦΙΚΕΤΟ ΕΙΣ ΚΟΡΙΝΘΟΝ, ΠΟΛΙΝ ΜΕΓΑΛΗΝ(ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΝ) ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΑ.

ΕΒΔΟΜΑΣ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ.

ΩΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ:

1. ΕΠΙΘΕΤΑ:

ΜΗ ΛΥΠΕΙΤΕ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

Η ΧΗΡΑ Η ΠΤΩΧΗ ΑΥΤΗ ΠΛΕΙΟΝ ΠΑΝΤΩΝ ΕΒΑΛΕ.

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΥΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ.

ΤΙ ΠΟΙΗΣΑΣ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΩ;

ΕΝ ΤΗ ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΜΟΝΑΙ ΠΟΛΛΑΙ ΕΙΣΙ.

ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΡΙΖΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΔΑΥΪΔ, Ο ΑΣΤΗΡ Ο ΛΑΜΠΡΟΣ Ο ΠΡΩΪΝΟΣ.

2. ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ:

ΑΦΡΟΝ, ΤΑΥΤΗ ΤΗ ΝΥΚΤΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΣΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΣΙΝ ΑΠΟ ΣΟΥ.

ΟΥΔΕΙΣ ΟΙΚΕΤΗΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΔΥΣΙ ΚΥΡΙΟΙΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΝ.

ΠΟΛΛΟΙ ΕΡΟΥΣΙ ΜΟΙ ΕΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΗΜΕΡΑ∙ ΚΥΡΙΕ, ΚΥΡΙΕ, ΟΥ ΤΩ ΣΩ ΟΝΟΜΑΤΙ ΠΡΟΕΦΗΤΕΥΣΑΜΕΝ;

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΥΤΟ ΜΕΓΑ ΕΣΤΙΝ.

ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΗΜΙΝ ΕΠΡΕΠΕΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ.

3. ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ:

ΙΩΤΑ ΕΝ Ή ΜΙΑ ΚΕΡΑΙΑ ΟΥ ΜΗ ΠΑΡΕΛΘΗ ΑΠΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.

ΟΥΤΟΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΡΟΦΗΤΑΙ ΕΒΑΣΑΝΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ.

ΧΙΛΙΑ ΕΤΗ ΩΣ ΗΜΕΡΑ ΜΙΑ.

ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΑΜΕΝΟΣ ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑ ΜΑΘΗΤΑΣ ΑΥΤΟΥ ΕΔΩΚΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΕΞΟΥΣΙΑΝ…

ΟΥΚ ΕΧΟΜΕΝ ΩΔΕ ΕΙ ΜΗ ΠΕΝΤΕ ΑΡΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΙΧΘΥΑΣ.

4. ΜΕΤΟΧΕΣ:

ΕΞΑΓΑΓΕΤΩ Η ΓΗ ΨΥΧΗΝ ΖΩΣΑΝ.

ΚΑΙ ΕΤΑΞΕ ΤΑ ΧΕΡΟΥΒΙΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΛΟΓΙΝΗΝ ΡΟΜΦΑΙΑΝ ΤΗΝ ΣΤΡΕΦΟΜΕΝΗΝ

ΠΟΥ ΕΣΤΙΝ Ο ΤΕΧΘΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ;

Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ.

ΤΟ ΑΠΟΛΩΛΟΣ ΠΡΟΒΑΤΟΝ ΕΓΩ ΕΙΜΙ.

ΕΙΔΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ ΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΝ ΕΣΩΘΕΝ ΚΑΙ ΕΞΩΘΕΝ.

5.ΓΕΝΙΚΗ ΠΤΩΣΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ, ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΡΟΥ.

Η ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΑΘΕΔΡΑ.

ΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΗΘΗ ΚΑΤΕΚΟΣΜΗΣΑΣ.

ΤΟ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΕΚΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΝ.

ΤΟΝ ΕΞ ΑΥΤΗΣ ΤΕΧΘΕΝΤΑ, ΘΕΟΝ ΔΟΞΑΖΟΝΤΕΣ.

ΟΥΚ ΑΞΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΥΝ ΚΑΙΡΟΥ.

6. ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΡΟΣΗΓΟΡΙΚΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ, ΙΔΙΟΤΗΤΑ, ΗΛΙΚΙΑ ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΝΗΡ, ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΓΥΝΗ, ΠΑΙΣ.

(ΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΕΝΑ ΣΥΝΟΛΟ ΟΜΟΕΙΔΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ, ΖΩΩΝ, Ή ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ Ή ΑΦΗΡΗΜΕΝΕΣ Ή ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ –ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΚΥΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ- ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΗΓΟΡΙΚΑ).

ΔΗΛΑΔΗ : ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΗΓΟΡΙΚΑ !

ΑΝΔΡΕΣ ΑΘΗΝΑΙΟΙ, ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ ΩΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΕΣΤΕΡΟΥΣ ΥΜΑΣ ΘΕΩΡΩ.

ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΓΥΝΗ ΧΑΝΑΝΑΙΑ ΑΠΟ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΕΞΕΛΘΟΥΣΑ ΕΚΡΑΥΓΑΣΕΝ ΑΥΤΩ…

ΟΜΟΙΑ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΗ

ΕΧΘΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥΤΟ ΕΠΟΙΗΣΕΝ.

ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΑΝΗΡ ΑΙΘΙΟΨ ΕΥΝΟΥΧΟΣ ΔΥΝΑΣΤΗΣ ΚΑΝΔΑΚΗΣ.

ΔΙ’ ΗΜΑΣ ΓΑΡ ΕΓΕΝΝΗΘΗ, ΠΑΙΔΙΟΝ ΝΕΟΝ, Ο ΠΡΟ ΑΙΩΝΩΝ ΘΕΟΣ.

7.ΚΥΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΩΝ ΟΡΩΝ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΗΓΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

ΑΠΕΣΤΡΕΦΕΤΟ ΠΟΤΕ Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΠΟΤΑΜΟΣ.

ΤΟ ΣΙΝΑ ΟΡΟΣ ΕΣΤΙΝ ΕΝ ΤΗ ΑΡΑΒΙΑ.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΑΙΝΗΝ ΕΙΔΟΝ ΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΣΑΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.

ΗΝ ΕΣΤΩΣ ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΛΙΜΝΗΝ ΓΕΝΝΗΣΑΡΕΤ.

Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟ ΟΡΟ ΣΕ ΓΕΝΟΣ, ΑΡΙΘΜΟ ΚΑΙ ΠΤΩΣΗ.

ΧΙΛΙΑ ΕΤΗ ΩΣ ΗΜΕΡΑ ΜΙΑ.

ΑΠΕΣΤΡΕΦΕΤΟ ΠΟΤΕ Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΠΟΤΑΜΟΣ.

ΤΙ ΠΟΙΗΣΑΣ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΩ;

ΕΝ ΤΗ ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΜΟΝΑΙ ΠΟΛΛΑΙ ΕΙΣΙ.

ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ.

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.

ΣΟΥ ΔΕ ΠΟΙΟΥΝΤΟΣ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗΝ ΜΗ ΓΝΩΤΩ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ (ΕΝΝ. ΧΕΙΡ)  ΣΟΥ ΤΙ ΠΟΙΕΙ Η ΔΕΞΙΑ ΣΟΥ.

ΕΥΘΥΔΡΟΜΗΣΑΜΕΝ ΕΙΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΝ, ΤΗ ΔΕ ΕΠΙΟΥΣΗ (ΕΝΝ. ΗΜΕΡΑ) ΕΙΣ ΝΕΑΠΟΛΙΝ.

ΚΑΙ ΚΗΡΥΧΘΗΣΕΤΑΙ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΕΝ ΟΛΗ ΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ (ΕΝΝ. ΧΩΡΑΝ).

ΔΕΙ ΓΑΡ ΤΟ ΦΘΑΡΤΟΝ (ΕΝΝ. ΣΩΜΑ) ΤΟΥΤΟ ΕΝΔΥΣΑΣΘΑΙ ΑΦΘΑΡΣΙΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΘΝΗΤΟΝ ΤΟΥΤΟ ΕΝΔΥΣΑΣΘΑΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑΝ.

Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΧΕΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ, ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΡΟΫΠΟΘΕΤΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΣΥΝΔΕΤΙΚΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ( ΕΙΜΙ, ΓΙΓΝΟΜΑΙ, ΚΑΛΟΥΜΑΙ, ΦΑΙΝΟΜΑΙ…)

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ΤΟΥΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΕΔΙΔΑΣΚΕΝ.

( ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ )

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΕΣΤΙ ΑΓΙΟΣ. ( ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟ )

………………………………………………………………………………………………….

135ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΕΠΙΘΕΤΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΠΡΟΣΔΙΔΕΙ ΕΙΣ ΑΥΤΟ ΜΙΑΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ.

ΠΑΣΑ ΔΕ ΓΥΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΗ Ή ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΥΣΑ ΑΚΑΤΑΚΑΛΥΠΤΩ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΕΙ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗΝ ΕΑΥΤΗΣ.

ΟΞΕΙΣ ΟΙ ΠΟΔΕΣ ΑΥΤΩΝ ΕΚΧΕΑΙ ΑΙΜΑ.

ΕΙΛΚΥΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟΝ ΜΕΣΤΟΝ ΙΧΘΥΩΝ.

136 Ο ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΙΧΩΣ ΑΡΘΡΟΝ, ΕΝΩ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΝ ΥΠ’ ΑΥΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΕΝΑΡΘΡΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ.

ΠΑΣΑ ΔΕ ΓΥΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΗ Ή ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΥΣΑ ΑΚΑΤΑΚΑΛΥΠΤΩ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ ΚΑΤΑΙΣΧΥΝΕΙ ΤΗΝ ΚΕΦΑΛΗΝ ΕΑΥΤΗΣ.

ΟΞΕΙΣ ΟΙ ΠΟΔΕΣ ΑΥΤΩΝ ΕΚΧΕΑΙ ΑΙΜΑ.

ΕΙΛΚΥΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟΝ ΜΕΣΤΟΝ ΙΧΘΥΩΝ.

137 ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΚΥΡΙΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ: 1. ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΑΚΡΟΣ, ΜΕΣΟΣ, ΕΣΧΑΤΟΣ, ΔΙΑ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΘΗ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΟΛΟΝ Ή ΑΠΟ ΑΛΛΟ ΜΕΡΟΣ ΑΥΤΟΥ.

ΚΑΙ ΕΣΧΙΣΘΗ ΤΟ ΚΑΤΑΠΕΤΑΣΜΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΜΕΣΟΝ.

ΕΣΧΑΤΗ Η ΩΡΑ.

ΑΚΡΟΝ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ.

138 ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΚΥΡΙΩΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ:2. ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΑΠΑΣ, ΠΑΣ, ΟΛΟΣ, ΜΟΝΟΣ, ΕΡΗΜΟΣ ΚΑΙ ΑΙ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑΙ ΑΥΤΟΣ (ΩΣ ΟΡΙΣΤΙΚΗ) ΚΑΙ ΕΚΑΣΤΟΣ.

ΕΑΝ ΟΥΝ Ο ΟΦΘΑΛΜΟΣ ΣΟΥ ΑΠΛΟΥΣ Η, ΟΛΟΝ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΦΩΤΕΙΝΟΝ ΕΣΤΑΙ.

ΠΕΡΙ ΔΕ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΕΚΕΙΝΗΣ ΚΑΙ ΩΡΑΣ ΟΥΔΕΙΣ ΟΙΔΕΝ, ΟΥΔΕ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ, ΕΙ ΜΗ Ο ΠΑΤΗΡ ΜΟΥ ΜΟΝΟΣ.

ΙΔΟΥ ΑΦΙΕΤΑΙ ΥΜΙΝ Ο ΟΙΚΟΣ ΥΜΩΝ ΕΡΗΜΟΣ.

Ο ΛΑΟΣ ΓΑΡ ΑΠΑΣ ΕΞΕΚΡΕΜΑΤΟ ΑΥΤΟΥ ΑΚΟΥΩΝ.

ΠΑΣΑ Η ΠΟΛΙΣ ΕΞΗΛΘΕΝ ΕΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ ΤΩ ΙΗΣΟΥ.

ΑΥΤΟΣ ΔΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΟΥΚ ΕΠΙΣΤΕΥΕΝ ΕΑΥΤΟΝ ΑΥΤΟΙΣ ΔΙΑ ΤΟ ΓΙΝΩΣΚΕΙΝ ΠΑΝΤΑΣ.

139 ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΑΠΟ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ

Ο ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ, ΔΙΟΤΙ Ο ΜΕΝ ΠΡΩΤΟΣ (ΚΑΤ. ΠΡΟΣΔ.) ΠΡΟΣΔΙΔΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΜΙΑΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΠΑΡΟΔΙΚΗΝ, ΜΕΤΑΒΛΗΤΗΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΝΩΣΤΗ, ΕΝΩ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ (ΕΠΙΘ. ΠΡΟΣΔ.) ΜΙΑΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΜΟΝΙΜΟΝ, ΓΝΩΣΤΗΝ ΚΑΙ ΗΔΗ ΑΠΟΔΕΔΟΜΕΝΗΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟ.

ΕΙΛΚΥΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟΝ ΜΕΣΤΟΝ ΙΧΘΥΩΝ.

ΕΙΛΚΥΣΕΝ ΤΟ ΜΕΣΤΟΝ ΔΙΚΤΥΟΝ.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΒΟΑ ΟΞΕΙΑ ΤΗ ΦΩΝΗ.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΒΟΑ ΤΗ ΟΞΕΙΑ ΦΩΝΗ

140 ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΙΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΟΥ, ΕΝΩ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΙΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ ΜΕ ΑΛΛΑ ΟΜΟΕΙΔΗ.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΒΟΑ ΟΞΕΙΑ ΤΗ ΦΩΝΗ.

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΒΟΑ ΤΗ ΟΞΕΙΑ ΦΩΝΗ

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ

ΛΕΓΟΝΤΕΣ ΟΞΕΙΑ ΤΗ ΦΩΝΗ (ΟΞΕΙΑ ΚΑΤΗΓ. ΠΡΟΣΔ.) ΣΥΓΚΡΙΝΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΙΑΣΤΕΛΛΟΜΕΝ ΤΗΝ ΦΩΝΗΝ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΗΘΗ ΦΩΝΗΝ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ.

ΛΕΓΟΝΤΕΣ ΤΗ ΟΞΕΙΑ ΦΩΝΗ (ΤΗ ΟΞΕΙΑ ΕΠΙΘ. ΠΡΟΣΔ.) ΣΥΓΚΡΙΝΟΜΕΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΙΑΣΤΕΛΛΟΜΕΝ ΤΗΝ ΦΩΝΗΝ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΦΩΝΗΝ ΑΛΛΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ.

141 Ο ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΔΙΑΦΕΡΕΙ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ, ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΜΕΝ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΠΟΤΕ ΑΡΘΡΟΝ, ΕΝΩ Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΔΕΧΕΤΑΙ, ΕΚΤΟΣ ΕΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΝ ΥΠ’ ΑΥΤΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΔΕΝ ΕΧΗ ΑΡΘΡΟΝ.

ΕΙΛΚΥΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟΝ ΜΕΣΤΟΝ ΙΧΘΥΩΝ.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ.

ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΠΑΣΑ ΨΥΧΗ ΖΩΟΥΤΑΙ.

142 ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ – ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΙ

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΠΤΩΣΕΩΝ

ΚΑΤ΄ΑΡΧΑΣ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΧΕΝ ΟΚΤΩ ΠΤΩΣΕΙΣ: ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗΝ, ΓΕΝΙΚΗΝ, ΔΟΤΙΚΗΝ, ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ, ΚΛΗΤΙΚΗΝ, ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΗΝ, ΤΟΠΙΚΗΝ, ΟΡΓΑΝΙΚΗΝ.

ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΙ ΕΝΩΡΙΣ ΕΞΕΛΙΠΟΝ ΚΑΙ Η ΜΕΝ ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΕΠΛΗΡΩΘΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ, Η ΔΕ ΤΟΠΙΚΗ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΔΙΑ ΤΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ. ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ ΕΧΟΜΕΝ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΤΙΚΗΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑΝ ΔΟΤΙΚΗΝ, ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗΝ ΔΟΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΙΚΗΝ ΔΟΤΙΚΗΝ.

ΕΚ ΤΩΝ ΠΤΩΣΕΩΝ:

1 Η ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΩΝ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΩΝ.

2 Η ΚΛΗΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΩΝ ΑΥΤΗΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΩΝ.

3 Η ΓΕΝΙΚΗ, Η ΔΟΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΙ ΠΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΩΝ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΩΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΩΝ.

Α) Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

1) Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

α) ΔΙΑΙΡΕΤΙΚΗ Ή ΤΟΥ ΔΙΗΡΗΜΕΝΟΥ ΟΛΟΥ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΣΥΝΟΛΟΝ, ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ.

ΕΙΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΛΟΓΧΗ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑΝ ΑΥΤΟΥ ΕΝΥΞΕΝ.

ΤΑ ΗΜΙΣΗ ΤΩΝ ΥΠΑΡΧΟΝΤΩΝ ΜΟΥ, ΚΥΡΙΕ, ΔΙΔΩΜΙ ΤΟΙΣ ΠΤΩΧΟΙΣ.

ΙΔΩΝ ΔΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΩΝ ΦΑΡΙΣΑΙΩΝ ΚΑΙ ΣΑΔΔΟΥΚΑΙΩΝ ΕΡΧΟΜΕΝΟΥΣ ΕΠΙ ΤΩ ΒΑΠΤΙΣΜΑ…

ΚΑΤΑΛΙΠΩΝ ΑΥΤΟΥΣ ΕΞΗΛΘΕΝ ΕΞΩ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΕΙΣ ΒΗΘΑΝΙΑΝ.

143 Α) Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

2 ΚΤΗΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟΝ ΚΤΗΤΟΡΑ ΕΝΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ. ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΤΗΤΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ: ΟΙΚΕΙΟΣ, ΚΟΙΝΟΣ, ΦΙΛΟΣ, ΕΧΘΡΟΣ, ΞΕΝΟΣ, ΙΕΡΟΣ, ΙΔΙΟΣ (ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΣ), ΕΤΑΙΡΟΣ.

Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥ.

ΕΝ ΤΗ ΟΙΚΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΜΟΝΑΙ ΠΟΛΛΑΙ ΕΙΣΙΝ.

ΟΙΚΕΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

144 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

3 ΓΕΝΙΚΗ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΝ ΕΝΟΣ ΕΡΓΟΥ.

ΑΙ ΠΑΡΑΒΟΛΑΙ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ.

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ.

ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.

ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ.

ΛΟΓΟΣ ΚΥΡΙΟΥ.

145 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

4 ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗΝ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ.

ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΟΥ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ.

ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΟΥ ΑΛΦΑΙΟΥ.

ΙΗΣΟΥΣ ΤΟΥ ΝΑΥΗ.

ΣΙΜΩΝ ΒΑΡΙΩΝΑ.

ΛΕΥΙ ΤΟΥ ΑΛΦΑΙΟΥ.

ΣΑΛΩΜΗ ΗΡΩΔΙΑΔΟΣ.

ΔΑΫΙΔ ΤΟΥ ΙΕΣΣΑΙ.

146 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

5 ΤΗΣ ΙΔΙΟΤΗΤΟΣ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΗΛΙΚΙΑΝ, ΜΕΤΡΟΝ Ή ΑΛΛΗΝ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ. ΣΥΝΗΘΩΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ.

ΤΕΙΧΟΣ ΕΚΑΤΟΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΤΕΣΣΑΡΩΝ ΠΗΧΩΝ.

ΠΑΙΣ ΔΩΔΕΚΑ ΕΤΩΝ.

ΝΟΜΙΣΑΝΤΕΣ ΔΕ ΑΥΤΟΝ ΕΝ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΗΛΘΟΝ ΗΜΕΡΑΣ ΟΔΟΝ.

147 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

6 ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ Ή ΤΟΥ ΤΙΜΗΜΑΤΟΣ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΗΝ ΑΞΙΑΝ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ. ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΕΙΝΑΙ: ΑΞΙΟΣ, ΑΝΑΞΙΟΣ, ΤΙΜΙΟΣ, ΩΝΙΟΣ (ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΖΕΤΑΙ ΓΙ’ ΑΓΟΡΑΝ Ή ΠΩΛΗΣΙΝ), ΩΝΗΤΟΣ (ΑΓΟΡΑΣΤΟΣ).

Ο ΜΗ ΓΝΟΥΣ, ΠΟΙΗΣΑΣ ΔΕ ΑΞΙΑ ΠΛΗΓΩΝ, ΔΑΡΗΣΕΤΑΙ ΟΛΙΓΑΣ.

ΣΤΡΟΥΘΙΟΝ ΑΣΣΑΡΙΟΥ.

ΑΓΡΟΣ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑ ΑΡΓΥΡΙΩΝ.

ΑΓΡΟΣ ΑΙΜΑΤΟΣ.

ΑΠΕΛΘΟΝΤΕΣ ΑΓΟΡΑΣΩΜΕΝ ΔΗΝΑΡΙΩΝ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ ΑΡΤΟΥΣ ΚΑΙ ΔΩΜΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΦΑΓΕΙΝ;

ΧΟΙΝΙΞ ΣΙΤΟΥ ΔΗΝΑΡΙΟΥ, ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΧΟΙΝΙΚΕΣ ΚΡΙΘΗΣ ΔΗΝΑΡΙΟΥ.

148 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

7 ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ. ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΕΙΝΑΙ: ΑΙΤΙΟΣ, ΕΝΟΧΟΣ, ΕΥΔΑΙΜΩΝ, ΜΑΚΑΡΙΟΣ, ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ, ΥΠΟΔΙΚΟΣ, ΥΠΟΛΟΓΟΣ Κ.ΛΠ.

ΑΙΤΙΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΑΙΩΝΙΟΥ.

ΕΝΟΧΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΕΣΤΙ.

Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ, ΤΙ ΤΟ ΠΕΡΙ ΗΜΑΣ ΓΕΓΟΝΕΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ.

149 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

8 ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ Ή ΤΗΣ ΥΛΗΣ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ Ή ΤΗΝ ΥΛΗΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΝ ΟΝΟΜΑ.

ΑΓΕΛΗ ΧΟΙΡΩΝ.

ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΨΥΧΡΟΥ ΥΔΑΤΟΣ.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΥΜΙΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΕΡΑΜΙΟΝ ΥΔΑΤΟΣ ΒΑΣΤΑΖΩΝ.

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΚΑΝΘΩΝ.

ΧΟΙΝΙΞ ΣΙΤΟΥ ΔΗΝΑΡΙΟΥ, ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΧΟΙΝΙΚΕΣ ΚΡΙΘΗΣ ΔΗΝΑΡΙΟΥ.

150 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

9 ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ. ΓΕΝΙΚΗΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΩΝ ΟΦΘΑΛΜΩΝ ΚΑΙ Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΟΥ ΒΙΟΥ, ΟΥΚ ΕΣΤΙ ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ, ΑΛΛ’ ΕΚ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΣΤΙ.

Η ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ.

Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ.

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ.

Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΔΑΜ.

151 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

9 ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ. ΓΕΝΙΚΗΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

Η ΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΑΝ ΤΡΕΨΩΜΕΝ ΤΟ ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΕΙΣ ΡΗΜΑΗ ΓΕΝΙΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ:

Η ΠΤΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΔΑΜ.

Ο ΑΔΑΜ ΠΕΠΤΩΚΕ.

Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ.

Η ΣΑΡΞ ΕΠΙΘΥΜΕΙ.

152 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

10 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΥ.

ΓΕΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ.

Η ΔΙΑΒΑΣΙΣ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ.

Η ΣΤΑΥΡΩΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

ΜΕΤΟΧΟΣ ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ.

ΚΟΙΝΩΝΟΙ ΘΕΙΑΣ ΦΥΣΕΩΣ.

ΠΛΗΡΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΙΑΣ.

153 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

10 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΥ.

ΓΕΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ:

1 ΤΑ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ Ή ΑΜΕΛΕΙΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ (ΕΠΙΜΕΛΗΣ, ΑΜΕΛΗΣ, ΟΛΙΓΩΡΟΣ).

2 ΤΑ ΜΝΗΜΗΣ Ή ΛΗΘΗΣ (ΜΝΗΜΩΝ, ΑΜΝΗΜΩΝ, ΕΠΙΛΗΣΜΩΝ).

3 ΤΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ Ή ΑΠΕΙΡΙΑΣ (ΕΜΠΕΙΡΟΣ, ΑΠΕΙΡΟΣ, ΑΗΘΗΣ, ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ).

4 ΤΑ ΜΕΤΟΧΗΣ Ή ΠΛΗΣΜΟΝΗΣ (ΜΕΤΟΧΟΣ, ΚΟΙΝΩΝΟΣ, ΜΕΣΤΟΣ, ΠΛΗΡΗΣ).

ΕΠΙΜΕΛΗΣ ΤΩΝ ΘΕΙΩΝ.

ΜΝΗΜΩΝ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ.

ΠΑΣ ΓΑΡ Ο ΜΕΤΕΧΩΝ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΠΕΙΡΟΣ ΛΟΓΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

ΜΕΤΟΧΟΣ ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ.

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΝ ΥΜΙΝ ΠΑΡΑΚΑΛΩ Ο ΣΥΜΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ ΤΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ, Ο ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΣΘΑΙ ΔΟΞΗΣ ΚΟΙΝΩΝΟΣ.

ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΣΑΡΞ ΕΓΕΝΕΤΟ ΚΑΙ ΕΣΚΗΝΩΣΕΝ ΕΝ ΗΜΙΝ, ΚΑΙ ΕΘΕΑΣΑΜΕΘΑ ΤΗΝ ΔΟΞΑΝ ΑΥΤΟΥ, ΔΟΞΑΝ ΩΣ ΜΟΝΟΓΕΝΟΥΣ ΠΑΡΑ ΠΑΤΡΟΣ, ΠΛΗΡΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.

154 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

10 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΥ.

ΓΕΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ:

5 ΤΑ ΦΕΙΔΟΥΣ ΚΑΙ ΑΦΕΙΔΙΑΣ (ΦΕΙΔΩΛΟΣ, ΑΦΕΙΔΗΣ).

6 ΤΑ ΑΡΧΗΣ (ΕΞΟΥΣΙΑΣ) Ή ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ (ΕΓΚΡΑΤΗΣ, ΚΥΡΙΟΣ, ΥΠΗΚΟΟΣ, ΑΚΡΑΤΩΡ).

7 ΤΑ ΧΩΡΙΣΜΟΥ Ή ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ (ΜΟΝΟΣ, ΕΡΗΜΟΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ).

ΑΦΕΙΔΗΣ ΣΩΜΑΤΟΣ.

ΟΤΑΝ ΟΥΝ ΕΛΘΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΟΣ, ΤΙ ΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΙΣ ΓΕΩΡΓΟΙΣ ΕΚΕΙΝΟΙΣ;

(ΓΥΝΗ)ΕΡΗΜΟΣ ΑΝΔΡΟΣ.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΠΑΘΩΝ.

155 Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΗ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ:

10 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΦΑΝΕΡΩΝΗ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΥ.

ΓΕΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΦΗΡΗΜΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ:

8 ΤΑ ΣΤΕΡΗΣΕΩΣ (ΕΝΔΕΗΣ, ΓΥΜΝΟΣ, ΚΕΝΟΣ, ΟΡΦΑΝΟΣ, ΑΠΑΙΣ, ΑΠΑΤΩΡ).

9 ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑΣ (ΔΙΑΦΟΡΟΣ, ΕΤΕΡΟΣ, ΑΛΛΟΤΡΙΟΣ ΑΛΛΟΣ).

10 ΤΑ ΕΙΣ –ΙΚΟΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΑ (ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ, ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΟΣ, ΠΟΡΙΣΤΙΚΟΣ).

11 ΤΑ ΕΧΟΝΤΑ ΕΝΝΟΙΑΝ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ (ΔΙΠΛΑΣΙΟΣ, ΑΝΩΤΕΡΟΣ, ΠΡΟΤΕΡΟΣ).

ΕΝΔΕΗΣ ΦΡΕΝΩΝ.

ΜΗΤΡΟΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΑΛΛΟΤΡΙΟΣ.

ΖΩΝ ΓΑΡ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ… ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΕΝΘΥΜΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΩΝ ΚΑΡΔΙΑΣ.

ΜΑΘΗΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ.

156 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΕΑΝ ΤΡΕΨΩΜΕΝ ΤΟ ΑΦΗΡΗΜΕΝΟΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ ΕΙΣ ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ ΡΗΜΑ∙ Η ΓΕΝΙΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟΤΕ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ:

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

ΕΠΙΜΕΛΟΥΝΤΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ.

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΟΣ.

ΚΥΡΙΕΥΕΙ ΤΟΥ ΑΜΠΕΛΩΝΟΣ.

ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΕΝΘΥΜΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΩΝ ΚΑΡΔΙΑΣ

ΚΡΙΝΕΙ ΤΑΣ ΕΝΘΥΜΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑΣ ΕΝΝΟΙΑΣ.

157 Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΧΕΙ ΘΕΣΙΝ ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ.

ΑΓΓΕΛΙΑ ΣΩΤΗΡΙΑΣ (ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ).

ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΝΕΑΠΟΛΕΩΣ ΠΑΡΑΠΛΟΥΣ (ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΝ ΚΑΙ ΝΕΑΠΟΛΗΝ).

158 ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΤΟ ΙΔΙΟΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΔΥΟ ΓΕΝΙΚΑΣ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ.

ΝΑΒΟΥΧΟΔΟΝΟΣΟΡΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ ΚΑΤΑΛΗΨΙΣ.

Ο ΝΑΒΟΥΧΟΔΟΝΟΣΟΡ ΚΑΤΕΛΑΒΕ ΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

Η ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΕΞΟΡΙΑ ΤΟΥ ΑΔΑΜ.

Ο ΑΔΑΜ ΕΞΟΡΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.

159 ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΓΧΥΣΙΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΣ. Η ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ.

ΦΟΒΟΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ.

ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ Ή ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΙΟΥΔΑΙΟΙ;

160 Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ (ΣΠΑΝΙΩΣ) ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΔΕ ΔΟΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.

ΟΜΟΙΑ ΕΣΤΙ ΠΑΙΔΙΟΙΣ ΚΑΘΗΜΕΝΟΙΣ ΕΝ ΑΓΟΡΑΙΣ…

ΤΑΥΤΑ ΕΣΤΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΑ ΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ.

161 ΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΤΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΔΟΤΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΡΗΜΑΤΑ Ή ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ.

Η ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΟΣΙΣ ΗΜΙΝ.(ΕΔΩΚΕΝ ΗΜΙΝ Ο ΘΕΟΣ).

162 Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ (ΣΠΑΝΙΩΣ) ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΔΕ ΔΟΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.

ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΡΙΖΑΝ ΜΕ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΤΩΝ, ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ, Ή ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΜΕ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΕΠΙΣΗΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ:

1 ΦΙΛΙΑΝ Ή ΕΧΘΡΑΝ (ΦΙΛΟΣ, ΕΥΝΟΥΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΣ, ΠΟΛΕΜΙΟΣ, ΕΧΘΡΟΣ, ΚΑΚΟΝΟΥΣ, ΔΥΣΜΕΝΗΣ).

2 ΩΦΕΛΕΙΑΝ Ή ΒΛΑΒΗΝ (ΩΦΕΛΙΜΟΣ, ΒΛΑΒΕΡΟΣ, ΕΠΙΖΗΜΙΟΣ).

ΗΝ ΓΑΡ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΣ ΑΥΤΟΙΣ.

ΠΟΙΗΣΑΤΕ ΕΑΥΤΟΙΣ ΦΙΛΟΥΣ ΕΚ ΤΟΥ ΜΑΜΩΝΑ.

ΤΑΥΤΑ ΕΣΤΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΑ ΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ.

163 Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ (ΣΠΑΝΙΩΣ) ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΔΕ ΔΟΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.

ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΡΙΖΑΝ ΜΕ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΤΩΝ, ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ, Ή ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΜΕ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΕΠΙΣΗΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ:

3 ΕΥΠΕΙΘΕΙΑΝ Ή ΥΠΟΤΑΓΗΝ (ΕΥΠΕΙΘΗΣ, ΥΠΗΚΟΟΣ).

4 ΤΟ ΑΡΜΟΖΟΝ Ή ΤΟ ΜΗ ΑΡΜΟΖΟΝ (ΑΡΜΟΔΙΟΣ, ΠΡΕΠΩΔΗΣ, ΑΠΡΕΠΗΣ, ΑΝΑΡΜΟΣΤΟΣ).

5 ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Ή ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΥΤΩΝ (ΟΜΟΙΟΣ, ΑΝΟΜΟΙΟΣ, ΠΑΡΑΠΛΗΣΙΟΣ, ΠΡΟΣΦΕΡΗΣ).

ΥΙΟΣ ΕΥΠΕΙΘΗΣ ΤΩ ΠΑΤΡΙ.

ΤΟ ΑΙΣΧΡΟΝ ΕΣΤΙ ΑΝΑΡΜΟΣΤΟΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ.

ΟΜΟΙΑ ΕΣΤΙ ΠΑΙΔΙΟΙΣ ΚΑΘΗΜΕΝΟΙΣ ΕΝ ΑΓΟΡΑΙΣ…

164 Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ (ΣΠΑΝΙΩΣ) ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΔΕ ΔΟΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.

ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΡΙΖΑΝ ΜΕ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΤΩΝ, ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ, Ή ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΜΕ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΕΠΙΣΗΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ:

6  ΙΣΟΤΗΤΑ Ή ΣΥΜΦΩΝΙΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΥΤΩΝ (ΙΣΟΣ, ΑΝΙΣΟΣ, ΙΣΟΡΡΟΠΟΣ, ΣΥΜΦΩΝΟΣ, ΣΥΝΩΔΟΣ, ΟΜΟΓΛΩΣΣΟΣ).

7 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ Ή ΔΙΑΔΟΧΗΝ (ΑΚΟΛΟΥΘΟΣ, ΔΙΑΔΟΧΟΣ).

ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΙΔΙΟΝ ΕΛΕΓΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ, ΙΣΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΠΟΙΩΝ ΤΩ ΘΕΩ.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ.

165 Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ (ΣΠΑΝΙΩΣ) ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΔΕ ΔΟΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.

ΕΠΙΘΕΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΡΙΖΑΝ ΜΕ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΤΩΝ, ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ, Ή ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΜΕ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΕΠΙΣΗΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ. ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ:

8 ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΝ Ή ΜΕΙΞΙΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΩΝ (ΠΛΗΣΙΟΣ, ΓΕΙΤΩΝ, ΟΜΟΡΟΣ, ΑΜΙΚΤΟΣ).

9 ΠΟΛΛΑ ΣΥΝΘΕΤΑ ΜΕ ΤΑΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΕΝ Ή ΣΥΝ (ΣΥΓΓΕΝΗΣ, ΣΥΜΦΥΤΟΣ, ΕΜΦΥΤΟΣ).

ΟΜΟΡΟΙ ΗΣΑΝ ΤΟΙΣ ΦΙΛΙΣΤΑΙΟΙΣ.

ΕΙ ΓΑΡ ΣΥΜΦΥΤΟΙ ΓΕΓΟΝΑΜΕΝ ΤΩ ΟΜΟΙΩΜΑΤΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΥΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΕΣΟΜΕΘΑ.

ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΑΙΣ ΨΥΧΑΙΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ, ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΙΤΗΣΩΜΕΘΑ.

ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΕΙΝ ΕΜΦΥΤΟΝ ΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ ΕΣΤΙ.

166 Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ (ΣΠΑΝΙΩΣ) ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΔΕ ΔΟΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΤΑ ΕΠΙΘΕΤΑ ΦΙΛΟΣ, ΟΙΚΕΙΟΣ, ΕΧΘΡΟΣ, ΠΟΛΕΜΙΟΣ, ΔΙΑΔΟΧΟΣ Κ.ΛΠ. ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΤΑΝ ΛΑΜΒΑΝΩΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΩΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ.

ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

ΠΟΛΕΜΙΟΙ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ.

ΦΙΛΟΣ ΤΩ ΚΑΙΣΑΡΙ.

167 Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ

Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΟΝΟΜΑΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ή ΕΠΙΘΕΤΑ ΚΑΙ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΟ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑΝ.

ΟΥΤΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΕΣΤΙ.

ΑΝΕΠΕΣΟΝ ΟΥΝ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΩΣΕΙ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΟΙ.

168 Γ΄. ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ

ΟΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΡΗΜΑΤΑ (ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΚΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ) Ή ΑΛΛΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ.

ΟΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΤΡΟΠΟΝ, ΧΡΟΝΟΝ, ΤΟΠΟΝ, ΟΡΓΑΝΟΝ, ΠΟΣΟΝ, ΑΝΑΦΟΡΑΝ, ΑΙΤΙΟΝ.

ΤΟΥ ΔΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΟΥΤΩΣ ΗΝ.

ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. ΑΜΗΝ.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ.

ΠΝΕΥΜΑ ΘΕΟΥ ΕΠΕΦΕΡΕΤΟ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥ ΥΔΑΤΟΣ.

ΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΛΕΗΣΟΝ ΗΜΑΣ.

ΚΑΙ ΕΙΔΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΟΣΑ ΕΠΟΙΗΣΕ, ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΚΑΛΑ ΛΙΑΝ.

ΚΑΙ ΕΙΔΕΝ Η ΓΥΝΗ, ΟΤΙ ΚΑΛΟΝ ΤΟ ΞΥΛΟΝ ΕΙΣ ΒΡΩΣΙΝ.

ΠΕΡΙ ΕΝΔΥΜΑΤΟΣ ΤΙ ΜΕΡΙΜΝΑΤΕ;

ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ, ΕΒΟΩΝ ΣΟΙ ΖΩΟΔΟΤΑ.

169 ΟΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΚΑΘΑΡΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ

2 ΤΟΥΣ ΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ ΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΥΣ.

ΟΙ ΚΑΘΑΡΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΡΟΠΟΝ, ΧΡΟΝΟΝ, ΤΟΠΟΝ ΚΑΙ ΠΟΣΟΝ.

ΚΑΙ ΗΜΕΙΣ ΜΕΝ ΔΙΚΑΙΩΣ∙ ΑΞΙΑ ΓΑΡ ΩΝ ΕΠΡΑΞΑΜΕΝ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ.

ΝΥΝΙ ΔΕ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΓΗΓΕΡΤΑΙ.

ΟΠΟΥ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΥΜΩΝ, ΕΚΕΙ ΕΣΤΑΙ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΥΜΩΝ.

ΑΦΕΩΝΤΑΙ ΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑΙ ΑΥΤΗΣ ΑΙ ΠΟΛΛΑΙ, ΟΤΙ ΗΓΑΠΗΣΕ ΠΟΛΥ∙ Ω ΔΕ ΟΛΙΓΟΝ ΑΦΙΕΤΑΙ, ΟΛΙΓΟΝ ΑΓΑΠΑ.

170 ΟΙ ΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ:

1 ΠΛΑΓΙΑΙ ΠΤΩΣΕΙΣ ΜΕΤΑ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ, ΟΠΟΤΕ ΚΑΙ ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΙ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ.

2 ΠΛΑΓΙΑΙ ΠΤΩΣΕΙΣ ΑΝΕΥ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ.

3 ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ.

ΟΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΟΥΤΟΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΡΟΠΟΝ, ΧΡΟΝΟΝ, ΤΟΠΟΝ, ΟΡΓΑΝΟΝ, ΠΟΣΟΝ, ΑΝΑΦΟΡΑΝ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑΝ.

Ο ΜΗ ΩΝ ΜΕΤ’ ΕΜΟΥ ΚΑΤ’ ΕΜΟΥ ΕΣΤΙ, ΚΑΙ Ο ΜΗ ΣΥΝΑΓΩΝ ΜΕΤ’ ΕΜΟΥ ΣΚΟΡΠΙΖΕΙ.

ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΥΝΑΓΩΓΩΝ, ΟΝΟΜΑΤΙ ΙΑΕΙΡΟΣ.

ΕΠΛΑΣΕ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΩ ΒΟΗΘΟΝ.

171 ΤΡΟΠΟΣ ΕΚΦΟΡΑΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

1 ΤΡΟΠΟΣ

Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΩΣ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

Α) ΔΙΑ ΤΩΝ ΤΡΟΠΙΚΩΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΩΝ.

Β) ΔΙ’ ΕΜΠΡΟΘΕΤΩΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΩΝ.

Γ) ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ.

Δ) ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ.

ΤΟΥ ΔΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΟΥΤΩΣ ΗΝ…

ΚΑΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΣΤΑΥΡΟΥΣΙ ΔΥΟ ΛΗΣΤΑΣ, ΕΝΑ ΕΚ ΔΕΞΙΩΝ ΚΑΙ ΕΝΑ ΕΞ ΕΥΩΝΥΜΩΝ ΑΥΤΟΥ.

ΦΟΒΩ ΠΡΟΣΕΛΘΕ, ΜΗ ΦΛΕΓΗΣ…ΤΩΔΕ ΠΡΟΣΕΥΞΑΙ ΤΩ ΤΡΟΠΩ ΜΕΤΑ ΤΡΟΜΟΥ.

ΔΩΡΕΑΝ ΕΛΑΒΕΤΕ, ΔΩΡΕΑΝ ΔΟΤΕ.

172ΧΡΟΝΟΣ

Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΟΤΕ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

Α) ΔΙΑ ΧΡΟΝΙΚΟΥ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΟΣ.

Β) ΔΙ’ ΕΜΠΡΟΘΕΤΩΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΩΝ.

Γ) ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΦΥΣΙΚΗΝ ΔΙΑΙΡΕΣΙΝ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (ΗΜΕΡΑΣ,ΝΥΚΤΟΣ, ΘΕΡΟΥΣ, ΧΕΙΜΩΝΟΣ, ΕΑΡΟΣ, ΕΣΠΕΡΑΣ Ή ΔΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΜΕΤ’ ΑΠΟΛΥΤΟΥ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟΥ Ή ΠΟΣΟΤΙΚΟΥ ΕΠΙΘΕΤΟΥ.

Δ) ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ.

Ε) ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ.

Η ΠΑΡΘΕΝΟΣ ΣΗΜΕΡΟΝ, ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΥΣΙΟΝ ΤΙΚΤΕΙ.

Ο ΚΑΤΑΛΥΩΝ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΚΑΙ ΕΝ ΤΡΙΣΙΝ ΗΜΕΡΑΙΣ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ!

ΚΑΤΑΞΙΩΣΟΝ, ΚΥΡΙΕ, ΕΝ ΤΗ ΕΣΠΕΡΑ ΤΑΥΤΗ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΥΣ ΦΥΛΑΧΘΗΝΑΙ ΗΜΑΣ.

ΚΑΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΝΥΚΤΟΣ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΜΝΗΜΑΣΙ ΚΑΙ ΕΝ ΤΑΙΣ ΟΡΕΣΙΝ ΗΝ.

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΔΕ ΙΝΑ ΜΗ ΓΕΝΗΤΑΙ Η ΦΥΓΗ ΥΜΩΝ ΧΕΙΜΩΝΟΣ ΜΗΔΕ ΣΑΒΒΑΤΩ.

ΕΞΕΤΕ ΘΛΙΨΙΝ ΗΜΕΡΩΝ ΔΕΚΑ.

ΟΥΣΗΣ ΟΥΝ ΟΨΙΑΣ ΤΗ ΗΜΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΙΑ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ…

ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΜΕΘ’ ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ, ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΓΝΩΚΑΣ ΜΕ, ΦΙΛΙΠΠΕ;

173 ΤΟΠΟΣ

Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΠΟΥ; ΕΚ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ; ΠΡΟΣ ΠΟΙΟΝ ΤΟΠΟΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ;

ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΟΥΤΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ:

Α) ΤΗΝ ΕΝ ΤΟΠΩ ΣΤΑΣΙΝ: ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΛΗΓΟΥΝ ΕΙΣ –ΟΥ (ΑΥΤΟΥ, ΑΛΛΑΧΟΥ, ΠΑΝΤΑΧΟΥ), ΕΙΣ –ΘΙ (ΑΥΤΟΘΙ, ΑΛΛΑΧΟΘΙ), ΕΙΣ –ΟΙ ( ΟΙΚΟΙ, ΜΕΓΑΡΟΙ, ΙΣΘΜΟΙ), ΕΙΣ –ΗΣΙ, -ΑΣΙ ( ΑΘΗΝΗΣΙ, ΟΛΥΜΠΙΑΣΙ) ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ ΑΠΡΟΘΕΤΟΝ (ΣΠΑΝΙΩΣ) Ή ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΕΩΣ ΕΝ.

ΚΑΘΙΣΑΤΕ ΑΥΤΟΥ ΕΩΣ ΟΥ ΑΠΕΛΘΩΝ ΠΡΟΣΕΥΞΩΜΑΙ ΕΚΕΙ.

ΤΑΥΤΑ ΕΙΠΩΝ ΕΠΤΥΣΕ ΧΑΜΑΙ.

ΕΧΕΤΕ ΤΙ ΒΡΩΣΙΜΟΝ ΕΝΘΑΔΕ;

ΕΚΕΙΝΟΙ ΔΕ ΕΞΕΛΘΟΝΤΕΣ ΕΚΗΡΥΞΑΝ ΠΑΝΤΑΧΟΥ, ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΣΥΝΕΡΓΟΥΝΤΟΣ.

ΕΝ ΤΩ ΣΠΗΛΑΙΩ ΤΙΚΤΕΤΑΙ, ΕΝ ΦΑΤΝΗ ΤΩΝ ΑΛΟΓΩΝ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.

ΦΩΝΗ ΕΝ ΡΑΜΑ ΟΙΚΟΥΣΘΗ.

ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ ΕΝ ΤΗ ΕΡΗΜΩ.

174 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΠΟΥ; ΕΚ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ; ΠΡΟΣ ΠΟΙΟΝ ΤΟΠΟΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ;

ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΟΥΤΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ:

B) ΤΗΝ ΕΚ ΤΟΠΟΥ ΚΙΝΗΣΙΝ: ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΛΗΓΟΥΝ ΕΙΣ –ΘΕΝ (ΑΘΗΝΗΘΕΝ, ΟΙΚΟΘΕΝ, ΕΚΕΙΘΕΝ) ΚΑΙ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΕΚ Ή ΑΠΟ.

ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΣ ΕΚΕΙΘΕΝ ΕΙΔΕΝ ΑΛΛΟΥΣ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΟΥΣ.

ΚΑΙ ΠΟΘΕΝ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟ ΙΝΑ ΕΛΘΗ Η ΜΗΤΗΡ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΡΟΣ ΜΕ;

ΕΡΕΙΤΕ ΤΩ ΟΡΕΙ ΤΟΥΤΩ, ΜΕΤΑΒΗΘΙ ΕΝΤΕΥΘΕΝ ΕΚΕΙ, ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΗΣΕΤΑΙ.

Ο ΑΝΑΒΑΙΝΩΝ ΑΛΛΑΧΟΘΕΝ, ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΛΕΠΤΗΣ ΕΣΤΙ ΚΑΙ ΛΗΣΤΗΣ.

ΚΑΙ ΗΡΧΟΝΤΟ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΠΑΝΤΑΧΟΘΕΝ.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝ ΜΟΥ ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ ΟΘΕΝ ΕΞΗΛΘΟΝ.

ΕΣΩΘΕΝ ΓΑΡ ΕΚ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΟΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΕΚΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ.

ΕΞΩΘΕΝ ΜΑΧΑΙ, ΕΣΩΘΕΝ ΦΟΒΟΙ.

ΕΚ ΣΟΥ ΓΑΡ ΕΞΕΛΕΥΣΕΤΑΙ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ.

ΕΞ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΕΚΑΛΕΣΑ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΜΟΥ.

ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΦΩΝΗ ΕΚ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ ΛΕΓΟΥΣΑ.

ΙΔΟΥ ΜΑΓΟΙ ΑΠΟ ΑΝΑΤΟΛΩΝ ΠΑΡΕΓΕΝΟΝΤΟ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

ΕΞΕΠΛΕΥΣΑΜΕΝ ΑΠΟ ΦΙΛΙΠΠΩΝ ΚΑΙ ΗΛΘΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΡΩΑΔΑ.

ΑΠΟ ΔΕ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ ΠΕΜΨΑΣ ΕΙΣ ΕΦΕΣΟΝ ΜΕΤΕΚΑΛΕΣΑΤΟ ΤΟΥΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ.

175 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΠΟΥ; ΕΚ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ; ΠΡΟΣ ΠΟΙΟΝ ΤΟΠΟΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ;

ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΟΥΤΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ:

Γ) ΤΗΝ ΠΡΟΣ ΤΟΠΟΝ ΚΙΝΗΣΙΝ. ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΛΗΓΟΥΝ ΕΙΣ –ΣΕ, -ΖΕ, -ΔΕ (ΕΚΕΙΣΕ, ΟΙΚΑΔΕ, ΑΘΗΝΑΖΕ) ΚΑΙ ΜΕ ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΝ ΓΕΝΙΚΗΝ Ή ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΝ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ.

ΕΚΕΙΣΕ ΓΑΡ (ΤΥΡΟΝ) ΗΝ ΤΟ ΠΛΟΙΟΝ ΑΠΟΦΟΡΤΙΖΟΜΕΝΟΝ ΤΟΝ ΓΟΜΟΝ.

ΚΥΡΙΕ, ΔΟΣ ΜΟΙ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΥΔΩΡ, ΙΝΑ ΜΗ ΔΙΨΩ ΜΗΔΕ ΕΡΧΟΜΑΙ ΕΝΘΑΔΕ ΑΝΤΛΕΙΝ.

ΦΕΥΓΕ ΕΙΣ ΑΙΓΥΠΤΟΝ.

ΕΙΣΕΛΘΕ ΕΙΣ ΤΟ ΤΑΜΙΕΙΟΝ ΣΟΥ.

Η ΕΙΣ ΑΔΟΥ ΚΑΘΟΔΟΣ.

ΚΑΙ ΠΕΣΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΕΚΥΛΙΕΤΟ ΑΦΡΙΖΩΝ.

ΕΞΕΠΟΡΕΥΕΤΟ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

ΥΠΑΓΕΓΕΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΕΙΝΑ.

176 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΠΟΥ; ΕΚ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ; ΠΡΟΣ ΠΟΙΟΝ ΤΟΠΟΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΥ ΤΟΠΟΥ;

ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΟΥΤΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ:

Δ) ΤΗΝ ΔΙΑ ΤΟΠΟΥ ΚΙΝΗΣΙΝ. ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΛΗΓΟΥΝ ΕΙΣ –Η ΚΑΙ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑ Ή ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΕΩΣ ΚΑΤΑ.

ΔΙ’ ΑΛΛΗΣ ΟΔΟΥ ΑΝΕΧΩΡΗΣΑΝ.

ΟΥΚ ΕΠ’ ΑΡΤΩ ΜΟΝΩ ΖΗΣΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΛΛ’ ΕΠΙ ΠΑΝΤΙ ΡΗΜΑΤΙ ΕΚΠΟΡΕΥΟΜΕΝΩ ΔΙΑ ΣΤΟΜΑΤΟΣ ΘΕΟΥ.

ΠΑΡΕΠΟΡΕΥΟΝΤΟ ΔΙΑ ΤΗΣ ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ.

ΔΙΩΔΕΥΕ ΚΑΤΑ ΠΟΛΙΝ ΚΑΙ ΚΩΜΗΝ ΚΗΡΥΣΣΩΝ.

ΔΙΗΡΧΟΝΤΟ ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΚΩΜΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΜΕΝΟΙ.

177 ΟΡΓΑΝΟΝ

Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΡΓΑΝΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΜΕ ΤΙ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

1 ΔΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΕΩΣ ΔΙΑ.

2 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ. ΑΥΤΗ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΔΟΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΚΡΙΣΙΝ, ΕΙΚΑΣΙΑΝ, ΜΕΤΡΟΝ, ΤΙΜΩΡΙΑΝ.

ΤΙΣ Η ΣΟΦΙΑ Η ΔΟΘΕΙΣΑ ΑΥΤΩ, ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΟΙΑΥΤΑΙ ΔΙΑ ΤΩΝ ΧΕΙΡΩΝ ΑΥΤΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ;

ΕΙΠΕ ΔΙΑ ΠΑΡΑΒΟΛΗΣ

Η ΧΑΡΙΣ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΙΑ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΓΕΝΕΤΟ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ, ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ.

ΚΟΠΙΩΜΕΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΑΙΣ ΙΔΙΑΙΣ ΧΕΡΣΙ.

178 Η ΔΟΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΔΗΛΟΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΝ. ΑΥΤΗ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΔΟΤΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΡΗΜΑΤΑ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ.

ΠΑΥΛΟΣ ΕΠΟΡΕΥΘΗ ΧΕΙΜΩΝΙ.

ΙΟΥΔΑΣ ΟΧΛΩ ΙΚΑΝΩ ΑΦΙΚΕΤΟ.

179 ΠΟΣΟΝ

Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΟΣΟΝ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

1 ΔΙΑ ΤΩΝ ΠΟΣΟΤΙΚΩΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΩΝ ΑΓΑΝ, ΛΙΑΝ, ΠΑΝΥ, ΣΦΟΔΡΑ, ΑΠΑΞ, ΔΙΣ Κ.ΛΠ.

ΗΡΩΔΗΣ…ΕΘΥΜΩΘΗ ΛΙΑΝ.

ΕΧΑΡΗΝ ΛΙΑΝ.

ΙΔΟΝΤΕΣ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΑ ΕΧΑΡΗΣΑΝ ΧΑΡΑΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΣΦΟΔΡΑ.

ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ…ΕΦΟΒΗΘΗΣΑΝ ΣΦΟΔΡΑ.

ΑΠΑΞ ΕΛΙΘΑΣΘΗΝ.

ΑΠΑΞ ΤΟΥ ΕΝΙΑΥΤΟΥ ΜΟΝΟΣ Ο ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ…

ΝΗΣΤΕΥΩ ΔΙΣ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ.

ΠΡΙΝ Ή ΔΙΣ ΑΛΕΚΤΟΡΑ ΦΩΝΗΣΑΙ ΤΡΙΣ ΑΠΑΡΝΗΣΗ ΜΕ.

180 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΟΣΟΝ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

2 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ. ΑΥΤΗ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΤΟΥ ΤΙΜΗΜΑΤΟΣ Ή ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΓΟΡΑΝ, ΠΩΛΗΣΙΝ, ΑΞΙΑΝ.

ΑΒΡΑΑΜ ΩΝΕΙΤΑΙ ΜΝΗΜΑ ΑΡΓΥΡΙΟΥ.

ΣΤΡΟΥΘΙΟΝ ΕΝ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ ΑΠΕΔΟΤΟ ΑΣΣΑΡΙΟΥ.

ΤΙΜΗΣ ΗΓΟΡΑΣΘΗΤΕ∙ ΜΗ ΓΙΝΕΣΘΕ ΔΟΥΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ.

181 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΟΣΟΝ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

3 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ. ΑΥΤΗ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ Ή ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΠΑΡΑΘΕΤΙΚΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ.

ΕΙ ΔΕ ΤΟΝ ΧΟΡΤΟΝ…Ο ΘΕΟΣ ΟΥΤΩΣ ΑΜΦΙΕΝΝΥΣΙΝ, ΟΥ ΠΟΛΛΩ ΜΑΛΛΟΝ ΥΜΑΣ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΟΙ;

ΤΟΣΟΥΤΩ ΚΡΕΙΤΤΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, ΟΣΩ ΔΙΑΦΟΡΩΤΕΡΟΝ ΠΑΡ’ ΑΥΤΟΥΣ ΚΕΚΛΗΡΟΝΟΜΗΚΕΝ ΟΝΟΜΑ.

182 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΣΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΟΣΟΝ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

4 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΠΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟΠΙΚΗΝ ΕΚΤΑΣΙΝ Ή ΧΡΟΝΙΚΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑΝ.

ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΔΥΟ ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΗΣΑΝ ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΙ ΕΝ ΑΥΤΗ ΤΗ ΗΜΕΡΑ ΕΙΣ ΚΩΜΗΝ ΑΠΕΧΟΥΣΑΝ ΣΤΑΔΙΟΥΣ ΕΞΗΚΟΝΤΑ ΑΠΟ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ, Η ΟΝΟΜΑ ΕΜΜΑΟΥΣ.

ΝΗΣΤΕΥΣΑΣ ΗΜΕΡΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΚΑΙ ΝΥΚΤΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΥΣΤΕΡΟΝ ΕΠΕΙΝΑΣΕ.

ΙΝΑ ΕΚΕΙ ΤΡΕΦΩΣΙΝ ΑΥΤΗΝ ΗΜΕΡΑΣ ΧΙΛΙΑΣ ΔΙΑΚΟΣΙΑΣ ΕΞΗΚΟΝΤΑ…

ΚΑΙ ΕΚΡΑΤΗΣΕ ΤΟΝ ΔΡΑΚΟΝΤΑ…ΚΑΙ ΕΔΗΣΕΝ ΑΥΤΟΝ ΧΙΛΙΑ ΕΤΗ.

ΚΑΙ ΕΔΟΘΗ ΑΥΤΩ ΕΞΟΥΣΙΑ ΠΟΛΕΜΟΝ ΠΟΙΗΣΑΙ ΜΗΝΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΔΥΟ.

183 ΑΝΑΦΟΡΑΝ

Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΚΑΤΑ ΤΙ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

1 ΔΙ’ ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΥ ΓΕΝΙΚΗΣ Ή ΔΙ’ ΕΜΠΡΟΘΕΤΟΥ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ.

ΜΗ ΟΥΝ ΜΕΡΙΜΝΗΣΗΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΡΙΟΝ.

ΙΔΟΥ Ο ΠΑΙΣ ΜΟΥ, ΟΝ ΗΡΕΤΙΣΑ, Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΜΟΥ, ΕΙΣ ΟΝ ΕΥΔΟΚΗΣΕΝ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ.

ΤΙΣ ΕΞ ΥΜΩΝ ΕΛΕΓΧΕΙ ΜΕ ΠΕΡΙ ΑΜΑΡΤΙΑΣ;

ΕΧΩΝ ΠΙΣΤΙΝ ΚΑΙ ΑΓΑΘΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ, ΗΝ ΤΙΝΕΣ ΑΠΩΣΑΜΕΝΟΙ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΕΝΑΥΑΓΗΣΑΝ.

ΤΙ ΟΥΝ ΕΡΟΥΜΕΝ ΠΡΟΣ ΤΑΥΤΑ; ΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ, ΤΙΣ ΚΑΘ’ ΗΜΩΝ;

ΔΙΑΤΙ ΟΥ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΣΙΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΣΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ ΤΩΝ ΠΡΕΒΥΤΕΡΩΝ;

ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΝΤΑ ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ.

ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΑ…

184 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΚΑΤΑ ΤΙ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

2 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΠΑΝΙΩΣ, ΔΟΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ.

ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΠΩΣ ΕΧΕΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ;

ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΙΔΙΟΝ ΕΛΕΓΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ, ΙΣΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΠΟΙΩΝ ΤΩ ΘΕΩ.

Ο ΕΝΑΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΠΑΘΕ ΣΑΡΚΙ.

ΝΟΣΟΥΝΤΑ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ, ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑ ΣΟΥ…

185 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΚΑΤΑ ΤΙ;

ΟΥΤΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

3 ΔΙ’ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ.

ΟΥ ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΙΚΑΝΟΣ ΤΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΒΑΣΤΑΣΑΙ.

ΤΑΥΤΑ ΠΑΡΑΘΟΥ ΠΙΣΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ, ΟΙΤΙΝΕΣ ΙΚΑΝΟΙ ΕΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΥΣ ΔΙΔΑΞΑΙ.

ΟΥΚΕΤΙ ΕΙΜΙ ΑΞΙΟΣ ΚΛΗΘΗΝΑΙ ΥΙΟΣ ΣΟΥ.

ΙΔΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΤ’ ΕΜΕ ΟΥ ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΑΞΙΟΣ ΤΟ ΥΠΟΔΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΔΩΝ ΛΥΣΑΙ.

ΤΙΣ ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙΝ ΑΝΟΙΞΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΚΑΙ ΛΥΣΑΙ ΤΑΣ ΣΦΡΑΓΙΔΑΣ ΑΥΤΟΥ;

186 ΑΙΤΙΟΝ

Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

ΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ ΔΕ ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΠΑΙΔΕΥΟΜΕΘΑ, ΙΝΑ ΜΗ ΣΥΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ ΚΑΤΑΚΡΙΘΩΜΕΝ.

ΑΠΟ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΜΟΥ ΑΜΑΡΤΙΩΝ, ΑΣΘΕΝΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ, ΑΣΘΕΝΕΙ ΜΟΥ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ.

ΕΝΕΚΕΝ ΤΟΥΤΟΥ ΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ.

187 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

1 ΔΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΕΝΕΚΑ, ΥΠΟ, ΑΠΟ, ΕΚ.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΔΕΔΙΩΓΜΕΝΟΙ ΕΝΕΚΕΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ.

ΑΠΟ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΑΥΤΟΥ ΥΠΑΓΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΟΣΑ ΕΧΕΙ ΠΩΛΕΙ…

ΕΤΙ ΔΕ ΑΠΙΣΤΟΥΝΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΖΟΝΤΩΝ ΕΙΠΕΝ ΑΥΤΟΙΣ∙ ΕΧΕΤΕ ΤΙ ΒΡΩΣΙΜΟΝ ΕΝΘΑΔΕ;

ΚΑΘΗΛΩΣΟΝ ΕΚ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΣΟΥ ΤΑΣ ΣΑΡΚΑΣ ΗΜΩΝ…

188 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

2 ΔΙΑ ΔΟΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΕΩΣ ΕΠΙ.

3 ΔΙΑ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΔΙΑ, ΠΑΡΑ, ΚΑΤΑ.

ΧΑΙΡΕΙ ΕΠ’ ΑΥΤΩ ΜΑΛΛΟΝ Ή ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΕΝΕΝΗΚΟΝΤΑ ΕΝΝΕΑ.

ΟΣ ΑΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΥΤΟΥ ΜΗ ΕΠΙ ΠΟΡΝΕΙΑ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΗ ΑΛΛΗΝ, ΜΟΙΧΑΤΑΙ.

ΕΠΙ ΤΩ ΡΗΜΑΤΙ ΣΟΥ ΧΑΛΑΣΩ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ.

ΔΙΑ ΦΘΟΝΟΝ ΠΑΡΕΔΩΚΑΝ ΑΥΤΟΝ.

ΔΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΑΥΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΜΟΙ.

ΕΑΝ ΕΙΠΗ Ο ΠΟΥΣ, ΟΤΙ ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΧΕΙΡ, ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΕΚ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, -ΟΥ ΠΑΡΑ ΤΟΥΤΟ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΕΚ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ;

ΕΞΕΣΤΙΝ ΑΝΘΡΩΠΩ ΑΠΟΛΥΣΑΙ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΠΑΣΑΝ ΑΙΤΙΑΝ;

ΑΔΕΛΦΟΙ, ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΑΓΝΟΙΑΝ ΕΠΡΑΞΑΤΕ.

189 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

4 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ.

5 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ.

ΕΒΡΑΙΟΙ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΕΔΙΩΞΑΝ ΑΣΕΒΕΙΑΣ.

ΙΝΑ ΜΗ ΤΩ ΣΤΑΥΡΩ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΙΩΚΩΝΤΑΙ.

ΠΙΣΤΕΙ ΠΛΕΙΟΝΑ ΘΥΣΙΑΝ ΑΒΕΛ ΠΑΡΑ ΚΑΪΝ ΠΡΟΣΗΝΕΓΚΕ ΤΩ ΘΕΩ.

ΠΙΣΤΕΙ ΕΝΩΧ ΜΕΤΕΤΕΘΗ ΤΟΥ ΜΗ ΙΔΕΙΝ ΘΑΝΑΤΟΝ.

ΠΙΣΤΕΙ ΧΡΗΜΑΤΙΣΘΕΙΣ ΝΩΕ…ΚΑΤΕΣΚΕΥΑΣΕ ΚΙΒΩΤΟΝ.

ΠΙΣΤΕΙ ΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΑΒΡΑΑΜ ΥΠΗΚΟΥΣΕΝ ΕΞΕΛΘΕΙΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟΝ ΟΝ ΕΜΕΛΛΕ ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ.

190 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

1 ΔΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ, ΕΝΕΚΑ, ΕΝΕΚΕΝ, ΧΑΡΙΝ.

ΟΙ ΠΛΕΙΟΥΣ ΟΥΚ ΗΔΕΙΣΑΝ ΤΙΝΟΣ ΕΝΕΚΕΝ ΣΥΝΕΛΗΛΥΘΕΙΣΑΝ.

ΜΗ ΕΝΕΚΕΝ ΒΡΩΜΑΤΟΣ ΚΑΤΑΛΥΕ ΤΟ ΕΡΓΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

ΟΥΤΟΙ ΕΙΣΙ ΓΟΓΓΥΣΤΑΙ…ΘΑΥΜΑΖΟΝΤΕΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΩΦΕΛΕΙΑΣ ΧΑΡΙΝ.

ΚΑΙ ΧΑΡΙΝ ΤΙΝΟΣ ΕΣΦΑΞΕΝ ΑΥΤΟΝ(ΑΒΕΛ);

191 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

2 ΔΙΑ ΔΟΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΘΕΣΕΩΣ ΕΠΙ.

ΣΥΝΕΚΟΜΙΣΑΝ ΔΕ ΤΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΑΝΔΡΕΣ ΕΥΛΑΒΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΑΝ ΚΟΠΕΤΟΝ ΜΕΓΑΝ ΕΠ’ ΑΥΤΩ.

ΚΑΙ ΚΛΑΥΣΟΥΣΙΝ ΑΥΤΗΝ ΚΑΙ ΚΟΨΟΝΤΑΙ ΕΠ’ ΑΥΤΗ ΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ ΤΗΣ ΓΗΣ.

ΚΛΑΥΣΑΤΕ ΟΛΟΛΥΖΟΝΤΕΣ ΕΠΙ ΤΑΙΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΙΣ ΥΜΩΝ ΤΑΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑΙΣ.

192 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

3 ΔΙ’ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΘΕΣΕΩΝ ΕΙΣ, ΠΡΟΣ, ΕΠΙ, ΔΙΑ, ΚΑΤΑ.

ΜΩΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑΝ ΥΜΩΝ ΕΠΕΤΡΕΨΕΝ ΥΜΙΝ ΑΠΟΛΥΣΑΙ ΤΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΥΜΩΝ.

ΕΦΟΒΗΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΟΧΛΟΝ∙ ΕΓΝΩΣΑΝ ΓΑΡ ΟΤΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΑΥΤΟΝ ΑΠΗΛΘΟΝ.

ΚΥΡΙΕ, ΠΡΟΣ ΗΜΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΑΥΤΗΝ ΛΕΓΕΙΣ Ή ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΠΑΝΤΑΣ;

ΣΠΛΑΓΧΝΙΖΟΜΑΙ ΕΠΙ ΤΟΝ ΟΧΛΟΝ

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΜΑΤΙΣΜΟΝ ΜΟΥ ΕΒΑΛΟΝ ΚΛΗΡΟΝ.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΕΓΕΝΕΤΟ.

ΟΙΝΩ ΟΛΙΓΩ ΧΡΩ ΔΙΑ ΤΟΝ ΣΤΟΜΑΧΟΝ ΣΟΥ.

ΚΑΤΑ ΑΓΝΟΙΑΝ ΕΠΡΑΞΑΤΕ, ΩΣΠΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΥΜΩΝ.

ΤΩ ΔΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩ Ο ΜΙΣΘΣΟΣ ΟΥ ΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΟΦΕΙΛΗΜΑ.

193 Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΔΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ: ΥΠΟ ΠΟΙΟΥ; ΔΙΑ ΠΟΙΑΝ ΑΙΤΙΑΝ; ΔΙΑ ΠΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟΝ; ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ Ο ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

2 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

3 ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ.

Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΕΛΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ.

ΠΟΣΟΙ ΜΙΣΘΙΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΣΙΝ ΑΡΤΩΝ, ΕΓΩ ΔΕ ΛΙΜΩ ΑΠΟΛΛΥΜΑΙ!

ΣΥΓΧΩΡΗΣΩΜΕΝ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙ.

ΑΝΑΣΤΗΣΟΝ ΜΕ ΤΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΑΝΤΑ.

194 ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΙΤΙΟΝ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥΤΟ: ΕΙΣ ΤΟ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΝ ΑΙΤΙΟΝ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΠΡΑΞΙΣ, ΕΝΩ ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΙΤΙΟΝ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΠΡΑΞΙΣ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΙΤΙΑ.

ΠΙΣΤΕΙ ΕΝΩΧ ΜΕΤΕΤΕΘΗ ΤΟΥ ΜΗ ΙΔΕΙΝ ΘΑΝΑΤΟΝ.

ΚΛΑΥΣΑΤΕ ΟΛΟΛΥΖΟΝΤΕΣ ΕΠΙ ΤΑΙΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΙΣ ΥΜΩΝ ΤΑΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΑΙΣ.

195 ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ

Α. ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ- ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΝ

1 ΟΡΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΑΙ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΝΟΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ. Η ΕΝΝΟΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ.

ΚΡΕΙΣΣΟΝ ΟΙΚΕΙΝ ΕΝ ΓΗ ΕΡΗΜΩ Ή ΜΕΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΜΑΧΙΜΟΥ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΩΔΟΥΣ ΚΑΙ ΟΡΓΙΛΟΥ.

ΚΡΕΙΣΣΩΝ ΗΜΕΡΑ ΜΙΑ ΕΝ ΤΑΙΣ ΑΥΛΑΙΣ ΣΟΥ ΥΠΕΡ ΧΙΛΙΑΔΑΣ.

ΕΞΕΛΕΞΑΜΗΝ ΠΑΡΑΡΡΙΠΤΕΙΣΘΑΙ ΕΝ ΤΩ ΟΙΚΩ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΟΥ ΜΑΛΛΟΝ Ή ΟΙΚΕΙΝ ΜΕ ΕΝ ΣΚΗΝΩΜΑΣΙΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ.

ΟΥΧ ΥΜΕΙΣ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΑΦΕΡΕΤΕ ΑΥΤΩΝ;

ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΕΣΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΔΟΝΑΙ Ή ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ.

1962 ΔΙΑ ΝΑ ΕΧΩΜΕΝ ΣΥΓΚΡΙΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ, ΠΡΕΠΕΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΗ ΕΠΙΘΕΤΟΝ Ή ΕΠΙΡΡΗΜΑ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΥ ΒΑΘΜΟΥ Ή ΑΛΛΗ ΛΕΞΙΣ ΜΕ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ.

ΗΓΑΠΗΣΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ Ή ΤΟ ΦΩΣ.

ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΥΜΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟΝ ΧΡΥΣΙΟΥ…ΕΥΡΕΘΗ.

ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΑ Η ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ.

197 ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ

Α. ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ- ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΝ

1 ΟΡΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΑΙ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΝΟΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ. Η ΕΝΝΟΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ.

3 Ο ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΩΡΙΣΜΕΝΟΝ ΤΡΟΠΟΝ ΕΚΦΟΡΑΣ.

ΚΡΕΙΣΣΟΝ ΟΙΚΕΙΝ ΕΝ ΓΗ ΕΡΗΜΩ Ή ΜΕΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΜΑΧΙΜΟΥ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΩΔΟΥΣ ΚΑΙ ΟΡΓΙΛΟΥ.

ΚΡΕΙΣΣΩΝ ΗΜΕΡΑ ΜΙΑ ΕΝ ΤΑΙΣ ΑΥΛΑΙΣ ΣΟΥ ΥΠΕΡ ΧΙΛΙΑΔΑΣ.

ΕΞΕΛΕΞΑΜΗΝ ΠΑΡΑΡΡΙΠΤΕΙΣΘΑΙ ΕΝ ΤΩ ΟΙΚΩ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΟΥ ΜΑΛΛΟΝ Ή ΟΙΚΕΙΝ ΜΕ ΕΝ ΣΚΗΝΩΜΑΣΙΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ.

ΟΥΧ ΥΜΕΙΣ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΑΦΕΡΕΤΕ ΑΥΤΩΝ;

ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΕΣΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΔΟΝΑΙ Ή ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ.

ΗΓΑΠΗΣΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ Ή ΤΟ ΦΩΣ.

ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΥΜΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟΝ ΧΡΥΣΙΟΥ…ΕΥΡΕΘΗ.

ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΑ Η ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ.

198 ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ

Α. ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ- ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΝ

1 ΟΡΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΑΙ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΝΟΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ. Η ΕΝΝΟΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

1 ΔΙ’ ΑΠΛΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ. Η ΓΕΝΙΚΗ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΟΝΟΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ.

ΟΥΧ ΥΜΕΙΣ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΑΦΕΡΕΤΕ ΑΥΤΩΝ;

ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΥΜΩΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΠΟΛΥΤΙΜΟΤΕΡΟΝ ΧΡΥΣΙΟΥ…ΕΥΡΕΘΗ.

ΚΑΙ ΕΣΤΑΙ Η ΕΣΧΑΤΗ ΠΛΑΝΗ ΧΕΙΡΩΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ.

ΣΙΜΩΝ ΙΩΝΑ, ΑΓΑΠΑΣ ΜΕ ΠΛΕΙΟΝ ΤΟΥΤΩΝ;

199 ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ

Α. ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ- ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΝ

1 ΟΡΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΑΙ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΝΟΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ. Η ΕΝΝΟΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ:

2 ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ Ή ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ ΟΡΟΝ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΑΛΛΗ ΛΕΞΙΣ ΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ ΩΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ Ή ΚΑΙ ΟΜΟΙΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΝ, ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΛΗ ΛΕΞΙΣ Ή ΦΡΑΣΙΣ.

ΗΓΑΠΗΣΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ Ή ΤΟ ΦΩΣ.

ΑΝΕΚΤΟΤΕΡΟΝ ΕΣΤΑΙ ΣΟΔΟΜΟΙΣ Ή ΓΟΜΟΡΡΟΙΣ ΕΝ ΗΜΕΡΑ ΚΡΙΣΕΩΣ Ή ΤΗ ΠΟΛΗ ΕΚΕΙΝΗ.

ΜΕΙΖΩΝ ΕΣΤΙΝ Ο ΕΝ ΥΜΙΝ Ή Ο ΕΝ ΤΩ ΚΟΣΜΩ.

ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΕΣΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΔΟΝΑΙ Ή ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ.

ΚΡΕΙΣΣΟΝ ΟΙΚΕΙΝ ΕΝ ΓΗ ΕΡΗΜΩ Ή ΜΕΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΜΑΧΙΜΟΥ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΩΔΟΥΣ ΚΑΙ ΟΡΓΙΛΟΥ.

200 ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ

Α. ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ- ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΝ

1 ΟΡΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΑΙ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΝΟΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ. Η ΕΝΝΟΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ

3 Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΣΠΑΝΙΩΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΑΝΤΙ, ΠΡΟ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ Ή ΠΑΡΑ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ.

ΕΧΡΙΣΕ ΣΕ, Ο ΘΕΟΣ, Ο ΘΕΟΣ ΣΟΥ ΕΛΑΙΟΝ ΑΓΑΛΛΙΑΣΕΩΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΟΧΟΥΣ ΣΟΥ.

ΜΗΔΕΝ ΠΛΕΟΝ ΠΑΡΑ ΤΟ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΟΝ ΥΜΙΝ ΠΡΑΣΣΕΤΕ.

ΑΙΡΕΤΩΤΕΡΟΣ Ο ΚΑΛΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΑΙΣΧΡΟΥ ΒΙΟΥ.

201 ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ

Α. ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ- ΣΥΝΤΑΞΙΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΩΝ

1 ΟΡΟΙ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΑΙ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΣΥΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ. Η ΠΡΩΤΗ ΕΝΝΟΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ. Η ΕΝΝΟΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ

ΟΤΑΝ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΣΥΓΚΡΙΝΟΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ, Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ Ή ΚΑΤΑ ΚΑΙ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ, Ή ΩΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ Ή ΜΕ ΤΟ Ή ΩΣΤΕ ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΕΝ ΣΜΥΡΝΗ ΜΕΙΖΟΝΑ Ή ΚΑΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΕΠΑΘΟΝ.

ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΤΕΡΟΣ ΗΝ Ή ΩΣΤΕ ΤΟΝ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ ΦΘΟΝΟΝ ΕΚΦΥΓΕΙΝ.

202 Β΄. ΠΑΡΑΛΕΙΨΙΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΟΡΟΥ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ

Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ:

1 ΟΤΑΝ ΕΝΝΟΗΤΑΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΑ.

ΕΤΕΡΟΙΣ ΤΕ ΛΟΓΟΙΣ ΠΛΕΙΟΣΙ (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΤΟΥΤΩΝ) ΔΙΕΜΑΡΤΥΡΕΤΟ ΚΑΙ ΠΑΡΕΚΑΛΕΙ.

ΤΙΣ ΑΡΑ ΜΕΙΖΩΝ ΕΣΤΙΝ (ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ) ΕΝ ΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ;

ΗΡΞΑΤΟ ΛΟΓΟΥ ΠΕΤΡΟΣ∙ ΚΑΙ ΓΑΡ ΗΝ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ (ΙΩΑΝΝΟΥ).

203 Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ:

2 ΟΤΑΝ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΕΟΝ.

3 ΟΤΑΝ Η ΣΥΓΚΡΙΣΙΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΑΛΛΟΝ ΧΡΟΝΟΝ.

ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΡΕΙΤΤΟΝ (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΤΟΥ ΔΕΟΝΤΟΣ) ΠΑΝΤΕΣ ΕΘΑΥΜΑΖΟΝ.

ΝΥΝ ΓΑΡ ΕΓΓΥΤΕΡΟΝ ΗΜΩΝ Η ΣΩΤΗΡΙΑ (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ Ή ΠΡΟΤΕΡΟΝ).

204 Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ:

4 ΟΤΑΝ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΟΡΟΥ.

Η ΗΘΙΚΗ ΜΕΤΑ ΜΕΝ ΑΓΑΠΗΣ ΩΦΕΛΕΙ, ΑΝΕΥ ΔΕ ΤΑΥΤΗΣ ΠΛΕΙΩ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΒΛΑΠΤΕΙ (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟΝ: Ή ΤΟΥΣ ΜΗ ΕΧΟΝΤΑΣ).

ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ ΟΙ ΣΥΖΥΓΟΙ ΑΜΕΙΝΟΥΣ ΤΑΣ ΓΝΩΜΑΣ ΕΧΟΥΣΙΝ (Ή ΕΝ ΠΟΛΕΜΩ).

205 Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ:

5 ΟΤΑΝ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΒΡΑΧΥΛΟΓΙΚΩΣ, ΔΗΛ. ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΜΟΝΟΝ Ο ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΓΕΝΙΚΗΝ.

ΕΑΝ ΜΗ ΠΕΡΙΣΣΕΥΣΗ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΥΜΩΝ ΠΛΕΙΟΝ(ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ: ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ) ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΩΝ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΩΝ, ΟΥ ΜΗ ΕΙΣΕΛΘΗΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑΝ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.

ΕΓΩ ΔΕ ΕΧΩ ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΝ ΜΕΙΖΩ ΤΟΥ ΙΩΝΝΟΥ(ΤΗΝ ΜΑΡΤΥΡΙΑΝ).

206 ΑΙ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑΙ ΕΝΝΟΙΑΙ ΕΠΙΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ: ΕΤΙ, ΜΑΛΛΟΝ, ΠΟΛΥ, ΠΟΛΛΩ, ΕΤΙ ΠΟΛΛΩ, ΟΛΙΓΟΝ, ΟΛΙΓΩ, ΤΟΣΟΥΤΩ.

ΟΥ ΠΟΛΛΩ ΜΑΛΛΟΝ ΥΜΑΣ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΟΙ;

ΤΟΣΟΥΤΩ ΚΡΕΙΤΤΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ.

ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕΝ ΕΚΕΙ ΔΥΟ ΗΜΕΡΑΣ.ΚΑΙ ΠΟΛΛΩ ΠΛΕΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΕΥΣΑΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΑΥΤΟΥ.

ΕΙ ΓΑΡ ΤΟ ΚΑΤΑΡΓΟΥΜΕΝΟΝ ΔΙΑ ΔΟΞΗΣ, ΠΟΛΛΩ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟ ΜΕΝΟΝ.

207 ΣΥΓΚΡΙΣΙΝ ΕΧΟΜΕΝ ΚΑΙ ΜΕ ΕΠΙΘΕΤΑ, ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ Ή ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΠΟΥ ΕΥΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΟΝ ΒΑΘΜΟΝ.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΝ ΑΥΤΗΝ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΟΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΩΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΔΙΑ ΓΕΝΙΚΗΣ Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ:

1 ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΕΙΣ Ο,ΤΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΑΥΤΗ.

2 ΔΙΑΙΡΕΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΟΡΟΣ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΕΙΣ Ο,ΤΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΑΥΤΗ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΕΓΕΝΗΜΕΝΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΕΓΕΝΕΤΟ.

ΕΓΩ ΓΑΡ ΕΙΜΙ Ο ΕΛΑΧΙΣΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.

Ο ΔΕ ΟΦΙΣ ΗΝ ΦΡΟΝΙΜΩΤΑΤΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΘΗΡΙΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ.

208 ΑΙ ΥΠΕΡΘΕΤΙΚΑΙ ΕΝΝΟΙΑΙ ΕΠΙΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ: ΜΑΛΙΣΤΑ, ΚΑΙ, ΠΟΛΥ, ΠΟΛΛΩ, ΩΣ, ΟΤΙ ΟΙΟΣ, ΠΛΕΙΣΤΟΝ, ΜΕΓΙΣΤΟΝ, ΟΣΟΝ.

ΩΣ ΟΙΟΝ ΤΕ ΔΙΑ ΒΡΑΧΥΤΑΤΩΝ ΕΡΩ.

…………………………………………………………………………………………

Γ΄ΤΑΞΙΣ

209 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Α΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

1 ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΞΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ:

Α) ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΥ Ή ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΕΝΙΚΟΥ Ή ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΤΟΥΤΟ ΔΗΛΟΥΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΛΗΞΕΩΣ.

ΑΜΗΝ ΛΕΓΩ (ΕΓΩ) ΥΜΙΝ.

ΣΕ ΥΜΝΟΥΜΕΝ (ΗΜΕΙΣ), ΣΕ ΕΥΛΟΓΟΥΜΕΝ ΣΟΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕΝ ΚΥΡΙΕ, ΚΑΙ ΔΕΟΜΕΘΑ ΣΟΥ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ.

ΜΗ ΜΕΤΑΙΡΕ (ΣΥ) ΟΡΙΑ ΑΙΩΝΙΑ, Α ΕΘΕΝΤΟ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΣΟΥ.

ΦΟΒΗΘΗΤΕ (ΥΜΕΙΣ) ΔΕ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΝ ΔΥΝΑΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΨΥΧΗΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑ ΑΠΟΛΕΣΑΙ ΕΝ ΓΕΕΝΝΗ.

210 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Α΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

1 ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΞΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ:

Α) ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΥ Ή ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΕΝΙΚΟΥ Ή ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΤΟΥΤΟ ΔΗΛΟΥΤΑΙ ΔΙΑ ΤΗΣ ΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΛΗΞΕΩΣ.

ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΝ ΔΕΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΧΩΜΕΝ ΕΜΦΑΣΙΝ Ή ΑΝΤΙΘΕΣΙΝ.

ΕΓΩ ΔΕ ΛΕΓΩ ΥΜΙΝ ΟΤΙ ΠΑΣ Ο ΟΡΓΙΖΟΜΕΝΟΣ ΤΩ ΑΔΕΛΦΩ ΑΥΤΟΥ ΕΙΚΗ ΕΝΟΧΟΣ ΕΣΤΑΙ ΤΗ ΚΡΙΣΕΙ.

ΕΓΩ ΧΡΕΙΑΝ ΕΧΩ ΥΠΟ ΣΟΥ ΒΑΠΤΙΣΘΗΝΑΙ, ΚΑΙ ΣΥ ΕΡΧΗ ΠΡΟΣ ΜΕ;

ΗΜΕΙΣ ΜΩΡΟΙ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ, ΥΜΕΙΣ ΔΕ ΦΡΟΝΙΜΟΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ.

ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

211Α΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΞΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ:

2 ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ ΣΗΜΑΙΝΗ ΠΡΑΞΙΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΝΑ ΩΡΙΣΜΕΝΟΝ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΕΚΤΕΛΕΙ, ΟΠΩΣ ΣΑΛΠΙΖΕΙ, ΣΗΜΑΙΝΕΙ (ΣΑΛΠΙΓΚΤΗΣ), ΚΗΡΥΤΤΕΙ (ΚΗΡΥΞ), ΑΝΑΓΙΓΝΩΣΚΕΙ (ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ), ΑΓΓΕΛΕΙ (ΑΓΓΕΛΟΣ), ΟΙΝΟΧΟΕΙ (ΟΙΝΟΧΟΟΣ) ΚΑΙ ΥΕΙ (ΒΡΕΧΕΙ) – ΝΙΦΕΙ (ΧΙΟΝΙΖΕΙ) – ΧΕΙΜΑΖΕΙ (ΚΑΜΝΕΙ ΚΑΚΟΚΑΙΡΙΑΝ) – ΑΣΤΡΑΠΤΕΙ – ΒΡΟΝΤΑ – ΣΕΙΕΙ – ΣΥΣΚΟΤΑΖΕΙ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΞΙΣ ΘΕΟΣ.

ΣΑΛΠΙΣΕΙ ΓΑΡ, ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΕΓΕΡΘΗΣΟΝΤΑΙ.

ΤΟΝ ΗΛΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΑΝΑΤΕΛΛΕΙ ΕΠΙ ΠΟΝΗΡΟΥΣ ΚΑΙ ΑΓΑΘΟΥΣ ΚΑΙ ΒΡΕΧΕΙ ΕΠΙ ΔΙΚΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΟΥΣ.

212 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Α΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΞΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ:

3 ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΤΟΥ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΑΥΤΟΥ ΕΝΝΟΗΤΑΙ Η ΛΕΞΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

4 ΟΤΑΝ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΕΝΝΟΗΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΕΙΣ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΑΛΛΑΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ, ΔΙΟΤΙ Η ΡΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΞΙΣ ΔΕΝ ΔΗΛΩΝΕΙ ΤΟΥΤΟ.

ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΔΥΝΑΜΑΙ ΤΟΥΤΟ ΠΟΙΗΣΑΙ; ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΑΥΤΩ∙ ΝΑΙ, ΚΥΡΙΕ.

ΕΙ ΤΟΝ ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΤΗΝ ΒΕΕΛΖΕΒΟΥΛ ΕΚΑΛΕΣΑΝ, ΠΟΣΩ ΜΑΛΛΟΝ ΤΟΥΣ ΟΙΚΙΑΚΟΥΣ ΑΥΤΟΥ;

ΑΜΗΝ ΛΕΓΩ ΥΜΙΝ, ΟΥ ΜΗ ΑΠΟΛΕΣΗ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟΝ ΑΥΤΟΥ.

ΚΑΘΙΣΑΝΤΕΣ ΣΥΝΕΛΕΞΑΝ ΤΑ ΚΑΛΑ ΕΙΣ ΑΓΓΕΙΑ, ΤΑ ΔΕ ΣΑΠΡΑ ΕΞΩ ΕΒΑΛΟΝ.

ΤΟ ΔΕ ΠΛΟΙΟΝ ΗΔΗ ΜΕΣΟΝ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΗΝ, ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ∙ ΗΝ ΓΑΡ ΕΝΑΝΤΙΟΣ Ο ΑΝΕΜΟΣ.

213 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Β΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΜΟΝΟΝ, ΟΤΑΝ ΕΝΝΟΗΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ.

ΥΜΕΙΣ ΦΩΝΕΙΤΕ ΜΕ, Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ, ΚΑΙ ΚΑΛΩΣ ΛΕΓΕΤΕ∙ ΕΙΜΙ ΓΑΡ (ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ).

ΜΕΤΡΟΝ ΠΑΝΤΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ ΟΥΧ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΛΛΑ Ο ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΣΤΙ (ΜΕΤΡΟΝ).

ΟΙΔΑ…ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ΕΚ ΤΩΝ ΛΕΓΟΝΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΑΥΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΙΣΙΝ (ΙΟΥΔΑΙΟΙ).

ΕΙ ΓΑΡ ΣΥΜΦΥΤΟΙ ΓΕΓΟΝΑΜΕΝ ΤΩ ΟΜΟΙΩΜΑΤΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΥΤΟΥ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΕΣΟΜΕΘΑ (ΣΥΜΦΥΤΟΙ).

214 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Γ΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΡΗΜΑ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

1 ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΝΝΟΗΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ Ή ΕΚ ΤΗΣ ΣΥΧΝΗΣ ΧΡΗΣΕΩΣ, ΩΣ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΙΣ ΤΑ ΓΝΩΜΙΚΑ, ΤΑΣ ΠΑΡΟΙΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑΣ ΕΠΙΦΩΝΗΜΑΤΙΚΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ.

2 ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΜΙ ΕΙΣ ΤΟ ΤΡΙΤΟΝ ΕΝΙΚΟΝ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ.

ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΩΣ ΣΕΑΥΤΟΝ.

ΜΑΚΑΡΙΟΙ (ΕΙΣΙ) ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.

ΛΑΖΑΡΕ, ΔΕΥΡΟ ΕΞΩ(ΕΝΝ. ΙΘΙ).

ΑΓΑΘΟΝ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ ΤΩ ΚΥΡΙΩ…

ΑΞΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ ΣΕ ΥΜΝΕΙΝ, ΣΕ ΕΥΛΟΓΕΙΝ…

ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΣΑΙ ΤΩ ΚΥΡΙΩ…

215 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Δ΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΠΛΕΙΟΝΑΣ ΟΡΟΥΣ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΩΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΟΡΟΙ, ΟΤΑΝ ΕΝΝΟΟΥΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ.

ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΙΣΙ; ΚΑΓΩ∙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΑΙ ΕΙΣΙ; ΚΑΓΩ.

ΜΙΜΗΤΑΙ ΜΟΥ ΓΙΝΕΣΘΕ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΓΩ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΤΙ ΗΜΙΝ ΚΑΙ ΣΟΙ, ΙΗΣΟΥ ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ;

ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΔΥΝΑΜΑΙ ΤΟΥΤΟ ΠΟΙΗΣΑΙ; ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΑΥΤΩ∙ ΝΑΙ, ΚΥΡΙΕ.

ΓΥΝΑΙ, ΠΟΥ ΕΙΣΙΝ; ΟΥΔΕΙΣ ΣΕ ΚΑΤΕΚΡΙΝΕΝ; Η ΔΕ ΕΙΠΕΝ∙ ΟΥΔΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ.

216 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Δ΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΠΛΕΙΟΝΑΣ ΟΡΟΥΣ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΩΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΟΡΟΙ, ΟΤΑΝ ΕΝΝΟΟΥΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ.

ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΝΤΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ:

1 ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ.

2 ΣΥΝΔΕΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ.

ΥΜΕΙΣ ΦΩΝΕΙΤΕ ΜΕ, Ο ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ, ΚΑΙ ΚΑΛΩΣ ΛΕΓΕΤΕ∙ ΕΙΜΙ ΓΑΡ.

ΗΛΙΑΣ ΕΙ ΣΥ; ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ∙ ΟΥΚ ΕΙΜΙ. Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΙ ΣΥ; ΚΑΙ ΑΠΕΚΡΙΘΗ, ΟΥ.

ΕΒΡΑΙΟΙ ΕΙΣΙ; ΚΑΓΩ∙ ΙΣΡΑΗΛΙΤΑΙ ΕΙΣΙ; ΚΑΓΩ.

ΜΙΜΗΤΑΙ ΜΟΥ ΓΙΝΕΣΘΕ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΓΩ ΧΡΙΣΤΟΥ.

217 ΕΛΛΙΠΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Δ΄ΩΣ ΠΡΟΣ ΠΛΕΙΟΝΑΣ ΟΡΟΥΣ

ΕΛΛΙΠΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΟΠΟΙΑΣ ΕΝΑΣ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΥΡΙΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΛΕΙΠΟΥΝ.

ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΩΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΟΡΟΙ, ΟΤΑΝ ΕΝΝΟΟΥΝΤΑΙ ΕΥΚΟΛΩΣ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ.

ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΝΤΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ:

3ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΡΗΜΑ.

4 ΟΛΟΙ ΟΙ ΚΥΡΙΟΙ ΟΡΟΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ.

ΕΛΕΟΝ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΟΥ ΘΥΣΙΑΝ.

ΤΙΝΑ ΘΕΛΕΤΕ ΑΠΟΛΥΣΩ ΥΜΙΝ; ΒΑΡΑΒΒΑΝ Ή ΙΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΛΕΓΟΜΕΝΟΝ ΧΡΙΣΤΟΝ;

ΗΛΙΑΣ ΕΙ ΣΥ; ΚΑΙ ΛΕΓΕΙ∙ ΟΥΚ ΕΙΜΙ. Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΕΙ ΣΥ; ΚΑΙ ΑΠΕΚΡΙΘΗ, ΟΥ.

ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΔΥΝΑΜΑΙ ΤΟΥΤΟ ΠΟΙΗΣΑΙ; ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΑΥΤΩ∙ ΝΑΙ, ΚΥΡΙΕ.

218 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

(ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΤΗΣ Α΄ΤΑΞΕΩΣ)

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

1 ΜΝΗΜΗΝ Ή ΛΗΘΗΝ, ΟΠΩΣ ΜΙΜΝΗΣΚΟΜΑΙ –ΜΕΜΝΗΜΑΙ (ΕΝΘΥΜΟΥΜΑΙ), ΜΝΗΜΟΝΕΥΩ, ΕΠΙΛΑΝΘΑΝΟΜΑΙ (ΛΗΣΜΟΝΩ).

ΤΙ ΕΣΤΙΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΟΤΙ ΜΙΜΝΗΣΚΗ ΑΥΤΟΥ;

ΚΑΙ ΕΜΝΗΣΘΗ Ο ΠΕΤΡΟΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΙΗΣΟΥ.

ΜΝΗΜΟΝΕΥΕΤΕ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΛΩΤ.

ΤΗΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ ΜΗ ΕΠΙΛΑΝΘΑΝΕΣΘΕ.

219 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

2 ΦΡΟΝΤΙΔΑ, ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΝ, ΦΕΙΔΩ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΟΠΩΣ ΦΡΟΝΤΙΖΩ, ΕΠΙΜΕΛΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΟΥΜΑΙ (ΦΡΟΝΤΙΖΩ), ΚΗΔΟΜΑΙ (ΦΡΟΝΤΙΖΩ), ΠΡΟΝΟΩ, ΑΜΕΛΩ, ΟΛΙΓΩΡΩ (ΠΑΡΑΜΕΛΩ), ΦΕΙΔΟΜΑΙ (ΛΥΠΟΥΜΑΙ ΝΑ ΔΑΠΑΝΗΣΩ), ΑΦΕΙΔΩ (ΕΙΜΑΙ ΣΠΑΤΑΛΟΣ, ΑΨΗΦΩ).

ΕΙ ΔΕ ΤΙΣ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΟΙΚΟΥ ΠΡΟΣΤΗΝΑΙ ΟΥΚ ΟΙΔΕ, ΠΩΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΘΕΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΣΕΤΑΙ;

ΕΙ ΤΙΣ ΤΩΝ ΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΩΝ ΟΙΚΕΙΩΝ ΟΥ ΠΡΟΝΟΕΙ, ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΗΡΝΗΤΑΙ.

ΠΩΣ ΗΜΕΙΣ ΕΚΦΕΥΞΟΜΕΘΑ ΤΗΛΙΚΑΥΤΗΣ ΑΜΕΛΗΣΑΝΤΕΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ;

ΥΙΕ ΜΟΥ, ΜΗ ΟΛΙΓΩΡΕΙ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΥΡΙΟΥ.

ΟΣ ΦΕΙΔΕΤΑΙ ΤΗΣ ΒΑΚΤΗΡΙΑΣ ΜΙΣΕΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΑΥΤΟΥ.

220 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

3 ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΕΠΙΘΥΜΩ, ΕΡΩ ΚΑΙ ΕΡΑΜΑΙ (ΑΓΑΠΩ, ΕΠΙΘΥΜΩ), ΕΦΙΕΜΑΙ –ΟΡΕΓΟΜΑΙ (ΕΠΙΘΥΜΩ).

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΘΩ, ΑΓΑΠΩ, ΦΙΛΩ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ. ΤΟ ΑΓΑΠΩ ΔΕ, ΟΤΑΝ ΕΧΗ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΑΡΚΟΥΜΑΙ, ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ.

ΑΡΓΥΡΙΟΥ Ή ΧΡΥΣΙΟΥ Ή ΙΜΑΤΙΣΜΟΥ ΟΥΔΕΝΟΣ ΕΠΕΘΥΜΗΣΑ.

ΕΙ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΟΡΕΓΕΤΑΙ, ΚΑΛΟΥ ΕΡΓΟΥ ΕΠΘΥΜΕΙ.

ΝΥΝ ΔΕ ΚΡΕΙΤΤΟΝΟΣ (ΠΑΤΡΙΔΟΣ) ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ, ΤΟΥΤ’ ΕΣΤΙΝ ΕΠΟΥΡΑΝΙΟΥ.

221 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

4 ΑΠΟΛΑΥΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΑΠΟΛΑΥΩ, ΟΝΙΝΑΜΑΙ (ΩΦΕΛΟΥΜΑΙ, ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ).

5 ΜΕΤΟΧΗΝ, ΟΠΩΣ ΜΕΤΕΧΩ, ΚΟΙΝΩΝΩ, ΚΛΗΡΟΝΟΜΩ, ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΩ.

ΑΠΟΛΑΥΟΝΤΕΣ ΠΑΝΑΓΝΕ, ΤΩΝ ΣΩΝ ΔΩΡΗΜΑΤΩΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟΝ, ΑΝΑΜΕΛΠΟΜΕΝ ΕΦΥΜΝΙΟΝ.

ΝΑΙ, ΑΔΕΛΦΕ, ΕΓΩ ΣΟΥ ΟΝΑΙΜΗΝ ΕΝ ΚΥΡΙΩ.

ΟΥ ΔΥΝΑΣΘΕ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΥΡΙΟΥ ΜΕΤΕΧΕΙΝ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ.

ΕΠΕΙΔΗ ΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΕΚΟΙΝΩΝΗΚΕ ΣΑΡΚΟΣ ΚΑΙ ΑΙΜΑΤΟΣ, ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΑΡΑΠΛΗΣΙΩΣ ΜΕΤΕΣΧΕ ΤΩΝ ΑΥΤΩΝ.

ΜΕΤΕΛΑΜΒΑΝΟΝ ΤΡΟΦΗΣ ΕΝ ΑΓΑΛΛΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΑΦΕΛΟΤΗΤΙ ΚΑΡΔΙΑΣ.

222 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

6 ΠΛΗΣΜΟΝΗΝ Ή ΣΤΕΡΗΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΒΡΙΘΩ – ΠΙΜΠΛΑΜΑΙ – ΓΕΜΩ – ΠΛΗΘΩ (ΕΙΜΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ), ΠΛΟΥΤΩ, ΕΥΠΟΡΩ, ΣΠΑΝΙΖΩ (ΕΧΩ ΕΛΛΕΙΨΙΝ), ΑΠΟΡΩ, ΣΤΕΡΟΜΑΙ (ΣΤΕΡΟΥΜΑΙ), ΔΕΩ – ΔΕΟΜΑΙ (ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗΝ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ), ΧΡΗΖΩ (ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗΝ).

ΕΣΩΘΕΝ ΔΕ ΓΕΜΟΥΣΙΝ ΟΣΤΕΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΚΑΘΑΡΣΙΑΣ.

ΚΑΙ ΕΠΛΗΣΘΗ Ο ΓΑΜΟΣ ΑΝΑΚΕΙΜΕΝΩΝ.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΕ ΔΕΟΜΑΙ ΣΟΥ…ΕΔΕΗΘΗΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΟΥ.

ΟΙΔΕ ΓΑΡ Ο ΠΑΤΗΡ ΥΜΩΝ Ο ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΟΤΙ ΧΡΗΖΕΤΑΙ ΤΟΥΤΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ.

223 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

7 ΑΙΣΘΗΣΙΝ ΠΛΗΝ ΟΡΑΣΕΩΣ, ΟΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΠΤΟΜΑΙ, ΨΑΥΩ, ΕΧΟΜΑΙ (ΚΡΑΤΟΥΜΑΙ ΣΤΑΘΕΡΑ), ΔΡΑΤΤΟΜΑΙ (ΠΙΑΝΩ), ΑΚΟΥΩ, ΑΚΡΟΩΜΑΙ, ΟΣΦΡΑΙΝΟΜΑΙ, ΟΖΩ, ΠΝΕΩ (ΑΠΟΠΝΕΩ, ΑΝΑΔΙΝΩ ΟΣΜΗΝ), ΓΕΥΟΜΑΙ.

ΑΝΤΕΛΑΒΕΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΠΑΙΔΟΣ ΑΥΤΟΥ ΜΝΗΣΘΗΝΑΙ ΕΛΕΟΥΣ.

ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΛΘΩΝ ΗΨΑΤΟ ΤΗΣ ΣΟΡΟΥ.

ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ.

ΔΡΑΞΑΣΘΕ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΜΗ ΠΟΤΕ ΟΡΓΙΣΘΗ ΚΥΡΙΟΣ.

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΥΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ, ΕΝ Ω ΕΥΔΟΚΗΣΑ× ΑΥΤΟΥ ΑΚΟΥΕΤΕ.

ΟΥ ΜΗ ΟΣΦΡΑΝΘΩ ΤΗΣ ΟΣΜΗΣ ΤΩΝ ΘΥΣΙΩΝ ΥΜΩΝ.

ΕΙΣΙ ΤΙΝΕΣ ΤΩΝ ΩΔΕ ΕΣΤΗΚΟΤΩΝ, ΟΙΤΙΝΕΣ ΟΥ ΜΗ ΓΕΥΣΩΝΤΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ.

2247ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: ΤΟ ΡΗΜΑ ΑΚΟΥΩ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΕΧΗ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ, ΤΟ ΖΩΟΝ Ή ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ Ο,ΤΙ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ. ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΔΕ ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΟΝ, ΟΤΑΝ ΕΧΗ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ Ο,ΤΙ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ, ΤΟ ΖΩΟΝ Ή ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ, ΔΗΛ. ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ, ΤΗΝ ΒΟΗΝ, ΤΟΝ ΗΧΟΝ.

ΟΥΤΟΣ ΕΣΤΙΝ Ο ΥΙΟΣ ΜΟΥ Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ× ΑΥΤΟΥ ΑΚΟΥΕΤΕ.

ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΜΟΥ ΑΚΟΥΣΟΝ, ΚΥΡΙΕ.

ΗΛΘΟΝ ΑΚΟΥΣΑΙ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΙΑΘΗΝΑΙ ΑΠΟ ΤΩΝ ΝΟΣΩΝ ΑΥΤΩΝ.

ΙΔΕ ΝΥΝ ΗΚΟΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΝ ΑΥΤΟΥ.

ΑΚΟΥΣΑΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΟΥ ΣΠΕΙΡΑΝΤΟΣ.

ΟΥΤΕ ΦΩΝΗΝ ΑΥΤΟΥ ΑΚΗΚΟΑΤΕ ΠΩΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΕΙΔΟΣ ΑΥΤΟΥ ΕΩΡΑΚΑΤΕ.

225 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

8 ΑΠΟΠΕΙΡΑΝ, ΟΠΩΣ ΠΕΙΡΩ-ΠΕΙΡΩΜΑΙ.

9 ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ Ή ΑΠΟΤΥΧΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΤΥΓΧΑΝΩ (ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΩ), ΕΦΙΚΝΟΥΜΑΙ –ΕΞΙΚΝΟΥΜΑΙ (ΦΘΑΝΩ, ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΩ), ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΩ, ΑΜΑΡΤΑΝΩ (ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΩ ΟΛΟΣΧΕΡΩΣ), ΣΦΑΛΛΟΜΑΙ, ΨΕΥΔΟΜΑΙ (ΑΠΑΤΩΜΑΙ, ΠΛΑΝΩΜΑΙ).

ΔΙΕΠΕΙΡΑΤΟ ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΥΧΩΣΙ ΤΗΣ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΙΗΣΟΥ.

ΟΙ ΔΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ…ΕΠΕΤΥΧΟΝ ΕΠΑΓΓΕΛΙΩΝ, ΕΦΡΑΞΑΝ ΣΤΟΜΑΤΑ ΛΕΟΝΤΩΝ.

226 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

10 ΕΝΑΡΞΙΝ Ή ΛΗΞΙΝ, ΟΠΩΣ ΑΡΧΩ – ΑΡΧΟΜΑΙ, ΑΡΧΙΖΩ, ΛΗΓΩ – ΠΑΥΟΜΑΙ.

11 ΕΞΟΥΣΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΑΡΧΩ, ΚΡΑΤΩ (ΕΞΟΥΣΙΑΖΩ), ΒΑΣΙΛΕΥΩ, ΔΕΣΠΟΖΩ, ΗΓΟΥΜΑΙ (ΕΙΜΑΙ ΑΡΧΗΓΟΣ), ΗΓΕΜΟΝΕΥΩ, ΣΤΡΑΤΗΓΩ.

(ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: ΤΟ ΡΗΜΑ ΚΡΑΤΩ, ΟΤΑΝ ΕΧΗ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΝΙΚΩ – ΚΑΤΑΒΑΛΛΩ, ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ. 3 ὁ γὰρ ῾Ηρῴδης κρατήσας τὸν ᾿Ιωάννην ἔδησεν αὐτὸν καὶ ἔθετο ἐν φυλακῇ).

οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν·

ὁ παθὼν ἐν σαρκί πέπαυται ἁμαρτίας.

ἐκράτησε τῆς χειρὸς αὐτῆς, καὶ ἠγέρθη τὸ κοράσιον.

ἐκάλουν τε τὸν μὲν Βαρνάβαν Δία, τὸν δὲ Παῦλον ῾Ερμῆν, ἐπειδὴ αὐτὸς ἦν ὁ ἡγούμενος τοῦ λόγου.

ἡγεμονεύοντος Ποντίου Πιλάτου τῆς ᾿Ιουδαίας, καὶ τετραρχοῦντος τῆς Γαλιλαίας ῾Ηρῴδου, Φιλίππου δὲ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ τετραρχοῦντος τῆς ᾿Ιτουραίας καὶ Τραχωνίτιδος χώρας, καὶ Λυσανίου τῆς ᾿Αβιληνῆς τετραρχοῦντος…

227 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

12 ΧΩΡΙΣΜΟΝ, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙΝ, ΑΠΟΧΗΝ, ΑΠΑΛΛΑΓΗΝ, ΟΠΩΣ ΧΩΡΙΖΟΜΑΙ, ΔΙΕΧΩ (ΔΙΑΧΩΡΙΖΩ), ΑΠΕΙΜΙ (ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΜΑΙ), ΑΠΕΧΩ, ΑΠΕΧΟΜΑΙ, ΑΠΑΛΛΑΤΤΩ, ΑΦΙΕΜΑΙ, ΛΥΩ – ΕΛΕΥΘΕΡΩ (ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ).

13 ΣΥΓΚΡΙΣΙΝ, ΔΙΑΦΟΡΑΝ, ΥΠΕΡΟΧΗΝ, ΟΠΩΣ ΠΛΕΟΝΕΚΤΩ, ΜΕΙΟΝΕΚΤΩ, ΥΣΤΕΡΩ, ΥΠΕΡΤΕΡΩ, ΗΤΤΩΜΑΙ (ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ), ΔΙΑΦΕΡΩ, ΠΕΡΙΓΙΓΝΟΜΑΙ – ΠΕΡΙΕΙΜΙ (ΥΠΕΡΕΧΩ), ΠΡΩΤΕΥΩ.

Αγαπητοί, παρακαλῶ ὡς παροίκους καὶ παρεπιδήμους, ἀπέχεσθε τῶν σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν.

καὶ ὑστερήσαντος οἴνου λέγει ἡ μήτηρ τοῦ ᾿Ιησοῦ πρὸς αὐτόν·

ἀστὴρ γὰρ ἀστέρος διαφέρει ἐν δόξῃ.

228 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

1 ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ

14 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΘΕΤΑ ΜΕ ΤΑΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟ, ΕΚ, ΚΑΤΑ, ΠΡΟ, ΥΠΕΡ, ΟΠΩΣ ΑΦΙΣΤΑΜΑΙ (ΑΠΟΣΤΑΤΩ), ΑΠΟΤΡΕΠΩ, ΑΠΟΚΛΕΙΩ, ΕΚΒΑΙΝΩ, ΕΞΙΣΤΑΜΑΙ, ΠΡΟΤΙΜΩ, ΠΡΟΤΡΕΧΩ, ΥΠΕΡΚΕΙΜΑΙ, ΥΠΕΡΕΧΩ, ΚΑΤΑΦΡΟΝΩ, ΚΑΤΑΓΕΛΩ.

ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως.

ΠΟΛΛΑΚΙΣ Η ΓΛΩΤΤΑ ΠΡΟΤΡΕΧΕΙ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ.

μηδὲν κατὰ ἐριθείαν ἢ κενοδοξίαν, ἀλλὰ τῇ ταπεινοφροσύνῃ ἀλλήλους ἡγούμενοι ὑπερέχοντας ἑαυτῶν.

μηδείς σου τῆς νεότητος καταφρονείτω.

τὸ παιδίον οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ καθεύδει. καὶ κατεγέλων αὐτοῦ.

229 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

2 ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΔΟΤΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

1 ΤΟ ΠΡΕΠΟΝ, ΤΟ ΑΡΜΟΖΟΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΩΝΥΜΑ, ΟΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ, ΑΡΜΟΖΕΙ, ΠΡΟΣΗΚΕΙ.

2 ΕΥΠΕΙΘΕΙΑΝ, ΥΠΟΤΑΓΗΝ, ΟΠΩΣ ΠΕΙΘΟΜΑΙ, ΥΠΑΚΟΥΩ, ΔΟΥΛΕΥΩ.

Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν.

ΣΟΙ ΔΟΞΑ ΠΡΕΠΕΙ ΤΩ ΠΑΤΡΙ ΚΑΙ ΤΩ ΥΙΩ ΚΑΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.

Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες.

τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;

Οὐδείς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν … οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.

230 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

2 ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΔΟΤΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

3 ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΝ Ή ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΝ (ΑΠΛΗΝ, ΦΙΛΙΚΗΝ, ΕΧΘΡΙΚΗΝ), ΟΠΩΣ ΠΛΗΣΙΑΖΩ, ΠΕΛΑΖΩ (ΠΛΗΣΙΑΖΩ), ΕΝΤΥΓΧΑΝΩ, ΣΥΝΤΥΓΧΑΝΩ (ΣΥΝΑΝΤΩ).

4 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ, ΔΙΑΔΟΧΗΝ, ΟΠΩΣ ΕΠΟΜΑΙ, ΑΚΟΛΟΥΘΩ, ΔΙΑΔΕΧΟΜΑΙ.

ΟΜΟΙΟΣ ΟΜΟΙΩ ΑΕΙ ΠΕΛΑΖΕΙ.

οὐκ οἴδατε ἐν ᾿Ηλίᾳ τί λέγει ἡ γραφή, ὡς ἐντυγχάνει τῷ Θεῷ κατὰ τοῦ ᾿Ισραὴλ…

ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοί αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠδύναντο συντυχεῖν αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ

ἀκολούθει μοι.

οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ.

231 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

2 ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΔΟΤΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

5 ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΝ Ή ΕΝΩΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΟΜΙΛΩ (ΣΥΝΕΙΜΙ, ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΟΜΑΙ), ΜΕΙΓΝΥΜΑΙ, ΧΡΩΜΑΙ (ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΟΜΑΙ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ), ΕΠΙΜΕΙΓΝΥΜΑΙ (ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ), ΚΕΡΑΝΝΥΜΙ (ΑΝΑΜΕΙΓΝΥΩ).

ἅμα δὲ καὶ ἐλπίζων ὅτι χρήματα δοθήσεται αὐτῷ ὑπὸ τοῦ Παύλου ὅπως λύσῃ αὐτόν· διὸ καὶ πυκνότερον αὐτὸν μεταπεμπόμενος ὡμίλει αὐτῷ.

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν προσευχόμενον καταμόνας, συνῆσαν αὐτῷ οἱ μαθηταί.

῎Εγραψα ὑμῖν ἐν τῇ ἐπιστολῇ μὴ συναναμίγνυσθαι πόρνοις.

καὶ οἱ χρώμενοι τῷ κόσμῳ τούτῳ ὡς μὴ καταχρώμενοι· παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου.

ἀπόδοτε αὐτῇ ὡς καὶ αὐτὴ ἀπέδωκε, καὶ διπλώσατε αὐτῇ διπλᾶ κατὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἐν τῷ ποτηρίῳ ᾧ ἐκέρασε, κεράσατε αὐτῇ διπλοῦν.

232 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

2 ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΔΟΤΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

6 ΦΙΛΙΚΗΝ Ή ΕΧΘΡΙΚΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ Ή ΔΙΑΘΕΣΙΝ, ΑΜΙΛΛΑΝ, ΕΡΙΝ Ή ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΕΥΝΟΩ, ΑΡΕΣΚΩ, ΒΟΗΘΩ, ΑΜΥΝΩ, ΛΥΣΙΤΕΛΩ (ΩΦΕΛΩ), ΑΡΗΓΩ (ΒΟΗΘΩ), ΕΥΧΟΜΑΙ, ΧΑΛΕΠΑΙΝΩ (ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ), ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ, ΦΘΟΝΩ, ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΩ, ΠΟΛΕΜΩ, ΜΑΧΟΜΑΙ, ΑΜΙΛΛΩΜΑΙ, ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ, ΔΙΑΜΑΧΟΜΑΙ, ΕΡΙΖΩ, ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ, ΣΠΕΝΔΟΜΑΙ, ΣΥΝΑΛΛΑΤΤΟΜΑΙ, ΔΙΑΛΛΑΤΟΜΑΙ – ΚΑΤΑΛΛΑΤΤΟΜΑΙ (ΣΥΜΦΙΛΙΩΝΟΜΑΙ).

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΩΦΕΛΩ, ΒΛΑΠΤΩ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΩΝΥΜΑ ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΛΥΣΙΤΕΛΩ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ.

πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου. 5-25 ῎Ισθι εὐνοῶν τῷ ἀντιδίκῳ σου.

οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται.

λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ…

Κύριε, βοήθει μοι.

ὁ δὲ Παῦλος εἶπεν· εὐξαίμην ἂν τῷ Θεῷ…

Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ὀργιζόμενος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἰκῆ ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει.

μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες.

εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ…

233 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

2 ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΔΟΤΙΚΗΝ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

7 ΟΜΟΙΟΤΗΤΑ, ΙΣΟΤΗΤΑ, ΣΥΜΦΩΝΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΟΜΟΙΑΖΩ, ΕΟΙΚΑ (ΟΜΟΙΑΖΩ), ΙΣΟΥΜΑΙ, ΣΥΜΦΩΝΩ.

ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ, ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις.

ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε· οὐχὶ δηναρίου συνεφώνησάς μοι;

καὶ τὸ καινὸν σχίσει καὶ τῷ παλαιῷ οὐ συμφωνεῖ τὸ ἐπίβλημα τὸ ἀπὸ τοῦ καινοῦ.

αἰτείτω δὲ ἐν πίστει, μηδὲν διακρινόμενος· ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικε κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένῳ καὶ ῥιπιζομένῳ.

234 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

2 ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ

8 ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΘΕΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΜΟΥ ΚΑΙ ΤΑΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΣΥΝ, ΠΕΡΙ, ΠΡΟΣ, ΕΝ, ΠΑΡΑ, ΕΠΙ, ΥΠΟ, ΟΠΩΣ ΟΜΟΝΟΩ, ΟΜΟΛΟΓΩ, ΣΥΝΑΔΩ, ΠΕΡΙΠΙΠΤΩ, ΠΡΟΣΦΕΡΟΜΑΙ, ΕΜΜΕΝΩ, ΠΑΡΑΚΑΘΗΜΑΙ, ΕΠΙΤΙΘΕΜΑΙ, ΥΠΟΚΕΙΜΑΙ.

καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς.

ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ῾Ιεριχώ, καὶ λησταῖς περιέπεσεν·

εἰ παιδείαν ὑπομένετε, ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεός·

ἐπιστηρίζοντες τὰς ψυχὰς τῶν μαθητῶν, παρακαλοῦντες ἐμμένειν τῇ πίστει, καὶ ὅτι διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

235 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

3 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ

ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε.

ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα.

ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου οὐ μὴ φθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας.

ἐφοβήθησαν τοὺς ὄχλους, ἐπειδὴ ὡς προφήτην αὐτὸν εἶχον.

ἠκολούθει δὲ αὐτῷ πολὺ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ γυναικῶν, αἳ καὶ ἐκόπτοντο καὶ ἐθρήνουν αὐτόν.

236 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

3 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ

2 ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΠΤΩΣΙΝ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΝ ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ.

βλέπω τοὺς ἀνθρώπους ὡς δένδρα  περιπατοῦντας.

14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησε ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα.

237 ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Ή ΑΠΛΩΣ ΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΝ ΑΥΤΟΥ Ή ΔΕΧΟΜΕΝΟΝ ΑΥΤΗΝ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ.

βλέπω τοὺς ἀνθρώπους ὡς δένδρα  περιπατοῦντας.

ἑώρων αὐτοῦ τὰ σημεῖα ἃ ἐποίει ἐπὶ τῶν ἀσθενούντων.

καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω.

ὁ δὲ Μωῡσῆς ἰδὼν ἐθαύμαζε τὸ ὅραμα.

οἱ δὲ ἠγνόουν τὸ ῥῆμα τοῦτο, καὶ ἦν παρακεκαλυμμένον ἀπ᾿ αὐτῶν ἵνα μὴ αἴσθωνται αὐτό.

ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησε ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.

ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ.

λούσαντες δὲ αὐτὴν ἔθηκαν ἐν ὑπερῴῳ.

καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεε τὸ κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀνέστρεψε.

καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ.

238 ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

ἄνθρωπός τις…ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν

αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον.

καὶ γράψω ἐπ᾿ αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου.

ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα.

τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι.

ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν.

239 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

3 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ. ΤΟΥΤΟ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1 ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ. ΤΟΥΤΟ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΠΟΙΩ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΩ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΩ, ΟΡΥΣΣΩ, ΓΡΑΦΩ Κ.ΛΠ.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

ΑΝΗΡ ΘΥΜΩΔΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΖΕΙ ΜΑΧΑΣ.

ἄνθρωπός τις…ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν

αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον.

καὶ γράψω ἐπ᾿ αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου.

240 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

3 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ. ΤΟΥΤΟ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

2 ΚΥΡΙΩΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ Ή ΣΥΣΤΟΙΧΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ. ΤΟΥΤΟ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΙΖΑΝ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ Η ΟΠΟΙΑ ΉΔΗ ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΡΗΜΑ.

ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα.

τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι.

ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν.

δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ πολλὰ (παθήματα) παθεῖν.

241 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

3 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ. ΤΟΥΤΟ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

2 ΚΥΡΙΩΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ Ή ΣΥΣΤΟΙΧΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ. ΤΟΥΤΟ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΙΖΑΝ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ Η ΟΠΟΙΑ ΉΔΗ ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΡΗΜΑ.

ΤΟ ΣΥΣΤΟΙΧΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΕΠΙΤΕΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΑΚΡΙΒΕΣΤΕΡΟΝ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΔΕΧΕΤΑΙ ΔΕ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΝ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΝ.

ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα.

τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι.

ἐφοβήθησαν φόβον μέγαν.

μὴ κρίνετε κατ᾿ ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε.

καὶ ἐκαυματίσθησαν οἱ ἄνθρωποι καῦμα μέγα.

242 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

Α΄ΜΟΝΟΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

3 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ

ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΫΠΑΡΧΕΙ ΤΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ, ΑΛΛΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ. ΤΟΥΤΟ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

2 ΚΥΡΙΩΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΝ Ή ΣΥΣΤΟΙΧΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ. ΤΟΥΤΟ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΙΖΑΝ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Ή ΣΥΝΩΝΥΜΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ Η ΟΠΟΙΑ ΉΔΗ ΠΕΡΙΕΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΡΗΜΑ.

ΤΟ ΣΥΣΤΟΙΧΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕΝΕΙ Ο ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ Ή ΟΠΩΣ ΕΧΕΙ Ή ΜΕΤΑΒΑΛΛΟΜΕΝΟΣ ΕΙΣ ΟΥΔΕΤΕΡΟΝ ΓΕΝΟΣ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ.

δεῖ αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς ῾Ιεροσόλυμα καὶ πολλὰ (παθήματα) παθεῖν.

ὁ δὲ μὴ γνούς, ποιήσας δὲ ἄξια πληγῶν, δαρήσεται ὀλίγας.

καὶ ἐδόθη αὐτῷ στόμα λαλοῦν μεγάλα καὶ βλασφημίαν.

ΚΑΙ ΟΛΙΓΑ ΠΑΙΔΕΥΘΕΝΤΕΣ ΜΕΓΑΛΑ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΗΣΟΝΤΑΙ.

243ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

1 ΠΛΗΣΜΟΝΗΝ Ή ΚΕΝΩΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΓΕΜΙΖΩ, ΠΛΗΡΩ, ΜΕΣΤΩ, ΕΜΠΙΜΠΛΗΜΙ, ΚΕΝΩ, ΕΡΗΜΩ.

λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· γεμίσατε τὰς ὑδρίας ὕδατος.

πεπληρώκατε τὴν ῾Ιερουσαλὴμ τῆς διδαχῆς ὑμῶν.

πεινῶντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν.

244 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

2 ΜΑΝΘΑΝΕΙΝ ΤΙ ΠΑΡΑ ΤΙΝΟΣ, ΟΠΩΣ ΜΑΝΘΑΝΩ, ΑΚΟΥΩ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΑΙ, ΠΥΝΘΑΝΟΜΑΙ, ΑΚΡΟΩΜΑΙ.

3 ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ ΤΙΝΑ ΕΚ ΤΙΝΟΣ ΣΗΜΕΙΟΥ, ΟΠΩΣ ΛΑΜΒΑΝΩ, ΕΛΚΩ, ΣΥΡΩ.

4 ΠΩΛΗΣΙΝ Ή ΑΓΟΡΑΝ, ΑΝΤΑΛΛΑΓΗΝ, ΤΙΜΗΝ Ή ΑΞΙΑΝ, ΟΠΩΣ ΠΩΛΩ, ΠΙΠΡΑΣΚΩ (ΠΩΛΩ), ΑΓΟΡΑΖΩ, ΩΝΟΥΜΑΙ (ΑΓΟΡΑΖΩ), ΑΛΛΑΣΣΩ, ΑΝΤΑΛΛΑΣΣΩ, ΤΙΜΩ, ΑΞΙΩ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: ΤΟ ΕΙΣ ΓΕΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ.

ἀκούει ἡμῶν ἂν αἰτώμεθα.

ΕΛΑΒΕ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟΝ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ.

ἀπελθόντες ἀγοράσωμεν δηναρίων διακοσίων ἄρτους.

245 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

5 ΧΩΡΙΣΜΟΝ, ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙΝ, ΑΠΑΛΛΑΓΗΝ, ΣΤΕΡΗΣΙΝ, ΠΑΥΣΙΝ, ΚΩΛΥΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΧΩΡΙΖΩ, ΑΠΑΛΛΑΣΣΩ, ΑΠΟΛΥΩ, ΕΛΕΥΘΕΡΩ, ΑΠΟΣΤΕΡΩ, ΠΑΥΩ, ΚΩΛΥΩ, ΕΙΡΓΩ.

καὶ ἀπαλλάξῃ τούτουςδουλείας.

ΙΑΣΑΤΟ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΑΠΕΛΥΣΕ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ.

Ο ΥΙΟΣ ΗΜΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.

ΜΗ ΑΠΟΣΤΕΡΕΙΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ.

ὁ δὲ ἑκατοντάρχης βουλόμενος διασῶσαι τὸν Παῦλον ἐκώλυσεν αὐτοὺς τοῦ βουλήματος.

246 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

6 ΨΥΧΙΚΟΝ ΠΑΘΟΣ, ΟΠΩΣ ΜΑΚΑΡΙΖΩ, ΘΑΥΜΑΖΩ, ΑΓΑΜΑΙ (ΘΑΥΜΑΖΩ), ΕΠΑΙΝΩ, ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΖΩ, ΟΙΚΤΙΡΩ, ΖΗΛΩ, ΜΙΣΩ, ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: ΤΟ ΕΙΣ ΓΕΝΙΚΗΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΨΥΧΙΚΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ.

ΕΘΑΥΜΑΖΕ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΖΗΛΩ ΣΕ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ.

ΙΗΣΟΥΣ ΩΚΤΙΡΕΝ ΑΥΤΗΝ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ.

247 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ

ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

7 ΔΙΚΗΝ Ή ΚΑΤΑΔΙΚΗΝ, ΟΠΩΣ ΔΙΚΑΖΩ, ΚΡΙΝΩ, ΔΙΩΚΩ (ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ), ΑΙΤΙΩΜΑΙ (ΚΑΤΗΓΟΡΩ), ΓΡΑΦΟΜΑΙ (ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΩ ΕΓΓΡΑΦΩΣ), ΚΑΤΑΓΙΓΝΩΣΚΩ, ΚΑΤΑΨΗΦΙΖΟΜΑΙ, ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΩ, ΤΙΜΩΡΟΥΜΑΙ.

καὶ κατηγόρουν αὐτοῦ οἱ ἀρχιερεῖς πολλά.

ἴδε πόσα σου καταμαρτυροῦσιν.

ΙΟΥΔΑΙΟΙ ΕΚΡΙΝΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΘΑΝΑΤΟΥ.

ΔΙΩΞΟΜΕΝ ΑΥΤΟΝ ΤΗΣ ΒΛΑΣΦΗΜΙΑΣ.

248 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ

8 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΘΕΤΑ ΜΕ ΤΑΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟ, ΠΡΟ, ΕΚ, ΚΑΤΑ, ΟΠΩΣ ΑΠΟΚΛΕΙΩ, ΠΡΟΤΙΜΩ, ΠΡΟΤΙΘΗΜΙ, ΚΑΤΗΓΟΡΩ, ΕΚΒΑΛΛΩ.

καὶ κατηγόρουν αὐτοῦ οἱ ἀρχιερεῖς πολλά.

ἴδε πόσα σου καταμαρτυροῦσιν.

ΕΞΕΒΑΛΕ ΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ.

249 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

β) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

ΡΗΜΑΤΑ ΔΕΧΟΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

1 ΔΟΣΙΝ, ΔΕΙΞΙΝ, ΔΗΛΩΣΙΝ, ΑΓΓΕΛΙΑΝ, ΥΠΟΣΧΕΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΔΙΔΩΜΙ, ΠΑΡΕΧΩ, ΔΕΙΚΝΥΜΙ, ΔΗΛΩ, ΦΑΙΝΩ, ΑΓΓΕΛΩ, ΛΕΓΩ, ΑΠΟΚΡΙΝΟΜΑΙ, ΥΠΙΣΧΝΟΥΜΑΙ, ΠΑΡΑΙΝΩ.

ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.

τί κόπους παρέχετε τῇ γυναικί;

καὶ ἔτι καθ᾿ ὑπερβολὴν ὁδὸν ὑμῖν δείκνυμι.

ὁ καὶ δηλώσας ἡμῖν τὴν ὑμῶν ἀγάπην ἐν Πνεύματι.

῾Ο ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις.

ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον.

250 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

β) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

ΡΗΜΑΤΑ ΔΕΧΟΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

2 ΟΜΟΙΩΣΙΝ, ΕΞΙΣΩΣΙΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΜΙΞΙΝ, ΣΥΝΔΙΑΛΛΑΓΗΝ, ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗΝ, ΟΠΩΣ ΟΜΟΙΩ, ΕΞΙΣΩ, ΑΝΙΣΩ, ΕΟΙΚΑ, ΜΕΙΓΝΥΜΙ, ΚΕΡΑΝΝΥΜΙ, ΣΠΕΝΔΟΜΑΙ, ΣΥΝΑΛΛΑΤΤΟΜΑΙ, ΑΡΜΟΤΤΩ.

Τίνι δὲ ὁμοιώσω τὴν γενεὰν ταύτην;

ΚΕΡΑΣΑΤΕ ΑΥΤΗ ΠΟΤΗΡΙΟΝ ΟΙΝΟΥ.

ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρί.

251 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

β) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

ΡΗΜΑΤΑ ΔΕΧΟΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΙΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ ΟΣΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

3 ΕΝΑΝΤΙΟΤΗΤΑ, ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΕΠΙΤΙΘΗΜΙ, ΑΝΤΙΤΙΘΗΜΙ, ΟΝΕΙΔΙΖΩ.

4 ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΘΕΤΑ ΜΕ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑΣ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ.

Τότε προσηνέχθη αὐτῷ παιδία, ἵνα ἐπιθῇ αὐτοῖς τὰς χεῖρας.

Ο ΘΕΟΣ ΕΝΕΦΥΣΗΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΤΩ ΑΝΘΡΩΠΩ.

᾿Αλέξανδρος ὁ χαλκεὺς πολλά μοι κακὰ ἐνεδείξατο.

Συνίστημι δὲ ὑμῖν Φοίβην τὴν ἀδελφὴν ἡμῶν.

252 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ

ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ:

1 ΤΑ ΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΠΑΙΔΕΥΩ, ΔΙΔΑΣΚΩ, ΑΝΑΜΙΜΝΗΣΚΩ, ΥΠΟΜΙΜΝΗΣΚΩ.

Καὶ ἐξελθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς… ἦρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά.

ὁ δὲ παράκλητος… ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἃ εἶπον ὑμῖν.

Διὰ τοῦτο ἔπεμψα ὑμῖν Τιμόθεον… ὃς ὑμᾶς ἀναμνήσει τὰς ὁδούς μου τὰς ἐν Χριστῷ.

253 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ

ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ:

2 ΤΑ ΕΝΔΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΕΚΔΥΣΕΩΣ, ΟΠΩΣ ΕΝΔΥΩ, ΕΚΔΥΩ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΩ, ΑΜΦΙΕΝΝΥΜΙ.

ΤΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΕΝΕΔΥΣΑΝ ΧΛΑΜΥΔΑ ΚΟΚΚΙΝΗΝ.

καὶ ὅτε ἐνέπαιξαν αὐτῷ, ἐξέδυσαν αὐτὸν τὴν χλαμύδα καὶ ἐνέδυσαν αὐτὸν τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ σταυρῶσαι.

περιβαλὼν αὐτὸν ἐσθῆτα λαμπρὰν ἀνέπεμψεν αὐτὸν τῷ Πιλάτῳ.

254 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ

ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ:

3 ΤΑ ΑΙΤΗΤΙΚΑ, ΚΡΥΠΤΙΚΑ, ΣΤΕΡΗΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΕΙΣΠΡΑΤΤΩ, ΠΡΑΤΤΩ, ΑΙΤΩ, ΑΙΤΟΥΜΑΙ, ΙΚΕΤΕΥΩ, ΚΡΥΠΤΩ, ΑΠΟΚΡΥΠΤΩ, ΑΠΟΣΤΕΡΩ, ΑΦΑΙΡΟΥΜΑΙ.

ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός.

ἕτοιμοι δὲ ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον.

255 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ

ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΕΙΝΑΙ:

4 ΤΑ ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΑ, ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΠΡΟΤΡΕΠΟΜΑΙ, ΑΝΑΓΚΑΖΩ, ΕΡΩΤΩ, ΕΞΕΤΑΖΩ, ΕΛΕΓΧΩ, ΠΥΝΘΑΝΟΜΑΙ.

ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ λόγον ἕνα.

ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολήν.

ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.

256 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ

5 ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΣΤΟΙΧΟΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ.

τί οὖν ποιήσω ᾿Ιησοῦν τὸν λεγόμενον Χριστόν;

ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΕΥΗΡΓΕΤΟΥΝ ΗΜΑΣ ΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ.

ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ ΕΔΡΑΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΔΕΙΝΑ.

257 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ:

1 ΤΑ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΔΟΣΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΜΕΤΕΧΩ, ΚΟΙΝΩΝΩ, ΜΕΤΑΛΑΜΒΑΝΩ, ΜΕΤΑΔΙΔΩΜΙ.

ΚΕΚΟΙΝΩΝΗΚΕΝ ΣΑΡΚΟΣ ΤΟΙΣ ΠΑΙΔΙΟΙΣ.

ΜΕΤΑΔΙΔΩΣ ΤΟΥ ΑΡΤΟΥ ΤΩ ΑΔΕΛΦΩ.

ΜΕΤΕΣΧΗΚΑΜΕΝ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΥΜΙΝ.

258 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ:

2 ΤΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΑΥΤΩΝ, ΟΠΩΣ ΠΑΡΑΧΩΡΩ, ΥΠΑΝΙΣΤΑΜΑΙ (ΕΓΕΙΡΟΜΑΙ, ΔΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΩ ΘΕΣΙΝ), ΑΝΤΙΠΟΙΟΥΜΑΙ, ΑΜΦΙΣΒΗΤΩ, ΦΘΟΝΩ (ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΩ).

Ο ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΠΑΡΑΚΕΧΩΡΗΚΕ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΙΟΥΔΑΙΟΙΣ.

ΜΗ ΦΘΟΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΑΥΤΩ.

259 ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

2 ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΤΑ ΔΙΠΤΩΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ: α) ΜΕ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΗΝ, β) ΜΕ ΑΤΙΑΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ, γ) ΜΕ ΔΥΟ ΑΙΤΙΑΤΙΚΑΣ ΚΑΙ δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ.

δ) ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ

ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΟΤΙΚΗΝ ΕΙΝΑΙ:

3 ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΤΙΜΩ (ΟΡΙΖΩ ΩΣ ΠΟΙΝΗΝ ΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΤΙ) ΚΑΙ ΤΙΜΩΜΑΙ (ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΩΣ ΠΟΙΝΗΝ ΔΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΤΙ) ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΛΛΑ ΔΕΧΟΜΕΝΑ ΓΕΝΙΚΗΝ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ.

ΙΣΩ ΑΝ ΜΟΙ, Ω ΑΝΔΡΕΣ ΔΙΚΑΣΤΑΙ, ΦΥΓΗΣ ΤΙΜΗΣΑΙΤΕ.

ΑΠΟΘΑΝΟΙΣ ΑΝ, ΕΙ ΒΟΥΛΟΙΤΟ Ο ΚΑΤΗΓΟΡΟΣ ΘΑΝΑΤΟΥ ΣΟΙ ΤΙΜΑΣΘΑΙ.

260ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ

ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι ὃ ἐὰν αἰτήσηται.

ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν.

ἱδόντες αὐτόν περιπατούντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἔδοξαν φάντασμα εἶναι.

ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με.

ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

261 ΕΙΔΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ:

1 ΛΕΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΑΙΝΟΝΤΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΟΥΜΑΙ, ΟΠΩΣ ΛΕΓΩ, ΦΗΜΙ, ΟΜΟΛΟΓΩ, ΑΚΟΥΩ, ΠΥΝΘΑΝΟΜΑΙ.

ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι ὃ ἐὰν αἰτήσηται.

ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

Σαδδουκαῖοι μὲν γὰρ λέγουσι μὴ εἶναι ἀνάστασιν.

262 ΕΙΔΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ:

2 ΔΟΞΑΣΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΝΟΜΙΖΩ, ΗΓΟΥΜΑΙ, ΟΙΟΜΑΙ, ΔΟΚΩ, ΥΠΟΛΑΜΒΑΝΩ, ΚΡΙΝΩ.

νομίσαντες δὲ αὐτὸν ἐν τῇ συνοδίᾳ εἶναι ἦλθον ἡμέρας ὁδὸν.

ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω.

ἐὰν γράφηται καθ᾿ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία.

καὶ ὃςἐὰν μὴ ἔχῃ, καὶ ὃ δοκεῖ ἔχειν ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.

εἰ κεκρίκατέ με πιστὴν τῷ Κυρίῳ εἶναι…μείνατε.

λογιζόμεθα οὖν πίστει δικαιοῦσθαι ἄνθρωπον χωρὶς ἔργων νόμου.

λογίζεσθε ἑαυτοὺς νεκροὺς εἶναι τῇ ἁμαρτίᾳ.

263 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ:

1 ΒΟΥΛΗΤΙΚΑ Ή ΕΦΕΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΒΟΥΛΟΜΑΙ, ΘΕΛΩ, ΕΦΙΕΜΑΙ, ΕΠΙΘΥΜΩ, ΑΞΙΩ, ΖΗΤΩ, ΟΡΕΓΟΜΑΙ, ΙΚΕΤΕΥΩ.

ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν.

εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι.

πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν ἰδεῖν ἃ βλέπετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι ἃ ἀκούετε, καὶ οὐκ ἤκουσαν.

οὐδὲ ἐμαυτὸν ἠξίωσα πρός σέ ἐλθεῖν· ἀλλ᾿ εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου.

ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εἱστήκεισαν ἔξω, ζητοῦντες λαλῆσαι αὐτῷ.

264 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ:

2 ΚΕΛΕΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΡΕΠΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΚΕΛΕΥΩ, ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΩ, ΛΕΓΩ (ΔΙΑΤΑΣΣΩ), ΠΡΟΤΡΕΠΩ, ΔΙΔΑΣΚΩ, ΠΑΡΑΙΝΩ, ΠΕΙΘΩ.

Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα.

ὡς δὲ ἐπληροῦντο ἡμέραι ἱκαναί, συνεβουλεύσαντο οἱ ᾿Ιουδαῖοι ἀνελεῖν αὐτόν.

διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν.

καὶ τὰ νῦν παραινῶ ὑμᾶς εὐθυμεῖν.

ἔπειθον αὐτοὺς προσμένειν τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ.

265 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ:

3 ΚΩΛΥΤΙΚΑ Ή ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΟΠΩΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ, ΚΩΛΥΩ, ΕΩ.

ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως…κωλυόντων γαμεῖν.

ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με.

εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης… οὐκ ἂν εἴασε διορυγῆναι τὴν οἰκίαν αὐτοῦ.

καὶ ἐπιτιμῶν οὐκ εἴα αὐτὰ λαλεῖν, ὅτι ᾔδεισαν τὸν Χριστὸν αὐτὸν εἶναι.

266 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ:

4 ΔΥΝΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΠΕΙΡΑΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΔΥΝΑΜΑΙ, ΕΧΩ (ΔΥΝΑΜΑΙ), ΕΙΩΘΑ, ΕΘΙΖΩ, ΠΕΙΡΩΜΑΙ, ΜΑΝΘΑΝΩ, ΕΠΙΣΤΑΜΑΙ –ΟΙΔΑ (ΓΝΩΡΙΖΩ, ΕΙΜΑΙ ΙΚΑΝΟΣ), ΠΟΙΩ.

οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.

Κατὰ δὲ ἑορτὴν εἰώθει ὁ ἡγεμὼν ἀπολύειν ἕνα τῷ ὄχλῳ δέσμιον, ὃν ἤθελον.

Παραγενόμενος δὲ ὁ Σαῦλος εἰς ῾Ιερουσαλὴμ ἐπειρᾶτο κολλᾶσθαι τοῖς μαθηταῖς.

μανθανέτωσαν δὲ καὶ οἱ ἡμέτεροι καλῶν ἔργων προΐστασθαι.

οἴδατε δόματα ἀγαθὰ διδόναι τοῖς τέκνοις ὑμῶν.

ὃς ἂν ἀπολύσῃ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ παρεκτὸς λόγου πορνείας, ποιεῖ αὐτὴν μοιχᾶσθαι.

267 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ:

5 ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΑΙ, ΒΟΥΛΕΥΟΜΑΙ, ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΩ, ΜΕΛΕΤΩ.

6 ΤΑ ΕΝΑΡΞΕΩΣ ΚΑΙ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ ΑΡΧΟΜΑΙ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΩ.

οἱ δὲ ἀκούσαντες διεπρίοντο καὶ ἐβουλεύοντο ἀνελεῖν αὐτούς.

Απὸ τότε ἤρξατο ὁ ᾿Ιησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· μετανοεῖτε.

Τότε ἤρξατο ὀνειδίζειν τὰς πόλεις ἐν αἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖσται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν·

κινδυνεύομεν ἐγκαλεῖσθαι στάσεως περὶ τῆς σήμερον.

οὐ μόνον δὲ τοῦτο κινδυνεύει ἡμῖν τὸ μέρος εἰς ἀπελεγμὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ καὶ τὸ τῆς μεγάλης θεᾶς ᾿Αρτέμιδος ἱερὸν εἰς οὐθὲν λογισθῆναι.

268 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΛΠΙΖΩ, ΥΠΙΣΧΝΟΥΜΑΙ, ΠΡΟΣΔΟΚΩ, ΕΠΑΓΓΕΛΟΜΑΙ, ΟΜΝΥΜΙ, ΑΠΕΙΛΩ, ΕΧΟΥΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ Ή ΤΟ ΝΑ (ΕΛΠΙΖΕ ΛΗΣΕΙΝ: ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΗΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗΝ Ή ΟΤΙ ΘΑ ΔΙΑΦΥΓΗΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗΝ).

ΤΟ ΡΗΜΑ ΜΕΛΛΩ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΣΥΝΗΘΩΣ ΧΡΟΝΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

ΜΗΔΕΠΟΤΕ ΑΙΣΧΡΟΝ ΠΟΙΗΣΑΣ ΕΛΠΙΖΕ ΛΗΣΕΙΝ.

ΠΡΟΣΔΟΚΩ ΓΕΝΗΣΕΣΘΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΝΕΚΡΩΝ.

269 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΙΔΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΕΛΙΚΟΝ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΟ ΕΝΑ ΕΚ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ ΤΩΝ ΔΙΠΤΩΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ.

ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι ὃ ἐὰν αἰτήσηται.

ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με.

Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα.

διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν.

καὶ τὰ νῦν παραινῶ ὑμᾶς εὐθυμεῖν.

ἔπειθον αὐτοὺς προσμένειν τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ.

καὶ ὃςἐὰν μὴ ἔχῃ, καὶ δοκεῖ ἔχειν ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.

εἰ κεκρίκατέ με πιστὴν τῷ Κυρίῳ εἶναι…μείνατε.

λογίζεσθε ἑαυτοὺς νεκροὺς εἶναι τῇ ἁμαρτίᾳ.

270ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ

(ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΥΛΗΣ Α΄ΤΑΞΕΩΣ)

Α΄. ΧΡΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΕΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 3) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ.

1)

ΑΓΑΘΟΝ ΤΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΕΙΣΘΑΙ ΤΩ ΚΥΡΙΩ.

τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων μου οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι.

ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ.

ΕΜΟΙ ΔΕ ΤΟ ΠΡΟΣΚΟΛΛΑΣΘΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΑΓΑΘΟΝ ΕΣΤΙ.

τὸ ἀγαπᾶν αὐτὸν ἐξ ὅλης τῆς καρδίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς συνέσεως καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος, καὶ τὸ ἀγαπᾶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν πλεῖόν ἐστι πάντων τῶν ὁλοκαυτωμάτων καὶ θυσιῶν.

270α ΤΟ ΕΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 3) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ.

2)

ΔΩΡΗΣΑΙ ΜΟΙ ΤΟΥ ΟΡΑΝ ΤΑ ΕΜΑ ΠΤΑΙΣΜΑΤΑ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΥΣΕΙ ΤΟΥ ΕΙΔΕΝΑΙ ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ.

ΗΡΞΑΝΤΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΑΙΝΕΙΝ ΤΗΝ ΕΡΥΘΡΑΝ ΘΑΛΑΣΣΑΝ.

οὐχ ἁρπαγμὸν ἡγήσατο τὸ εἶναι ἴσα Θεῷ.

270β ΤΟ ΕΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 3) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ.

3)

μέλλει γὰρ ῾Ηρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό.

ἐν δὲ τῷ καθεύδειν τοὺς ἀνθρώπους ἦλθεν αὐτοῦ ὁ ἐχθρὸς.

παραγίνεται ὁ ᾿Ιησοῦς…πρὸς τὸν ᾿Ιωάννην τοῦ βαπτισθῆναι.

ὁ βλέπων γυναῖκα πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι αὐτὴν ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν.

Προσέχετε τὴν ἐλεημοσύνην ὑμῶν μὴ ποιεῖν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ θεαθῆναι αὐτοῖς.

ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν…

ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς.

διὰ τὸ μὴ ἔχειν ρίζαν ἐξηράνθη.

δήσατε αὐτὰ εἰς δέσμας πρὸς τὸ κατακαῦσαι αὐτά.

καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσιν εἰς τὸ ἐμπαῖξαι καὶ μαστιγῶσαι καὶ σταυρῶσαι.

ὑμεῖς δὲ ἰδόντες οὐ μετεμελήθητε ὕστερον τοῦ πιστεῦσαι αὐτῷ.

διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν.

πρὸς τὸ ἐνταφιάσαι με ἐποίησεν.

μετὰ δὲ τὸ ἐγερθῆναι με προάξω ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

καὶ ἀπήγαγον αὐτὸν εἰς τὸ σταυρῶσαι.

271 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

1)

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ ΩΣ ΑΛΗΘΩΣ ΜΑΚΑΡΙΖΕΙΝ ΣΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ.

ΠΕΙΘΑΡΧΕΙΝ ΔΕΙ ΘΕΩ ΜΑΛΛΟΝ Ή ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ.

ΑΝΑΓΚΗ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ ΕΛΘΕΙΝ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ∙ ΠΛΗΝ ΟΥΑΙ ΤΩ ΑΝΘΡΩΠΩ ΕΚΕΙΝΩ ΔΙ’ ΟΥ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ ΕΡΧΕΤΑΙ.

οὐκ ἔξεστι βαλεῖν αὐτὰ εἰς τὸν κορβανᾶν, ἐπεὶ τιμὴ αἵματός ἐστι.

πᾶσα δὲ παιδεία πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι.

πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην.

συνέβη βαστάζεσθαι αὐτὸν ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν διὰ τὴν βίαν τοῦ ὄχλου.

οὐκ ἐνδέχεται προφήτην ἀπολέσθαι ἔξω ῾Ιερουσαλήμ.

ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος ἐξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα. οὐ χρή, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι.

ὁ γὰρ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων.

ἀνάγκην δὲ εἶχεν ἀπολύειν αὐτοῖς κατὰ ἑορτὴν ἕνα.

ἀδύνατον ψεύσασθαι Θεόν.

ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς.

ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι.

τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι.

ἐξήλθομεν ἔξω τῆς πόλεως παρὰ ποταμὸν οὗ ἐνομίζετο προσευχὴ εἶναι.

272 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

2)

ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ.

273 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

3)

ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι ὃ ἐὰν αἰτήσηται.

ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν.

ἱδόντες αὐτόν περιπατούντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης ἔδοξαν φάντασμα εἶναι.

ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με.

ΤΙΝΑ ΜΕ ΛΕΓΟΥΣΙΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ;

νομίσαντες δὲ αὐτὸν ἐν τῇ συνοδίᾳ εἶναι ἦλθον ἡμέρας ὁδὸν.

ἡγοῦμαι σκύβαλα εἶναι ἵνα Χριστὸν κερδήσω.

ἐὰν γράφηται καθ᾿ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία.

καὶ ὃςἐὰν μὴ ἔχῃ, καὶ ὃ δοκεῖ ἔχειν ἀρθήσεται ἀπ᾿ αὐτοῦ.

εἰ κεκρίκατέ με πιστὴν τῷ Κυρίῳ εἶναι…μείνατε.

λογιζόμεθα οὖν πίστει δικαιοῦσθαι ἄνθρωπον χωρὶς ἔργων νόμου.

λογίζεσθε ἑαυτοὺς νεκροὺς εἶναι τῇ ἁμαρτίᾳ.

Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρός σε ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα.

ὡς δὲ ἐπληροῦντο ἡμέραι ἱκαναί, συνεβουλεύσαντο οἱ ᾿Ιουδαῖοι ἀνελεῖν αὐτόν.

διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν.

καὶ τὰ νῦν παραινῶ ὑμᾶς εὐθυμεῖν.

ἔπειθον αὐτοὺς προσμένειν τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ.

274 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

4)

ΟΥ ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΙΚΑΝΟΣ ΤΑ ΥΠΟΔΗΜΑΤΑ ΒΑΣΤΑΣΑΙ.

ΤΑΥΤΑ ΠΑΡΑΘΟΥ ΠΙΣΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ, ΟΙΤΙΝΕΣ ΙΚΑΝΟΙ ΕΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΤΕΡΟΥΣ ΔΙΔΑΞΑΙ.

ΟΥΚΕΤΙ ΕΙΜΙ ΑΞΙΟΣ ΚΛΗΘΗΝΑΙ ΥΙΟΣ ΣΟΥ.

ΙΔΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΤ’ ΕΜΕ ΟΥ ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΑΞΙΟΣ ΤΟ ΥΠΟΔΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΔΩΝ ΛΥΣΑΙ.

ΤΙΣ ΑΞΙΟΣ ΕΣΤΙΝ ΑΝΟΙΞΑΙ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΝ ΚΑΙ ΛΥΣΑΙ ΤΑΣ ΣΦΡΑΓΙΔΑΣ ΑΥΤΟΥ;

275

ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

5)

kai¤ e©ueto ay¦toy¤w o¥ Ueo¤w e¦n tƒ° sterev£mati toy° oy¦ranoy°, v¨ste fai£nein e¦pi¤ th°w gh°w18 kai¤ a©rxein th°w h¥me£raw kai¤ th°w nykto¤w kai¤ diaxvri£zein a¦na¤ me£son toy° fvto¤w kai¤ a¦na¤ me£son toy° sko£toyw.

oy¦ ga¤r e©brejen o¥ Ueo¤w e¦pi¤ th¤n gh°n, kai¤ a©nurvpow oy¦k h¬n e¦rga£zesuai ay¦th£n%

kai¤ e¦jape£steilen ay¦to¤n Ky£riow o¥ Ueo¤w e¦k toy° paradei£soy th°w tryfh°w e¦rga£zesuai th¤n gh°n, e¦j hw e¦lh£fuh. 24 kai¤ e¦je£bale to¤n ¦Ada¤m kai¤ katƒ£kisen ay¦to¤n a¦pe£nanti toy° paradei£soy th°w tryfh°w kai¤ e©taje ta¤ Xeroybi¤m kai¤ th¤n flogi£nhn romfai£an th¤n strefome£nhn fyla£ssein th¤n o¥do¤n toy° jy£loy th°w zvh°w.

276 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΩΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΕΛΙΚΟΝ ΚΑΙ ΤΙΘΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΔΙΔΩΜΙ, ΤΑΤΤΩ, ΑΙΡΟΥΜΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ.

2ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΑΝΤΙ ΜΕΝ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ Ή ΕΥΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΑΝΤΑΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΠΟΙΗΤΑΣ, ΑΝΤΙ ΔΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΑΝΑΦΩΝΗΣΕΙΣ.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:   1

επείνασα γαρ, και εδώκατέ μοι φαγείν.

καγώ ουκ ήδειν αυτόν, αλλ” ο πέμψας με βαπτίζειν εν ύδατι, εκείνός μοι είπεν.

kai¤ e¦jape£steilen ay¦to¤n Ky£riow o¥ Ueo¤w e¦k toy° paradei£soy th°w tryfh°w e¦rga£zesuai th¤n gh°n, e¦j hw e¦lh£fuh. 24 kai¤ e¦je£bale to¤n ¦Ada¤m kai¤ katƒ£kisen ay¦to¤n a¦pe£nanti toy° paradei£soy th°w tryfh°w kai¤ e©taje ta¤ Xeroybi¤m kai¤ th¤n flogi£nhn romfai£an th¤n strefome£nhn fyla£ssein th¤n o¥do¤n toy° jy£loy th°w zvh°w.

277 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

6)

ΟΥΤΩΣ ΕΣΤΙ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΑΓΑΘΟΠΟΙΟΥΝΤΑΣ ΦΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΤΩΝ ΑΦΡΟΝΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΓΝΩΣΙΑΝ.

ΟΥΤΩ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΔΙΕΤΑΞΕ ΤΟΙΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΣΙΝ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΖΗΝ.

ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ, ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΠΑΤΡΗΣ.

278 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

7)

Ω ΞΕΙΝ’ ΑΓΓΕΛΕΙΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙΣ.

279 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

8)

ΚΥΡΙΕ, ΜΗ ΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΥΧΕΙΝ (ΜΗ ΤΥΧΟΙΜΙ= ΕΙΘΕ ΝΑ ΜΗ ΜΟΥ ΤΥΧΗ).

280 ΧΡΗΣΙΣ ΑΝΑΡΘΡΟΥ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΥ

ΤΟ ΑΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΘΕΣΙΝ: 1) ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ, 2) ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ, 3) ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ, 4) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΤΙ Ή ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ, 5) ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ, 6) ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΩΣ, 7) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ, 8) ΕΥΚΤΙΚΗΣ, 9) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΣ.

9)

ΕΜΕ ΠΑΘΕΙΝ ΤΑΔΕ; (ΕΓΩ ΠΑΘΩ; = ΝΑ ΠΑΘΩ;).

281ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ (ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ Α΄ΤΑΞΕΩΣ)

Η ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ Ή ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ Ή ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ.

ΕΙΣ ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ Ή ΤΟ ΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ.

εἰ δὲ καὶ ἔστι κεκαλυμμένον τὸ εὐαγγέλιον ἡμῶν, ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις ἐστὶ κεκαλυμμένον.

οὐκ ἔστιν αὕτη ἡ σοφία ἄνωθεν κατερχομένη, ἀλλ᾿ ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης.

αἰτεῖτε καὶ λήψεσθε, ἵνα ἡ χαρὰ ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη.

ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες.

μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων.

διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους.

ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ.

282 Η ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ Ή ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ Ή ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ.

ΕΙΣ ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ Ή ΤΟ ΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ.

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

Α) ΕΝΑΡΞΙΝ Ή ΛΗΞΙΝ, ΟΠΩΣ ΑΡΧΩ, ΑΡΧΟΜΑΙ, ΥΠΑΡΧΩ (ΑΡΧΙΖΩ ΠΡΩΤΟΣ), ΠΑΥΟΜΑΙ, ΛΗΓΩ.

ὡς δὲ ἐπαύσατο λαλῶν, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα…

οὐκ ἐπαύοντο διδάσκοντες καὶ εὐαγγελιζόμενοι ᾿Ιησοῦν τὸν Χριστόν.

οὐ παύεται ῥήματα βλάσφημα λαλῶν κατὰ τοῦ τόπου.

οὐ παύσῃ διαστρέφων τὰς ὁδοὺς Κυρίου τὰς εὐθείας;

οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον.

οἱ δὲ ἰδόντες τὸν χιλίαρχον καὶ τοὺς στρατιώτας ἐπαύσαντο τύπτοντες τὸν Παῦλον.

οὐ παυόμεθα ὑπὲρ ὑμῶν προσευχόμενοι καὶ αἰτούμενοι ἵνα πληρωθῆτε τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ θελήματος αὐτοῦ.

ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐπαύσαντο προσφερόμεναι… ἅπαξ κεκαθαρμένους;

283 Η ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ Ή ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ Ή ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ.

ΕΙΣ ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ Ή ΤΟ ΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ.

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

Β) ΑΙΣΘΗΣΙΝ Ή ΓΝΩΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, ΟΡΩ, ΑΚΟΥΩ, ΠΥΝΘΑΝΟΜΑΙ, ΟΙΔΑ, ΕΠΙΣΤΑΜΑΙ, ΓΙΓΝΩΣΚΩ, ΜΑΝΘΑΝΩ.

εἰς γὰρ χολὴν πικρίας καὶ σύνδεσμον ἀδικίας ὁρῶ σε ὄντα.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΑΙΝΗΝ ΕΙΔΟΝ ΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΣΑΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.

ΠΑΣΑ Η ΚΤΙΣΙΣ, ΗΛΛΟΙΟΥΤΟ ΦΟΒΩ, ΘΕΩΡΟΥΣΑ ΣΕ, ΕΝ ΣΤΑΥΡΩ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΝ ΧΡΙΣΤΕ.

ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εὐθέως ἀκούσας τὸν λόγον λαλούμενον λέγει τῷ ἀρχισυναγώγῳ.

ἐκ πολλῶν ἐτῶν ὄντα σε κριτὴν τῷ ἔθνει τούτῳ ἐπιστάμενος εὐθυμότερον τὰ περὶ ἑμαυτοῦ ἀπολογοῦμια.

ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· ἥψατό μού τις· ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ᾿ ἐμοῦ.

ἅμα δὲ καὶ ἀργαὶ μανθάνουσι περιερχόμεναι τὰς οἰκίας.

284 Η ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΩΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΝ Ή ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ Ή ΤΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ ΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ.

ΕΙΣ ΤΑ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ Ή ΤΟ ΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΗΜΑ ΕΙΣ ΕΓΚΛΙΣΙΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ.

ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ:

Γ) ΔΕΙΞΙΝ Ή ΔΗΛΩΣΙΝ, ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΟΜΑΙ, ΔΕΙΚΝΥΜΙ, ΦΑΝΕΡΟΣ ΕΙΜΙ, ΔΗΛΟΣ ΕΙΜΙ, ΔΗΛΩ, ΑΓΓΕΛΩ, ΑΠΟΦΑΙΝΩ.

Δ) ΚΑΡΤΕΡΙΑΝ, ΑΝΟΧΗΝ Ή ΚΑΜΑΤΟΝ, ΟΠΩΣ ΑΝΕΧΟΜΑΙ, ΚΑΡΤΕΡΩ, ΥΠΟΜΕΝΩ, ΠΕΡΙΟΡΩ.

Ε) ΨΥΧΙΚΟΝ ΠΑΘΟΣ, ΟΠΩΣ ΑΓΑΠΩ, ΦΙΛΩ, ΗΔΟΜΑΙ, ΛΥΠΟΥΜΑΙ, ΑΧΘΟΜΑΙ, ΑΙΣΧΥΝΟΜΑΙ, ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ, ΧΑΛΕΠΩΣ ΦΕΡΩ, ΘΑΥΜΑΖΩ.

ΣΤ) ΚΑΛΩΣ ΠΟΙΕΙΝ Ή ΑΔΙΚΕΙΝ, ΟΠΩΣ ΕΥ ΠΟΙΩ, ΧΑΡΙΖΟΜΑΙ, ΚΑΚΩΣ ΠΟΙΩ, ΑΔΙΚΩ, ΝΙΚΩ, ΗΤΤΩΜΑΙ.

ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες.

μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων.

ΕΚΑΡΤΕΡΕΙ ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΕΝΟΣ.

ΟΥΚ ΑΙΣΧΥΝΟΜΑΙ ΛΕΓΩΝ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΡΓΙΖΟΝΤΑΙ ΑΔΙΚΟΥΜΕΝΟΙ.

ΕΧΑΙΡΕΝ ΑΚΟΥΩΝ ΤΑΥΤΑ.

ΚΑΛΩΣ ΠΟΙΕΙΣ ΠΡΟΝΟΩΝ.

ΚΑΚΩΣ ΠΟΙΕΙΣ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΔΙΑΒΑΛΛΩΝ.

2853 ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΗΣ ΡΗΜΑΤΑ: ΤΥΓΧΑΝΩ, ΛΑΝΘΑΝΩ, ΔΙΑΤΕΛΩ, ΔΙΑΓΙΓΝΟΜΑΙ, ΔΙΑΓΩ, ΟΙΧΟΜΑΙ, ΦΘΑΝΩ ΚΑΙ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΙΜΙ, ΥΠΑΡΧΩ, ΓΙΓΝΟΜΑΙ. ΤΑ ΤΡΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΕΡΙΦΡΑΣΙΝ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους.

εἰ δὲ καὶ ἔστι κεκαλυμμένον τὸ εὐαγγέλιον ἡμῶν, ἐν τοῖς ἀπολλυμένοις ἐστὶ κεκαλυμμένον.

οὐκ ἔστιν αὕτη ἡ σοφία ἄνωθεν κατερχομένη, ἀλλ᾿ ἐπίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης.

αἰτεῖτε καὶ λήψεσθε, ἵνα ἡ χαρὰ ὑμῶν πεπληρωμένη.

οὔπω γὰρ ἦν ἐπ᾿ οὐδενὶ αὐτῶν ἐπιπεπτωκός, μόνον δὲ βεβαπτισμένοι ὑπῆρχον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ.

δέον ἐστὶν ὑμᾶς κατεσταλμένους ὑπάρχειν καὶ μηδὲν προπετὲς πράσσειν.

286 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Α΄. ΠΟΛΛΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΙΣΘΗΣΙΝ, ΓΝΩΣΙΝ Ή ΔΗΛΩΣΙΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ Ή ΕΙΔΙΚΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ.

ὁρᾶτε τοίνυν ὅτι ἐξ ἔργων δικαιοῦται ἄνθρωπος.

᾿Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου.

γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστιν ἐπὶ θύραις.

ὑποκριταί, τὸ πρόσωπον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς οἴδατε δοκιμάζειν.

μανθανέτωσαν πρῶτον τὸν ἴδιον οἶκον εὐσεβεῖν καὶ ἀμοιβὰς ἀποδιδόναι τοῖς προγόνοις.

287 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Β΄. ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΤΥΓΧΑΝΩ, ΛΑΝΘΑΝΩ, ΔΙΑΤΕΛΩ, ΔΙΑΓΙΓΝΟΜΑΙ, ΔΙΑΓΩ, ΟΙΧΟΜΑΙ, ΦΘΑΝΩ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ ΑΠΟΔΙΔΟΝΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΕΠΙΡΡΗΜΑ Ή ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΗΝ ΦΡΑΣΙΝ, Η ΔΕ ΜΕΤΟΧΗ ΜΕ ΡΗΜΑ. ΤΟΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΔΙΟΤΙ Η ΜΕΤΟΧΗ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟΝ ΝΟΗΜΑ, ΤΟ ΔΕ ΡΗΜΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ.

διὰ ταύτης γὰρ ἔλαθόν τινες ξενίσαντες ἀγγέλους.

288 ΧΡΗΣΙΣ ΠΛΑΓΙΩΝ ΠΤΩΣΕΩΝ (ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ)

Α΄ ΓΕΝΙΚΗ

Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

1.Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ:

Α) ΑΠΟ ΟΝΟΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΟΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΩΠΤΩΤΟΣ Ή ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.

Β). ΑΠΟ ΡΗΜΑ, ΟΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ.

Γ). ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑ, ΠΡΟΘΕΣΙΝ Ή ΕΠΙΦΩΝΗΜΑ.

2. Η ΓΕΝΙΚΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑ.

Η ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΑΘΕΔΡΑ.(ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΣ, ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ).

ΜΕΤΟΧΟΣ ΑΙΩΝΙΟΥ ΖΩΗΣ.(ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜ., ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ).

ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΛΘΩΝ ΗΨΑΤΟ ΤΗΣ ΣΟΡΟΥ.(ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ)

ΕΞΩ ΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗΣ.(ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΑΙΡΕΤΙΚΗ).

Ω ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΣ! ΤΙ ΤΟ ΠΕΡΙ ΗΜΑΣ ΓΕΓΟΝΕΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ.(ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ).

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΔΕ ΙΝΑ ΜΗ ΓΕΝΗΤΑΙ Η ΦΥΓΗ ΥΜΩΝ ΧΕΙΜΩΝΟΣ.(ΕΠΙΡΡΗΜΑ).

2892. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

  1. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ:

Α) ΤΟΠΙΚΑ, ΟΠΩΣ: ΠΟΥ, ΠΟΙ, ΟΥΔΑΜΟΥ, ΕΝΤΑΥΘΑ, ΕΞΩ, ΕΚΤΟΣ, ΠΟΡΡΩ, ΠΛΗΣΙΟΝ, ΕΓΓΥΣ, ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ.

τὰ σώματα κατακαίεται ἔξω τῆςπαρεμβολῆς· 13-12   διὸ καὶ ᾿Ιησοῦς, ἵνα ἁγιάσῃ διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος τὸν λαόν, ἔξω τῆς πύλης ἔπαθε. 13-13 τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες.

καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν.

πᾶν ἁμάρτημα ὃ ἐὰν ποιήσῃ ἄνθρωπος ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν, ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει.

ἔρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν ᾿Ιακὼβ ᾿Ιωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ.

23 ἦν δὲ καὶ ᾿Ιωάννης βαπτίζων ἐν Αἰνὼν ἐγγὺς τοῦ Σαλείμ.

ἄφες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου.

2902. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

  1. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ:

Β) ΧΡΟΝΙΚΑ, ΟΠΩΣ: ΠΟΤΕ, ΟΨΕ, ΠΡΩΙ.

Οψὲ δὲ σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν σαββάτων, ἦλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον.

λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον.

2912. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

  1. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ:

Γ) ΠΟΣΟΤΙΚΑ, ΟΠΩΣ: ΑΠΑΞ, ΔΙΣ, ΠΟΛΛΑΚΙΣ.

εἰς μὲν τὴν πρώτην σκηνὴν διὰ παντὸς εἰσίασιν οἱ ἱερεῖς τὰς λατρείας ἐπιτελοῦντες, 9-7 εἰς δὲ τὴν δευτέραν ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ μόνος ὁ ἀρχιερεύς.

νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.

2922. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ:

Δ΄) ΤΡΟΠΙΚΑ, ΟΠΩΣ: ΚΡΥΦΑ, ΛΑΘΡΑ, ΙΚΑΝΩΣ, ΠΩΣ, ΕΥ.

ΗΡΩΔΟΥ ΛΑΘΡΑ ΜΑΓΟΙ ΕΦΥΓΟΝ.

ΓΟΝΕΩΝ ΚΡΥΦΑ ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

2932. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ:

Ε) ΠΑΡΑΓΩΓΑ ΕΞ ΕΠΙΘΕΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΜΕ ΓΕΝΙΚΗΝ, ΟΠΩΣ: ΑΞΙΩΣ, ΑΠΕΙΡΩΣ, ΠΛΗΡΩΣ, ΟΛΙΓΩΡΩΣ, ΑΦΕΙΔΩΣ, ΑΔΕΩΣ.

ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε.

ἀξίως τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ πολιτεύεσθε.

περιπατῆσαι ὑμᾶς ἀξίως τοῦ Κυρίου.

2942. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

  1. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ:

ΣΤ) ΕΧΟΝΤΑ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ, ΟΠΩΣ: ΑΝΩΤΕΡΩ, ΚΑΤΩΤΕΡΩ, ΣΑΦΕΣΤΕΡΟΝ, ΚΑΛΛΙΟΝ, ΗΔΙΟΝ, ΗΤΤΟΝ.

Πᾶν βρῶμα φάγεται κοιλία, ἔστι δὲ βρῶμα βρώματος κάλλιον.

ὀκτὼ δὲ μυριάδες ἐν ταῖς πάσαις ἡμέραις τρισὶ κατεφθάρησαν· οὐχ ἧττον δὲ τῶν ἐσφαγμένων ἐπράθησαν.

ἀνεῖλον δὲ οὐχ ἦττον τῶν δισμυρίων.

2952. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ.

  1. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ…
  1. Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΩΤΕΡΩ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ:α) ΑΝΑΦΟΡΑΣ Ή ΑΦΕΤΗΡΙΑΣ, β) ΔΙΑΙΡΕΤΙΚΗ, γ) ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΗ.

Α) καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος καὶ ἀπέκτειναν.

Β) λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον.

Γ) Πᾶν βρῶμα φάγεται κοιλία, ἔστι δὲ βρῶμα βρώματος κάλλιον.

2963. Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΦΩΝΗΜΑ

Η ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΠΙΦΩΝΗΜΑΤΑ, ΟΠΟΤΕ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑΝ ΤΟΥ ΨΥΧΙΚΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ.

Ω του παραδόξου θαύματος! η πηγή της ζωης, εν μνημείω τίθεται,

Βαβαί των σων μυστηρίων αγνή! του Υψίστου θρόνος, ανεδείχθης Δέσποινα.

2974. Η ΓΕΝΙΚΗ ΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑ

Η ΓΕΝΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ΕΧΕΙ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟΠΟΝ, ΧΡΟΝΟΝ, ΑΙΤΙΑΝ.

ΒΑΒΥΛΩΝΙΟΙ ΚΑΤΕΚΛΗΣΑΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ (ΕΝΤΟΣ ΤΩΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ) ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ.

ΣΑΟΥΛ ΟΥ ΜΑΧΕΙΤΑΙ ΔΕΚΑ ΗΜΕΡΩΝ.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΦΕΥΓΕΙ ΦΟΝΟΥ.

298 Β΄ΔΟΤΙΚΗ

  1. 1. Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

  1. Η ΔΟΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ:

Α) ΑΠΟ ΟΝΟΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΟΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΣ Ή ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.

παρέδωκαν αὐτὸν Ποντίῳ Πιλάτῳ τῷ ἡγεμόνι.

ΔΟΞΑ ΤΩ ΠΑΤΡΙ ΚΑΙ ΤΩ ΥΙΩ ΚΑΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.

Η ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΟΣΙΣ ΗΜΙΝ.(ΕΔΩΚΕΝ ΗΜΙΝ Ο ΘΕΟΣ).

ΤΑΥΤΑ ΕΣΤΙ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΩΦΕΛΙΜΑ ΤΟΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙΣ.

ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΑΙΣ ΨΥΧΑΙ ΗΜΩΝ… ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΙΤΗΣΩΜΕΘΑ.

299 Β΄ΔΟΤΙΚΗ

  1. 2. Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

1. Η ΔΟΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ:

Β) ΑΠΟ ΡΗΜΑ, ΟΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ.

ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ, ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ.

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις.

ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε· οὐχὶ δηναρίου συνεφώνησάς μοι;

καὶ τὸ καινὸν σχίσει καὶ τῷ παλαιῷ οὐ συμφωνεῖ τὸ ἐπίβλημα τὸ ἀπὸ τοῦ καινοῦ.

αἰτείτω δὲ ἐν πίστει, μηδὲν διακρινόμενος· ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικε κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένῳ καὶ ῥιπιζομένῳ.

ἅμα δὲ καὶ ἐλπίζων ὅτι χρήματα δοθήσεται αὐτῷ ὑπὸ τοῦ Παύλου ὅπως λύσῃ αὐτόν· διὸ καὶ πυκνότερον αὐτὸν μεταπεμπόμενος ὡμίλει αὐτῷ.

Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν προσευχόμενον καταμόνας, συνῆσαν αὐτῷ οἱ μαθηταί.

῎Εγραψα ὑμῖν ἐν τῇ ἐπιστολῇ μὴ συναναμίγνυσθαι πόρνοις.

καὶ οἱ χρώμενοι τῷ κόσμῳ τούτῳ ὡς μὴ καταχρώμενοι· παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου.

ἀπόδοτε αὐτῇ ὡς καὶ αὐτὴ ἀπέδωκε, καὶ διπλώσατε αὐτῇ διπλᾶ κατὰ τὰ ἔργα αὐτῆς· ἐν τῷ ποτηρίῳ ᾧ ἐκέρασε, κεράσατε αὐτῇ διπλοῦν.

Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν.

ΣΟΙ ΔΟΞΑ ΠΡΕΠΕΙ ΤΩ ΠΑΤΡΙ ΚΑΙ ΤΩ ΥΙΩ ΚΑΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.

Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες.

τίς ἄρα οὗτός ἐστιν, ὅτι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουσιν αὐτῷ;

Οὐδείς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν … οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.

πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου. 5-25 ῎Ισθι εὐνοῶν τῷ ἀντιδίκῳ σου.

οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες Θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται.

λυσιτελεῖ αὐτῷ εἰ λίθος μυλικὸς περίκειται περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ…

Κύριε, βοήθει μοι.

ὁ δὲ Παῦλος εἶπεν· εὐξαίμην ἂν τῷ Θεῷ…

Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν ὅτι πᾶς ὁ ὀργιζόμενος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἰκῆ ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει.

μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες.

εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ…

καὶ τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς.

ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς ῾Ιεριχώ, καὶ λησταῖς περιέπεσεν·

εἰ παιδείαν ὑπομένετε, ὡς υἱοῖς ὑμῖν προσφέρεται ὁ Θεός·

ἐπιστηρίζοντες τὰς ψυχὰς τῶν μαθητῶν, παρακαλοῦντες ἐμμένειν τῇ πίστει, καὶ ὅτι διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

ΟΜΟΙΟΣ ΟΜΟΙΩ ΑΕΙ ΠΕΛΑΖΕΙ.

οὐκ οἴδατε ἐν ᾿Ηλίᾳ τί λέγει ἡ γραφή, ὡς ἐντυγχάνει τῷ Θεῷ κατὰ τοῦ ᾿Ισραὴλ…

ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοί αὐτοῦ, καὶ οὐκ ἠδύναντο συντυχεῖν αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον.

ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ

ἀκολούθει μοι.

οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ.

300 Β΄ΔΟΤΙΚΗ

  1. 3. Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

1. Η ΔΟΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ:

Γ) ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑ Ή ΠΡΟΘΕΣΙΝ.

29 ὁ δὲ ἔφη· οὔ, μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον.

ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων μεγάλη βοσκομένη πρὸς τῷ ὄρει.

ἐκομισάμην ἂν τὸ ἐμὸν σὺν τόκῳ.

γέγραπται, οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ.

301 Β΄ΔΟΤΙΚΗ

Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

2. Η ΔΟΤΙΚΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑ.

ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΥΝΑΓΩΓΩΝ, ΟΝΟΜΑΤΙ ΙΑΕΙΡΟΣ.

ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΙΔΙΟΝ ΕΛΕΓΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ, ΙΣΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΠΟΙΩΝ ΤΩ ΘΕΩ.

Ο ΕΝΑΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΠΑΘΕ ΣΑΡΚΙ.

302 Β΄ΔΟΤΙΚΗ

Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΔΟΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

3. ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΠΡΟΣΤΙΘΕΤΑΙ ΜΙΑ ΔΟΤΙΚΗ Η ΟΠΟΙΑ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΟΝ Ή ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΔΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ.

τί σοι δοκεῖ, Σίμων;

τί ἐμοὶ καὶ σοί, ᾿Ιησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου;

εἶπε δὲ Πέτρος· ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι.

Εκρινα δὲ ἑμαυτῷ τοῦτο, τὸ μὴ πάλιν ἐν λύπῃ ἐλθεῖν πρὸς ὑμᾶς.

3032. Η ΔΟΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ:

1. Η ΔΟΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΑΜΑ, ΟΜΟΥ, ΩΣΑΥΤΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΕΠΙΘΕΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΕΝΑ ΜΕ ΔΟΤΙΚΗΝ.

ὁ δὲ ἔφη· οὔ, μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον.

ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου.

εἴτε γρηγορῶμεν εἴτε καθεύδωμεν ἅμα σὺν αὐτῷ ζήσωμεν.

ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΤΩ ΝΟΜΩ.

3042. Η ΔΟΤΙΚΗ Η ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΧΡΟΝΟΝ, ΣΥΝΟΔΕΙΑΝ, ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ, ΑΝΑΦΟΡΑΝ, ΣΥΜΦΩΝΙΑΝ.

ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου.

ὁ δὲ ἔφη· οὔ, μήποτε συλλέγοντες τὰ ζιζάνια ἐκριζώσητε ἅμα αὐτοῖς τὸν σῖτον.

ΑΚΟΛΟΥΘΩΣ ΤΟΙΣ ΕΙΡΗΜΕΝΟΙΣ.

ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΤΩ ΝΟΜΩ.

3053. Η ΔΟΤΙΚΗ ΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑ

Η ΔΟΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ΕΧΕΙ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ Α)ΤΟΠΟΝ, Β)ΧΡΟΝΟΝ, Γ)ΟΡΓΑΝΟΝ Ή ΣΥΝΟΔΕΙΑΝ, Δ)ΤΡΟΠΟΝ, Ε)ΑΙΤΙΑΝ, ΣΤ)ΠΟΣΟΝ ,Ζ)ΑΝΑΦΟΡΑΝ.

ΚΑΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΙΣΥΝΑΓΩΓΩΝ, ΟΝΟΜΑΤΙ ΙΑΕΙΡΟΣ.(Ζ)

ΦΟΒΩ ΠΡΟΣΕΛΘΕ, ΜΗ ΦΛΕΓΗΣ…ΤΩΔΕ ΠΡΟΣΕΥΞΑΙ ΤΩ ΤΡΟΠΩ ΜΕΤΑ ΤΡΟΜΟΥ.(Δ)

ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΙΔΙΟΝ ΕΛΕΓΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ, ΙΣΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΠΟΙΩΝ ΤΩ ΘΕΩ.(ΣΤ)

ΙΝΑ ΜΗ ΤΩ ΣΤΑΥΡΩ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΔΙΩΚΩΝΤΑΙ.(Ε)

ΠΙΣΤΕΙ ΠΛΕΙΟΝΑ ΘΥΣΙΑΝ ΑΒΕΛ ΠΑΡΑ ΚΑΪΝ ΠΡΟΣΗΝΕΓΚΕ ΤΩ ΘΕΩ.

ΠΙΣΤΕΙ ΕΝΩΧ ΜΕΤΕΤΕΘΗ ΤΟΥ ΜΗ ΙΔΕΙΝ ΘΑΝΑΤΟΝ.

ΠΙΣΤΕΙ ΧΡΗΜΑΤΙΣΘΕΙΣ ΝΩΕ…ΚΑΤΕΣΚΕΥΑΣΕ ΚΙΒΩΤΟΝ.

ΠΙΣΤΕΙ ΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΑΒΡΑΑΜ ΥΠΗΚΟΥΣΕΝ ΕΞΕΛΘΕΙΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΟΠΟΝ ΟΝ ΕΜΕΛΛΕ ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ.(Ε)

ΠΟΣΟΙ ΜΙΣΘΙΟΙ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΣΙΝ ΑΡΤΩΝ, ΕΓΩ ΔΕ ΛΙΜΩ ΑΠΟΛΛΥΜΑΙ!(Ε)

ΣΥΓΧΩΡΗΣΩΜΕΝ ΠΑΝΤΑ ΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙ.(Ε)

ΑΝΑΣΤΗΣΟΝ ΜΕ ΤΗ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΤΟΛΙΣΘΗΣΑΝΤΑ.(Ε)

ΠΑΥΛΟΣ ΕΠΟΡΕΥΘΗ ΧΕΙΜΩΝΙ.(Β)

ΙΟΥΔΑΣ ΟΧΛΩ ΙΚΑΝΩ ΑΦΙΚΕΤΟ.(Γ)

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ, ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ.(Γ)

ΚΟΠΙΩΜΕΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΑΙΣ ΙΔΙΑΙΣ ΧΕΡΣΙ.(Γ)

ΕΙ ΔΕ ΤΟΝ ΧΟΡΤΟΝ…Ο ΘΕΟΣ ΟΥΤΩΣ ΑΜΦΙΕΝΝΥΣΙΝ, ΟΥ ΠΟΛΛΩ ΜΑΛΛΟΝ ΥΜΑΣ ΟΛΙΓΟΠΙΣΤΟΙ;(ΣΤ)

ΤΟΣΟΥΤΩ ΚΡΕΙΤΤΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ, ΟΣΩ ΔΙΑΦΟΡΩΤΕΡΟΝ ΠΑΡ’ ΑΥΤΟΥΣ ΚΕΚΛΗΡΟΝΟΜΗΚΕΝ ΟΝΟΜΑ.(ΣΤ)

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΘΕ ΔΕ ΙΝΑ ΜΗ ΓΕΝΗΤΑΙ Η ΦΥΓΗ ΥΜΩΝ ΧΕΙΜΩΝΟΣ ΜΗΔΕ ΣΑΒΒΑΤΩ.(Β)

ΟΥΣΗΣ ΟΥΝ ΟΨΙΑΣ ΤΗ ΗΜΕΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΜΙΑ ΤΩΝ ΣΑΒΒΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ ΚΕΚΛΕΙΣΜΕΝΩΝ…(Β)

Ο ΕΝΑΣ ΤΗΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΕΠΑΘΕ ΣΑΡΚΙ.(Ζ)

3064. ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΙΝΑΙ:

Α) ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝΕΡΓΟΥΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. ΑΥΤΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΑΠΡΟΣΩΠΑ ΡΗΜΑΤΑ.

τί σοι δοκεῖ, Σίμων;

ΕΔΟΞΕ ΓΑΡ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΚΑΙ ΗΜΙΝ ΜΗΔΕΝ ΠΛΕΟΝ ΕΠΙΤΙΘΕΣΘΑΙ ΥΜΙΝ ΒΑΡΟΣ ΠΛΗΝ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΓΚΕΣ…

ΕΠΡΕΠΕ ΓΑΡ ΑΥΤΩ… ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟΝ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΑΥΤΩΝ ΔΙΑ ΠΑΘΗΜΑΤΩΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΙ.

οὐ μέλει σοι περὶ οὐδενός.

διδάσκαλε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἀπολλύμεθα;

Κύριε, οὐ μέλει σοι ὅτι ἡ ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν;

εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ᾿ ὅτι κλέπτης ἦν.

3074. ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΙΝΑΙ:

Β) ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΑΙΤΙΟΥ. ΑΥΤΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΘΗΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΧΡΟΝΩΝ ΣΥΝΤΕΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΕΙΣ –ΤΟΣ ΚΑΙ –ΤΕΟΣ ΡΗΜΑΤΙΚΑ ΕΠΙΘΕΤΑ.

ΤΑΥΤΑ ΜΑΡΚΩ ΓΕΓΡΑΠΤΑΙ. (=ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΚΟ).

ἀγαπητοὶ ἡμῖν γεγένησθε.

Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΗΜΙΝ ΜΕΘΕΚΤΗ.

3084. ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΙΝΑΙ:

Γ) ΔΟΤΙΚΗ ΚΤΗΤΙΚΗ. ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΜΕ ΤΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΙΜΙ, ΥΠΑΡΧΩ, ΓΙΓΝΟΜΑΙ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΙ.

εἶπε δὲ Πέτρος· ἀργύριον καὶ χρυσίον οὐχ ὑπάρχει μοι.

ΗΣΑΝ ΤΩ ΙΗΣΟΥ ΔΩΔΕΚΑ ΜΑΘΗΤΑΙ. (= ΕΙΧΕΝ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑ ΜΑΘΗΤΑΣ).

εἰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;

καὶ ἐὰν ἀγαθοποιῆτε τοὺς ἀγαθοποιοῦντας ὑμᾶς, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;

καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;

3094. ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΙΝΑΙ:

Δ) ΔΟΤΙΚΗ ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ Ή ΑΝΤΙΧΑΡΙΣΤΙΚΗ. ΑΥΤΗ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΡΟΣ ΩΦΕΛΕΙΑΝ Ή ΒΛΑΒΗΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ.

ΕΘΥΣΕΝ ΕΑΥΤΟΝ ΤΩ ΛΑΩ ΙΗΣΟΥΣ ( = ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΠΡΟΣ ΩΦΕΛΕΙΑΝ ΤΟΥ).

ΕΣΤΙΝ ΕΡΙΣ ΤΩ ΕΘΝΕΙ ( = ΠΡΟΣ ΖΗΜΙΑΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ).

ἤγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυῒδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ.

3104. ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΙΝΑΙ:

Ε) ΔΟΤΙΚΗ ΗΘΙΚΗ. ΑΥΤΗ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΟΥ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΧΑΡΑΝ Ή ΛΥΠΗΝ ΕΚ ΤΗΣ ΕΝΝΟΙΑΣ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΗΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

ΩΣ ΚΑΛΟΣ ΜΟΙ Ο ΓΕΡΩΝ ( = ΤΙ ΩΡΑΙΟΣ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο Γ.).

ΕΥΓΕΝΗΣ ΕΣΤΙ ΣΟΙ Ο ΠΑΙΣ.

3114. ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Η ΔΟΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΙΝΑΙ:

ΣΤ) ΔΟΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΦΟΡΑΣ Ή ΤΟΥ ΚΡΙΝΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΟΥ. ΑΥΤΗ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΑΝΑΦΟΡΙΚΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ Ή ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙΝ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ.

ΛΑΣΑΙΑ ΕΣΤΙ ΠΟΛΙΣ ΕΝ ΔΕΞΙΑ ΕΣΠΛΕΟΝΤΙ ΚΑΛΟΥΣ ΛΙΜΕΝΑΣ. (= ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΠΛΕΕΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΥΣ ΛΙΜΕΝΑΣ…).

ΤΑ ΑΓΑΘΑ ΤΟΙΣ ΑΓΑΘΟΙΣ ΟΝΤΩΣ ΑΓΑΘΑ (ΕΣΤΙ) ΤΟΙΣ ΔΕ ΚΑΚΟΙΣ ΚΑΚΑ. (= ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙΝ ΤΩΝ ΚΑΛΩΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΤΩΣ ΚΑΛΑ…).

ΕΜΟΙ ΔΕ ΤΟ ΠΡΟΣΚΟΛΛΑΣΘΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΑΓΑΘΟΝ ΕΣΤΙ.

312 Γ΄. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ

Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

1. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ:

Α) ΑΠΟ ΟΝΟΜΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΝ Ή ΕΠΙΘΕΤΟΝ, ΟΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΙΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ Ή ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ. ΩΣ ΕΤΕΡΟΠΤΩΤΟΣ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΦΟΡΑΝ Ή ΤΟ ΚΑΤΑ ΤΙ.

ΚΑΙ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΦΩΣΤΗΡΑΣ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ, ΗΛΙΟΝ ΚΑΙ ΣΕΛΗΝΗΝ.

ΑΥΤΗ ΔΕ ΕΣΤΙΝ Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ, ΙΝΑ ΓΙΝΩΣΚΩΣΙ ΣΕ ΤΟΝ ΜΟΝΟΝ ΑΛΗΘΙΝΟΝ ΘΕΟΝ ΚΑΙ ΟΝ ΑΠΕΣΤΕΙΛΑΣ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.

ΟΥΚ ΑΞΙΑ ΤΑ ΠΑΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΥΝ ΚΑΙΡΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΕΛΛΟΥΣΑΝ ΔΟΞΑΝ.

ΕΙΛΚΥΣΕΝ ΤΟ ΔΙΚΤΥΟΝ ΜΕΣΤΟΝ ΙΧΘΥΩΝ.

Ο ΘΕΟΣ ΗΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΑΠΕΔΕΙΞΕΝ.

ΟΥΤΟΣ ΚΑΘΑΡΟΣ ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΕΣΤΙ.

ΑΝΕΠΕΣΟΝ ΟΥΝ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΩΣΕΙ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΟΙ.

313 Γ΄. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ

Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

1. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ:

Β) ΑΠΟ ΡΗΜΑ, ΟΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ.

ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ λόγον ἕνα.

ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ περὶ αὐτὸν σὺν τοῖς δώδεκα τὴν παραβολήν.

ἀκούσας δὲ ὄχλου διαπορευομένου ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.

ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε.

ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα.

Καὶ ἐξελθὼν ὁ ᾿Ιησοῦς… ἦρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά.

ὁ δὲ παράκλητος… ὑμᾶς διδάξει πάντα καὶ ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἃ εἶπον ὑμῖν.

Διὰ τοῦτο ἔπεμψα ὑμῖν Τιμόθεον… ὃς ὑμᾶς ἀναμνήσει τὰς ὁδούς μου τὰς ἐν Χριστῷ.

ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου οὐ μὴ φθάσωμεν τοὺς κοιμηθέντας.

ἐφοβήθησαν τοὺς ὄχλους, ἐπειδὴ ὡς προφήτην αὐτὸν εἶχον.

ἠκολούθει δὲ αὐτῷ πολὺ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ γυναικῶν, αἳ καὶ ἐκόπτοντο καὶ ἐθρήνουν αὐτόν.

βλέπω τοὺς ἀνθρώπους ὡς δένδρα  περιπατοῦντας.

14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησε ὁ ᾿Ιησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

ἰδόντες δὲ τὸν ἀστέρα ἐχάρησαν χαρὰν μεγάλην σφόδρα.

314

Γ΄. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ

Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

1. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ:

Γ) ΑΠΟ ΠΡΟΘΕΣΙΝ.

ΚΑΙ ΕΙΔΕΝ Η ΓΥΝΗ, ΟΤΙ ΚΑΛΟΝ ΤΟ ΞΥΛΟΝ ΕΙΣ ΒΡΩΣΙΝ.

ΕΥΛΟΓΗΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. ΑΜΗΝ.

ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ, ΕΒΟΩΝ ΣΟΙ ΖΩΟΔΟΤΑ.

ΙΔΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕΤ’ ΕΜΕ ΟΥ ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΑΞΙΟΣ ΤΟ ΥΠΟΔΗΜΑ ΤΩΝ ΠΟΔΩΝ ΛΥΣΑΙ.

ΜΗ ΟΥΝ ΜΕΡΙΜΝΗΣΗΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΡΙΟΝ.

ΙΔΟΥ Ο ΠΑΙΣ ΜΟΥ, ΟΝ ΗΡΕΤΙΣΑ, Ο ΑΓΑΠΗΤΟΣ ΜΟΥ, ΕΙΣ ΟΝ ΕΥΔΟΚΗΣΕΝ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ.

ΕΧΩΝ ΠΙΣΤΙΝ ΚΑΙ ΑΓΑΘΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΝ, ΗΝ ΤΙΝΕΣ ΑΠΩΣΑΜΕΝΟΙ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΙΝ ΕΝΑΥΑΓΗΣΑΝ.

ΤΙ ΟΥΝ ΕΡΟΥΜΕΝ ΠΡΟΣ ΤΑΥΤΑ; ΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ, ΤΙΣ ΚΑΘ’ ΗΜΩΝ;

ΔΙΑΤΙ ΟΥ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΣΙΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΣΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΝ ΤΩΝ ΠΡΕΒΥΤΕΡΩΝ;

ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΝΤΑ ΤΗ ΤΡΙΤΗ ΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ.

ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΔΙΑ ΠΑΝΤΑ…

ΔΙΩΔΕΥΕ ΚΑΤΑ ΠΟΛΙΝ ΚΑΙ ΚΩΜΗΝ ΚΗΡΥΣΣΩΝ.

ΔΙΗΡΧΟΝΤΟ ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΚΩΜΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΜΕΝΟΙ.

ΦΕΥΓΕ ΕΙΣ ΑΙΓΥΠΤΟΝ.

ΕΙΣΕΛΘΕ ΕΙΣ ΤΟ ΤΑΜΙΕΙΟΝ ΣΟΥ.

ΕΞΕΠΟΡΕΥΕΤΟ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

ΥΠΑΓΕΓΕΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΔΕΙΝΑ.

ΔΙΑ ΦΘΟΝΟΝ ΠΑΡΕΔΩΚΑΝ ΑΥΤΟΝ.

ΔΙΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΑΥΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΜΟΙ.

ΕΑΝ ΕΙΠΗ Ο ΠΟΥΣ, ΟΤΙ ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΧΕΙΡ, ΟΥΚ ΕΙΜΙ ΕΚ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ, -ΟΥ ΠΑΡΑ ΤΟΥΤΟ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΕΚ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ;

ΕΞΕΣΤΙΝ ΑΝΘΡΩΠΩ ΑΠΟΛΥΣΑΙ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΥΤΟΥ ΚΑΤΑ ΠΑΣΑΝ ΑΙΤΙΑΝ;

ΑΔΕΛΦΟΙ, ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΚΑΤΑ ΑΓΝΟΙΑΝ ΕΠΡΑΞΑΤΕ.

ΜΩΣΗΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑΝ ΥΜΩΝ ΕΠΕΤΡΕΨΕΝ ΥΜΙΝ ΑΠΟΛΥΣΑΙ ΤΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΥΜΩΝ.

ΕΦΟΒΗΘΗΣΑΝ ΤΟΝ ΟΧΛΟΝ∙ ΕΓΝΩΣΑΝ ΓΑΡ ΟΤΙ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΕΙΠΕ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΑΥΤΟΝ ΑΠΗΛΘΟΝ.

ΚΥΡΙΕ, ΠΡΟΣ ΗΜΑΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗΝ ΤΑΥΤΗΝ ΛΕΓΕΙΣ Ή ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΠΑΝΤΑΣ;

ΣΠΛΑΓΧΝΙΖΟΜΑΙ ΕΠΙ ΤΟΝ ΟΧΛΟΝ

ΕΠΙ ΤΟΝ ΙΜΑΤΙΣΜΟΝ ΜΟΥ ΕΒΑΛΟΝ ΚΛΗΡΟΝ.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΝ ΔΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΕΓΕΝΕΤΟ.

ΟΙΝΩ ΟΛΙΓΩ ΧΡΩ ΔΙΑ ΤΟΝ ΣΤΟΜΑΧΟΝ ΣΟΥ.

ΚΑΤΑ ΑΓΝΟΙΑΝ ΕΠΡΑΞΑΤΕ, ΩΣΠΕΡ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΥΜΩΝ.

ΤΩ ΔΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩ Ο ΜΙΣΘΣΟΣ ΟΥ ΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ΚΑΤΑ ΧΑΡΙΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΑ ΟΦΕΙΛΗΜΑ.

315 Γ΄. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ

Η ΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΤΙΚΗΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ

2. Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΩΣ ΕΠΙΡΡΗΜΑ.

Η ΑΙΤΙΑΤΙΚΗ, ΟΤΑΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ΕΧΕΙ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΡΟΠΟΝ, ΕΚΤΑΣΙΝ ΤΟΠΙΚΗΝ Ή ΧΡΟΝΙΚΗΝ, ΑΝΑΦΟΡΑΝ.

ΔΩΡΕΑΝ ΕΛΑΒΕΤΕ, ΔΩΡΕΑΝ ΔΟΤΕ. (ΤΡ)

ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΧΡΟΝΟΝ ΜΕΘ’ ΥΜΩΝ ΕΙΜΙ, ΚΑΙ ΟΥΚ ΕΓΝΩΚΑΣ ΜΕ, ΦΙΛΙΠΠΕ;(ΕΚ)

7 ὡς Σόδομα καὶ Γόμορρα καὶ αἱ περί αὐτὰς πόλεις τὸν ὅμοιον τούτοις τρόπον ἐκπορνεύσασαι καὶ ἀπελθοῦσαι ὀπίσω σαρκὸς ἑτέρας πρόκεινται δεῖγμα, πυρὸς αἰωνίου δίκην ὑπέχουσαι.(ΤΡ)

ἀλλά γε σὺν πᾶσι τούτοις τρίτην ταύτην ἡμέραν ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ταῦτα ἐγένετο.(ΕΚ)

ΑΝΕΠΕΣΟΝ ΟΥΝ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΩΣΕΙ ΠΕΝΤΑΚΙΣΧΙΛΙΟΙ.(ΑΝ)

14 ὡς τέκνα ὑπακοῆς μὴ συσχηματιζόμενοι ταῖς πρότερον ἐν τῇ ἁγνοίᾳ ὑμῶν ἐπιθυμίαις.(ΕΚ)

θεωρῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀναβαίνοντα ὅπου ἦν τὸ πρότερον.(ΕΚ)

καὶ ὕπαγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου.

καθεύδετε τὸ λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε!(ΕΚ)

τοὐναντίον δὲ εὐλογοῦντες, εἰδότες ὅτι εἰς τοῦτο ἐκλήθητε.(ΤΡ)

τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου.

πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. 13-8 ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει.(ΑΝ)

316 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ

  1. ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ Ή ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ: ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΑ ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΣΥΝΘΕΤΑ ΟΥΤΕ, ΟΥΔΕ, ΜΗΤΕ, ΜΗΔΕ.

Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη τοῖς ἀρχαίοις, οὐ φονεύσεις.

ἀμὴν λέγω σοι, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν ἕως οὗ ἀποδῷς τὸν ἔσχατον κοδράντην.

24 Οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον οὐδὲ δοῦλος ὑπὲρ τὸν κύριον αὐτοῦ.

οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη 5-15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον.

πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε 8-39 ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ἐκγαμίζονται.

μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ.

᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ.

Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπί τῆςγῆς.

μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε.

μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί.

ὅταν δὲ ἀγάγωσιν ὑμᾶς παραδιδόντες, μὴ προμεριμνᾶτε τί λαλήσητε, μηδὲ μελετᾶτε.

Ερωτωμεν… εἰς τὸ μὴ ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπὸ τοῦ νοὸς μήτε θροεῖσθαι μήτε διὰ τοῦ πνεύματος μήτε διὰ λόγου μήτε δι᾿ ἐπιστολῆς ὡς δι᾿ ἡμῶν, ὡς ὅτι ἐνέστηκεν ἡ ἡμέρα τοῦ Χριστοῦ. 2-3 μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας.

317 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ.

2. ΜΕ ΤΟ ΟΥ Ο ΛΕΓΩΝ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ.

3. ΜΕ ΤΟ ΜΗ Ο ΛΕΓΩΝ ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΝ ΜΙΑΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ.

24 Οὐκ ἔστι μαθητὴς ὑπὲρ τὸν διδάσκαλον οὐδὲ δοῦλος ὑπὲρ τὸν κύριον αὐτοῦ.

οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη 5-15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον.

᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ.

Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπί τῆςγῆς.

μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε.

μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί.

318 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ

4. ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΣΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ:

1) ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ( ΤΑΣ ΕΚΦΕΡΟΜΕΝΑΣ ΜΕ ΑΠΛΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ, ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ).

οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη 5-15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον.

εἰ δὲ ἐγνώκειτε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν, οὐκ ἂν κατεδικάσατε τοὺς ἀναιτίους.

ΔΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟΝ ΟΥΚ ΑΝ ΕΜΒΑΙΗΣ.

319 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ

4. ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΣΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ:

2) ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ( ΤΑΣ ΕΙΔΙΚΑΣ, ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΑΣ, ΧΡΟΝΙΚΑΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΔΗΛΟΥΝ ΕΝΑ ΩΡΙΣΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΕΙΣ ΤΑΣ: ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΑΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΤΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΚΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΑΣ ΚΑΙ ΤΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΣ ΚΡΙΣΕΩΣ).

και ουκ ήθελε παρακληθήναι, ότι ουκ εισίν.

διότι ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι.

γρηγορείτε ουν, ότι ουκ οίδατε ποία ωρα ο Κύριος υμών έρχεται.

οτι ουκ εγκαταλειψεις την ψυχην μου εις αδου ουδε δωσεις τον οσιον σου ιδειν διαφθοραν.

ο δε οπίσω μου ερχόμενος ισχυρότερός μου εστίν, ου ουκ ειμί ικανός τα υποδήματα βαστάσαι.

ουδέν γαρ εστι κεκαλυμμένον ό ουκ αποκαλυφθήσεται, και κρυπτόν ό ου γνωσθήσεται.

άλλα δε έπεσεν επί τα πετρώδη, όπου ουκ είχε γην πολλήν.

έγνων σε ότι σκληρός ει άνθρωπος, θερίζων όπου ουκ έσπειρας και συνάγων όθεν ου διεσκόρπισας.

ίδε τι ποιούσιν εν τοις σάββασιν ό ουκ έξεστι.

ος γαρ ουκ έστι καθ’ υμών, υπέρ υμών εστιν.

ος ουκ αποτάσσεται πάσι τοις εαυτού υπάρχουσιν, ου δύναται είναί μου μαθητής.

320 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ

4. ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΣΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ:

3) ΕΙΣ ΤΟ ΕΙΔΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ, ΣΥΝΗΘΩΣ.

ΛΕΓΕΙ ΟΥΚ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ.

ΟΥΤΟΙ ΕΝΟΜΙΖΟΝ ΟΥΚ ΟΨΕΣΘΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΝ.

ΝΟΜΙΖΕ ΟΥΚ ΕΙΝΑΙ ΜΕΙΖΟΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ( = ΝΟΜΙΖΕ, ΠΙΣΤΕΥΕ, ΝΑ ΠΡΕΣΒΕΥΗΣ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ…).

321 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ.

5. ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΣΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ  ΕΙΣ ΤΑΣ:

1) ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ( ΤΑΣ ΕΚΦΕΡΟΜΕΝΑΣ ΜΕ ΕΥΧΕΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ, ΜΕ ΑΠΛΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ, ΜΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΝ).

Είθε σοι τότε μη συνεγενόμην (μακάρι να μη σε συναντουσα τότε).

Ώφελε Διάβολος μη είναι (= μακάρι να μην υπηρχε ο Διάβολος, αλλά υπάρχει).

Λέγω οὖν, μὴ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ; μὴ γένοιτο.

Τί οὖν ἐροῦμεν; ἐπιμενοῦμεν τῇ ἁμαρτίᾳ ἵνα ἡ χάρις πλεονάσῃ; 6-2 μὴ γένοιτο.

μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ.

μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί.

Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον·

Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπί τῆςγῆς.

῞Οταν δὲ ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως τὸ ῥηθὲν ὑπὸ Δανιὴλ τοῦ προφήτου ἑστὼς ὅπου οὐ δεῖ – ὁ ἀναγινώσκων νοείτω -τότε οἱ ἐν τῇ ᾿Ιουδαίᾳ φευγέτωσαν εἰς τὰ ὄρη,  13-15 ὁ δὲ ἐπὶ τοῦ δώματος μὴ καταβάτω εἰς τὴν οἰκίαν μηδὲ εἰσελθέτω ἆραί τι ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ,  13-16 καὶ ὁ εἰς τὸν ἀγρὸν ὢν μὴ ἐπιστρεψάτω εἰς τὰ ὀπίσω ἆραι τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ.

322 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ.

5. ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΣΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ  ΕΙΣ ΤΑΣ:

2) ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ, (ΤΑΣ ΤΕΛΙΚΑΣ, ΤΑΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΣ, ΤΑΣ ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΣ, ΤΑΣ ΧΡΟΝΙΚΑΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΝ Ή ΠΡΟΣΔΟΚΙΑΝ, ΤΑΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΕΙΣ ΤΑΣ: ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΙΚΑΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ, ΤΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΤΕΛΙΚΑΣ, ΤΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΣ, ΤΑΣ ΕΚΦΕΡΟΜΕΝΑΣ ΜΕ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ, ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΣ).

οὐχ ὡμολόγουν, ἵνα μὴ ἀποσυνάγωγοι γένωνται.

ἐὰν μὴ φάγητε τὴν σάρκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ πίητε αὐτοῦ τὸ αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωὴν ἐν ἑαυτοῖς.

βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ.

ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης.

καὶ ὃς ἐὰν μὴ δέξηται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ὑμῶν, ἐξερχόμενοι ἔξω τῆς οἰκίας ἢ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ὑμῶν.

μηδεὶς ὑμᾶς καταβραβευέτω θέλων ἐν ταπεινοφροσύνῃ καὶ θρησκείᾳ τῶν ἀγγέλων, μὴ ἑώρακεν ἐμβατεύων…

πᾶν πνεῦμαμὴ ὁμολογεῖ τὸν ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι.

323 ΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ ΟΥ, ΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

Α΄. ΑΠΟΦΑΤΙΚΑ Ή ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΜΟΡΙΑ.

5. ΤΟ ΑΡΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΜΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΣΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚ ΤΟΥΤΟΥ ΤΙΘΕΤΑΙ:

3) ΕΙΣ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΚΑΙ 4) ΕΙΣ ΤΟ ΣΥΝΑΡΘΡΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ.

᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ.

ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης.

Προσέχετε τὴν ἐλεημοσύνην ὑμῶν μὴ ποιεῖν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων.

δεῖν πάντοτε προσεύχεσθαι αὐτοὺς καὶ μὴ ἐκκακεῖν.

εὐθέως ἐξανέτειλε διὰ τὸ μὴ ἔχειν βάθος γῆς.

διὰ τὸ μὴ ἔχειν ρίζαν ἐξηράνθη.

ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα.

οἱ ὄχλοι ἐπεζήτουν αὐτόν, καὶ ἦλθον ἕως αὐτοῦ καὶ κατεῖχον αὐτὸν τοῦ μὴ πορεύεσθαι ἀπ᾿ αὐτῶν.

ἀνένδεκτόν ἐστι τοῦ μὴ ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα.

Πίστει ᾿Ενὼχ μετετέθη τοῦ μὴ ἰδεῖν θάνατον.

324 Β΄. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

1. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΑΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ:

α. ΜΕ ΕΥΚΤΙΚΗΝ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ( ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΕΥΚΤΙΚΗ).

ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὸ τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν.

νεύει οὖν τούτῳ Σίμων Πέτρος πυθέσθαι τίς ἂν εἴη περὶ οὗ λέγει.

τί ἂν θέλοι τοῦτο εἶναι;

διηπόρουν περὶ αὐτῶν τί ἂν γένοιτο τοῦτο.

βουλόμεθα οὖν γνῶναι τί ἂν θέλοι ταῦτα εἶναι.

325 Β΄. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

1. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΑΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ:

Β) ΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, (ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ).

εἰ μὴ ἐκολόβωσε Κύριος τὰς ἡμέρας, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.

ὅσοι ἂν ἥπτοντο αὐτοῦ, ἐσῴζοντο.

εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖν, πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ καθήμεναι μετενόησαν.

εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον.

ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν· εἰ δὲ μή, εἶπον ἂν ὑμῖν.

326 Β΄. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

1. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΑΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ:

Γ) ΜΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΣ, ΧΡΟΝΙΚΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΦΟΡΙΚΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΟΠΟΤΕ ΣΥΝΑΠΤΕΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΕΙΣΑΓΟΥΝ ΑΥΤΑΣ ( ΕΙ + ΑΝ = ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ – ΟΤΕ + ΑΝ = ΟΤΑΝ) ΚΑΙ ΕΝΙΟΤΕ ΕΙΣ ΤΑΣ ΤΕΛΙΚΑΣ ΤΑΣ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΠΩΣ, ΩΣ.

ἐὰν προσκυνήσῃς ἐνώπιόν μου, ἔσται σου πᾶσα.

κἀγὼ ἐὰν ὑψωθῶ ἐκ τῆς γῆς, πάντας ἑλκύσω πρὸς ἐμαυτόν.

ὁ λαμβάνων ἐάν τινα πέμψω, ἐμὲ λαμβάνει.

ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν.

ὡς ἐὰν πορεύωμαι εἰς τὴν Σπανίαν, ἐλεύσομαι πρὸς ὑμᾶς.

ὅταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις;

ΟΠΩΣ ΑΝ ΔΙΚΑΙΩΘΗΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΛΟΓΟΙΣ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΝΙΚΗΣΗΣ ΕΝ ΤΩ ΚΡΙΝΕΣΘΑΙ ΣΕ.

327 Β΄. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

1. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΑΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ:

4) ΜΕ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ, (ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ).

ἐάν τε γὰρ καὶ περισσότερόν τι καυχήσωμαι περὶ τῆς ἐξουσίας ἡμῶν, ἧς ἔδωκεν ὁ Κύριος ἡμῖν εἰς οἰκοδομὴν καὶ οὐκ εἰς καθαίρεσιν ὑμῶν, οὐκ αἰσχυνθήσομαι, 10-9 ἵνα μὴ δόξω ὡς ἂν ἐκφοβεῖν ὑμᾶς διὰ τῶν ἐπιστολῶν.

328 Β΄. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ

1. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΑΝ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑΝ ΤΟΥ ΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΣΣΕΤΑΙ:

Ε) ΜΕ ΜΕΤΟΧΗΝ, (ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ).

ΟΙΔΑ ΤΑΥΤΑ ΟΥΚ ΑΝ ΑΛΗΘΗ ΟΝΤΑ.

ΙΣΜΕΝ ΙΓΝΑΤΙΟΝ ΡΑΔΙΩΣ ΑΝ ΑΦΕΘΕΝΤΑ ΥΠΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ, ΕΙ ΕΚΟΛΑΚΕΥΕΝ ΑΥΤΟΥΣ.

329    2. ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΝ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΤΥΠΩΝ ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΗ ΠΡΟ ΑΥΤΟΥ ΑΡΝΗΣΙΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΗ ΛΕΞΙΣ, ΕΠΙΡΡΗΜΑ Ή ΑΛΛΗ ΛΕΞΙΣ ΕΚΦΕΡΟΜΕΝΗ ΜΕΤ’ ΕΜΦΑΣΕΩΣ, ΕΙ Δ’ ΑΛΛΩΣ ΕΠΕΤΑΙ.

εἰ μὴ ἐκολόβωσε Κύριος τὰς ἡμέρας, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.

νεύει οὖν τούτῳ Σίμων Πέτρος πυθέσθαι τίς ἂν εἴη περὶ οὗ λέγει.

εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖν, πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ καθήμεναι μετενόησαν.

ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν.

εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον.

ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν· εἰ δὲ μή, εἶπον ἂν ὑμῖν.

330 ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ:

1. ΕΓΚΛΙΣΙΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ Η ΨΥΧΙΚΗ (ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΗ) ΔΙΑΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΟΜΙΛΟΥΝΤΟΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

2. ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ, ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ, ΕΙΝΑΙ ΤΕΣΣΑΡΕΣ: ΟΡΙΣΤΙΚΗ, ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ, ΕΥΚΤΙΚΗ, ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ.

Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν.

Υμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου.

οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν.

εἶπε δὲ Μαριάμ· ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· 6-10 ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου.

3313. ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΙΣ: Α) ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΠΑΡΙΣΤΑΤΑΙ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ Ή ΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ. Β) ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ, ΟΤΑΝ ΤΟΥΤΟ ΠΑΡΙΣΤΑΤΑΙ ΩΣ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΟΝ, ΑΠΑΙΤΗΣΙΣ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΙΣ, ΕΥΧΗ.

Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν.

ΕΝ ΑΡΧΗ ΕΠΟΙΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΗΝ.

τί ἂν θέλοι τοῦτο εἶναι;

διηπόρουν περὶ αὐτῶν τί ἂν γένοιτο τοῦτο.

εἰ μὴ ἐκολόβωσε Κύριος τὰς ἡμέρας, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.

νεύει οὖν τούτῳ Σίμων Πέτρος πυθέσθαι τίς ἂν εἴη περὶ οὗ λέγει.

εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖν, πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ καθήμεναι μετενόησαν.

ὅσα ἂν αἰτήσητε τὸν πατέρα ἐν τῷ ὀνόματί μου, δώσει ὑμῖν.

Υμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου.

οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν.

εἶπε δὲ Μαριάμ· ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· 6-10 ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου.

3324. ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΕΙΝΑΙ: Α) ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, Β) ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ, Γ) ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΕΥΚΤΙΚΗ.

Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν.

εἰ μὴ ἐκολόβωσε Κύριος τὰς ἡμέρας, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.

ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὸ τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν.

3335. ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΕΙΝΑΙ: Α) ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ, Β) ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ, Γ) ΑΠΛΗ ΄Η ΕΥΧΕΤΙΚΗ ΕΥΚΤΙΚΗ, Δ) ΕΥΧΕΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ.

ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν.

βάλε τὴν μάχαιραν εἰς τὴν θήκην.

εἶπε δὲ Μαριάμ· ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.

Είθε σοι τότε μη συνεγενόμην (μακάρι να μη σε συναντουσα τότε).

Ώφελε Διάβολος μη είναι (= μακάρι να μην υπηρχε ο Διάβολος, αλλά υπάρχει).

3346. ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ ΚΑΙ ΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ (ΑΡΝΗΣΙΣ ΟΥ) ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ (ΑΡΝΗΣΙΣ ΜΗ).

Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν.

ἐνένευον δὲ τῷ πατρὶ αὐτοῦ τὸ τί ἂν θέλοι καλεῖσθαι αὐτόν.

ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ἐκγαμίζονται.

ἀμὴν λέγω σοι, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθεν ἕως οὗ ἀποδῷς τὸν ἔσχατον κοδράντην.

ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· 6-10 ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου.

οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας…

335 ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Α΄ΟΡΙΣΤΙΚΗ

Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ Η ΕΓΚΛΙΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΕΝΝΟΙΑΣ. ΟΥΤΩ ΑΥΤΗ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1. ΑΠΛΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ. ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΟΥ.

διὰ τοῦτο δώσει Κύριος αὐτὸς ὑμῖν σημεῖον· ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει, καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ.

ΚΑΙ ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης ᾿Ιεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται.

καὶ ἡ παιδεία Κυρίου Κυρίου ἀνοίγει μου τὰ ὦτα, ἐγὼ δὲ οὐκ ἀπειθῶ οὐδὲ ἀντιλέγω, 6 τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς μάστιγας, τὰς δὲ σιαγόνας μου εἰς ραπίσματα, τὸ δὲ πρόσωπόν μου οὐκ ἀπέστρεψα ἀπὸ αἰσχύνης ἐμπτυσμάτων·

13 ᾿Ιδοὺ συνήσει ὁ παῖς μου καὶ ὑψωθήσεται καὶ δοξασθήσεται καὶ μετεωρισθήσεται σφόδρα.

4 οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται, καὶ ἡμεῖς ἐλογισάμεθα αὐτὸν εἶναι ἐν πόνῳ καὶ ἐν πληγῇ ὑπὸ Θεοῦ καὶ ἐν κακώσει. 5 αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμαλάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν· παιδεία εἰρήνης ἡμῶν ἐπ᾿ αὐτόν. τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν.

336 ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Α΄ΟΡΙΣΤΙΚΗ

Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ Η ΕΓΚΛΙΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΕΝΝΟΙΑΣ. ΟΥΤΩ ΑΥΤΗ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

2. ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ. ΕΙΝΑΙ ΧΡΟΝΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΑΝ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Ή ΤΟ ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ, ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΛΗΨΙΝ Ή ΤΟ ΣΥΝΗΘΩΣ ΓΙΓΝΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΟΥ.

εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖν, πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ καθήμεναι μετενόησαν.

εἰ μὴ ἐκολόβωσε Κύριος τὰς ἡμέρας, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.

ὅσοι ἂν ἥπτοντο αὐτοῦ, ἐσῴζοντο.

εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον.

εἰ δὲ ἐγνώκειτε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν, οὐκ ἂν κατεδικάσατε τοὺς ἀναιτίους.

ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν· εἰ δὲ μή, εἶπον ἂν ὑμῖν.

337 ΑΙ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Α΄ΟΡΙΣΤΙΚΗ

Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤ’ ΕΞΟΧΗΝ Η ΕΓΚΛΙΣΙΣ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ, ΑΛΛΑ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΚΦΡΑΖΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑΣ ΕΝΝΟΙΑΣ. ΟΥΤΩ ΑΥΤΗ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

3. ΕΥΧΕΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ. ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΥ Ή ΣΠΑΝΙΩΤΕΡΟΝ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΕΙΘΕ, ΕΙ ΓΑΡ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΥΧΗΝ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: Η ΕΥΧΕΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΩΦΕΛΟΝ (ΩΦΕΛΕΣ, ΩΦΕΛΕ Κ.ΛΠ.) ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ Ή ΑΟΡΙΣΤΟΥ.

Είθε σοι τότε μη συνεγενόμην (μακάρι να μη σε συναντουσα τότε).

Ώφελε Διάβολος μη είναι (= μακάρι να μην υπηρχε ο Διάβολος, αλλά υπάρχει).

338 Β΄. ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ

Η ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ ΔΥΝΑΤΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΗΝ, ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ, ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1. ΒΟΥΛΗΤΙΚΗΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ: ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΕΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΥ, ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΟΝΗ Ή ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΚΕΛΕΥΣΤΙΚΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ ΑΓΕ (ΑΓΕΓΕ), ΑΓΕ ΔΗ, ΙΘΙ, ΙΘΙ ΔΗ, ΦΕΡΕ (ΦΕΡΕΤΕ), ΦΕΡΕ ΔΗ = ΕΜΠΡΟΣ, ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΛΑ, ΕΛΑ ΚΙ ΑΣ, ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΠΡΟΤΡΟΠΗΝ.

ΣΟΦΙΑ. ΟΡΘΟΙ ΑΚΟΥΣΩΜΕΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ…

ΒΑΡΒΑΡΑΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΤΙΜΗΣΩΜΕΝ.

ΜΗ ΜΕΙΝΩΜΕΝ ΕΞΩ ΤΟΥ ΝΥΜΦΩΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ.

ΤΗ ΘΕΟΤΟΚΩ ΕΚΤΕΝΩΣ ΝΥΝ ΠΡΟΣΔΡΑΜΩΜΕΝ, ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΕΣΩΜΕΝ.

ΔΕΥΤΕ ΙΔΩΜΕΝ ΠΙΣΤΟΙ, ΠΟΥ ΕΓΕΝΝΗΘΗ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ.

ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ᾿ αὐτοῦ.

339 Β΄. ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ

Η ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ ΔΥΝΑΤΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΗΝ, ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ, ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

2. ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΗΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ: ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΟΥ Ή ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΧΡΟΝΟΥ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΙΝ.

μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ.

μηδὲ κληθῆτε καθηγηταί.

μή τις ὑμᾶς ἐξαπατήσῃ κατὰ μηδένα τρόπον.

Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας.

τῷ αἰτοῦντί σε δίδου καὶ τὸν θέλοντα ἀπὸ σοῦ δανείσασθαι μὴ ἀποστραφῇς.

340 Β΄. ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ

Η ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ ΔΥΝΑΤΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΗΝ, ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ, ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

3. ΑΠΟΡΗΜΑΤΙΚΗΝ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ: ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΟΥ Ή ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ, ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΟΝΗ Ή ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΙ, ΒΟΥΛΕΣΘΕ, ΘΕΛΕΙΣ, ΘΕΛΕΤΕ, ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙ’ ΑΥΤΗΣ Ο ΕΡΩΤΩΝ ΑΠΟΡΕΙ Ή ΖΗΤΕΙ ΓΝΩΜΗΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΑΚΤΕΟΥ.

βούλεσθε οὖν ὑμῖν ἀπολύσω τὸν βασιλέα τῶν ᾿Ιουδαίων;

τί θέλετε ποιήσω ὑμῖν;

ποῦ θέλεις ἑτοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ πάσχα;

ΕΙΠΩΜΕΝ Ή ΣΙΓΩΜΕΝ; ( ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ Ή ΝΑ…)

341 Γ΄. ΕΥΚΤΙΚΗ

Η ΕΥΚΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΥΧΗΝ Ή ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

1. ΑΠΛΗΝ Ή ΕΥΧΕΤΙΚΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ: ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΟΝΗ Ή ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΜΟΡΙΩΝ ΕΙΘΕ, ΕΙ ΓΑΡ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΥΧΗΝ Η ΟΠΟΙΑ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗ ΚΑΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ.

εἶπε δὲ Μαριάμ· ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου.

τὸ ἀργύριόν σου σὺν σοὶ εἴη εἰς ἀπώλειαν.

χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη πληθυνθείη.

Τί οὖν ἐροῦμεν; ἐπιμενοῦμεν τῇ ἁμαρτίᾳ ἵνα ἡ χάρις πλεονάσῃ; 6-2 μὴ γένοιτο.

Ο ΘΕΟΣ ΟΙΚΤΕΙΡΗΣΑΙ ΗΜΑΣ, ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΣΑΙ ΗΜΑΣ, ΕΠΙΦΑΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΑΥΤΟΥ ΕΦ’ ΗΜΑΣ, ΚΑΙ ΕΛΕΗΣΑΙ ΗΜΑΣ.

342 Γ΄. ΕΥΚΤΙΚΗ

Η ΕΥΚΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΥΧΗΝ Ή ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΣ:

2. ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ. ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ΠΛΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΣΥΝΟΔΕΥΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΜΟΡΙΟΝ ΑΝ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΕΥΧΗΝ ΔΥΝΑΤΗΝ ΝΑ ΕΚΠΛΗΡΩΘΗ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ Ή ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΟΥ.

ΔΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΤΑΜΟΝ ΟΥΚ ΑΝ ΕΜΒΑΙΗΣ.

343 Δ΄. ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ

Η ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΠΑΙΤΗΣΙΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ, ΔΗΛ. ΕΝΤΟΝΟΝ ΑΥΤΟΥ ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ, ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ ΚΑΙ, ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΙΝ ΑΥΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ, ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ:

1. ΠΡΟΣΤΑΓΗΝ (ΠΡΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΝ).

2. ΠΡΟΤΡΟΠΗΝ Ή ΠΑΡΑΙΝΕΣΙΝ (ΠΡΟΣ ΙΣΟΝ).

3. ΠΑΡΑΚΛΗΣΙΝ (ΠΡΟΣ ΑΝΩΤΕΡΟΝ) Ή ΔΕΗΣΙΝ (ΠΡΟΣ ΘΕΟΝ).

4. ΕΥΧΗΝ Ή ΚΑΤΑΡΑΝ.

5. ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΙΝ. ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ.

6. ΣΥΓΚΑΤΑΘΕΣΙΝ.

καὶ γὰρ ἐγὼ ἄνθρωπός εἰμι ὑπὸ ἐξουσίαν, ἔχων ὑπ᾿ ἐμαυτὸν στρατιώτας, καὶ λέγω τούτῳ, πορεύθητι, καὶ πορεύεται, καὶ ἄλλῳ, ἔρχου, καὶ ἔρχεται, καὶ τῷ δούλῳ μου, ποίησον τοῦτο, καὶ ποιεῖ.(1)

ΑΥΞΑΝΕΣΘΕ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΝΕΣΘΕ ΚΑΙ ΠΛΗΡΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΓΗΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΥΡΙΕΥΣΑΤΕ ΑΥΤΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΕΤΕ ΤΩΝ ΙΧΘΥΩΝ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ. (1)

γύμναζε σεαυτὸν πρὸς εὐσέβειαν.(2)

20 ῏Ω Τιμόθεε, τὴν παρακαταθήκην φύλαξον.(2)

μωρὰς δὲ ζητήσεις καὶ γενεαλογίας καὶ ἔρεις καὶ μάχας νομικὰς περιΐστασο· εἰσὶ γὰρ ἀνωφελεῖς καὶ μάταιοι. 3-10 αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ.(2)

ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με. (3)

ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ ΥΙΕ ΘΕΟΥ, Ο ΑΝΑΣΤΑΣ ΕΚ ΝΕΚΡΩΝ. (3)

ΚΥΡΙΕ, ΕΛΕΗΣΟΝ. (3)

ΠΑΡΑΣΧΟΥ, ΚΥΡΙΕ. (3)

χαῖρε, κεχαριτωμένη· ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. (4)

Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπί τῆςγῆς. (5)

μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε. (5)

ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι. (6)

ἴσθι ἐξουσίαν ἔχων ἐπάνω δέκα πόλεων. (6)

344 ΧΡΟΝΟΙ

1. ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΔΗΛΟΥΤΑΙ ΠΟΤΕ (ΧΡΟΝΟΣ) ΚΑΙ ΠΩΣ (ΤΡΟΠΟΣ) ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

2. ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ: ΕΝΕΣΤΩΣ, ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ, ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ, ΑΟΡΙΣΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ, ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ, ΜΕΛΛΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ.

ΠΙΝΑΞ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

ΤΡΟΠΟΣ
ΕΞΕΛΙΣΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΙ ΣΥΝΤΕΛΙΚΟΙ

Χ

Ρ

Ο

Ν

Ο

Σ

Π

Α

Ρ

Ε

Λ

Θ

Ο

Ν

Π

Α

Ρ

Ο

Ν

Μ

Ε

Λ

Λ

Ο

Ν

ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ

ΕΝΕΣΤΩΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

ΑΟΡΙΣΤΟΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ

ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ

ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ

Α΄. ΕΝΕΣΤΩΣ

1. Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΙΣΤΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ.

ἐγὼ μὲν βαπτίζω ὑμᾶς ἐν ὕδατι εἰς μετάνοιαν.

Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ὀμόσαι ὅλως.

οὐ γὰρ ἀπέθανε τὸ κοράσιον, ἀλλὰ καθεύδει.

ἑταῖρε, οὐκ ἀδικῶ σε.

θέλω δὲ τούτῳ τῷ ἐσχάτῳ δοῦναι ὡς καὶ σοί.

Εγώ εἰμι τὸ Α καὶ τὸ Ω.

τάδε λέγει ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος.

ἐπιθυμεῖτε, καὶ οὐκ ἔχετε·

345 ΧΡΟΝΟΙ

1. ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΔΗΛΟΥΤΑΙ ΠΟΤΕ (ΧΡΟΝΟΣ) ΚΑΙ ΠΩΣ (ΤΡΟΠΟΣ) ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

2. ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ: ΕΝΕΣΤΩΣ, ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ, ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ, ΑΟΡΙΣΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ, ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ, ΜΕΛΛΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ.

ΠΙΝΑΞ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

ΤΡΟΠΟΣ
ΕΞΕΛΙΣΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΙ ΣΥΝΤΕΛΙΚΟΙ

Χ

Ρ

Ο

Ν

Ο

Σ

Π

Α

Ρ

Ε

Λ

Θ

Ο

Ν

Π

Α

Ρ

Ο

Ν

Μ

Ε

Λ

Λ

Ο

Ν

ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ

ΕΝΕΣΤΩΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

ΑΟΡΙΣΤΟΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ

ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ

ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ

Α΄. ΕΝΕΣΤΩΣ

2. Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ:

α. ΤΟ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΝ ΕΠ’ ΑΟΡΙΣΤΟΝ. Ο ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΕΝΕΣΤΩΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟΣ, ΟΤΑΝ ΔΕ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΤΑΙ ΠΡΟΣ ΔΗΛΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΓΝΩΜΩΝ, ΓΝΩΜΙΚΟΣ.

ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ πήγανον καὶ πᾶν λάχανον, καὶ παρέρχεσθε τὴν κρίσιν καὶ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ

τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους.

ἐρευνᾶτε τὰς γραφάς, ὅτι ὑμεῖς δοκεῖτε ἐν αὐταῖς ζωὴν αἰώνιον ἔχειν.

φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί.

Οὐδείς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν.

῾Ο Θεὸς ἀγάπη ἐστί.

346 ΧΡΟΝΟΙ

1. ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΛΕΓΕΤΑΙ Ο ΤΥΠΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΔΗΛΟΥΤΑΙ ΠΟΤΕ (ΧΡΟΝΟΣ) ΚΑΙ ΠΩΣ (ΤΡΟΠΟΣ) ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ.

2. ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ: ΕΝΕΣΤΩΣ, ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ, ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ, ΑΟΡΙΣΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ, ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ, ΜΕΛΛΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ.

ΠΙΝΑΞ ΤΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ

ΤΡΟΠΟΣ
ΕΞΕΛΙΣΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΙ ΣΥΝΤΕΛΙΚΟΙ

Χ

Ρ

Ο

Ν

Ο

Σ

Π

Α

Ρ

Ε

Λ

Θ

Ο

Ν

Π

Α

Ρ

Ο

Ν

Μ

Ε

Λ

Λ

Ο

Ν

ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ

ΕΝΕΣΤΩΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

ΑΟΡΙΣΤΟΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ

ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ

ΜΕΛΛΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ

ΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ

Α΄. ΕΝΕΣΤΩΣ

2. Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ:

β) ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΝ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΝΕΣΤΩΣ ΒΟΥΛΗΤΙΚΟΣ Ή ΑΠΟΠΕΙΡΑΤΙΚΟΣ. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΔΙΔΩΜΙ, ΠΕΙΘΩ, ΑΠΟΚΤΕΙΝΩ, ΑΝΑΙΡΩ, ΕΛΕΥΘΕΡΩ, ΣΩΖΩ Κ.Λ.Π.

Εἰδότες οὖν τὸν φόβον τοῦ Κυρίου ἀνθρώπους πείθομεν. (επιχειρουμεν να πείσωμεν περι της ειλικρινείας μας τους ανθρώπους, που δεν μας ξεύρουν).

ἄρτι γὰρ ἀνθρώπους πείθω ἢ τὸν Θεόν; ἢ ζητῶ ἀνθρώποις ἀρέσκειν;

3473. Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ ΕΞΗΣ ΧΡΟΝΩΝ:

α. ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΟΤΑΝ ΘΕΛΩΜΕΝ ΝΑ ΔΗΛΩΣΩΜΕΝ ΟΤΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΘΑ ΣΥΜΒΗ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ.

εἰ δὲ μή, ἔρχομαί σοι ταχὺ καὶ κινήσω τὴν λυχνίαν σου ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς.

εἰ δὲ μή, ἔρχομαί σοι ταχὺ καὶ πολεμήσω μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ στόματός μου.

ἰδοὺ βάλλω αὐτὴν εἰς κλίνην καὶ τοὺς μοιχεύοντας μετ᾿ αὐτῆς εἰς θλῖψιν μεγάλην.

οὐ βάλλω ἐφ᾿ ὑμᾶς ἄλλο βάρος.

ἰδοὺ ἡμέραι ἔρχονται, λέγει Κύριος, καὶ ἀναστήσω τῷ Δαυὶδ ἀνατολὴν δικαίαν.

ΙΔΟΥ ἐγὼ ἐξαποστέλλω τὸν ἄγγελόν μου, καὶ ἐπιβλέψεται ὁδὸν πρὸ προσώπου μου.

τάδε λέγει Κύριος τοῖς ὀστέοις τούτοις· ἰδοὺ ἐγὼ φέρω ἐφ’ ὑμᾶς πνεῦμα ζωῆς.

Χαῖρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ ῾Ιερουσαλήμ· ἰδοὺ ὁ βασιλεὺς σου ἔρχεταί σοι, δίκαιος καὶ σῴζων αὐτός, πραΰς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὑποζύγιον καὶ πῶλον νέον.

3483. Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ ΕΞΗΣ ΧΡΟΝΩΝ:

β. ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΑΣ ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΓΡΑΦΑΣ, ΟΤΑΝ ΘΕΛΩΜΕΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΣΩΜΕΝ ΤΗΝ ΔΙΗΓΗΣΙΝ ΕΝΤΟΝΩΤΕΡΑΝ, ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΕΝΕΣΤΩΣ.

᾽Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις παραγίνεται ᾽Ιωάννης ὁ βαπτιστὴς κηρύσσων.

Τότε παραγίνεται ὁ ᾽Ιησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλιλαίας ἐπὶ τὸν ᾽Ιορδάνην.

Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς ὄρος ὑψηλὸν λίαν.

Τότε προσέρχονται αὐτῷ οἱ μαθηταὶ ᾽Ιωάννου λέγοντες.

εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ.

Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ ἔρχεται πρωῒ σκοτίας ἔτι οὔσης εἰς τὸ μνημεῖον͵ καὶ βλέπει τὸν λίθον ἠρμένον ἐκ τοῦ μνημείου. 20.2 τρέχει οὖν καὶ ἔρχεται πρὸς Σίμωνα Πέτρον καὶ πρὸς τὸν ἄλλον μαθητὴν ὃν ἐφίλει ὁ Ἰησοῦς͵ καὶ λέγει αὐτοῖς͵ ῏Ηραν τὸν Κύριον.

καὶ θεωρεῖ τὸν οὐρανὸν ἀνεῳγμένον καὶ καταβαῖνον ἐπ᾿ αὐτὸν σκεῦός τι ὡς ὀθόνην μεγάλην.

ΕΝΤΑΥΘΑ ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΠΟΤΕΜΝΕΤΑΙ Η ΚΕΦΑΛΗ (ΑΠΕΚΟΠΗ).

3493. Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ ΕΞΗΣ ΧΡΟΝΩΝ:

γ. ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΥ, ΟΤΑΝ ΘΕΛΩΜΕΝ ΝΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΩΜΕΝ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΝΥΝ ΙΣΧΥΟΝ, ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΕΝΕΣΤΩΣ. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΑΚΟΥΩ, ΠΥΝΘΑΝΟΜΑΙ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, ΓΙΓΝΩΣΚΩ, ΜΑΝΘΑΝΩ, ΣΤΕΡΟΜΑΙ Κ.Λ.Π. ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΩΣ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΙ ΟΙ ΕΝΕΣΤΩΤΕΣ: ΗΚΩ (ΕΧΩ ΕΛΘΕΙ), ΟΙΧΟΜΑΙ (ΕΧΩ ΑΠΕΛΘΕΙ), ΚΑΘΗΜΑΙ (ΕΙΜΑΙ ΚΑΘΙΣΜΕΟΣ).

Τί τοῦτο ἀκούω περὶ σοῦ; ἀπόδος τὸν λόγον τῆς οἰκονομίας σου.

Ὅλως ἀκούεται ἐν ὑμῖν πορνεία.

ἀκούω σχίσματα ἐν ὑμῖν ὑπάρχειν.

ἀκούομεν γάρ τινας περιπατοῦντας ἐν ὑμῖν ἀτάκτως.

᾿Ιδοὺ ἥκω τοῦ ποιῆσαι ὁ Θεός, τὸ θέλημά σου.

῾Ο ἀδελφός σου ἥκει, καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.

τί ἐμοὶ καὶ σοί, γύναι; οὔπω ἥκει ἡ ὥρα μου.

κάθημαι καθὼς βασίλισσα καὶ χήρα οὐκ εἰμὶ.

ἤδη δὲ ἡ ἀξίνη πρὸς τὴν ῥίζαν τῶν δένδρων κεῖται.

ὁ κόσμος ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται.

350 Β΄. ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ

1. Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΙΣΤΑ ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ. ΔΗΛ. Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Ο,ΤΙ Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

πηγὴ δὲ ἀνέβαινεν ἐκ τῆς γῆς καὶ ἐπότιζε πᾶν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς.

καὶ ἦσαν οἱ δύο γυμνοί, ὅ τε ᾿Αδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ οὐκ ᾐσχύνοντο.

καὶ ἐπεκράτει τὸ ὕδωρ καὶ ἐπληθύνετο σφόδρα ἐπὶ τῆς γῆς, καί ἐπεφέρετο ἡ κιβωτὸς ἐπάνω τοῦ ὕδατος.

ἐσπούδαζον οἱ ἄγγελοι τὸν Λὼτ λέγοντες· ἀναστὰς λάβε τὴν γυναῖκά σου καὶ τὰς δύο θυγατέρας σου, ἃς ἔχεις, καὶ ἔξελθε.

καὶ λαβόντες αὐτόν ἔρριψαν εἰς τὸν λάκκον· ὁ δὲ λάκκος κενός, ὕδωρ οὐκ εἶχεν.

καὶ ἐθυμώθη Βαλαὰμ καὶ ἔτυπτε τὴν ὄνον τῇ ράβδῳ.

καὶ λέγει ἡ ὄνος τῷ Βαλαάμ· οὐκ ἐγὼ ἡ ὄνος σου, ἐφ’ ἧς ἐπέβαινες ἀπὸ νεότητός σου ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας;

ΚΑΙ οἱ ἀλλόφυλοι ἐπολέμουν ἐπὶ ᾿Ισραήλ.

Καὶ ἦν ὁ σταθμὸς τοῦ χρυσίου τοῦ ἐληλυθότος τῷ Σαλωμὼν ἐν ἐνιαυτῷ ἑνὶ ἑξακόσια καὶ ἐξηκονταὲξ τάλαντα χρυσίου.

μετὰ τῶν μισούντων τὴν εἰρήνην ἤμην εἰρηνικός· ὅταν ἐλάλουν αὐτοῖς, ἐπολέμουν με δωρεάν.

κατενόουν εἰς τὰ δεξιὰ καὶ ἐπέβλεπον, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐπιγινώσκων με.

ἠκολούθει δὲ αὐτῷ ὄχλος πολύς,

ἀνῆλθεν δὲ εἰς τὸ ὄρος Ἰησοῦς͵ καὶ ἐκεῖ ἐκάθητο μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ.

351 ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟΝ ΣΗΜΕΙΟΝ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΕΙΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟΝ Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΤΟΠΟΘΕΤΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ Ή ΡΗΤΩΣ ΔΗΛΟΥΤΑΙ Ή ΝΟΕΙΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ.

καὶ λέγει ἡ ὄνος τῷ Βαλαάμ· οὐκ ἐγὼ ἡ ὄνος σου, ἐφ’ ἧς ἐπέβαινες ἀπὸ νεότητός σου ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας;

ΚΑΙ οἱ ἀλλόφυλοι ἐπολέμουν ἐπὶ ᾿Ισραήλ…

3522. Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ:

α. ΤΟ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ.

Καὶ ἐπορεύοντο οἱ γονεῖς αὐτοῦ κατ᾽ ἔτος εἰς ᾽Ιερουσαλὴμ τῇ ἑορτῇ τοῦ πάσχα.

καθ΄ ἡμέραν τε προσκαρτεροῦντες ὁμοθυμαδὸν ἐν τῷ ἱερῷ͵ κλῶντές τε κατ΄ οἶκον ἄρτον͵ μετελάμβανον τροφῆς.



καὶ λέγει ἡ ὄνος τῷ Βαλαάμ· οὐκ ἐγὼ ἡ ὄνος σου, ἐφ’ ἧς ἐπέβαινες ἀπὸ νεότητός σου ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας;

3532. Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ:

β. ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΝ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΒΟΥΛΗΤΙΚΟΣ Ή ΑΠΟΠΕΙΡΑΤΙΚΟΣ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ.

καὶ ἐδίδουν αὐτῷ ἐσμυρνισμένον οἶνον͵ ο δὲ οὐκ ἔλαβεν.



καὶ ἐπεθύμει χορτασθῆναι ἐκ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι.

καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν ἵνα αὐτὸν παραδῷ.

καὶ οὐκ ἤθελεν παρακληθῆναι, ὅτι οὐκ εἰσίν.

ἤθελον οὖν λαβεῖν αὐτὸν εἰς τὸ πλοῖον.

ἔπειθον αὐτοὺς προσμένειν τῇ χάριτι τοῦ Θεοῦ.

ἐλάλει τε καὶ συνεζήτει πρὸς τοὺς Ἑλληνιστάς· οἱ δὲ ἐπεχείρουν ἀνελεῖν αὐτόν.

3543. ΟΣΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ Ο ΕΝΕΣΤΩΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ  ΘΕΣΙΝ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΥ (ΑΚΟΥΩ, ΠΥΝΘΑΝΟΜΑΙ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ, ΓΙΓΝΩΣΚΩ, ΜΑΝΘΑΝΩ, ΣΤΕΡΟΜΑΙ Κ.ΛΠ.), Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΥ.

ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΗΚΩ ΚΑΙ ΟΙΧΟΜΑΙ Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΑΝΤΙ ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΥ, ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΟΝ ΔΕ ΑΝΤΙ ΑΟΡΙΣΤΟΥ.

ἐγίνωσκεν γὰρ ὅτι διὰ φθόνον παραδεδώκεισαν αὐτὸν οἱ ἀρχιερεῖς.

᾽Εν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξελθὼν ὁ ᾽Ιησοῦς τῆς οἰκίας ἐκάθητο παρὰ τὴν θάλασσαν.

ἄγγελος γὰρ κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ καὶ προσελθὼν ἀπεκύλισεν τὸν λίθον καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ.

Ταξάμενοι δὲ αὐτῷ ἡμέραν ἧκον πρὸς αὐτὸν εἰς τὴν ξενίαν.

355 Γ΄. ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

1. Ο ΑΠΛΟΥΣ ΜΕΛΛΩΝ ΠΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΗ ΧΩΡΑΝ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΣΤΙΓΜΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ (ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΣ ΜΕΛΛΩΝ) Ή ΝΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΥΤΟ (ΔΙΑΡΚΗΣ ΜΕΛΛΩΝ).

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ: Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΤΥΠΟΝ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΠΡΟΣ ΔΗΛΩΣΙΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΕΝΝΟΙΩΝ ΑΥΤΟΥ, ΕΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΕΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΥΟ. ( ΑΡΧ. ΕΛΛΗΝΙΚΗ: ΓΡΑΨΩ – ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ: ΘΑ ΓΡΑΨΩ, ΘΑ ΓΡΑΦΩ). Η ΔΙΑΚΡΙΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΕΙΣ ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΝ Ή ΔΙΑΡΚΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚ ΤΩΝ ΣΥΜΦΡΑΖΟΜΕΝΩΝ.

τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾽Ιησοῦν, αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν.

᾽Ιδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσιν τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾽Εμμανουήλ

ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν ᾽Ισραήλ.

ὄψεσθε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου καθήμενον ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως

ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται͵ ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται. 16.17 σημεῖα δὲ τοῖς πιστεύσασιν ταῦτα παρακολουθήσει· ἐν τῷ ὀνόματί μου δαιμόνια ἐκβαλοῦσιν͵ γλώσσαις λαλήσουσιν καιναῖς͵ 16.18 [καὶ ἐν ταῖς χερσὶν] ὄφεις ἀροῦσιν͵ κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψῃ͵ ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσιν καὶ καλῶς ἕξουσιν.

καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἀποκτενοῦσιν͵ καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀναστήσεται.

αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη· 24 ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.

καὶ ἔχθραν θήσω ἀνὰ μέσον σοῦ καὶ ἀνὰ μέσον τῆς γυναικὸς καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματός σου καὶ ἀνὰ μέσον τοῦ σπέρματος αὐτῆς· αὐτός σου τηρήσει κεφαλήν, καὶ σὺ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν. 16 καὶ τῇ γυναικὶ εἶπε· πληθύνων πληθυνῶ τὰς λύπας σου καὶ τὸν στεναγμόν σου· ἐν λύπαις τέξῃ τέκνα, καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου ἡ ἀποστροφή σου, καὶ αὐτός σου κυριεύσει. 17 τῷ δὲ ᾿Αδὰμ εἶπεν· ὅτι ἤκουσας τῆς φωνῆς τῆς γυναικός σου καὶ ἔφαγες ἀπὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες, ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου· ἐν λύπαις φαγῇ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· 18 ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἀνατελεῖ σοι, καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ. 19 ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἀποστρέψαι σε εἰς γὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθης, ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ·

καὶ εὐλογήσω τοὺς εὐλογοῦντάς σε καὶ τοὺς καταρωμένους σε καταράσομαι· καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.

Πνεῦμα ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σέ, καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοι· διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον κληθήσεται, υἱὸς θεοῦ.

ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσίν με πᾶσαι αἱ γενεαί·

Καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις͵ λέγει ὁ θεός͵ ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα͵ καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν͵ καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται͵ καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνυπνίοις ἐνυπνιασθήσονται· 2.18 καί γε ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου͵ καὶ προφητεύσουσιν. 2.19 καὶ δώσω τέρατα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ σημεῖα ἐπὶ τῆς γῆς κάτω͵ αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ· 2.20 ὁ ἥλιος μεταστραφήσεται εἰς σκότος καὶ ἡ σελήνη εἰς αἷμα πρὶν ἐλθεῖν ἡμέραν κυρίου τὴν μεγάλην [καὶ ἐπιφανῆ]. 2.21 καὶ ἔσται πᾶς ὃς ἐὰν ἐπικαλέσηται τὸ ὄνομα κυρίου σωθήσεται.

Τῷ νικῶντι δώσω αὐτῷ φαγεῖν ἐκ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς

ἔρχομαί σοι ταχὺ καὶ πολεμήσω μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τοῦ στόματός μου.

καὶ τὰ τέκνα αὐτῆς ἀποκτενῶ ἐν θανάτῳ, καὶ γνώσονται πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι ὅτι ἐγώ εἰμι ὁ ἐρευνῶν νεφροὺς καὶ καρδίας, καὶ δώσω ὑμῖν ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα ὑμῶν.

καὶ ποιμανεῖ αὐτοὺς ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ, ὡς τὰ σκεύη τὰ κεραμικὰ συντριβήσεται

ἥξω ἐπὶ σὲ ὡς κλέπτης, καὶ οὐ μὴ γνώσῃ ποίαν ὥραν ἥξω ἐπὶ σέ.

καὶ περιπατήσουσι μετ᾿ ἐμοῦ ἐν λευκοῖς

καὶ ὁμολογήσω τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ πατρός μου

῾Ο νικῶν, ποιήσω αὐτὸν στῦλον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ μου

καὶ γράψω ἐπ᾿ αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ μου

καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ᾿ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ᾿ ἐμοῦ.

λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου. 11.24 λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. 11.25 εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ  εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. 11.26 ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται.

καὶ ἔσομαι ὑμῖν εἰς πατέρα, καὶ ὑμεῖς ἔσεσθέ μοι εἰς υἱοὺς καὶ θυγατέρας, λέγει κύριος παντοκράτωρ.

καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ κύριος [Ἰησοῦς] ἀνελεῖ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ.

πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν καὶ ποιήσομεν ἐκεῖ ἐνιαυτὸν ἕνα καὶ ἐμπορευσόμεθα καὶ κερδήσομεν·.

ὁ Κύριος θελήσῃ, καὶ ζήσομεν καὶ ποιήσομεν τοῦτο ἢ ἐκεῖνο.

Ηξει δὲ ἡ ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, ἐν ᾗ οὐρανοὶ ῥοιζηδὸν παρελεύσονται, στοιχεῖα δὲ καυσούμενα λυθήσονται, καὶ γῆ καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἔργα κατακαήσεται.

οὐρανοὶ πυρούμενοι λυθήσονται καὶ στοιχεῖα καυσούμενα τήκεται!

λούσω καθ᾿ ἑκάστην νύκτα τὴν κλίνην μου, ἐν δάκρυσί μου τὴν στρωμνήν μου βρέξω.

ΚΑΙ ἐξελεύσεται ράβδος ἐκ τῆς ρίζης ᾿Ιεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ρίζης ἀναβήσεται. 2 καὶ ἀναπαύσεται ἐπ᾿ αὐτὸν πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πνεῦμα σοφίας καὶ συνέσεως, πνεῦμα βουλῆς καὶ ἰσχύος, πνεῦμα γνώσεως καὶ εὐσεβείας· 3 ἐμπλήσει αὐτὸν πνεῦμα φόβου Θεοῦ. οὐ κατὰ τὴν δόξαν κρινεῖ οὐδὲ κατὰ τὴν λαλιὰν ἐλέγξει, 4 ἀλλὰ κρινεῖ ταπεινῷ κρίσιν καὶ ἐλέγξει τοὺς ταπεινοὺς τῆς γῆς· καὶ πατάξει γῆν τῷ λόγῳ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἐν πνεύματι διὰ χειλέων ἀνελεῖ ἀσεβῆ· 5 καὶ ἔσται δικαιοσύνῃ ἐζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ καὶ ἀληθείᾳ εἰλημένος τὰς πλευράς. 6 καὶ συμβοσκηθήσεται λύκος μετ᾿ ἀρνός, καὶ πάρδαλις συναναπαύσεται ἐρίφω, καὶ μοσχάριον καὶ ταῦρος καὶ λέων ἅμα βοσκηθήσονται, καὶ παιδίον μικρὸν ἄξει αὐτούς· 7 καὶ βοῦς καὶ ἄρκος ἅμα βοσκηθήσονται, καὶ ἅμα τὰ παιδία αὐτῶν ἔσονται, καὶ λέων καὶ βοῦς ἅμα φάγονται ἄχυρα. 8 καὶ παιδίον νήπιον ἐπὶ τρώγλην ἀσπίδων καὶ ἐπὶ κοίτην ἐκγόνων ἀσπίδων τὴν χεῖρα ἐπιβαλεῖ. 9 καὶ οὐ μὴ κακοποιήσουσιν, οὐδὲ μὴ δύνωνται ἀπολέσαι οὐδένα.

ἀναστήσονται οἱ νεκροί, καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις, καὶ εὐφρανθήσονται οἱ ἐν τῇ γῇ· ἡ γὰρ δρόσος ἡ παρὰ σοῦ ἴαμα αὐτοῖς ἐστιν, ἡ δὲ γῆ τῶν ἀσεβῶν πεσεῖται.

ἰδοὺ ὁ Θεὸς ἡμῶν κρίσιν ἀναταποδίδωσι καὶ ἀνταποδώσει, αὐτὸς ἥξει καὶ σώσει ἡμᾶς. 5 τότε ἀνοιχθήσονται ὀφθαλμοὶ τυφλῶν, καὶ ὦτα κωφῶν ἀκούσονται. 6 τότε ἁλεῖται ὡς ἔλαφος ὁ χωλός, τρανὴ δὲ ἔσται γλῶσσα μογιλάλων.

πᾶσα φάραγξ πληρωθήσεται καὶ πᾶν ὄρος καὶ βουνὸς ταπεινωθήσεται, καὶ ἔσται πάντα τὰ σκολιὰ εἰς εὐθεῖαν καὶ ἡ τραχεῖα εἰς ὁδοὺς λείας· 5 καὶ ὀφθήσεται ἡ δόξα Κυρίου, καὶ ὄψεται πᾶσα σάρξ τὸ σωτήριον τοῦ Θεοῦ, ὅτι Κύριος ἐλάλησε.

ὡς ποιμὴν ποιμανεῖ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ καὶ τῷ βραχίονι αὐτοῦ συνάξει ἄρνας καὶ ἐν γαστρὶ ἐχούσας παρακαλέσει.

᾿Ιδοὺ συνήσει ὁ παῖς μου καὶ ὑψωθήσεται καὶ δοξασθήσεται καὶ μετεωρισθήσεται σφόδρα.

356 Γ΄. ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

1. Ο ΑΠΛΟΥΣ ΜΕΛΛΩΝ ΠΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΗ ΧΩΡΑΝ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΣΤΙΓΜΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ (ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΣ ΜΕΛΛΩΝ) Ή ΝΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΥΤΟ (ΔΙΑΡΚΗΣ ΜΕΛΛΩΝ).

1. Ο ΜΕΛΛΩΝ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ:

α) ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ Ή ΕΠΙΤΡΕΠΟΜΕΝΟΝ.

εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται.

᾽Εάν τις ἀποθάνῃ μὴ ἔχων τέκνα, ἐπιγαμβρεύσει ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἀναστήσει σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ.

διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι.

τίς δώσει μοι πτέρυγας ὡσεὶ περιστερᾶς καὶ πετασθήσομαι καὶ καταπαύσω;

357 Γ΄. ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

1. Ο ΑΠΛΟΥΣ ΜΕΛΛΩΝ ΠΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΗ ΧΩΡΑΝ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΣΤΙΓΜΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ (ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΣ ΜΕΛΛΩΝ) Ή ΝΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΥΤΟ (ΔΙΑΡΚΗΣ ΜΕΛΛΩΝ).

1. Ο ΜΕΛΛΩΝ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ:

β. ΤΟ ΠΡΕΠΟΝ.

γ. ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑΝ ΤΟΥ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΓΕΓΕΤΑΙ ΒΟΥΛΗΤΙΚΟΣ ΜΕΛΛΩΝ.

Ο ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΜΕΛΛΩΝ ΕΙΣ ΤΟ Β΄ ΚΑΙ Γ΄ ΠΡΟΣΩΠΟΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΑΝΤΙ ΕΥΓΕΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΣ.

᾽Εάν τις ἀποθάνῃ μὴ ἔχων τέκνα, ἐπιγαμβρεύσει ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ ἀναστήσει σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ.(β)

καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν.(γ)

οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ. 4 οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον…5 οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς.

οὐ λήψει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου ἐπί ματαίῳ.

τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου· οὐ ποιήσεις ἐν αὐτῇ πᾶν ἔργον.

οὐ μοιχεύσεις. 14 οὐ κλέψεις. 15 οὐ φονεύσεις. 16 οὐ ψευδομαρτυρήσεις κατὰ τοῦ πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδῆ. 17 οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν γυναῖκα τοῦ πλησίον σου. οὐκ ἐπιθυμήσεις τὴν οἰκίαν τοῦ πλησίον σου.

αὕτη κληθήσεται γυνή, ὅτι ἐκ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἐλήφθη αὕτη· 24 ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα αὐτοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ προσκολληθήσεται πρὸς τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν.

πορευσόμεθα εἰς τήνδε τὴν πόλιν καὶ ποιήσομεν ἐκεῖ ἐνιαυτὸν ἕνα καὶ ἐμπορευσόμεθα καὶ κερδήσομεν·.

ἐν λύπαις φαγῇ αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου· 18 ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἀνατελεῖ σοι, καὶ φαγῇ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ. 19 ἐν ἱδρῶτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου,

358 Γ΄. ΜΕΛΛΩΝ ΑΠΛΟΥΣ

1. Ο ΑΠΛΟΥΣ ΜΕΛΛΩΝ ΠΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΗ ΧΩΡΑΝ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΣΤΙΓΜΗΝ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ (ΣΤΙΓΜΙΑΙΟΣ ΜΕΛΛΩΝ) Ή ΝΑ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΥΤΟ (ΔΙΑΡΚΗΣ ΜΕΛΛΩΝ).

1. Ο ΜΕΛΛΩΝ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ:

δ. ΤΟ ΣΥΝΗΘΩΣ ΓΙΓΝΟΜΕΝΟΝ. Ο ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΜΕΛΛΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΠΙ ΓΕΝΙΚΩΝ ΓΝΩΜΩΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΝΩΜΙΚΟΣ ΜΕΛΛΩΝ.

δίδου σοφῷ ἀφορμήν, καὶ σοφώτερος ἔσται· γνώριζε δικαίῳ, καὶ προσθήσει τοῦ δέχεσθαι.

φίλοι μισήσουσι φίλους πτωχούς, φίλοι δὲ πλουσίων πολλοί.

κακολογοῦντος πατέρα ἢ μητέρα σβεσθήσεται λαμπτήρ, αἱ δὲ κόραι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ὄψονται σκότος.

πλούσιοι πτωχῶν ἄρξουσι, καὶ οἰκέται ἰδίοις δεσπόταις δανειοῦσι.

οἱ ὀφθαλμοί σου ὅταν ἴδωσιν ἀλλοτρίαν, τὸ στόμα σου τότε λαλήσει σκολιά.

ἐὰν γὰρ εἰς τὰς φιάλας καὶ τὰ ποτήρια δῷς τοὺς ὀφθαλμούς σου, ὕστερον περιπατήσεις γυμνότερος ὑπέρου.

ἐὰν πεινᾷ ὁ ἐχθρός σου, ψώμιζε αὐτόν, ἐὰν διψᾷ, πότιζε αὐτόν· 22 τοῦτο γὰρ ποιῶν ἄνθρακας πυρὸς σωρεύσεις ἐπὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, ὁ δὲ Κύριος ἀνταποδώσει σοι ἀγαθά.

κρύψας ὀκνηρὸς τὴν χεῖρα ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ, οὐ δυνήσεται ἐπενεγκεῖν ἐπὶ στόμα.

ὁ ἐπικαλύπτων ἀσέβειαν ἑαυτοῦ οὐκ εὐοδωθήσεται, ὁ δὲ ἐξηγούμενος ἐλέγχους ἀγαπηθήσεται.

λόγοις οὐ παιδευθήσεται οἰκέτης σκληρός· ἐὰν γὰρ καὶ νοήσῃ, ἀλλ᾿ οὐχ ὑπακούσεται.

ἀχαρίστου γὰρ ἐλπὶς ὡς χειμέριος πάχνη τακήσεται καὶ ρυήσεται ὡς ὕδωρ ἄχρηστον.

ἕως τοῦ θανάτου ἀγώνισαι περὶ τῆς ἀληθείας, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ.

μὴ ἀνάμενε ἐπιστρέψαι πρὸς Κύριον καὶ μὴ ὑπερβάλλου ἡμέραν ἐξ ἡμέρας· ἐξάπινα γὰρ ἐξελεύσεται ὀργὴ Κυρίου, καὶ ἐν καιρῷ ἐκδικήσεως ἐξολῇ.

ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις σου μιμνήσκου τὰ ἔσχατά σου, καὶ εἰς τὸν αἰῶνα οὐχ ἁμαρτήσεις.

πρὸ τελευτῆς μὴ μακάριζε μηδένα, καὶ ἐν τέκνοις αὐτοῦ γνωσθήσεται ἀνήρ.

Ο ΑΠΤΟΜΕΝΟΣ πίσσης μολυνθήσεται, καὶ ὁ κοινωνῶν ὑπερηφάνῳ ὁμοιωθήσεται αὐτῷ.

οὐδὲν γάρ ἐστιν κεκαλυμμένον ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτὸν ὃ οὐ γνωσθήσεται.

ὁ εὑρὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει αὐτήν, καὶ ὁ ἀπολέσας τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ εὑρήσει αὐτήν.

ὁ δεχόμενος προφήτην εἰς ὄνομα προφήτου μισθὸν προφήτου λήμψεται, καὶ ὁ δεχόμενος δίκαιον εἰς ὄνομα δικαίου μισθὸν δικαίου λήμψεται.

3592. ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΟΣ ΜΕΛΛΩΝ. ΟΥΤΟΣ ΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΜΕΛΛΩ ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ, ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΩΣ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΚΟΠΕΥΩ, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ, ΕΠΟΜΕΝΟΝ ΕΙΝΑΙ, ΑΡΜΟΖΕΙ.

μέλλει ἀναβαίνειν ἐκ τῆς ἀβύσσου καὶ εἰς ἀπώλειαν ὑπάγειν.

καὶ ὁ δράκων ἕστηκεν ἐνώπιον τῆς γυναικὸς τῆς μελλούοης τεκεῖν, ἵνα, ὅταν τέκῃ, τὸ τέκνον αὐτῆς καταφάγῃ. 12.5  καὶ ἔτεκεν υἱὸν ἄρρενα, ὃς μέλλει ποιμαίνειν πάντα τὰ ἔθνη ἐν ῥάβδῳ σιδηρᾷ.

Καὶ ὅτε ἐλάλησαν αἱ ἑπτὰ βρονταί, ἔμελλον γράφειν.

οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου.

μηδὲν φοβοῦ ἃ μέλλεις παθεῖν. ἰδοὺ δὴ μέλλει βαλεῖν ὁ διάβολος ἐξ ὑμῶν εἰς φυλακὴν.

γράψον οὖν ἃ εἶδες, καὶ ἅ εἱσι καὶ ἃ μέλλει γίνεσθαι μετὰ ταῦτα.

μέλλει γὰρ ῾Ηρῴδης ζητεῖν τὸ παιδίον τοῦ ἀπολέσαι αὐτό.

μέλλει γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχεσθαι ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ, καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὴν πρᾶξιν αὐτοῦ.

ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει πάσχειν ὑπ᾽ αὐτῶν.

εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾽Ιησοῦς, Μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων

δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ μέλλω πίνειν;

μελλήσετε δὲ ἀκούειν πολέμους καὶ ἀκοὰς πολέμων.

Ποῦ οὗτος μέλλει πορεύεσθαι ὅτι ἡμεῖς οὐχ εὑρήσομεν αὐτόν; μὴ εἰς τὴν διασπορὰν τῶν Ἑλλήνων μέλλει πορεύεσθαι καὶ διδάσκειν τοὺς Ἕλληνας;

ἰδὼν Πέτρον καὶ ᾿Ιωάννην μέλλοντας εἰσιέναι εἰς τὸ ἱερὸν ἠρώτα ἐλεημοσύνην.

Ἄνδρες Ἰσραηλῖται͵ προσέχετε ἑαυτοῖς ἐπὶ τοῖς ἀνθρώποις τούτοις τί μέλλετε πράσσειν.

Ἅγαβος ἐσήμανεν διὰ τοῦ πνεύματος λιμὸν μέγαν μέλλειν ἔσεσθαι.

ἔστησεν ἡμέραν ἐν ᾗ μέλλει κρίνειν τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ

ὅρα τί μέλλεις ποιεῖν· ὁ γὰρ ἄνθρωπος οὗτος ῾Ρωμαῖός ἐστι.

τύπτειν σε μέλλει ὁ Θεός, τοῖχε κεκονιαμένε.

ἐλπίδα ἔχων εἰς τὸν Θεὸν ἣν καὶ αὐτοὶ οὗτοι  προσδέχονται, ἀνάστασιν μέλλειν ἔσεσθαι νεκρῶν, δικαίων τε καὶ ἀδίκων.

μετὰ ὕβρεως καὶ πολλῆς ζημίας οὐ μόνον τοῦ φόρτου καὶ τοῦ πλοίου, ἀλλὰ καὶ τῶν ψυχῶν ἡμῶν μέλλειν ἔσεσθαι τὸν πλοῦν.

εἰ γὰρ κατὰ σάρκα ζῆτε, μέλλετε ἀποθνήσκειν· εἰ δὲ Πνεύματι τὰς πράξεις τοῦ σώματος θανατοῦτε, ζήσεσθε.

360 Δ΄. ΑΟΡΙΣΤΟΣ

1. Ο ΑΟΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΗ ΧΩΡΑΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΗ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ.

ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΟΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΟΡΙΣΤΟΣ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥΤΟ: Ο ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΠΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ, ΕΞΕΛΙΣΣΟΜΕΝΟΝ ΚΑΙ ΜΗ ΛΑΒΟΝ ΠΕΡΑΣ, ΕΝΩ Ο ΑΟΡΙΣΤΟΣ ΣΥΝΕΠΤΥΓΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΣΤΙΓΜΗΝ.

πῶς ἐξέπεσεν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὁ ἑωσφόρος ὁ πρωΐ ἀνατέλλων; συνετρίβη εἰς τὴν γῆν ὁ ἀποστέλλων πρὸς πάντα τὰ ἔθνη. 13 σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἀστέρων τοῦ οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου, καθιῶ ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς Βορρᾶν, 14 ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφῶν, ἔσομαι ὅμοιος τῷ ῾Υψίστῳ. 15 νῦν δὲ εἰς ᾅδην καταβήσῃ καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς.

ΕΝ ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.

καὶ συνετέλεσεν ὁ Θεὸς ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἕκτῃ τὰ ἔργα αὐτοῦ, ἃ ἐποίησε, καὶ κατέπαυσε τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων  αὐτοῦ, ὧν ἐποίησε. 3 καὶ εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὴν ἡμέραν τὴν ἑβδόμην καὶ ἡγίασεν αὐτήν· ὅτι ἐν αὐτῇ κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ.

καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ πνοὴν ζωῆς, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν. 8 Καὶ ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν ᾿Εδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε.

καὶ ἐπέβαλεν ὁ Θεὸς ἔκστασιν ἐπὶ τὸν ᾿Αδάμ, καὶ ὕπνωσε· καὶ ἔλαβε μίαν τῶν πλευρῶν αὐτοῦ καὶ ἀνεπλήρωσε σάρκα ἀντ᾿ αὐτῆς. 22 καὶ ᾠκοδόμησεν ὁ Θεὸς τὴν πλευράν, ἣν ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ ᾿Αδάμ, εἰς γυναῖκα καὶ ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς τὸν ᾿Αδάμ.

καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί· τί ὅτι εἶπεν ὁ Θεός, οὐ μὴ φάγητε ἀπὸ παντὸς ξύλου τοῦ παραδείσου;

καὶ εἶδεν ἡ γυνή, ὅτι καλὸν τὸ ξύλον εἰς βρῶσιν καὶ ὅτι ἀρεστὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἰδεῖν καὶ ὡραῖόν ἐστι τοῦ κατανοῆσαι, καὶ λαβοῦσα ἀπὸ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ἔφαγε· καὶ ἔδωκε καὶ τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς μετ᾿ αὐτῆς, καὶ ἔφαγον. 7 καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν, καὶ ἔρραψαν φύλλα συκῆς καὶ ἐποίησαν ἑαυτοῖς περιζώματα. 8 Καὶ ἤκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ τὸ δειλινόν, καὶ ἐκρύβησαν ὅ τε ᾿Αδὰμ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἐν μέσῳ τοῦ ξύλου τοῦ παραδείσου. 9 καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ; 10 καὶ εἶπεν αὐτῷ· τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι, καὶ ἐκρύβην. 11 καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ Θεός· τίς ἀνήγγειλέ σοι ὅτι γυμνὸς εἶ, εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ ξύλου, οὗ ἐνετειλάμην σοι τούτου μόνου μὴ φαγεῖν, ἀπ᾿ αὐτοῦ ἔφαγες; 12 καὶ εἶπεν ὁ ᾿Αδάμ· ἡ γυνή, ἣν ἔδωκας μετ᾿ ἐμοῦ, αὕτη μοι ἔδωκεν ἀπὸ τοῦ ξύλου, καὶ ἔφαγον. 13 καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς τῇ γυναικί· τί τοῦτο ἐποίησας; καὶ εἶπεν ἡ γυνή· ὁ ὄφις ἠπάτησέ με, καὶ ἔφαγον.

καὶ ἐξαπέστειλεν αὐτὸν Κύριος ὁ Θεὸς ἐκ τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη. 24 καὶ ἐξέβαλε τὸν ᾿Αδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ρομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς.

ὅτε δὲ ἦλθεν τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, 4.5 ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ σαββάτων͵ καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων͵ ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ λέγει αὐτοῖς͵ Εἰρήνη ὑμῖν. 20.20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῖς. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν κύριον. 20.21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς πάλιν͵ Εἰρήνη ὑμῖν· καθὼς ἀπέσταλκέν με ὁ πατήρ͵ κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 20.22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησεν καὶ λέγει αὐτοῖς͵ Λάβετε πνεῦμα ἅγιον· 20.23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφέωνται αὐτοῖς͵ ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται.

3612. Ο ΑΟΡΙΣΤΟΣ ΕΠΙ ΠΛΕΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΗ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΙΝ ΤΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΝΑΡΚΤΙΚΟΣ ΑΟΡΙΣΤΟΣ. ΟΥΤΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΠΙ ΤΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΜΕΤΑΒΟΛΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ, ΟΠΩΣ: ΤΥΡΑΝΝΩ, ΙΣΧΥΩ, ΘΑΡΡΩ, ΠΛΟΥΤΩ, ΗΣΥΧΑΖΩ, ΒΟΥΛΕΥΩ, ΑΓΑΜΑΙ.

῎Εξεστιν τῷ σαββάτῳ θεραπεῦσαι ἢ οὔ; 14.4 οἱ δὲ ἡσύχασαν.

ἐβασίλευσεν ὁ θάνατος ἀπὸ Ἀδὰμ.

Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον͵ μᾶλλον ἐφοβήθη.

ὃς παραγενόμενος καὶ ἰδὼν τὴν χάριν [τὴν] τοῦ θεοῦ ἐχάρη καὶ παρεκάλει πάντας τῇ προθέσει τῇ καρδίας προσμένειν τῷ κυρίῳ.

3623. Ο ΑΟΡΙΣΤΟΣ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ ΕΞΗΣ ΧΡΟΝΩΝ:

α. ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ, ΠΡΟΣ ΔΗΛΩΣΙΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΓΝΩΜΩΝ ΚΑΙ ΛΕΓΕΤΑΙ ΓΝΩΜΙΚΟΣ ΑΟΡΙΣΤΟΣ.

ΤΑΣ ΤΩΝ ΦΑΥΛΩΝ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ ΟΛΙΓΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΕΛΥΣΕ. (ΣΥΝΗΘΩΣ ΤΙΣ ΔΙΑΛΥΕΙ).

ΡΩΜΗ ΜΕΤΑ ΜΕΝ ΦΡΟΝΗΣΕΩΣ ΩΦΕΛΗΣΕΝ, ΑΝΕΥ ΔΕ ΤΑΥΤΗΣ ΠΛΕΙΩ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΕΒΛΑΨΕΝ. (ΣΥΝΗΘΩΣ ΩΦΕΛΕΙ).

ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΕΠΤΩΧΕΥΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΕΙΝΑΣΑΝ, ΟΙ ΔΕ ΕΚΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΟΥΚ ΕΛΑΤΤΩΘΗΣΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΣ ΑΓΑΘΟΥ.

ΣΟΦΑΙ γυναῖκες ᾠκοδόμησαν οἴκους, ἡ δὲ ἄφρων κατέσκαψε ταῖς χερσὶν αὐτῆς.

κρύψας ὀκνηρὸς τὴν χεῖρα ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ, οὐ δυνήσεται ἐπενεγκεῖν ἐπὶ στόμα.

ἐκοπίασε πλούσιος ἐν συναγωγῇ χρημάτων καὶ ἐν τῇ ἀναπαύσει ἐμπίπλαται τῶν τρυφημάτων αὐτοῦ. 4 ἐκοπίασε πτωχὸς ἐν ἐλαττώσει βίου καὶ ἐν τῇ ἀναπαύσει ἐπιδεὴς γίνεται.

3633. Ο ΑΟΡΙΣΤΟΣ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ ΕΞΗΣ ΧΡΟΝΩΝ:

β. ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΟΤΑΝ ΘΕΛΩΜΕΝ ΝΑ ΔΗΛΩΣΩΜΕΝ ΟΤΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΘΑ ΣΥΜΒΗ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ.

ΑΠΩΛΕΤΟ, ΕΙ ΤΟΥΤΟ ΠΡΑΞΕΙ (ΘΑ ΧΑΘΗ).

364 Ε΄. ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ

1. Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΜΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΝΑ ΙΣΧΥΗ ΔΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

Θάρσει, θύγατερ· ἡ πίστις σου σέσωκέν σε.

Μεῖνον μεθ᾽ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶν καὶ κέκλικεν ἤδη ἡ ἡμέρα.

κἀγὼ ἑώρακα, καὶ μεμαρτύρηκα ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ.

ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασιν͵ καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε.

τὰς ἐντολὰς τοῦ πατρός μου τετήρηκα καὶ μένω αὐτοῦ ἐν τῇ ἀγάπῃ.

Ταῦτα  λελάληκα ὑμῖν ἵνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμῖν μείνῃ καί ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῇ.

Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν.

ὅτε ἤμην μετ΄ αὐτῶν ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι͵

ἀπεκρίθη ὁ Πιλᾶτος͵ Ὃ γέγραφα͵ γέγραφα.

Εἰρήνη ὑμῖν· καθὼς ἀπέσταλκέν με ὁ πατήρ͵ κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς.

ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας ἀφέωνται αὐτοῖς͵ ἄν τινων κρατῆτε κεκράτηνται.

τοῖς δὲ γεγαμηκόσιν παραγγέλλω, οὐκ ἐγὼ ἀλλὰ ὁ κύριος, γυναῖκα ἀπὸ ἀνδρὸς μὴ χωρισθῆναι

πέπεισμαι γὰρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε 8.39 ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ᾿ ἡμῶν

ἐν τούτῳ ἐφανερώθη ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν, ὅτι τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἀπέσταλκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον ἵνα ζήσωμεν δι᾿ αὐτοῦ.

365 Ε΄. ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ

1. Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΜΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΝΑ ΙΣΧΥΗ ΔΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΩΤΕΡΩ ΣΗΜΑΣΙΑΝ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΥ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΚΑΙ Η ΧΡΗΣΙΣ ΠΟΛΛΩΝ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΝΤΙ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ.

ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΟΙ ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΙ ΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑΝ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ ΕΙΝΑΙ: ΟΙΔΑ, ΔΕΔΟΙΚΑ Ή ΔΕΔΙΑ, ΕΙΩΘΑ, ΚΕΚΤΗΜΑΙ, ΜΕΜΝΗΜΑΙ, ΕΟΙΚΑ Κ.Λ.Π.

Διδάσκαλε, οἴδαμεν ὅτι ἀληθὴς εἶ καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ θεοῦ ἐν ἀληθείᾳ διδάσκεις.

οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον.

ὑμῶν δὲ ὁ πατὴρ οἶδεν ὅτι χρῄζετε τούτων.

ἐπιποθῶν σε ἰδεῖν, μεμνημένος σου τῶν δακρύων, ἵνα χαρᾶς πληρωθῶ.

ὁ γὰρ διακρινόμενος ἔοικε κλύδωνι θαλάσσης ἀνεμιζομένῳ καὶ ῥιπιζομένῳ.

εἴ τις ἀκροατὴς λόγου ἐστὶ καὶ οὐ ποιητής, οὗτος ἔοικεν ἀνδρὶ κατανοοῦντι τὸ πρόσωπον τῆς γενέσεως αὐτοῦ ἐν ἐσόπτρῳ.

ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ ΟΥ ΚΕΚΤΗΜΑΙ.

ΜΕΜΝΗΜΕΝΟΙ ΤΟΙΝΥΝ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΤΑΥΤΗΣ ΕΝΤΟΛΗΣ…

3662. Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ ΕΞΗΣ ΧΡΟΝΩΝ:

α) ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ. ΟΥΤΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΑΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ ΥΠ’ ΟΨΙΝ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΛΗΨΕΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΣ ΑΥΤΩΝ.

ΑΠΕΣΤΑΛΚΑ ΣΟΙ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΔΩΡΟΝ (ΑΠΟΣΤΕΛΛΩ).

3672. Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΤΩΝ ΕΞΗΣ ΧΡΟΝΩΝ:

β) ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ. ΟΤΑΝ ΕΙΜΕΘΑ ΒΕΒΑΙΟΙ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΘΑ ΣΥΜΒΗ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ.

ΑΠΟΛΩΛΕ, ΕΙ ΤΟΥΤΟ ΠΡΑΞΕΙ (ΘΑ ΧΑΘΗ).

368 ΣΤ΄. ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ

1. Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΔΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΙΣΧΥΗ, ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΣΥΜΒΗ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. ΕΙΝΑΙ ΔΗΛ. Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Ο,ΤΙ Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι.

ληλακότες οὖν ὡς σταδίους εἴκοσι πέντε ἢ τριάκοντα θεωροῦσι τὸν Ἰησοῦν περιπατοῦντα ἐπὶ τῆς θαλάσσης.

οὔπω δὲ ληλύθει ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ” ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα.

Καί τις ἀνὴρ ἐν Λύστροις ἀδύνατος τοῖς ποσὶν ἐκάθητο, χωλὸς ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ ὑπάρχων, ὃς οὐδέποτε περιεπεπατήκει.

369 Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΔΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΙΣΧΥΗ, ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΣΥΜΒΗ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. ΕΙΝΑΙ ΔΗΛ. Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Ο,ΤΙ Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ, ΟΣΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ (ΟΙΔΑ, ΔΕΔΟΙΚΑ Ή ΔΕΔΙΑ, ΕΙΩΘΑ, ΚΕΚΤΗΜΑΙ, ΜΕΜΝΗΜΑΙ, ΕΟΙΚΑ Κ.Λ.Π.), Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΥ.

ΠΑΥΛΟΣ ΠΛΕΙΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΕΚΕΚΤΗΤΟ (ΕΙΧΕ).

Κατὰ δὲ ἑορτὴν εώθει ὁ ἡγεμὼν ἀπολύειν ἕνα τῷ ὄχλῳ δέσμιον, ὃν ἤθελον.

συμπορεύονται πάλιν ὄχλοι πρὸς αὐτόν, καὶ ὡς εώθει, πάλιν ἐδίδασκεν αὐτούς.

ἡ μήτηρ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ εστήκεισαν ἔξω, ζητοῦντες λαλῆσαι αὐτῷ.

καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν εστήκει.

εστήκεισαν δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ ἀρχιερεῖς εὐτόνως κατηγοροῦντες αὐτοῦ.

εστήκεισαν δὲ πάντες οἱ γνωστοὶ αὐτοῦ ἀπὸ μακρόθεν.

οἱ δὲ ἄνδρες οἱ συνοδεύοντες αὐτῷ εστήκεισαν ἐνεοί, ἀκούοντες μὲν τῆς φωνῆς, μηδένα δὲ θεωροῦντες.

370 Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΤΟ ΔΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΙΣΧΥΗ, ΕΩΣ ΟΤΟΥ ΣΥΜΒΗ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΠΙΣΗΣ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. ΕΙΝΑΙ ΔΗΛ. Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Ο,ΤΙ Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

2. ΠΟΛΛΑΚΙΣ Ο ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΑΝΤΙ ΑΟΡΙΣΤΟΥ.

ΔΑΥΙΔ ΕΝΙΚΗΣΕ ΚΑΙ ΑΠΕΚΤΟΝΕ ΓΟΛΙΑΘ (ΕΦΟΝΕΥΣΕ).

371 Ζ΄. ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΩΝ

1. Ο ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΠΡΙΝ ΣΥΜΒΗ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ, ΤΟ ΔΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΔΙΑΡΚΗ. ΕΙΝΑΙ ΔΗΛ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΟΥΤΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Ο,ΤΙ Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

ΑΙ ΠΥΛΑΙ ΤΗΣ ΝΥΚΤΟΣ ΚΕΚΛΕΙΣΟΝΤΑΙ.

372 Ο ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΩΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΟΜΕΝΟΝ ΝΑ ΕΧΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΠΡΙΝ ΣΥΜΒΗ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ, ΤΟ ΔΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΝΑ ΔΙΑΡΚΗ. ΕΙΝΑΙ ΔΗΛ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΟΥΤΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Ο,ΤΙ Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΔΙΑ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. ΤΟΙΟΥΤΟΤΡΟΠΩΣ ΟΣΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ Ο ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ( ΟΙΔΑ, ΔΕΔΟΙΚΑ Ή ΔΕΔΙΑ, ΕΙΩΘΑ, ΚΕΚΤΗΜΑΙ, ΜΕΜΝΗΜΑΙ, ΕΟΙΚΑ Κ.Λ.Π.), Ο ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΝΤΙ ΑΠΛΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

Ο ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΟΣ ΜΕΛΛΩΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΣΙΝ ΑΠΛΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΟΤΑΝ ΘΕΛΩΜΕΝ ΝΑ ΔΗΛΩΣΩΜΕΝ ΟΤΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΘΑ ΣΥΜΒΗ Ή ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΗ ΚΑΤΙ.

καὶ πάλιν· ἐγὼ ἔσομαι πεποιθὼς ἐπ” αὐτῷ· καὶ πάλιν· ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεός.

ὃ ἐὰν δήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται δεδεμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ ὃ ἐὰν λύσῃς ἐπὶ τῆς γῆς, ἔσται λελυμένον ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται.

ΚΑΙ ΠΕΠΟΙΘΩΣ ΕΣΟΜΑΙ ΕΠ’ ΑΥΤΩ, ΚΑΙ ΣΩΘΗΣΟΜΑΙ ΔΙ’ ΑΥΤΟΥ. ΟΤΙ ΜΕΘ’ ΗΜΩΝ Ο ΘΕΟΣ.

…………………………………………………………………………………………………..

Δ΄ΤΑΞΙΣ

373 ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Α΄. ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΤΙ ΚΑΙ ΩΣ. ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΓΩΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ, ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΚΑΤΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ, ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΝ. ΕΝΩ ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΓΩΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΩΣ, ΚΑΤΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΝ, ΤΟ ΠΙΘΑΝΟΝ.

οὐδὲν γὰρ εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δῆλον τι οδ ξενεγκεν τι δυνάμεθα.

και ειδεν η γυνη οτι καλον το ξυλον εις βρωσιν και οτι αρεστον τοις οφθαλμοις ιδειν και ωραιον εστιν του κατανοησαι και λαβουσα του καρπου αυτου εφαγεν και εδωκεν και τω ανδρι αυτης μετ αυτης και εφαγον.

αγαθον μοι οτι εταπεινωσας με οπως αν μαθω τα δικαιωματα σου.

θεωρεῖ τὸν Ἰησοῦν ἑστῶτα, καὶ οὐκ ᾔδει τι ησος στι.

λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς εἶπας τι νδρα οκ χω.

Τότε Ἡρῴδης ἰδὼν τι νεπαίχθη π τν μάγων, ἐθυμώθη λίαν.

ὅταν ἴδητε ταῦτα γινόμενα, γινώσκετε τι γγύς στιν π θύραις.

λεγω δε τουτο οτι εκαστος υμων λεγει εγω μεν ειμι Παυλου εγω δε Απολλω.

τουτο δε φημι αδελφοι οτι σαρξ και αιμα βασιλειαν Θεου κληρονομησαι ου δυνανται.

κατὰ ἀτιμίαν λέγω, ς τι μες σθενήσαμεν.

εὔχομαι δὲ πρὸς τὸν Θεὸν μὴ ποιῆσαι ὑμᾶς κακὸν μηδέν, οὐχ ἵνα ἡμεῖς δόκιμοι φανῶμεν, ἀλλ” ἵνα ὑμεῖς τὸ καλὸν ποιῆτε, ἡμεῖς δὲ ς δόκιμοι μεν.

εἰς τὸ μὴ ταχέως σαλευθῆναι ὑμᾶς ἀπὸ τοῦ νοὸς μήτε θροεῖσθαι μήτε διὰ τοῦ πνεύματος μήτε διὰ λόγου μήτε δι” ἐπιστολῆς ς δι” μν, ς τι νέστηκεν μέρα το Χριστο.

3742. ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΩΣ:

α. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΛΕΚΤΙΚΩΝ, ΓΝΩΣΤΙΚΩΝ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΔΕΙΚΤΙΚΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ.

λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· καλῶς επας τι νδρα οκ χω.

ὅταν ἴδητε ταῦτα γινόμενα, γινώσκετε τι γγύς στιν π θύραις.

και ειδεν η γυνη οτι καλον το ξυλον εις βρωσιν και οτι αρεστον τοις οφθαλμοις ιδειν και ωραιον εστιν του κατανοησαι και λαβουσα του καρπου αυτου εφαγεν και εδωκεν και τω ανδρι αυτης μετ αυτης και εφαγον.

Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ τι δε ατν πελθεν ες εροσόλυμα καὶ πολλ παθεν π τν πρεσβυτέρων κα ρχιερέων κα γραμματέων καὶ ποκτανθναι, καὶ τ τρίτ μέρ γερθναι.

375 ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΤΑ ΛΕΚΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΣΥΝΤΑΣΣΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ, ΤΟ ΔΕ ΡΗΜΑ ΦΗΜΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕ ΕΙΔΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ.

ΜΕΤΑ ΤΑ ΓΝΩΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ ΜΕΤΟΧΗ.

ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι ὃ ἐὰν αἰτήσηται.

τοιαυτη οδος γυναικος μοιχαλιδος η οταν πραξη απονιψαμενη ουδεν φησιν πεπραχεναι ατοπον.

ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ ΚΑΙΝΗΝ ΕΙΔΟΝ ΚΑΤΑΒΑΙΝΟΥΣΑΝ ΕΚ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ.

376 ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΩΣ:

β. ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ Ή ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΕΚΦΡΑΣΕΩΝ.

δῆλον ὅτι κύριός ἐστι τῶν παθῶν ὁ λογισμός.

και ειπεν νωεμιν προς ρουθ την νυμφην αυτης αγαθον θυγατερ οτι επορευθης μετα των κορασιων αυτου.

οὐδὲν γὰρ εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δλον τι οδ ξενεγκεν τι δυνάμεθα.

αγαθον μοι οτι εταπεινωσας με οπως αν μαθω τα δικαιωματα σου.

τὰ θηρία ἐστὶ κρείττῳ αὐτῶν, ἃ δύνανται ἐκφυγόντα εἰς σκέπην ἑαυτὰ ὠφελῆσαι. 68 κατ’ οὐδένα οὖν τρόπον ἡμῖν ἐστι φανερὸν ὅτι εἰσὶ θεοί. διὸ μὴ φοβηθῆτε αὐτούς.

377 ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΩΣ:

γ. ΕΠΕΞΗΓΗΣΙΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΔΕΙΚΤΙΚΗΣ ΑΝΤΩΝΥΜΙΑΣ.

εἰδὼς τοτο, τι δικαί νόμος ο κεται.

λεγω δε τουτο οτι εκαστος υμων λεγει εγω μεν ειμι Παυλου εγω δε Απολλω.

τουτο δε φημι αδελφοι οτι σαρξ και αιμα βασιλειαν Θεου κληρονομησαι ου δυνανται.

τοτο δὲ γινώσκετε τι εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης ποίᾳ ὥρᾳ ὁ κλέπτης ἔρχεται, γρηγόρησεν ν κα οκ ν φκε διορυγναι τν οκον ατο.

3783. ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

α. ΜΕ ΤΑΣ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΔΗΛ. ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΚΤΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ.

θεωρεῖ τὸν Ἰησοῦν ἑστῶτα, καὶ οὐκ ᾔδει τι ησος στι.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ ΟΥΚ ΑΝ ΗΔΙΚΕΙ.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ ΟΥΚ ΑΝ ΑΔΙΚΟΙΗ.

379 ΑΙ ΕΙΔΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

β. ΣΥΝΗΘΕΣΤΕΡΟΝ ΜΕ ΕΥΚΤΙΚΗΝ ΤΟΥ ΠΛΑΓΙΟΥ ΛΟΓΟΥ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΕΛΕΓΕΝ ΟΤΙ ΟΥΚ ΑΔΙΚΟΙΗ.

προϊδοσα δὲ ἡ γραφὴ τι κ πίστεως δικαιο τ θνη Θεός, προευηγγελίσατο τῷ Ἀβραὰμ τι νευλογηθήσονται ν σο πάντα τ θνη.

380 Β΄. ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. ΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΟΥ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΤΙ, ΩΣ, ΔΙΟΤΙ, ΕΠΕΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΣΠΑΝΙΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΡΟΝΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΤΕ, ΟΠΟΤΕ.

καὶ ἀνέκλινεν αὐτὸν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οκ ν ατος τόπος ν τ καταλύματι.

Πίστει Ἐνὼχ μετετέθη τοῦ μὴ ἰδεῖν θάνατον, καὶ οὐχ εὑρίσκετο, διότι μετέθηκεν ατν Θεός.

δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, πε παρεκάλεσάς με.

μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, τι ατν στιν βασιλεία τν ορανν.

μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, τι σρξ κα αμα οκ πεκάλυψέ σοι.

προσηνέγκατέ μοι τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ς ποστρέφοντα τν λαόν.

ἐπὶ δὲ τὸν Ἰησοῦν ἐλθόντες ς εδον ατν δη τεθνηκότα, οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη.

ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ ΗΚΟΥΣΑ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΝΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩ ΚΑΙ ΕΦΟΒΗΘΗΝ, ΟΤΙ ΓΥΜΝΟΣ ΕΙΜΙ, ΚΑΙ ΕΚΡΥΒΗΝ.

ΟΤΙ ΗΚΟΥΣΑΣ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΦΑΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ, ΟΥ ΕΝΕΤΕΙΛΑΜΗΝ ΣΟΙ ΤΟΥΤΟΥ ΜΟΝΟΥ ΜΗ ΦΑΓΕΙΝ, ΑΠ’ ΑΥΤΟΥ ΕΦΑΓΕΣ, ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ Η ΓΗ ΕΝ ΤΟΙΣ ΕΡΓΟΙΣ ΣΟΥ.

ΚΑΙ ΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΑΥΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΑΙ ΕΦΟΒΗΘΗΣΑΝ ΤΟΥΣ ΟΧΛΟΥΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΩΣ ΠΡΟΦΗΤΗΝ ΑΥΤΟΝ ΕΙΧΟΝ.

φίλε, χρῆσόν μοι τρεῖς ἄρτους, 6 πειδ φίλος μου παρεγένετο ξ δο πρός με κα οκ χω ὃ παραθήσω αὐτῷ.

οὐκ ἀνέγνωτε τί ἐποίησε Δαυῒδ τε πείνασεν ατς κα ο μετ” ατο;

οὐδὲ τοῦτο ἀνέγνωτε ὃ ἐποίησε Δαυῒδ πότε πείνασεν ατς κα ο μετ” ατο ντες;

3812. ΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑΣ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΚΡΙΣΕΩΣ (ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΚΑΙ ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ) ΚΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ, ΕΝΙΟΤΕ ΜΕ ΕΥΚΤΙΚΗΝ ΤΟΥ ΠΛΑΓΙΟΥ ΛΟΓΟΥ.

μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, τι ατν στιν βασιλεία τν ορανν.

κατ” ἐνιαυτὸν ταῖς αὐταῖς θυσίαις ἃς προσφέρουσιν εἰς τὸ διηνεκὲς οὐδέποτε δύναται τοὺς προσερχομένους τελειῶσαι·2 πε οκ ν παύσαντο προσφερόμεναι, δι τ μηδεμίαν χειν τι συνείδησιν μαρτιν τος λατρεύοντας, παξ κεκαθαρμένους;

ΓΕΡΟΝΤΑ, ΔΕΟΜΑΙ ΣΟΥ ΠΑΡΑΜΕΙΝΑΙ ΗΜΙΝ, ΩΣ ΕΓΩ ΟΥΔ’ ΑΝ ΕΝΟΣ ΗΔΙΟΝ ΑΚΟΥΣΑΙΜΙ Ή ΣΟΥ.

ΑΜΑ ΤΗ ΗΜΕΡΑ ΣΥΝΕΛΘΟΝΤΕΣ ΟΙ ΜΑΘΗΤΑΙ ΕΘΑΥΜΑΖΟΝ, ΟΤΙ ΠΑΥΛΟΣ ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΝ ΠΕΜΠΟΙ…ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΣ ΦΑΙΝΟΙΤΟ.

382 ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΑΙ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΙ ΕΞΑΡΤΩΜΕΝΑΙ ΑΠΟ ΡΗΜΑΤΑ ΨΥΧΙΚΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ Ή ΑΠΟ ΣΥΝΩΝΥΜΟΥΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ, ΟΠΩΣ ΑΙΣΧΡΟΝ, ΔΕΙΝΟΝ, ΘΑΥΜΑΣΤΟΝ ΕΣΤΙ, ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΤΙ, ΠΟΛΛΑΚΙΣ Δ’ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟ ΕΙ (ΔΙΟΤΙ), ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΙΤΙΟΝ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΘΗ. ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΝ ΑΥΤΗΝ Η ΣΥΝΗΘΗΣ ΑΡΝΗΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΗ.

ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ ΗΚΟΥΣΑ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥΝΤΟΣ ΕΝ ΤΩ ΠΑΡΑΔΕΙΣΩ ΚΑΙ ΕΦΟΒΗΘΗΝ, ΟΤΙ ΓΥΜΝΟΣ ΕΙΜΙ, ΚΑΙ ΕΚΡΥΒΗΝ.

πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε τι τ πνεύματα μν ποτάσσεται χαίρετε δὲ μᾶλλον τι τ νόματα μν γράφη ν τος ορανος.

θαυμαστόν στιν τι μες οκ οδατε πόθεν στίν κα νέξεν μου τος φθαλμούς.

ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος γανακτν τι τ σαββάτ θεράπευσεν ησος ἔλεγεν τῷ ὄχλῳ Ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι.

μ θαυμάζετε ἀδελφοί μου, ε μισε μς κόσμος.

ὁ δὲ Πιλᾶτος θαύμασεν ε δη τέθνηκεν.

383 Γ΄. ΤΕΛΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. ΑΙ ΤΕΛΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ. ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΙΝΑ, ΟΠΩΣ, ΩΣ, ΕΝΙΟΤΕ ΑΠΛΩΣ ΔΙΑ ΤΟΥ ΜΗ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟΝ ΜΙΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

πορευθέντες ἀκριβῶς ἐξετάσατε περὶ τοῦ παιδίου, ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγείλατέ μοι, πως κγ λθν προσκυνήσω ατ.

συμφέρει γάρ σοι να πόληται ν τν μελν σου καὶ μ λον τ σμά σου βληθ ες γέενναν.

τὸ πρόσωπόν σου νίψαι,18 πως μ φανς τος νθρώποις νηστεύων.

οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνων, να τις ξ ατο φάγ καὶ μ ποθάν.

Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς να μου π τν στέγην εσέλθς.

ΤΟΥΤΟ ΔΕ ΟΛΟΝ ΓΕΓΟΝΕΝ ΙΝΑ ΠΛΗΡΩΘΗ ΤΟ ΡΗΘΕΝ ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ

ΣΟΙ ΜΟΝΩ ΗΜΑΡΤΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΝΗΡΟΝ ΕΝΩΠΙΟΝ ΣΟΥ ΕΠΟΙΗΣΑ, ΟΠΩΣ ΑΝ ΔΙΚΑΙΩΘΗΣ  ΕΝ ΤΟΙΣ ΛΟΓΟΙΣ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΝΙΚΗΣΗΣ ΕΝ ΤΩ ΚΡΙΝΕΣΘΑΙ ΣΕ.

3842. ΑΙ ΤΕΛΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

Α) ΜΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΚΤΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ(ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΧΡΟΝΟΙ ΑΡΚΤΙΚΟΙ ΕΝ ΤΗ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΕΙ: Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ, ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΟΥ ΑΟΡΙΣΤΟΥ. ΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, ΟΤΑΝ ΕΥΡΙΣΚΩΝΤΑΙ ΕΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩ ΛΟΓΩ. Η ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΥΧΕΤΙΚΗ ΕΥΚΤΙΚΗ ΕΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩ ΛΟΓΩ. ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΚΑΙ Η ΜΕΤΟΧΗ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΚΤΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ).

συμφέρει γάρ σοι να πόληται ν τν μελν σου καὶ μ λον τ σμά σου βληθ ες γέενναν.

τὸ πρόσωπόν σου νίψαι,18 πως μ φανς τος νθρώποις νηστεύων.

οὗτός ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνων, να τις ξ ατο φάγ καὶ μ ποθάν.

Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς να μου π τν στέγην εσέλθς.

385 ΑΙ ΤΕΛΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

β. ΜΕ ΕΥΚΤΙΚΗΝ ΤΟΥ ΠΛΑΓΙΟΥ ΛΟΓΟΥ Ή ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ (ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ: Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΥ, ΑΟΡΙΣΤΟΥ, ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ. Η ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ. ΑΙ ΕΥΚΤΙΚΑΙ, ΤΑ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΑ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΤΟΧΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΧΡΟΝΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ). ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΝ ΑΥΤΗΝ, ΕΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΤΕΛΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ Η ΜΙΑ ΝΑ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΣΑ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟΝ ΩΣ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΟΝ, Η ΔΕ ΑΛΛΗ ΜΕ ΕΥΚΤΙΚΗΝ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΣΑ ΑΥΤΟΝ ΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ.

ΙΗΣΟΥΣ ΕΣΤΑΥΡΩΘΗ, ΟΠΩΣ ΑΠΑΝΤΑΣ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ ΕΛΚΥΣΕΙΕ (ΚΑΙ ΕΛΚΥΣΗ).

386 ΑΙ ΤΕΛΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΚΟΠΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

γ. ΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟΝ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΝ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΣΗΜΑΙΝΟΥΣΑΝ ΤΟ ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ Ή ΕΥΧΗΝ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΝ.

ΤΟΤΕ ΕΔΕΙ ΤΑΠΕΙΝΟΝ ΕΙΝΑΙ, ΙΝΑ ΜΗ ΣΕ ΝΥΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΤΙΜΩΡΕΙΤΟ.

387 ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΟΠΩΣ, ΩΣ ΣΥΝΑΠΤΕΤΑΙ ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΤΟ ΑΟΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΟΝ ΑΝ, ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΗ ΚΑΠΟΙΑ ΥΠΟΘΕΣΙΣ.

ΓΥΜΝΑΖΕ ΣΕΑΥΤΟΝ ΠΟΝΟΙΣ ΕΚΟΥΣΙΟΙΣ, ΟΠΩΣ ΑΝ ΔΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΙΟΥΣ ΥΠΟΜΕΝΕΙΝ.

388 Δ΄. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. ΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ Ή ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ, ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΩΣΤΕ ΚΑΙ ΩΣ, ΣΠΑΝΙΩΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΜΙΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ.

ΟΥΤΩ ΓΑΡ ΗΓΑΠΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ, ΩΣΤΕ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΤΟΝ ΜΟΝΟΓΕΝΗ ΕΔΩΚΕΝ, ΙΝΑ ΠΑΣ Ο ΠΙΣΤΕΥΩΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΜΗ ΑΠΟΛΗΤΑΙ, ΑΛΛ’ ΕΧΗ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ.

καὶ ἰδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ, στε τ πλοον καλύπτεσθαι π τν κυμάτων.

ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων στε κβάλλειν ατ κα θεραπεύειν πσαν νόσον.

καὶ ἐθεράπευσεν αὐτόν, στε τν τυφλν κα κωφν κα λαλεν κα βλέπειν.

ἐδίδασκεν αὐτοὺς ἐν τῇ συναγωγῇ αὐτῶν, στε κπλήττεσθαι ατος.

ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, στε πλανσαι, εἰ δυνατόν, κα τος κλεκτούς.

καὶ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ πρὸς οὐδὲ ἓν ῥῆμα, στε θαυμάζειν τν γεμόνα λίαν.

ἤρξατο κηρύσσειν πολλὰ καὶ διαφημίζειν τὸν λόγον, στε μηκέτι ατν δύνασθαι φανερς ες πόλιν εσελθεν.

καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, στε μηκέτι χωρεν μηδ τ πρς τν θύραν.

τὰ δὲ κύματα ἐπέβαλλεν εἰς τὸ πλοῖον, στε δη ατ βυθίζεσθαι.

ἐγένετο ὡσεὶ νεκρός, στε πολλος λέγειν ὅτι ἀπέθανεν.

3892. ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΑΡΝΗΣΙΝ ΟΥ ΚΑΙ ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

α. ΜΕ ΑΠΛΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ.

ΟΥΤΩ ΓΑΡ ΗΓΑΠΗΣΕΝ Ο ΘΕΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ, ΩΣΤΕ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΑΥΤΟΥ ΤΟΝ ΜΟΝΟΓΕΝΗ ΕΔΩΚΕΝ, ΙΝΑ ΠΑΣ Ο ΠΙΣΤΕΥΩΝ ΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΜΗ ΑΠΟΛΗΤΑΙ, ΑΛΛ’ ΕΧΗ ΖΩΗΝ ΑΙΩΝΙΟΝ.

καὶ συνυπεκρίθησαν αὐτῷ καὶ οἱ λοιποὶ Ἰουδαῖοι, στε κα Βαρνάβας συναπήχθη ατν τ ποκρίσει.

καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Σαμουήλ· ἰδοὺ ἐγὼ ποιῶ τὰ ρήματά μου ἐν ᾿Ισραήλ, ὥστε παντὸς ἀκούοντος αὐτὰ ἠχήσει ἀμφότερα τὰ ὦτα αὐτοῦ.

390 ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ.

ΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΑΡΝΗΣΙΝ ΟΥ ΚΑΙ ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

β. ΜΕ ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ Ή ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΩΣ ΔΥΝΑΤΟΝ.

ΕΣΜΕΝ ΠΛΗΡΩΣ ΠΑΡΕΣΚΕΥΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟΙ, ΩΣΤΕ ΑΝ ΝΙΚΗΣΑΙΜΕΝ.

3913. ΑΙ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ ΚΑΙ ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

α. ΜΕ ΑΠΛΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ (ΤΟΥ ΠΛΑΓΙΟΥ ΛΟΓΟΥ), ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ Ή ΑΠΟ ΕΥΚΤΙΚΗΝ.

ΑΛΛΑ ΟΥΚ ΕΔΙΔΑΞΕΝ, ΩΣΤΕ ΗΜΑΣ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΟΙ ΤΟΥΣ ΤΕ ΑΓΑΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΚΡΙΝΕΙΝ.

392 β. ΜΕ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ, ΟΤΑΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΩΣ ΦΥΣΙΚΟΝ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΜΑ, ΕΠΙΔΙΩΚΟΜΕΝΟΝ ΣΚΟΠΟΝ, ΟΡΟΝ Ή ΣΥΜΦΩΝΙΑΝ. Ο ΟΡΟΣ Ή Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΣΠΑΝΙΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΕΦ’ Ω Ή ΕΦ’ ΩΤΕ ΚΑΙ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ Ή ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

καὶ ἰδοὺ σεισμὸς μέγας ἐγένετο ἐν τῇ θαλάσσῃ, στε τ πλοον καλύπτεσθαι π τν κυμάτων.

ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν πνευμάτων ἀκαθάρτων στε κβάλλειν ατ κα θεραπεύειν πσαν νόσον.

νυνὶ δὲ κατηργήθημεν ἀπὸ τοῦ νόμου, ἀποθανόντες ἐν ᾧ κατειχόμεθα, στε δουλεύειν μς ν καινότητι πνεύματος κα ο παλαιότητι γράμματος.

ΑΦΙΕΜΕΝ ΣΕ ΕΠΙ ΤΟΥΤΩ ΜΕΝΤΟΙ, ΕΦ’ Ω ΤΕ ΜΗΚΕΤΙ ΚΗΡΥΤΤΕΙΝ.

393 ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ:

Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΡΧΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟΥ Ή ΗΜΙΠΕΡΙΟΔΟΥ ΕΙΣΑΓΕΙ ΚΥΡΙΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ.

πόσῳ οὖν διαφέρει ἄνθρωπος προβάτου; ὥστε ἔξεστι τοῖς σάββασι καλῶς ποιεῖν.

ἕνεκεν τούτου καταλείψει ἄνθρωπος τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα καὶ κολληθήσεται τῇ γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ ἔσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν;6 ὥστε οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σὰρξ μία.

καὶ λέγετε· εἰ ἦμεν ἐν ταῖς ἡμέραις τῶν πατέρων ἡμῶν, οὐκ ἂν ἦμεν κοινωνοὶ αὐτῶν ἐν τῷ αἵματι τῶν προφητῶν.31 ὥστε μαρτυρεῖτε ἑαυτοῖς ὅτι υἱοί ἐστε τῶν φονευσάντων τοὺς προφήτας.

τὸ σάββατον διὰ τὸν ἄνθρωπον ἐγένετο, οὐχ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ σάββατον·28 ὥστε κύριός ἐστιν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ σαββάτου.

ἐγράφη δὲ πρὸς νουθεσίαν ἡμῶν, εἰς οὓς τὰ τέλη τῶν αἰώνων κατήντησεν.12 Ὥστε ὁ δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μὴ πέσῃ.

Πρὸ δὲ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι.24 ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν.

Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοὶ καὶ ἐπιπόθητοι, χαρὰ καὶ στέφανός μου, οὕτω στήκετε ἐν Κυρίῳ, ἀγαπητοί.

ἔπειτα ἡμεῖς οἱ ζῶντες οἱ περιλειπόμενοι ἅμα σὺν αὐτοῖς ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα, καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα.18 Ὥστε παρακαλεῖτε ἀλλήλους ἐν τοῖς λόγοις τούτοις.

Ὥστε, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι, βραδὺς εἰς ὀργήν.

394 Ε΄. ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΝ, ΔΗΛ. ΦΟΒΟΝ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΝ Ή ΓΕΝΙΚΩΣ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

πολλῆς δὲ γινομένης στάσεως εὐλαβηθεὶς ὁ χιλίαρχος μ διασπασθ Παλος π” ατν ἐκέλευσε τὸ στράτευμα καταβῆναι.

φοβούμενοί τε μ ες τν Σύρτιν κπέσωσι, χαλάσαντες τὸ σκεῦος οὕτως ἐφέροντο.

φοβοῦμαι δὲ μήπως, ὡς ὁ ὄφις Εὔαν ἐξηπάτησεν ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτοῦ, οὕτω φθαρ τ νοήματα μν π τς πλότητος τς ες τν Χριστόν.

σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι,18 πως μ φανς τος νθρώποις νηστεύων.

3951.ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΝ, ΔΗΛ. ΦΟΒΟΝ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΝ Ή ΓΕΝΙΚΩΣ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΡΗΜΑΤΑ, ΦΡΑΣΕΙΣ Ή ΛΕΞΕΙΣ ΠΟΥ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΦΟΒΟΝ, ΟΠΩΣ ΦΟΒΟΥΜΑΙ, ΔΕΔΟΙΚΑ, ΟΚΝΩ (ΜΕ ΚΑΤΕΧΕΙ ΦΟΒΟΣ, ΔΙΣΤΑΖΩ), ΥΠΟΠΤΕΥΩ, ΦΥΛΑΤΤΟΜΑΙ, ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΣΤΙ, ΤΡΟΜΟΣ ΕΣΤΙ, ΤΡΟΜΟΣ ΕΧΕΙ ΜΕ, ΔΕΟΣ ΕΣΤΙΝ Κ.Λ.Π.).

πολλῆς δὲ γινομένης στάσεως εὐλαβηθεὶς ὁ χιλίαρχος μ διασπασθ Παλος π” ατν ἐκέλευσε τὸ στράτευμα καταβῆναι.

φοβούμενοί τε μ ες τν Σύρτιν κπέσωσι, χαλάσαντες τὸ σκεῦος οὕτως ἐφέροντο.

φοβοῦμαι δὲ μήπως, ὡς ὁ ὄφις Εὔαν ἐξηπάτησεν ἐν τῇ πανουργίᾳ αὐτοῦ, οὕτω φθαρ τ νοήματα μν π τς πλότητος τς ες τν Χριστόν.

396 ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΝ, ΔΗΛ. ΦΟΒΟΝ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΝ Ή ΓΕΝΙΚΩΣ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

2.ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΜΗ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΦΟΒΗΤΑΙ ΜΗΠΩΣ ΓΙΝΗ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥ ΜΗ ΟΥ, ΟΤΑΝ ΦΟΒΗΤΑΙ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΗ ΚΑΤΙ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

φοβούμενοί τε μ ες τν Σύρτιν κπέσωσι, χαλάσαντες τὸ σκεῦος οὕτως ἐφέροντο.

ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΜΗ ΟΥ ΣΩΘΩ.

397 ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΝ, ΔΗΛ. ΦΟΒΟΝ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΝ Ή ΓΕΝΙΚΩΣ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

3. ΑΙ ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑΙ, ΔΙΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΙΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ, ΧΡΗΣΙΜΕΥΟΥΝ ΔΗΛ. ΩΣ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ, ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΝ, ΕΠΕΞΗΓΗΣΙΣ.

ΦΟΒΟΣ ΕΣΤΙ ΜΗ ΕΛΘΩΣΙ ΤΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ.

πολλῆς δὲ γινομένης στάσεως εὐλαβηθεὶς ὁ χιλίαρχος μ διασπασθ Παλος π” ατν ἐκέλευσε τὸ στράτευμα καταβῆναι.

ΤΟΥΤΟ ΔΕΔΟΙΚΑ, ΜΗ ΟΥΚ ΕΧΩ ΕΝΔΥΜΑ ΓΑΜΟΥ.

398 ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΝ, ΔΗΛ. ΦΟΒΟΝ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΝ Ή ΓΕΝΙΚΩΣ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

4. ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

Α. ΜΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΚΤΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ (ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΧΡΟΝΟΙ ΑΡΚΤΙΚΟΙ ΕΝ ΤΗ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΕΙ: Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ, ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΟΥ ΑΟΡΙΣΤΟΥ. ΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, ΟΤΑΝ ΕΥΡΙΣΚΩΝΤΑΙ ΕΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩ ΛΟΓΩ. Η ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΥΧΕΤΙΚΗ ΕΥΚΤΙΚΗ ΕΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩ ΛΟΓΩ. ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΚΑΙ Η ΜΕΤΟΧΗ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΚΤΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ).

φοβούμενοί τε μ ες τν Σύρτιν κπέσωσι, χαλάσαντες τὸ σκεῦος οὕτως ἐφέροντο.

399 ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΝ, ΔΗΛ. ΦΟΒΟΝ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΝ Ή ΓΕΝΙΚΩΣ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

Β. ΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΚΤΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ (ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ ΩΣ ΧΡΟΝΟΙ ΑΡΚΤΙΚΟΙ ΕΝ ΤΗ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΕΙ: Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ, ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ, ΠΑΡΑΚΕΙΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΓΝΩΜΙΚΟΥ ΑΟΡΙΣΤΟΥ. ΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ, ΟΤΑΝ ΕΥΡΙΣΚΩΝΤΑΙ ΕΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩ ΛΟΓΩ. Η ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΥΧΕΤΙΚΗ ΕΥΚΤΙΚΗ ΕΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩ ΛΟΓΩ. ΤΟ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ ΚΑΙ Η ΜΕΤΟΧΗ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΑΡΚΤΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ) ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟΝ ΝΟΜΙΖΗ ΤΟ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ ΟΧΙ ΩΣ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟΝ, ΑΛΛΑ ΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ.

ΦΟΒΟΥΜΑΙ ΔΕ ΜΗ ΤΙΝΑΣ ΗΔΟΝΑΣ ΗΔΟΝΑΙΣ ΕΥΡΗΣΟΜΕΝ ΕΝΑΝΤΙΑΣ.

400 ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ, ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ΕΝΔΟΙΑΣΜΟΝ, ΔΗΛ. ΦΟΒΟΝ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟΝ Ή ΓΕΝΙΚΩΣ ΔΙΑ ΚΑΤΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΝ.

ΕΚΦΕΡΟΝΤΑΙ:

Γ. ΜΕ ΕΥΚΤΙΚΗΝ ΤΟΥ ΠΛΑΓΙΟΥ ΛΟΓΟΥ Ή ΣΠΑΝΙΩΣ ΜΕ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΧΡΟΝΟΝ (ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ: Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΥ, ΑΟΡΙΣΤΟΥ, ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ. Η ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ. ΑΙ ΕΥΚΤΙΚΑΙ, ΤΑ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΑ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΤΟΧΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΧΡΟΝΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ).

ΡΑΧΗΛ ΕΧΕ ΤΡΟΜΟΣ, ΜΗ ΤΙ ΠΑΘΟΙΕΝ ΤΕΚΝΑ.

401 ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

Α΄. ΑΙ ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΚΦΕΡΩΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΟΠΩΣ ΜΗ, ΟΥ ΜΗ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ ΑΟΡΙΣΤΟΥ Ή ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

Β. ΑΙ ΕΝΔΟΙΑΣΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΡΧΙΚΩΣ ΗΣΑΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΚΑΙ ΔΙΑ ΤΟΥΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΛΟΓΟΝ ΩΣ ΤΟΙΑΥΤΑΙ.

σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι,18 πως μ φανς τος νθρώποις νηστεύων.

ἔκρινε γὰρ ὁ Παῦλος παραπλεῦσαι τὴν Ἔφεσον, πως μ γένηται ατ χρονοτριβσαι ν τ σί.

ΟΥ ΜΗ ΓΑΡ ΤΟΙΣ ΕΧΘΡΟΙΣ ΣΟΥ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΕΙΠΩ.

ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ο μ φεθ δε λίθος π λίθον.

καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ζητήσουσιν οἱ ἄνθρωποι τὸν θάνατον καὶ ο μ ερήσουσιν ατόν.

ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ν μία κεραία ο μ παρέλθ π το νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.

μ οκ χομεν ξουσίαν φαγεν κα πιεν;5 μ οκ χομεν ξουσίαν δελφν γυνακα περιάγειν;

402 ΣΤ΄. ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΜΙΑΝ ΥΠΟΘΕΣΙΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΕΙ, ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ.

ΕΙ ΘΕΛΕΙΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΥΠΑΓΕ ΠΩΛΗΣΟΝ ΣΟΥ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΚΑΙ ΔΟΣ ΠΤΩΧΟΙΣ.

ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσν προσκυνήσς μοι.

ν τινων φτε τς μαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ν τινων κραττε, κεκράτηνται.

403 ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΜΙΑΝ ΥΠΟΘΕΣΙΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΕΙ, ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ.

2. ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΚΑΙ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ, (ΣΠΑΝΙΩΣ ΔΕ ΟΥ). ΤΟΥΤΟ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ, ΔΙΟΤΙ ΠΡΟΗΛΘΟΝ ΑΠΟ ΕΥΧΕΤΙΚΑΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ, ΩΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΑΣ, ΕΔΕΧΟΝΤΟ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ.

ἔρχομαί σοι ταχὺ καὶ κινήσω τὴν λυχνίαν σου ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς, ἐὰν μ μετανοήσς.

οὐδεὶς δύναται ἐλθεῖν πρός με, ἐὰν μ πατρ πέμψας με λκύσ ατόν.

ἐὰν δ μ φτε τος νθρώποις τ παραπτώματα ατν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.

καλὸν ἦν αὐτῷ ε οκ γεννήθη νθρωπος κενος.

404 ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΜΙΑΝ ΥΠΟΘΕΣΙΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΕΙ, ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ.

3. ΕΙΣ ΕΚΑΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΙΣ (Ή ΣΠΑΝΙΩΣ ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΗ). ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΥΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ, ΚΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΗΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΕΣΙΣ ΑΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ, ΔΗΛ. ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ, ΕΑΝ ΠΡΟΗΓΗΘΗ Η ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ.

εἶπε δὲ ὁ Κύριος· ε χετε πίστιν ς κόκκον σινάπεως, ἐλέγετε ἂν τῇ συκαμίνῳ ταύτῃ, ἐκριζώθητι καὶ φυτεύθητι ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ ὑπήκουσεν ἂν ὑμῖν.

ε σατανς τν σατανν κβάλλει, ἐφ” ἑαυτὸν ἐμερίσθη.

ε υἱὸς ε το Θεο, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται.

405 ΥΠΟΘΕΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΥΝ ΜΙΑΝ ΥΠΟΘΕΣΙΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΕΙ, ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ.

3. ΕΙΣ ΕΚΑΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΤΑΣΙΣ (Ή ΣΠΑΝΙΩΣ ΕΞΗΡΤΗΜΕΝΗ). ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΥΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ, ΚΥΡΙΑΣ ΚΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΗΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΕΣΙΣ ΑΙΤΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ, ΔΗΛ. ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ, ΕΑΝ ΠΡΟΗΓΗΘΗ Η ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΙΣ ΤΟΥ ΝΟΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ.

4. ΕΚ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΣΧΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ ΠΡΟΕΚΥΨΕΝ ΚΑΙ Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΑΥΤΩΝ, ΤΗΣ ΜΕΝ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΗΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΝ Ή ΥΠΟΘΕΣΙΣ, ΤΗΣ ΔΕ ΚΥΡΙΑΣ ΕΠΟΜΕΝΟΝ Ή ΑΠΟΔΟΣΙΣ. ΚΑΙ ΑΙ ΔΥΟ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΜΑΖΙ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ. ΕΙΣ ΤΟΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΝ ΛΟΓΟΝ ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΑΠΟΔΟΣΙΣ.

Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν ον φθαλμός σου πλος , λον τ σμά σου φωτεινν σται·23 ἐὰν δ φθαλμός σου πονηρς , λον τ σμά σου σκοτεινν σται. ε ον τ φς τ ν σο σκότος στί, τὸ σκότος πόσον;

Ἐὰν δ μαρτήσ ες σ δελφός σου, παγε κα λεγξον ατν μεταξ σο κα ατο μόνου· άν σου κούσ, κέρδησας τν δελφόν σου·16 ἐὰν δ μ κούσ, παράλαβε μετ σο τι να δύο, να π στόματος δύο μαρτύρων τριν σταθ πν ῥῆμα.17 ἐὰν δ παρακούσ ατν, επ τ κκλησί· ἐὰν δ κα τς κκλησίας παρακούσ, στω σοι σπερ θνικς κα τελώνης.

406 ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

1. ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑ ΕΙΔΗ:

Α΄ΕΙΔΟΣ: ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ. Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ ΕΙ (=ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ) ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΠΑΝΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, Η ΔΕ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΜΕ ΟΛΑΣ ΤΑΣ ΕΓΚΛΙΣΕΙΣ ΠΛΗΝ ΔΥΝΗΤΙΚΗΣ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ.

ε σατανς τν σατανν κβάλλει, ἐφ” ἑαυτὸν ἐμερίσθη.

ε υἱὸς ε το Θεο, εἰπὲ ἵνα οἱ λίθοι οὗτοι ἄρτοι γένωνται.

ε μ δίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· ε τν λόγον μου τήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν.

Κύριε, ε κεκοίμηται, σωθήσεται.

ε θέλεις, ποιήσωμεν ὧδε τρεῖς σκηνάς.

ε θέλεις τέλειος εναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.

ε σ ε Χριστός, σῶσον σεαυτὸν καὶ ἡμᾶς.

ε κβάλλεις μς, ἐπίτρεψον ἡμῖν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων.

ε οτως στν ατία το νθρώπου μετ τς γυναικός, οὐ συμφέρει γαμῆσαι.

ε τέκνα το βραμ τε, τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραὰμ ἐποιεῖτε.

407 ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

1. ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑ ΕΙΔΗ:

Β΄ΕΙΔΟΣ: ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ. Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ ΕΙ (=ΑΝ) ΚΑΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ(ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ ΛΟΓΙΖΟΝΤΑΙ: Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΥ, ΑΟΡΙΣΤΟΥ, ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΕΝΕΣΤΩΤΟΣ. Η ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ. ΑΙ ΕΥΚΤΙΚΑΙ, ΤΑ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΑ ΚΑΙ ΑΙ ΜΕΤΟΧΑΙ, ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟ ΧΡΟΝΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ)., Η ΔΕ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΜΕ ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ.

εἰ ἐν Τύρῳ καὶ Σιδῶνι ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν ὑμῖν, πάλαι ἂν ἐν σάκκῳ καὶ σποδῷ καθήμεναι μετενόησαν.

εἰ μὴ ἐκολόβωσε Κύριος τὰς ἡμέρας, οὐκ ἂν ἐσώθη πᾶσα σάρξ.

εἰ ἐν Σοδόμοις ἐγενήθησαν αἱ δυνάμεις αἱ γενόμεναι ἐν σοί, ἔμειναν ἂν μέχρι τῆς σήμερον.

εἰ δὲ ἐγνώκειτε τί ἐστιν ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν, οὐκ ἂν κατεδικάσατε τοὺς ἀναιτίους.

ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ πατρός μου μοναὶ πολλαί εἰσιν· εἰ δὲ μή, εἶπον ἂν ὑμῖν.

εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης ποίᾳ ὥρᾳ ὁ κλέπτης ἔρχεται, ἐγρηγόρησεν ἂν καὶ οὐκ ἂν ἀφῆκε διορυγῆναι τὸν οἶκον αὐτοῦ.

εἰ ἔχετε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐλέγετε ἂν τῇ συκαμίνῳ ταύτῃ, ἐκριζώθητι καὶ φυτεύθητι ἐν τῇ θαλάσσῃ, καὶ ὑπήκουσεν ἂν ὑμῖν.

εἰ ἐμὲ ᾔδειτε, καὶ τὸν πατέρα μου ᾔδειτε ἄν.

εἰ τυφλοὶ ἦτε, οὐκ ἂν εἴχετε ἁμαρτίαν.

Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει.

Κύριε, ε ς δε, οὐκ ν πέθανέ μου ὁ ἀδελφός.

ε γρ γνωσαν, οὐκ ν τὸν Κύριον τῆς δόξης σταύρωσαν.

μαρτυρῶ γὰρ ὑμῖν ὅτι ε δυνατν τος φθαλμος μν ξορύξαντες ν δώκατέ μοι.

408 ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

1. ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑ ΕΙΔΗ:

Γ΄ΕΙΔΟΣ: ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΗΝ ΑΠΛΗΝ ΣΚΕΨΙΝ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ. Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ ΕΙ (=ΑΝ) ΚΑΙ ΕΥΚΤΙΚΗΝ, Η ΔΕ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΜΕ ΔΥΝΗΤΙΚΗΝ ΕΥΚΤΙΚΗΝ Ή ΣΠΑΝΙΩΣ ΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ.

ΟΥΚ ΑΝ ΤΙΣ ΖΩΗ, ΕΙ ΜΗ ΤΡΕΦΟΙΤΟ.

ΕΙΤΑ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΒΙΟΝ ΚΑΘΕΥΔΟΝΤΕΣ ΔΙΑΤΕΛΟΙΤΕ ΑΝ, ΕΙ ΜΗ ΤΙΝΑ ΑΛΛΟΝ Ο ΘΕΟΣ ΥΜΙΝ ΕΠΙΠΕΜΨΕΙΕ ΚΗΔΟΜΕΝΟΣ ΥΜΩΝ.

ε κα πάσχοιτε δι δικαιοσύνην, μακάριοι (εστέ).

κρεῖττον γὰρ ἀγαθοποιοῦντας, ε θέλοι τ θέλημα το Θεο, πάσχειν ἢ κακοποιοῦντας.

409 ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

1. ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑ ΕΙΔΗ:

Δ΄ΕΙΔΟΣ, α΄ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ: ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΟΝ. Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ, Η ΔΕ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΜΕ ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ Ή ΜΕ ΚΑΠΟΙΑΝ ΑΛΛΗΝ ΕΚΦΡΑΣΙΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΗΝ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ (ΣΥΝΗΘΩΣ ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗΝ).

ταῦτα πάντα σοι δώσω, ἐὰν πεσν προσκυνήσς μοι.

ἐὰν δ μ φτε τος νθρώποις τ παραπτώματα ατν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν φήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.

κἀγὼ ἐὰν ψωθ κ τς γς, πάντας λκύσω πρὸς ἐμαυτόν.

Ἐὰν ον προσφέρς τ δρόν σου π τ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ,24 φες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ παγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου.

ἐὰν μόνον ψωμαι το ματίου ατο, σωθήσομαι.

ἐὰν επωμεν, ξ ορανο, ρε ἡμῖν, διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ.

άν τι ατήσητε ν τ νόματί μου, ἐγὼ ποιήσω.

Ἐὰν γαπτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε.

άν τις θέλ τ θέλημα ατο ποιεν, γνώσεται περὶ τῆς διδαχῆς.

καὶ ἐὰν κε υἱὸς ερήνης, παναπαύσεται ἐπ” αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑμῶν· ε δ μήγε, ἐφ” ὑμᾶς πανακάμψει.

ἐὰν δ επ δολος κενος ν τ καρδί ατο, χρονίζει ὁ κύριός μου ἔρχεσθαι, καὶ ἄρξηται τύπτειν τοὺς παῖδας καὶ τὰς παιδίσκας, ἐσθίειν τε καὶ πίνειν καὶ μεθύσκεσθαι,46 ξει ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἐν ἡμέρᾳ ᾗ οὐ προσδοκᾷ καὶ ἐν ὥρᾳ ᾗ οὐ γινώσκει, καὶ διχοτομήσει αὐτόν, καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀπίστων θήσει.

410 ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

1. ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑ ΕΙΔΗ:

Δ΄ΕΙΔΟΣ, β΄ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ: ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΑΟΡΙΣΤΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥΣ ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ ΚΑΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗΝ, Η ΔΕ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΜΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ Ή ΜΕ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΙΣΟΔΥΝΑΜΟΥΝ ΜΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ (ΣΥΝΗΘΩΣ ΓΝΩΜΙΚΟΝ ΑΟΡΙΣΤΟΝ).

ΗΝ ΕΓΓΥΣ ΕΛΘΗ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΟΥΔΕΙΣ ΒΟΥΛΕΤΑΙ ΘΝΗΣΚΕΙΝ.

καὶ ἐὰν βασιλεία φ” αυτν μερισθ, οὐ δύναται σταθῆναι ἡ βασιλεία ἐκείνη·25 καὶ ἐὰν οκία φ” αυτν μερισθ, οὐ δύναται σταθῆναι ἡ οἰκία ἐκείνη.

ν πολύσ τν γυνακα ατο καὶ γαμήσ λλην, μοιχται ἐπ” αὐτήν·12 κα ἐὰν γυν πολύσασα τν νδρα γαμηθ λλ, μοιχται.

ἐὰν μ κόκκος το σίτου πεσν ες τν γν ποθάν, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δ ποθάν, πολὺν καρπὸν φέρει.

νρ μν ἐὰν κομ, τιμία αὐτῷ στι,15 γυν δ ἐὰν κομ, δόξα αὐτῇ στιν; ὅτι ἡ κόμη ἀντὶ περιβολαίου δέδοται αὐτῇ.

Ἐὰν τας γλώσσαις τν νθρώπων λαλ κα τν γγέλων, γάπην δ μ χω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον.

2 κα ἐὰν χω προφητείαν κα εδ τ μυστήρια πάντα κα πσαν τν γνσιν, καὶ ἐὰν χω πσαν τν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, γάπην δ μ χω, οδέν εμι.

3 κα ἐὰν ψωμίσω πάντα τ πάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδ τ σμά μου ἵνα καυθήσομαι, γάπην δ μ χω, οδν φελομαι.

ἐὰν επωμεν ὅτι κοινωνίαν ἔχομεν μετ” αὐτοῦ καὶ ἐν τῷ σκότει περιπατῶμεν, ψευδόμεθα καὶ οὐ ποιομεν τὴν ἀλήθειαν·7 ἐὰν δ ν τ φωτ περιπατμεν, ὡς αὐτός ἐστιν ἐν τῷ φωτί, κοινωνίαν χομεν μετ” ἀλλήλων, καὶ τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας.8 ἐὰν επωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ στιν ἐν ἡμῖν.9 ἐὰν μολογμεν τς μαρτίας μν, πιστός στι καὶ δίκαιος, ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας καὶ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀδικίας.10 ἐὰν επωμεν ὅτι οὐχ ἡμαρτήκαμεν, ψεύστην ποιομεν αὐτόν, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ οὐκ στιν ἐν ἡμῖν.

γνώκαμεν αὐτόν, ἐὰν τς ντολς ατο τηρμεν.

άν τις γαπ τν κόσμον, οὐκ στιν ἡ ἀγάπη τοῦ πατρὸς ἐν αὐτῷ.

ἐὰν γαπμεν λλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη στν ἐν ἡμῖν.

άν τις επ ὅτι ἀγαπῶ τὸν Θεόν, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μισῇ, ψεύστης στί.

ἐὰν γὰρ εἰς τὰς φιάλας καὶ τὰ ποτήρια δῷς τοὺς ὀφθαλμούς σου, ὕστερον περιπατήσεις γυμνότερος ὑπέρου.

411 ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ

1. ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΜΟΡΦΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΚΡΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΕΣΣΑΡΑ ΕΙΔΗ:

Δ΄ΕΙΔΟΣ, γ΄ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ: ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΟ ΑΟΡΙΣΤΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΚΦΕΡΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΝΔΕΣΜΟΝ ΕΙ (=ΑΝ) ΚΑΙ ΕΥΚΤΙΚΗΝ (ΕΠΑΝΑΛΗΠΤΙΚΗΝ), Η ΔΕ ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΜΕ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΝ Ή ΑΟΡΙΣΤΟΝ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑ Ή ΑΝΕΥ ΤΟΥ ΑΝ.

ΠΕΤΡΟΣ ΟΥΚ ΕΠΙΝΕΝ, ΕΙ ΜΗ ΔΙΨΩΗ.

412 ΠΙΝΑΞ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ

Α΄ΕΙΔΟΣ

(ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ)

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΑΠΟΔΟΣΙΣ

ΕΙ + ΟΡΙΣΤΙΚΗ                         ΟΛΑΙ ΑΙ ΕΓΛΙΣΕΙΣ (ΠΛΗΝ ΔΥΝΗΤ. ΟΡΙΣΤ.).

Β΄ΕΙΔΟΣ

(ΤΟ ΜΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΝ)

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΑΠΟΔΟΣΙΣ

ΕΙ + ΟΡΙΣΤΙΚΗ                                    ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΟΡΙΣΤΙΚΗ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Γ΄ΕΙΔΟΣ

(ΑΠΛΗ ΣΚΕΨΙΣ ΤΟΥ ΛΕΓΟΝΤΟΣ)

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΑΠΟΔΟΣΙΣ

ΕΙ + ΕΥΚΤΙΚΗ                               ΔΥΝΗΤΙΚΗ ΕΥΚΤΙΚΗ Ή                           ΣΠΑΝΙΩΣ ΟΡΙΣΤΙΚΗ

Δ΄ΕΙΔΟΣ

α΄

(ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝΟΝ)

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΑΠΟΔΟΣΙΣ

ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ + ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ    ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Ή ΑΛΛΗ

ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΙΣ

β΄

(ΑΟΡΙΣΤΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ)

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΑΠΟΔΟΣΙΣ

ΕΑΝ, ΑΝ, ΗΝ + ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΗ   ΕΝΕΣΤΩΣ ΟΡΙΣΤΙΚΗΣ          Ή ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ

ΠΟΥ ΙΣΟΔΥΝΑΜΟΥΝ

ΜΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ.

γ΄

(ΑΟΡΙΣΤΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ)

ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΑΠΟΔΟΣΙΣ

ΕΙ + ΕΥΚΤΙΚΗ                                   ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ Ή ΑΟΡΙΣΤΟΣ

(ΜΕΤΑ Ή ΑΝΕΥ ΤΟΥ ΑΝ)

4131. ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΩΡΙΣΜΕΝΗΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΗΝ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩΜΕΝ ΜΕ ΩΡΙΣΜΕΝΑΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΑΣ. ΟΥΤΩ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΩΜΕΝ:

α. ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΙΝ ΤΟΥ Β΄ΕΙΔΟΥΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΙΝ ΤΟΥ ΔΥΝΗΤΙΚΟΥ ΑΝ, ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΗ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΡΗΜΑΤΩΝ (ΕΔΕΙ, ΕΧΡΗΝ, ΠΡΟΣΗΚΕ Κ.ΛΠ.) Ή ΑΠΡΟΣΩΠΩΝ ΕΚΦΡΑΣΕΩΝ (ΔΙΚΑΙΟΝ ΗΝ, ΑΞΙΟΝ ΗΝ Κ.ΛΠ.)

καλν ν αὐτῷ ε οκ γεννήθη νθρωπος κενος.

4141. ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΩΡΙΣΜΕΝΗΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΗΝ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩΜΕΝ ΜΕ ΩΡΙΣΜΕΝΑΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΑΣ. ΟΥΤΩ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΩΜΕΝ:

β. ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΙΝ ΤΟΥ Γ΄ΕΙΔΟΥΣ ΔΥΝΗΤΙΚΟΝ ΑΠΑΡΕΜΦΑΤΟΝ, ΟΤΑΝ ΑΥΤΗ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΕΙΣ ΕΞΑΡΤΗΣΙΝ.

γ. ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΙΝ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΩΣ ΤΟΥ Δ΄ΕΙΔΟΥΣ ΕΙ + ΟΡΙΣΤΙΚΗΝ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

ΕΙ ΓΕΝΟΙΤΟ ΦΑΝΕΡΟΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΣΥΝΟΙΣΕΙΝ ΤΗ ΠΟΛΕΙ, ΝΟΜΙΖΩ ΑΝ ΕΛΕΣΘΑΙ ΥΜΑΣ ΑΝΤΙ ΠΟΛΛΩΝ ΧΡΗΜΑΤΩΝ.(β)

ε πάντες σκανδαλισθήσονται ν σοί, ἐγὼ οὐδέποτε σκανδαλισθήσομαι.(γ)

4151. ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΩΡΙΣΜΕΝΗΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΗΝ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΩΜΕΝ ΜΕ ΩΡΙΣΜΕΝΑΣ ΠΑΡΑΛΛΑΓΑΣ. ΟΥΤΩ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΩΜΕΝ:

δ. ΑΝΤΙ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗΝ ΜΕΤΟΧΗΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΛΥΕΤΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗΝ ΠΡΟΤΑΣΙΝ.

ΚΑΚΟΥΣ ΕΥ ΠΟΙΩΝ ΟΜΟΙΑ ΠΕΙΣΕΙ ΤΟΙΣ ΤΑΣ ΑΛΛΟΤΡΙΑΣ ΚΥΝΑΣ ΣΙΤΙΖΟΥΣΙ. (ΕΑΝ ΕΥ ΠΟΙΗΣ…).

μελι ευρων φαγε το ικανον μηποτε πλησθεις εξεμεσης.

ΔΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΟΙΚΗΤΟΡΕΣ ΓΕΝΕΣΘΑΙ ΕΠΙΠΟΘΟΥΝΤΕΣ, ΑΠΑΛΛΑΓΩΜΕΝ ΤΗΣ ΑΛΥΣΙΤΕΛΟΥΣ ΤΡΟΦΗΣ, ΚΑΙ ΘΕΟΝ ΚΑΘΟΡΑΝ ΕΦΙΕΜΕΝΟΙ, ΜΩΣΑΪΚΩΣ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΔΑ, ΤΗΣ ΔΕΚΑΔΟΣ ΝΗΣΤΕΥΣΩΜΕΝ.

4162. ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ (ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΔΟΣΙΣ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΤΟΙ ΜΕ ΤΑΣ ΕΞΗΣ ΜΟΡΦΑΣ:

Α) ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΔΟΣΙΣ.

ν πολύσ τν γυνακα ατο καὶ γαμήσ λλην, μοιχται ἐπ” αὐτήν.

ἐὰν χω προφητείαν κα εδ τ μυστήρια πάντα κα πσαν τν γνσιν, καὶ ἐὰν χω πσαν τν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, γάπην δ μ χω, οδέν εμι.

3 κα ἐὰν ψωμίσω πάντα τ πάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδ τ σμά μου ἵνα καυθήσομαι, γάπην δ μ χω, οδν φελομαι.

417 ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ (ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΔΟΣΙΣ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΤΟΙ ΜΕ ΤΑΣ ΕΞΗΣ ΜΟΡΦΑΣ:

Β) ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΑΙ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΙ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ.

ἐὰν επωμεν ὅτι οὐχ ἡμαρτήκαμεν, ψεύστην ποιομεν αὐτόν, καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ οὐκ στιν ἐν ἡμῖν.

ἐὰν γαπμεν λλήλους, ὁ Θεὸς ἐν ἡμῖν μένει καὶ ἡ ἀγάπη αὐτοῦ τετελειωμένη στν ἐν ἡμῖν.

ε θέλεις τέλειος εναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δερο ἀκολούθει μοι.

418 ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΠΛΩΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΩΝ ΛΟΓΩΝ (ΜΙΑ ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΔΟΣΙΣ) ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΣΥΝΘΕΤΟΙ ΜΕ ΤΑΣ ΕΞΗΣ ΜΟΡΦΑΣ:

Γ) ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΔΥΟ Ή ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑΙ ΑΠΟΔΟΣΕΙΣ.

Ἐὰν ον προσφέρς τ δρόν σου π τ θυσιαστήριον κἀκεῖ μνησθς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει τι κατὰ σοῦ,24 φες ἐκεῖ τὸ δῶρόν σου ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ παγε πρῶτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου, καὶ τότε ἐλθὼν πρόσφερε τὸ δῶρόν σου.

ἐὰν δ επ δολος κενος ν τ καρδί ατο, χρονίζει ὁ κύριός μου ἔρχεσθαι, κα ρξηται τύπτειν τος παδας κα τς παιδίσκας, σθίειν τε κα πίνειν κα μεθύσκεσθαι,46 ξει ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἐν ἡμέρᾳ ᾗ οὐ προσδοκᾷ καὶ ἐν ὥρᾳ ᾗ οὐ γινώσκει, καὶ διχοτομήσει αὐτόν, καὶ τὸ μέρος αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀπίστων θήσει.

4193. ΠΟΛΛΑΚΙΣ Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΕΝΟΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥ ΛΟΓΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΑ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΛΑΝΘΑΝΗ, ΔΗΛ. ΝΑ ΚΡΥΠΤΕΤΑΙ ΕΙΣ ΑΛΛΑΣ ΛΕΞΕΙΣ (ΛΑΝΘΑΝΩΝ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ).

ΤΑΥΤΑ ΠΑΡΑΒΑΣ ΚΑΙ ΕΞΑΜΑΡΤΑΝΩΝ, ΤΙ ΑΓΑΘΟΝ ΕΡΓΑΣΕΙ; (ΕΑΝ ΤΑΥΤΑ ΠΑΡΑΒΗΣ ΚΑΙ ΕΞΑΜΑΡΤΑΝΗΣ, ΤΙ ΑΓΑΘΟΝ ΕΡΓΑΣΕΙ ;).

ΑΝΕΥ ΔΕ ΟΜΟΝΟΙΑΣ ΟΥΤ’ ΑΝ ΠΟΛΙΣ ΕΥ ΠΟΛΙΤΕΥΘΕΙΗ ΟΥΤ’ ΟΙΚΟΣ ΚΑΛΩΣ ΟΙΚΗΘΕΙΗ.(ΕΙ ΜΗ ΟΜΟΝΟΙΑ ΕΙΗ…).

4204. ΕΙΣ ΤΟΝ ΖΩΗΡΟΝ ΛΟΓΟΝ ΤΟΣΟΝ Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΟΣΟΝ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΜΟΡΦΗΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΕΩΣ.

ε οὖν οὔτε ἐλάχιστον δύνασθε, τί περὶ τῶν λοιπῶν μεριμνᾶτε;

τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ;

Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τί θέλω ε ἤδη ἀνήφθη;

ἐὰν δὲ τὸ ἅλας μωρανθῇ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;

ἐὰν γὰρ ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τίνα μισθὸν ἔχετε;

ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς φίλους ὑμῶν μόνον, τὶ περισσὸν ποιεῖτε;

4215) ΠΟΛΛΑΚΙΣ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΘΕΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΠΑΡΑΛΕΙΠΕΤΑΙ Η ΥΠΟΘΕΣΙΣ Ή Η ΑΠΟΔΟΣΙΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΕΥΚΟΛΩΣ ΕΝΝΟΟΥΝΤΑΙ.

ΕΚ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΕΩΣ ΕΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΣΑΝ ΑΙ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΙΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ:

ΕΙ ΜΗ (ΕΚΤΟΣ).

ΕΙ ΔΕ ΜΗ (ΑΛΛΩΣ, ΕΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙ).

ΕΙ (ΑΝ) ΑΡΑ (ΕΑΝ ΙΣΩΣ).

ΕΑΝ ΜΟΝΟΝ (ΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟΝ ΝΑ).

ΕΙ (ΠΕΡ) ΤΙΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟΝ).

ΕΙΠΕΡ ΠΟΤΕ, ΕΙΠΟΤΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΝ).

ΕΙΠΕΡ ΠΟΥ (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΜΕΡΟΣ).

ΩΣ ΕΙ, ΩΣ ΑΝ, ΩΣΠΕΡ ΑΝ ΕΙ, ΩΣΠΕΡ ΕΙ, ΟΙΟΝΕΙ (ΩΣΑΝ, ΣΑΝ, ΤΡΟΠΟΝ ΤΙΝΑ).

εἴ τις δοκεῖ ἄλλος πεποιθέναι ἐν σαρκί, ἐγὼ μᾶλλον·(ΔΥΝΑΜΑΙ ΠΕΠΟΙΘΕΝΑΙ…).

οὐδεὶς ἀγαθὸς ε μ εἷς ὁ Θεός.

πιστεύετέ μοι ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί· ε δ μή, διὰ τὰ ἔργα αὐτὰ πιστεύετέ μοι.

καὶ ἰδὼν συκῆν ἀπὸ μακρόθεν ἔχουσαν φύλλα, ἦλθεν ε ρα τι εὑρήσει ἐν αὐτῇ.

ἔλεγε γὰρ ἐν ἑαυτῇ, ἐὰν μόνον ἅψωμαι τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, σωθήσομαι.

καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον σε περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ” αὐτόν.

οὕτως ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ς ν ἄνθρωπος βάλῃ τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς.

ἵνα μὴ δόξω ς ν ἐκφοβεῖν ὑμᾶς διὰ τῶν ἐπιστολῶν.

ε γε καὶ ἐνδυσάμενοι οὐ γυμνοὶ εὑρεθησόμεθα.

422 Ζ΄. ΕΝΑΝΤΙΩΜΑΤΙΚΑΙ, ΠΑΡΑΧΩΡΗΤΙΚΑΙ Ή ΕΝΔΟΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1. ΑΙ ΕΝΑΝΤΙΩΜΑΤΙΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΚΡΙΣΕΩΣ, ΣΥΝΗΘΩΣ ΔΕΧΟΝΤΑΙ ΑΡΝΗΣΙΝ ΜΗ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑΣ ΛΕΞΕΙΣ: ΕΙ ΚΑΙ, ΑΝ ΚΑΙ, ΚΑΙ ΕΙ, ΚΑΙ ΑΝ Ή ΚΑΝ, ΚΑΙ ΟΤΑΝ Η ΚΥΡΙΑ ΠΡΟΑΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΜΕ ΤΑΣ: ΟΥΔ’ ΕΙ, ΟΥΔ’ ΕΑΝ, ΜΗΔ’ ΕΑΝ.

ΕΙ ΚΑΙ ΕΝ ΤΑΦΩ ΚΑΤΗΛΘΕΣ ΑΘΑΝΑΤΕ, ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΑΔΟΥ ΚΑΘΕΙΛΕΣ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΙΝ.

Κ’ΆΝ ΘΑΝΑΣΙΜΟΝ ΤΙ ΠΙΩΣΙΝ, ΟΥ ΜΗ ΑΥΤΟΥΣ ΒΛΑΨΕΙ

κα ε πάντες σκανδαλισθήσονται, ἀλλ” οὐκ ἐγώ.

δοῦλος ἐκλήθης; μή σοι μελέτω· ἀλλ” ε κα δύνασαι λεύθερος γενέσθαι, μᾶλλον χρῆσαι.

οὐ μέγα οὖν ε κα ο διάκονοι ατο μετασχηματίζονται ς διάκονοι δικαιοσύνης, ὧν τὸ τέλος ἔσται κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν.

ε κα ο δώσει ατ ἀναστὰς διὰ τὸ εἶναι αὐτοῦ φίλον, διά γε τὴν ἀναίδειαν αὐτοῦ ἐγερθεὶς δώσει αὐτῷ ὅσων χρῄζει.

ε κα τν Θεν ο φοβομαι κα νθρωπον οκ ντρέπομαι,5 διά γε τὸ παρέχειν μοι κόπον τὴν χήραν ταύτην ἐκδικήσω αὐτήν.

κν τῷ ρει τούτ επητε, ρθητι κα βλήθητι ες τ